Κόμματα, χρώματα και πολιτικά πτώματα

Ελάχιστοι φίλοι μου το ξέρουν γιατί σε ελάχιστους το έχω πει. Ως τώρα. Αλλά πάνε κοντά εννιά χρόνια πια, πολλά έχουν συμβεί ενδιάμεσα, και νομίζω ότι δεν έχει και πολύ νόημα να συνεχίζω να προσποιούμαι τον άσχετο.

Τον καλοκαίρι του 2007 κάηκε το σύμπαν, όπως θυμάστε όλοι. Και κάηκαν και άνθρωποι ζωντανοί στην Ηλεία. Ακούγαμε λοιπόν τον κύριο Πολύδωρα να αγορεύει καμαρωτός για τον  “στρατηγό άνεμο”, βλέπαμε τον κύριο Ζαχόπουλο μπροστά από τον καρβουνιασμένο Κρόνιο Λόφο της Αρχαίας Ολυμπίας να δηλώνει “κάτι δέντρα κάηκαν” και δακρύζαμε και θυμώναμε που η πολιτεία τα έχει κάνει τόσο σκατά, οι οικοπεδοφάγοι κάνουν ό,τι γουστάρουν, κάποιες οικογένειες θρηνούν νεκρούς και σιγά μην αποδοθεί ποτέ δικαιοσύνη για όλη αυτή την τραγωδία.

Ήμουν φρέσκος μπλόγκερ ακόμα, και μαθητευόμενος μάγος στην υπηρεσία της ήδη τεράστιας δύναμης του διαδικτύου. Και μόλις τρεις μήνες πριν είχα πάρει μια πρωτοβουλία εν θερμώ και με πλήρη άγνοια κινδύνου: την online διαμαρτυρία “Για την Αμαλία”, με αφορμή τον θάνατο της καρκινοπαθούς μπλόγκερ Αμαλίας Καλυβινού, που είχε το σθένος να καταγγέλει μέχρι το τέλος της τα φακελάκια, τους αλμπάνηδες γιατρούς και τα μύρια όσα κακά του ελληνικού συστήματος υγείας. Προ κρίσης. Ανταποκρίθηκε πάνω από η μισή μπλογκόσφαιρα τότε, αναρτώντας ένα κείμενο που είχαμε συντάξει σε δημόσια διαβούλευση και είχαμε μεταφράσει σε επτά γλώσσες. Και μετά διαλυθήκαμε, γιατί κάποιοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν τη δυναμική που δημιουργήθηκε για να προωθήσουν συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα στο όνομα μιας κοπέλας που ποτέ δεν μας γνώρισε και ποτέ δεν μας έδωσε την άδεια να κάνουμε οτιδήποτε για να τιμήσουμε τη μνήμη της.

Κάθε φορά που συνέβαινε κάτι πραγματικά άσχημο και εξοργιστικό λοιπόν, με έπιανε ένας ψυχαναγκασμός να αναλάβω δράση που ήξερα μεν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο, αλλά ίσως και να κατάφερνε να τον ταρακουνήσει λίγο. Κι έτσι στις 26/8/07, στις 2:05 το πρωί, κι αφού είχα μιλήσει στα τηλέφωνα και στα τσατ με έναν σωρό ανθρώπους που είχαν μαζευτεί στο ομαδικό μπλογκ “Αναδάσωση”, κάλεσα στην πρώτη μου διαδήλωση.

Μαύρα μπλουζάκια. “Εκκωφαντική σιωπή”.

Χωρίς πανό, ντουντούκες, μούντζες, μπάχαλα, ελληνικές σημαίες, τίποτα. Τη λέξη “ακομμάτιστα” δεν την χρησιμοποιούσαμε τότε, αλλά πραγματικά αυτό ήταν που έπεισε τόσο κόσμο να κατέβει σε μια διαφορετική συγκέντρωση, που μάζεψε συνολικά πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες άτομα στο Σύνταγμα, κι άλλους τόσους συνολικά σε καμιά εικοσαριά και βάλε κεντρικές πλατείες της υπόλοιπης Ελλάδας. Τρεισίμιση μόλις μέρες μετά το αρχικό κάλεσμα, και σε μια εποχή όπου το Facebook δεν το είχαν ανακαλύψει και πολλοί στην Ελλάδα, το Twitter το ήξεραν μια χούφτα άνθρωποι, και γενικά πολύ λίγοι Έλληνες έμπαιναν στο ίντερνετ για κάτι παραπάνω από ένα mail και μία τσόντα.

