Αυτή που ξυλοφορτώνει τους φοιτητές;
Αυτή που γεμίζει τους δρόμους με χαφιέδες;
Αυτή που προστατεύει τους τραμπούκους;
Αυτή που προάγει το ρατσισμό και την ξενοφοβία;
Αυτή που καίει βιβλία;
Αυτή που πουλάει τζάμπα πατριωτισμό;
Αυτή που ονομάζει την προπαγάνδα ενημέρωση;
Ή μήπως αυτή που ονομάζει τα σκουπίδια ψυχαγωγία;
Ωραίος…
antidrasi & sex
Απλοϊκός. Υπάρχουν εκατοντάδες άλλα παραδείγματα που έμειναν απ’ έξω: Το ξεπούλημα σε ξένα συμφέροντα, η απληστία της συντηρητικής ολιγαρχίας, ο βασανισμός των μεταναστών, η σοβαροφανής κι εμπορευματοποιημένη αρχαιολατρεία, η αναγωγή της ρουφιανιάς σε αρετή, η συστηματική απαξίωση της αριστερής ιδεολογίας, τα δάση που γίνονται οικόπεδα, ο στείρος λαϊκισμός, ο μεγαλοϊδεατισμός, η απύθμενη αμορφωσιά και βλακεία.
Το μόνο που φαίνεται να διαφέρει ριζικά σε σχέση με την επταετία είναι η ανεπάρκεια των αντιφρονούντων να ξεσηκώσουν τα πλήθη. Και μάλιστα χωρίς να έχουν τη δικαιολογία ότι κινδυνεύουν να εξοριστούν σε μακρονήσια…
Αγαπητέ ΕΛ (Προβοκατόρικη σύντμησις του Έλικος), τελικά είχα δίκαιον, είσθε κομμουνιστής δεν υπάρχει περίπτωσις.
Τώρα πλέον ο αυταρχισμός δεν χρειάζεται τανκς για να επιβληθεί.
Είναι πολύ πιο ντελικάτος όπως βοούν τα ανωτέρω παραδείγματα που παραθέτετε. (Που στον Ήφαιστο βρήκατε αυτή τη φωτό του Πανίκα; Η λαλακία του ανδρός δεν έχει πάτον, μα την Αφροδίτη την τσουλάρα που κερατώνει τον Ήφαιστον τον κούτσαβλον).
Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου, πάρτε και ένα επετειακόν βίδεον:
εκτός από αυτά που αναφέρεις στο σχόλιο, Έλικα, υπάρχει κι άλλη μία σημαντική και ειδοποιός διαφορά: η τωρινή χούντα έχει την λαϊκή νομιμοποίση από τις κάλπες -τύποις.
Γι’άυτό άλλωστε είναι και πιο επικίνδυνη.
κατά τα άλλα, σωστότατος.
pølsemannen
Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι και τόσο ντελικάτος ο σημερινός αυταρχισμός. Πιο σοφιστικέ ίσως, πιο πονηρός, πιο ύπουλος. Αλλά ντελικάτος…
Кроткая
Ναι, αυτό με τη νομιμοποίηση μέσω εκλογών το ξέχασα είναι η αλήθεια. Κινδυνεύοντας να θεωρηθώ φασίστας (τέτοια μέρα κιόλας), θα έλεγα ότι δημοκρατία που στηρίζεται σε νοθευμένο εκλογικό σύστημα (50 έδρες δώρο στο πρώτο κόμμα), μαζική παραπληροφόρηση (δε νομίζω ότι χρειάζονται παραδείγματα) και έλλειψη ουσιαστικής παιδείας των ψηφοφόρων (μπεεε) είναι κατ’ επίφαση δημοκρατία. Ερζάτς που λέγανε και στην κατοχή.
Τουλάχιστον, όταν έρχεται κάποιος και σου λέει “απαγορεύεται διαφορετικά θα σου σπάσω το κεφάλι”, αναγνωρίζεις έναν εχθρό για να αντισταθείς. Τώρα όμως;
Απλοϊκος, για αυτό και ωραίος.
Δεν είναι ακριβώς ανεπάρκεια των αντιφρονούντων. Η επίφαση δημοκρατίας και ελεύθερης επιλογής είναι που κρατά τα πλήθη κοιμισμένα. Έχεις την ψευδαίσθηση της ελευθερίας και σκλαβώνεσαι οικιοθελώς. Διαχέεται επίτηδες η απογοήτευση, ωστέ να πιστεύεις οτί τίποτε δεν αλλάζει και να κοιτάς τη δουλίτσα σου. Κάπως έτσι ήταν και στη χούντα φαντάζομαι. Δεν την έζησα, αλλά και εκεί από όσο έχω ακούσει πέρναγε η άποψη οτί αν κοιτάς την δουλειά σου δεν σε πειράζει κανένας. Σαν το επιχείρημα “αν δεν σκοπεύεις να παρανομήσεις, τι σε πειράζουν οι κάμερες”.
Αξιοπρόσεκτη σημείωσις: Κοιτούσα προ εβδομάδος τη σύνθεση της βουλής της Δημοκρατίας της Μακεδονίας-Σκοπίων-Βαρδάρη κλπ. Ο πίνακας είχε δίπλα και τα ποσοστά κάθε κόμματος. Κάθισα ο ανώμαλος και υπολόγισα. Συμπέρασμα: Απλή αναλογική (μάλλον επειδή είναι φρέσκοι ακόμα).
