Episode I: Η Αδιόρατη Απειλή

“Δεν άντεξα και πολύ στον πειρασμό…

…και ενέδωσα να ξαναδοκιμάσω.

Εδώ. Γιατί όχι;

Προσωρινά πάλι ίσως, πιο χαλαρά σε ρυθμό και ένταση, πιο επιφυλακτικά σίγουρα, πιο κοντά κι όμως λίγο πιο αποστασιοποιημένα από την τελευταία φορά. Τηρώντας απαρέγκλιτα τις δεσμεύσεις που υποσχέθηκα στον ίδιο μου τον εαυτό αλλά και στους υπόλοιπους που με επισκέπτονταν για να με διαβάσουν. Ή τουλάχιστον εφευρίσκοντας τρόπους για να τις παρακάμπτω. Και γράφοντας. Συνεχίζοντας, με το δικό μου τρόπο.

Μια καινούργια αρχή.

Κι όπου με βγάλει, αν και τώρα πια νομίζω ότι ξέρω κάνα-δυο πράγματα παραπάνω γι’ αυτό το παιχνίδι. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι το μηδένισα. Ή τουλάχιστον έμαθα τι κρύβει η τελευταία πίστα…”

Έλικας

 

Και για όσους δεν είχαμε ποτέ τη χαρά να συστηθούμε, είμαι ο Νεφέλικας. Υπήρξα μαθητευόμενος τζεντάι του Έλικα, που έγινε ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο “Helix Nebulae”. To σπίτι που έμενε έγινε σαν την Πομπηία μετά την έκρηξη του Βεζούβιου και θα παραμείνει έτσι. Για τους τουρίστες. Ο ίδιος δήλωσε ότι σβήνει το φωτόσπαθο και αποσύρεται από την ενεργό δράση. Με αντάλλαγμα λίγη τροφή και μία υποτυπώδη στέγη, ο ηλικιωμένος μου δάσκαλος υποσχέθηκε να με συμβουλεύει περιστασιακά και να μου ποτίζει τα λουλούδια.

Σας στέλνει την αγάπη του.

(Έχει ξεκουτιάνει όμως τελευταία και μπορεί να μην ξέρει τι λέει)

Νεφέλικας