Πρωτοσέλιδο παντού την άλλη μέρα, αλλά σκοτάδι όσον αφορά τους εμπνευστές της πρωτότυπης (αν μη τι άλλο) εκείνης συγκέντρωσης. “Το κίνημα των μπλόγκερς” έλεγαν τότε στα τηλεπαράθυρα… (και δεν έχεις υπάρξει ποτέ μπλόγκερ αν δεν κάγχασες διαβάζοντας μόλις αυτή τη φράση). Είχε προηγηθεί βέβαια η συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα (η οποία οργανώθηκε μέσω SMS από κάποιους άλλους), αλλά αυτό πρέπει να ήταν το πιο γκράντε ντεμπούτο που μπορούσαν να κάνουν τα κοινωνικά δίκτυα στον χώρο της κινηματικής δράσης στην Ελλάδα. Από τα κάτω. Από κανέναν. Από κάποιον τύπο με αστείο ψευδώνυμο, που αρνήθηκε να βγει να μιλήσει στα κανάλια για να πάρει τη δόξα, γιατί 1ον) καταλάβαινε ότι κανένας δεν κατέβηκε για εκείνον, ούτε επειδή το ζήτησε εκείνος, και 2ον) γιατί λόγω δουλειάς ήξερε ήδη πόσο σαρκοβόρα είναι η έκθεση στη δημοσιότητα. Κι έτσι γείωσα κανονικά κάτι δημοσιογράφους που είχα γνωρίσει στις υπαίθριες συνελεύσεις που γίνονταν εκείνη την εποχή της αθωότητας, όπου αυτό που μας ένοιαζε ήταν να βρούμε σπόρους για να ξαναφυτρώσει κάποτε δάσος εκεί που κάηκε.

Ομολογώ ότι η ξαφνική δύναμη που συνειδητοποίησα ότι είχα στα χέρια μου με τρόμαξε. Δεν ήμουν πολιτικός, ούτε είχα ή έχω υπάρξει μέλος κάποιου κόμματος ή έστω συλλογικότητας, και πολύ αμφιβάλλω αν θα με δεχόντουσαν κιόλας. Φιλοδοξία να κάνω καριέρα μαϊντανού πάνω σε οικολογικά ζητήματα για τα οποία δεν γνώριζα την τύφλα μου δεν είχα. Το ίδιο και να παριστάνω τον ειδήμονα στις κοινωνικές επιπτώσεις του διαδικτύου, όπου θα έγραφε κάτω από τη φάτσα μου “μπλόγκερ” και θα έπρεπε να εξηγήσω υπομονετικά σε κάποιον αδαή κρετίνο ότι το ίντερνετ δεν είναι μόνο πειρατεία, ιοί και παιδική πορνογραφία.

Κι ας υπήρχαν δυνάμεις από μεγάλο κομμάτι του πολιτικού φάσματος που στήριξαν τη “συγκέντρωση με τα μαύρα”, κι ας αναμετέδωσαν το κάλεσμα μέχρι και ο Σεργουλόπουλος με τη Μπακοδήμου από την εκπομπή τους στο MEGA, κανένας δεν τους το ζήτησε. Και παρ’ όλα αυτά μαζέψαμε τόσους και τόσους, που ένιωθαν και αμήχανα όσοι προέρχονταν από την αριστερά, γιατί έτσι που στέκονταν όρθιοι και βουβοί δεν ήξεραν τι να κάνουν οι άνθρωποι. Θυμάμαι μάλιστα ότι κάποια στιγμή μια παρέα παιδιών πήγε να κάνει δρώμενο καίγοντας συμβολικά ένα μικρό κλαράκι μπροστά στον Άγνωστο, και βρήκαν ευκαιρία τα παρατεταγμένα (και εξίσου αμήχανα) ΜΑΤ να πετάξουν μερικές κρότου-λάμψης. Και τότε άρχισε σύσσωμο το μαυροντυμένο πλήθος να φωνάζει “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι” και στο τσακ δεν έπεσε ξύλο γιατί οι αντιεξουσιαστές το μόνο που κουβάλαγαν μαζί τους ήταν πλαστικά μπουκάλια με νερό. Και πολλή οργή. Ο Γρηγορόπουλος ζούσε ακόμα βέβαια, και μόλις είχε αρχίσει να συχνάζει στα Εξάρχεια παρέα με το φιλαράκι του τον Ρωμανό…