“Διαχέεται επίτηδες η απογοήτευση, ωστέ να πιστεύεις οτί τίποτε δεν αλλάζει και να κοιτάς τη δουλίτσα σου. Κάπως έτσι ήταν και στη χούντα φαντάζομαι.”
Ετσι ακριβως φανταζομαι κι εγω. Στην εποχή της χουντας ομως το εγω για την παρτη μου δεν είχε τοσο καθολικη αποδοχη.
Τι λέτε βρε παιδιά; Ποιά χούντα; Τώρα ακούει Θεοδωράκη και η κουτσή Μαρία! (Έψαξα έψαξα αλλά τη βρήκα τη διαφορά ε;;;)
antidrasi&sex
Ναι, κάπως έτσι πρέπει να ήταν. Μόνο που υπήρχε κι ένα έντονο αίσθημα φόβου που σε κρατούσε σε εγρήγορση. Καθώς κι ένα αίσθημα αδικίας που σε έπνιγε και σε έκανε να θέλεις να επαναστατήσεις. Όχι όλους φυσικά. Αλλά αρκετούς ώστε να μένει ζωντανή η ελπίδα.
Herr K.
Δεν έχεις άδικο. Η συλλογικότητα ήταν δεύτερη φύση μας κάποτε, ενώ σήμερα οι περισότεροι που την επιδιώκουν απλά σκοπεύουν να αναδειχτούν μέσα από αυτήν (π.χ. εργατοπατέρες).
Η συλλογικοτητα εξακολουθει να ειναι φυση μας, αυτο δεν αλλαζει. Πολλοι θελουν να μας πεισουν οτι δεν ειναι ετσι: το λάιφστάιλ μας απελευθερωνει, τα τηλεπαιχνιδια οπου πρεπει να καρφωσεις τον αλλον ειναι μαγκιά… Σπαζοντας ετσι τους δεσμους συλλογικοτητας κανεις δεν μπορει να τους αμφισβητησει χωρις να θεωρηθει ψωνιο ή απλως μαλάκας
Ήταν ένας γάτος μαύρος πονηρός…
Ανατριχίλα, αηδία, βλακεία και η ζωή συνεχίζεται…
Welcome to the mantri….
Ποιος εγώ και τι εσύ?
μια αφισοκόλληση σε συρμάτινο σχοινί
στην κάμερα ποζάρουμε, εγώ ανφάς εσύ προφίλ
και τρέχουμε ελεύθεροι μέσα στο mantri…
πες μου ποιος, πες μου ποιος θα φαγωθεί,
με πρόσχημα νομιμοποίηση, τάχα λαϊκή…
Lykos από το mantri…
Herr K.
Η συλλογικότητα μπορεί να είναι μέσα στο αίμα μας, αλλά το αίμα μας έχει μολυνθεί. Ακόμα και για να συσπειρωθούμε για κάτι αυτονόητο χρειάζεται πολύς κόπος και άπειρα επιχειρήματα για να πειστούν οι καχύποπτοι ότι αξίζει, ότι δεν θα καπελωθούν, ότι θα υπάρχει εγγυημένο αποτέλεσμα κι ένα σωρό άλλες ανοησίες. Και μιλάω για τον θαυμαστό κόσμο της Μπλογκοσύνης, όπου το να συμμετάσχεις κάπου είναι τόσο απλό (και συνήθως ανούσιο) όσο και το πάτημα ενός κουμπιού. Φαντάσου τι γίνεται έτσι και προσπαθείς να ξεσηκώσεις τους αμνούς για να βγουν στους δρόμους…
tsopanis
Και μιλώντας για αμνούς… Καλώς το λυκόπουλο. Θα μας φάνε τα σκυλιά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο φίλε. Τουλάχιστον να προλάβουμε να δαγκώσουμε κι εμείς κάνα τρυφερό μπουτάκι πριν μας πετύχουν τα σκάγια. Με λίγη καλή τύχη θα αγριέψουν τα πρόβατα και θα σπάσουν τον φράχτη. Αν και το πιθανότερο είναι να στριμωχτούν τρομοκρατημένα γύρω από τον πρώτο τσοπάνη που θα τους υποσχεθεί προστασία.
Χαίρομαι που γίναμε τρεις όσοι ασχοληθήκαμε με την επέτειο. Προφανώς θα υπάρχουν και πολλοί ακόμα.
raniula
Με συγχωρείς, για κάποιο λόγο είχε μπει το σχόλιο σου στο ντουλάπι των πιθανών spam και το είδα με καθυστέρηση ημερών.
Το βρήκες πάντως, συν το γεγονός ότι ο Θεοδωράκης πλέον είναι κομματάκι συντηρητικούλης σε κάποια πράγματα…
apos
Επίσης καθυστερημένη απάντηση. Κι άλλοι ασχολήθηκαν, αν και πια νομίζω ότι το κάνουμε από υποχρέωση. Φαίνεται πως είναι τόσο ισχυρή η δημοκρατία μας ώστε να μην συντρέχει λόγος να θυμόμαστε το σκοτεινό παρελθόν.