Κάποιοι μας κατηγόρησαν ότι ήμασταν απολιτίκ lifestyle πανηγυράκι πριν γεννηθούν καν οι Ατενίστας. Άλλοι μας επιτέθηκαν επειδή ήμασταν ανώνυμοι (που ήμασταν ψευδώνυμοι και έχει διαφορά, αλλά ας μην το αναλύσουμε τώρα αυτό καλύτερα). Μας συνέδεσαν με αριστερούς, με πασόκους, με αναρχικούς (το μεγαλύτερο μαύρο μπλοκ που έχει υπάρξει ποτέ, πλάκα-πλάκα) και με χαζοβιόληδες οικολόγους που δεν ξέρουν ποιο είναι το καλό της πατρίδας τους (η ανάπτυξη με κάθε κόστος φυσικά, τι άλλο;)

Εννοείται ότι δεν θα κατάφερνα τίποτα έτσι και ήμουν μόνος μου. Και ούτε έτσι καταφέραμε τίποτα δηλαδή, αλλά τουλάχιστον προσπαθήσαμε από έναν διαφορετικό δρόμο. Συνεχίσαμε όπως και για όσο καιρό συνεχίσαμε με ένα αυτοδιαχειριζόμενο οικολογικό portal, μέχρι που τσακώθηκαν όλοι με όλους, κουράστηκε το πράγμα και σιγά-σιγά το αφήσαμε να ατονήσει. Κι εγώ έφυγα στο μεταξύ έξω, λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση και αφήσει πίσω της άλλου τύπου αποκαΐδια.

Κάποιοι παραμένουμε φίλοι, με άλλους έχουμε χαθεί τελείως. Ούτε που ξέρω αν και τι ψηφίζουν τώρα. Ούτε που με νοιάζει. Μέχρι σήμερα κανένας μας δεν βγήκε μπροστά για να εξαργυρώσει τη συμμετοχή του στην πρωτοβουλία αυτή. Και όχι, δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για αυτό, γιατί ακόμα και τώρα που καταπιάνομαι με άλλου τύπου κοινωνικό έργο μέσω διαδικτύου, προσπαθώ να κάνω τη δική μου παρουσία όσο πιο διακριτική γίνεται. Όχι γιατί είμαι σεμνός και ταπεινός, αλλά γιατί αυτό που προέχει είναι τα αληθινά κινήματα πολιτών να γεννιούνται από τη μήτρα της ιστορίας, και όχι από τύπους που βγαίνουν σέλφι με τον Άδωνι για να καρπωθούν την όποια επιτυχή έκβαση (ή να επωμιστούν το γιγάντιο φιάσκο, αφού είναι παντελώς ανίκανοι να κατανοήσουν ότι δεν δουλεύει έτσι το πράγμα).

Α, και επίσης όλα αυτά καλό είναι να ενώνουν πολλούς και διαφορετικούς για έναν κοινό σκοπό με θετικό πρόσημο, αντί να τους διχάζουν για μαλακίες. Που κάτι πήγε να γίνει με τους Αγανακτισμένους (κανονικό και πραγματικά μαζικό κίνημα, όχι πυροτέχνημα της στιγμής), αλλά πνίγηκαν στο ξύλο και τα χημικά, και είχαν άλλωστε ήδη καταδικαστεί να αποτύχουν με τόσο καπέλωμα που είχαν φάει απ’ όλες τις μεριές και τόση ανερμάτιστη γραφικότητα στον πολιτικό λόγο που προσπαθούσαν να αρθρώσουν. Σήμερα, κανένας δεν φαίνεται να έχει τον μηχανισμό να βγάλει τόσο κόσμο στους δρόμους, ιδίως όταν καλεί σε συμβολικές 24ωρες απεργίες και συμβατικές πορείες όπου όλοι παρελαύνουν φωνάζοντας τα δικά τους συνθήματα και κρατώντας τα δικά τους πανό, και μετά σκάνε μύτη από το πουθενά τύποι με κουκούλες και πέτρες, για να έχουν δικαιολογία οι μπάτσοι να επιτεθούν σ’ εκείνους που διαδηλώνουν ειρηνικά…

Να σχολιάσω κάτι περαιτέρω για τους διοργανωτές της χθεσινής παρωδίας των #παραιτηθείτε δεν αξίζει τον κόπο, ειλικρινά. Μόνο να συμπληρώσω ότι εμείς δεν ναυλώσαμε κανένα πούλμαν τότε, και το αίτημα μας δεν ήταν να ρίξουμε κάποια κυβέρνηση (που ούτως ή άλλως μετά από λίγες βδομάδες επανεξελέγη τάζοντας πεντοχίλιαρα στους πυρόπληκτους). Το αίτημα μας, που δεν προλαβαίναμε να το συζητήσουμε και να το συμφωνήσουμε εγκαίρως και γι’ αυτό προτιμήσαμε την αόριστη απειλή της βουβής οργής, ήταν να αρχίσει να αλλάζει επιτέλους κάτι σε αυτό τον γαμημένο κόσμο – που οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαν ιδέα πόσο πιο γαμημένος μπορούσε να γίνει στο μέλλον.

Αποτύχαμε, αλλά τουλάχιστον οργανώσαμε την πρώτη και μεγαλύτερη πραγματικά ακομμάτιστη και αυθόρμητη διαδήλωση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι όσοι τότε φορέσαμε μαύρα μπλουζάκια και σταθήκαμε σιωπηλοί απέναντι από τη Βουλή είμαστε εξίσου περήφανοι για αυτό, ανεξάρτητα από το ποιος είχε την ιδέα πρώτος και πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα μετά.

| 1 σχόλιο

Υποταγή

Jeroen

Νέα «προληπτικά» μέτρα ζητάει το Eurogroup, σε αγαστή σύμπνοια με το ΔΝΤ, που φαίνεται ότι ξεπέρασε τις όποιες διαφορές είχε με τη γερμανική ηγεσία και την ΕΚΤ. Αν όντως είχε ποτέ, δηλαδή.

Η αντίδραση στην Ελλάδα, αναμενόμενη όσο και θλιβερή.

Από τη μία, οι εκ δεξιών επικριτές της κυβέρνησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι επί δικής τους διακυβέρνησης υπήρχε success story κι ότι οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν αυτοί που απερίσκεπτα κατέστρεψαν μια οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης. Το γεγονός ότι τα νούμερα του Eurostat λένε εντελώς άλλα δεν φαίνεται να τους προβληματίζει. Ούτε το ότι το success story τους ήταν τόσο successful ώστε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε ο κόσμος προτίμησε να ψηφίσει για δεύτερη φορά ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στην υστερική κινδυνολογία των καναλιών, τα capital controls και το γενικό αίσθημα διάψευσης για ένα μνημόνιο που όχι μόνο δεν σκίστηκε αλλά απέκτησε και απογόνους. Κι έτσι οι άνθρωποι που ουδέποτε μπήκαν στον κόπο να διαπραγματευτούν οτιδήποτε με τους δανειστές, βυθίζοντας μας σε μια μακροχρόνια ύφεση έπειτα από κατάρρευση της φούσκας που οι ίδιοι δημιούργησαν, περιμένουν ότι για κάποιον λόγο θα εξεγερθούμε εναντίον του Αλέξη με μοναδικό σκοπό να φέρουμε στην εξουσία τον Κυριάκο. Που θα κάνει ακριβώς τα ίδια και χειρότερα φυσικά, χωρίς καν να διατείνεται ότι παλεύει ενάντια σε τρόικες και τα ρέστα.

Από την άλλη, οι εξ αριστερών επικριτές της κυβέρνησης καγχάζουν για άλλη μια αποτυχία του νεομνημονιακού Τσίπρα, που αφού πρόδωσε τις αριστερές αρχές του καλά να πάθει που διασύρεται στας Ευρώπας, και καλά να πάθουν και όσοι τρώνε σανό και τον πίστεψαν. Εξακολουθούν βέβαια να μη μας λένε από τι αποτελείται η φοβερή και τρομερή εναλλακτική τους λύση – πέρα από αφηρημένες μεγαλοστομίες για ταξική πάλη, ηρωική έξοδο από Ευρώ και ΕΕ, εκτύπωση χαρτονομισμάτων με μηδενικό αντίκρυσμα και κρατικοποίηση τραπεζών που μονίμως ανακεφαλαιώνονται και μονίμως στερεύουν από ρευστό. Απλά θα ακολουθήσουμε το ένα και μοναδικό ορθό δόγμα (του οποίου την πατρότητα διεκδικούν καμιά δεκαριά αριστερές παρατάξεις – λαϊκά κινήματα όλες τους), και θα μας σώσει ένα απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο που απέτυχε παταγωδώς όπου εφαρμόστηκε και σήμερα δεν υπάρχει καλά-καλά ούτε στην Κούβα. Κι όλα αυτά με δεδομένο ότι μιλάμε για μια χώρα με περιορισμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, κατεστραμμένες ή/και ξεπουλημένες υποδομές και νευραλγική γεωστρατηγική θέση εν μέσω συγκυρίας ενός εντεινόμενου πολέμου στη Μέση Ανατολή και μιας πρωτοφανούς προσφυγικής κρίσης για την οποία αποτελούμε σταυροδρόμι. Απλά θα πιστολιάσουμε τους δανειστές λοιπόν, θα σκίσουμε χρέη και μνημόνια, θα χορτάσουμε την πείνα μας με φανφάρες και συνθήματα περί αλληλεγγύης, και θα οικοδομήσουμε την κομμουνιστική μας ουτοπία χωρίς να ξεσπάσει εμφύλιος ή να δεχτούμε εισβολή από κανέναν. Γουάου, που θα έλεγε κι ο Βαρουφάκης.

Τους κατά φαντασίαν αναρχικούς, που απλά νομίζουν ότι αν κάψει ο καθένας μας από ένα ΑΤΜ και πετροβολήσει έναν μπάτσο θα καταργηθεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός και θα το ρίξουμε όλοι στην αυτοδιαχείριση, δεν τους υπολογίζω καν. Ούτε τους νεοναζί φυσικά, που θεωρούν ότι οικονομική πολιτική είναι να πνίγεις πρόσφυγες που παλεύουν να διασχίσουν τα σύνορα και ποσώς ενδιαφέρονται να πάρουν από τους Έλληνες δουλειές που δεν υπάρχουν.

τσακαλωτος

Αυτό που επιμένουμε να αγνοούμε είναι οι πραγματικοί λόγοι που η πλευρά των δανειστών αντιστέκεται τόσο σθεναρά στην επίτευξη μιας συμφωνίας, που -εκ πρώτης όψεως- κινείται στο μονοπάτι που εκείνοι χάραξαν και φέρνει τα αποτελέσματα που εκείνοι ευαγγελίζονταν. Αφού η Ελλάδα ξεπέρασε τις προσδοκίες και μετέτρεψε το έλλειμμα σε πλεόνασμα, αφού εφάρμοσε τα σκληρά μέτρα που απαιτούνταν για μια επιτυχημένη έκβαση της αξιολόγησης, αφού ο Τσίπρας έχει μαζευτεί και δεν κάνει το σόου που έκανε πριν από έναν χρόνο (διεκδικώντας μείωση χρέους και οριστικό τέλος στην πολιτική λιτότητας), γιατί τόση αδιαλλαξία; Τι έχουν να κερδίσουν οι κερατάδες έτσι και κοπούν κι άλλο μερικές συντάξεις ή απολυθούν κάποιοι επιπλέον εργαζόμενοι;

Το σωστό ερώτημα είναι τι έχουν να χάσουν έτσι και παραδεχτούν ότι μια αριστερή (έστω και κατ’ όνομα) κυβέρνηση τα καταφέρνει καλύτερα από τους φιλελεύθερους (απλή συνωνυμία) προκατόχους της. Και η απάντηση είναι «τα πάντα».

Σε μία Ευρώπη που κλυδωνίζεται από αυξανόμενη ύφεση, προσφυγικές ροές, κλειστά σύνορα, διασπαστικές τάσεις, εθνικιστικούς παροξυσμούς, οικονομικά σκάνδαλα και τρομοκρατικές απειλές, ακόμα κι ένα ασθενικό success story μιας κυβέρνησης που κάποια στιγμή τόλμησε να αμφισβητήσει τα ιδεώδη του νεοφιλελευθερισμού μπορεί να σημαίνει ολοκληρωτική καταστροφή για όσους κρατούν σήμερα τα σκήπτρα της εξουσίας. Η μόνη λύση που έχουν στα χέρια τους Μέρκελ, Λαγκάρντ, Γιουνκέρ, Ντράγκι, Ντάισελμπλουμ και σία είναι η απόλυτη ταπείνωση του κάθε Τσίπρα και όλων όσων εκπροσωπεί (ή έστω εκπροσωπούσε κάποτε). Γι’ αυτό επιμένουν σε παράλογα μέτρα που θα φθείρουν ανεπανόρθωτα την όποια λαοφιλία του έχει απομείνει, παράλληλα εξαναγκάζοντας τον να υποταχτεί σε απανωτούς εκβιασμούς. Μέχρι να ανατραπεί, ή να γίνει στα μάτια των δικών τους ψηφοφόρων άλλος ένας συμβιβασμένος σοσιαλδημοκράτης που ακολουθεί δεξιά πολιτική.

Και ως τώρα το σχέδιο τους πετυχαίνει μια χαρά, γιατί αντί να βάλουμε πλάτη και να αρχίσουμε τα #this_is_a_coup όπως πέρσι, απλά μουντζώνουμε, πετάμε ένα απαξιωτικό «όλοι ίδιοι είναι» και κοιτάζουμε να βρούμε κάνα φτηνό εισιτήριο για να ψάξουμε δουλειά σε χώρες που ο καπιταλισμός δίνει ακόμα ευκαιρίες σε σκλάβους. Αρκεί να μη σηκώνουν κεφάλι…

| Σχολιάστε

Ζόμπι Απόκαλιπς

Idomeni Greece 2016

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Αβραμίδης.

Έστω ότι είσαι ο ταξικός εχθρός ο ίδιος. Εγχώριος, αλλά ακόμη καλύτερα ξένος. Ευρωπαίος κατά προτίμηση, ψιλοαριστοκράτης (φλώρος, αλλά όχι σαν τα βλαχαδερά τα δικά μας), χωμένος στα πόστα εξουσίας της χώρας σου με σκοπό να απομυζείς εσύ και το παρεάκι σου δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο του όποιου πλούτου. Τον οποίο έχετε συσσωρεύσει κάπου Τρινιντάντ και Καϊμάν γωνία τον περισσότερο, με απόλυτη διαφάνεια και νομιμότητα φυσικά. Ή σχεδόν απόλυτη. Και από την πολλή διαπλοκή και απληστία τα έχετε κάνει σκατά, και τώρα σκάνε οι συνέπειες η μία μετά την άλλη. Σε αντίστοιχη φάση με τα δικά μας δηλαδή – φούσκες, δάνεια, κόντρα δάνεια, περικοπές, διαδηλώσεις, άνοδος εθνικισμού, αριστερά μέτωπα που διασπώνται (εξαιρετικά πρωτότυπο), διαπραγματεύσεις και σύνοδοι, πρόσφυγες να συρρέουν κατά χιλιάδες, κλπ. Το μόνο που πραγματικά αλλάζει είναι η γλώσσα που μιλάνε οι ξανθιές στην τηλεόραση. Αυτά που λένε είναι τα ίδια.

Είσαι αυτός ο τύπος λοιπόν, ο πολυεκατομμυριούχος και Ιλλουμινάτος τουλάχιστον. Και είσαι πιεσμένος από πολλές μπάντες. Γιατί έχεις ποντάρει χοντρά λεφτά και το πράγμα ξεφεύγει ανεξέλεγκτα, πάει για διάλυση το όλο κοινοτικό οτιδήποτε, και αν αγριέψουν κι άλλο τα πράγματα (που για εκεί πάνε) καμία επένδυση δεν είναι σίγουρη και κανένα νόμισμα ασφαλές. Στ’ αρχίδια σου εσένα οι πνιγμένοι κι οι βομβαρδισμένοι. Το συμφέρον σου κοιτάς, άντε και της κάστας σου.

Ποιο είναι το συμφέρον σου λοιπόν; Να το παίξεις δύσκολος αλλά να πάρεις τελικά όλο αυτό το φτηνό εργατικό δυναμικό σε περίοδο λιτότητας που δεν το χρειάζεσαι; Κι άντε να τους ενσωματώσεις μετά, σκορπώντας λεφτά σε κοινωνικά κράτη και αηδίες. Να αρχίσεις να τους πυροβολείς στην ψύχρα μεσοπέλαγα θα φανεί άσχημα στα φώτα έτσι και αποκαλυφθεί, που όλο και κάποιος μαλάκας με smartphone αποθανατίζει τη σκηνή, παντού, πάντα.

Η καλύτερη λύση είναι να βαφτίσεις το προσφυγικό Ζόμπι Απόκαλιπς. Πιάνουν κώλους, κουβαλάνε ψείρες και φτύνουν αίμα, παίζει να είναι και τζιχαντιστές ανάμεσα τους, μην ξεγελιέστε από τα παιδάκια θα πεθάνουμε όλοι. Κλείνεις σύνορα και το περιορίζεις στην Ελλάδα, που έχει την ατυχία να βρίσκεται πέρα από το τείχος – όπως οι Wildlings στο Game of Thrones, αλλά χωρίς καθόλου γίγαντες. Ούτως ή άλλως η οικονομία της πήγαινε σκατά, μας χρωστούσε και δεν έπαιζε να μας τα ξαναδώσει, ευκαιρία να κάνουμε συναλλαγή με κάτι άλλο λοιπόν. Μωρά που γεννιούνται στις λάσπες ας πούμε. Για κάθε χίλια που κλαίνε θα στέλνουμε 50 σκηνές, 100 φουσκωτά στρώματα, 10 κιβώτια γάλα και 5 σελέμπριτις (για να φωτογραφηθούμε κι εμείς με κάποιον). Και για τουρισμό θα δούμε τι θα κάνουμε φέτος, μάλλον για Ταϊτή μας βλέπω πάλι.

Αυτό που μετράει είναι να κρατηθούν τα ζόμπι μακριά. Οι φτωχοί. Οι άθλιοι. Οι κουρελήδες. Κι εμείς στο καστράκι μας, να φοράμε τη μπέρτα μας και να βγαίνουμε τις νύχτες να ρουφάμε μικροαστικούς λαιμούς, για να την πέσουμε χορτάτοι στο φερετράκι μας όταν ξημερώσει. Ζωάρα οι απέθαντοι, αν και μας προκαλούν κάποια σχετική ανησυχία οι λυκάνθρωποι που μαζεύονται πια στα δάση σε αγέλες. Είναι πολύ λαϊκοί και μπρουτάλ, ωστόσο χρήσιμοι. Α ναι, έχουμε και μούμιες. Τις προσκυνάμε ενίοτε, ή έστω πηγαίνουμε στα κοκτέιλ πάρτι τους.

Τι κάνουμε λοιπόν εμείς απέναντι σ’ αυτή την αφήγηση τρόμου; (την οποία υπεραπλούστευσα όσο πιο κυνικά μπορούσα, αλλά στον αληθινό κόσμο είναι πολύ πιο ωμή κι αμείλικτη, πιστέψτε με).

Τι κάνουμε απέναντι σ’ αυτόν τον ανάλγητο μαλάκα λεφτά και τις χιλιάδες κόπιες του; Απέναντι σε όλη αυτή τη διεφθαρμένη κλίκα κακομαθημένων ηλιθίων που την είδαν φεουδάρχες και τον καραγκιόζη δίπλα που το πάει για Σουλεϊμάν; Πόλεμο; Επανάσταση; Συγκεντρώσεις ειρηνικής διαμαρτυρίας; Μπάχαλα για να περνάει η ώρα; Διαβήματα και ανακοινώσεις σε έντονο ύφος; Άλλο ένα μποϊκοτάζ που δεν θα πιάσει με τίποτα; Ένα δημοψήφισμα ή μια συλλογή υπογραφών μήπως;

Το μόνο αποτελεσματικό που μπορώ να σκεφτώ είναι μια κόντρα αφήγηση. Που υπάρχει ήδη δηλαδή, με όλες τις ωραίες ιστορίες για χιλιάδες Έλληνες που αψήφησαν μια πολυετή κρίση και βρήκαν κάτι να μοιραστούν με τους πρόσφυγες. Τρόφιμα, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης, τα πάντα. Στα νησιά, κάποιοι άλλοι έχουν αφήσει πίσω τους δουλειές και σπουδές και βουτάνε να σώσουν παιδιά. Χωρίς να τους νοιάζει ούτε να γίνουν πλούσιοι, ούτε διάσημοι.

Και υπάρχουν και οι άλλες ιστορίες φυσικά, με τις γουρουνοκεφαλές και τα στρατόπεδα, τα στιβαγμένα κορμιά στις πλατείες και τα λιμάνια, τα χημικά στα σύνορα, κι όλη την ασχήμια αυτού του κόσμου μαζεμένη σε μια χώρα που από ψηλά μοιάζει με μούντζα. Θα τις πούμε κι αυτές, αλλά αυτό που προέχει είναι να πούμε μια ιστορία που θα εμπνεύσει και θα ενώσει ξανά την Ευρώπη, αντί να την αφήσει να βουλιάζει πιο βαθιά στο μίσος που απειλεί να την κατακερματίσει.

Το οφείλουμε σ’ αυτό το μωρό, κι όλα τα μωρά του κόσμου. Που δεν είναι καθόλου ζόμπι βέβαια, ούτε αυτά ούτε οι γονείς τους. Κι ας είναι κατατρεγμένοι, μισοπνιγμένοι, πεινασμένοι και φοβισμένοι. Κι ας φοράνε κουρέλια και κουνάνε ικετευτικά τα χέρια προς το μέρος μας σαν να προσπαθούν να μας πιάσουν. Δεν τρώνε μυαλά οι άνθρωποι. Που και να έτρωγαν, πάλι πεινασμένοι θα έμεναν σ’ αυτή την κωλοήπειρο.

| 1 σχόλιο

Στην Ελλάδα του Παντελή

Θα μπορούσε κάλλιστα να πρόκειται για το ριμέικ κάποιας παλιάς ελληνικής ταινίας: Το λαϊκό παιδί που έγινε πλούσιο και διάσημο με τα τραγούδια του, μπήκε στα σαλόνια της καλής κοινωνίας, λατρεύτηκε και κακολογήθηκε όσο λίγοι, πικράθηκε βαθιά και κατέληξε να φύγει αναπάντεχα, όταν το ακριβό του αυτοκίνητο έπεσε με υπερβολική ταχύτητα σε μια σιδερένια μπάρα. Ο ορισμός του μελοδράματος. Μόνο που αυτός ο διάττοντας αστέρας ήταν πραγματικός…

Ο Παντελής έζησε το απόλυτο Greek Dream σε μια εποχή που οι περισσότεροι από εμάς είδαν τις δουλειές τους να χάνονται, τους μισθούς τους να κόβονται και τα αδέλφια τους να φεύγουν μετανάστες. Δεν έφταιγε εκείνος για όλα αυτά βέβαια. Ούτε χρέη μας φόρτωσε ο άνθρωπος, ούτε μνημόνια υπέγραψε, ούτε τίποτα. Απλά καβάλησε το κύμα και έφτασε να συμβολίζει μια ολόκληρη Ελλάδα, που σκορπάει περιουσίες σε λουλούδια, χορεύοντας πάνω σε τραπέζια νυχτερινών κέντρων σαν να μην υπάρχει αύριο. Η Ελλάδα του Παντελίδη, που -σε αντίθεση με τον ίδιο- ζει και βασιλεύει.

Εντελώς ανεξάρτητα από το σε ποιους άρεσε η μουσική του και σε ποιους όχι, εντελώς ανεξάρτητα από το αν αυτά που έλεγε ή έπραττε εκτός πίστας ήταν σωστά ή λάθος, το τραγικό τέλος του 32χρονου σταρ σηματοδοτεί ένα κομβικό σημείο στην ιστορία ενός ολόκληρου πολιτισμού, που έφτασε να γίνει κυρίαρχος πολύ πριν ο Παντελίδης βρεθεί στο προσκήνιο: λαϊκοπόπ νταλκάδες και άφθονη γκλαμουριά, εντυπωσιοθηρικά ταμπλόιντ και μεσημεριανάδικα, νονοί της νύχτας και παραφουσκωμένοι μπράβοι – με τα ποτάμια του Chivas να ρέουν άφθονα και τις κόκες να αφήνουν υπολείμματα σε τυλιγμένα πενηντάευρα. 150 χιλιόμετρα την ώρα έγραψε το κοντέρ της Μερσεντές σύμφωνα με την αστυνομία, και ούτε ο οδηγός ούτε οι δύο όμορφες κοπέλες που τον συνόδευαν φορούσαν ζώνη ασφαλείας. 8:30 η ώρα το πρωί στην παραλιακή, μετά από πρόβα και γερό ξενύχτι. Ζωάρα – που το νήμα της κόπηκε απότομα όμως.

Οι ίδιοι άνθρωποι που τον ανέδειξαν σε σταρ τώρα μετατρέπουν σε λαϊκό θέαμα τον θάνατο του. Ένας από αυτούς ξυλοκοπήθηκε από συγγενείς του εκλιπόντος, στην προσπάθεια του να τρυπώσει στο νοσοκομείο με κρυφή κάμερα. Τα κοράκια όμως είναι σμήνος ολόκληρο, και τίποτα δεν μπορεί να τα αποθαρρύνει από τέτοια ευκαιρία για τσιμπούσι. Οι θρήνοι της μάνας πουλάνε όσο και οι φωτογραφίες με τα καλλίγραμμα πόδια της κοπέλας που χαροπαλεύει στην εντατική ακρωτηριασμένη. Στο μεταξύ, σελέμπριτις έχουν αρχίσει ήδη να παρελαύνουν από τηλεπαράθυρα δηλώνοντας συγκλονισμένοι, οι επαγγελματίες κουτσομπόλες αύριο θα υπαινιχθούν εθισμό σε αλκοόλ, και οι τσαρλατάνοι πανελίστες θα βγάλουν αυθαίρετες διαγνώσεις για ψυχολογικά προβλήματα που οφείλονται σε τρέχα-γύρευε τι συνταρακτικές αποκαλύψεις.

Αυτό το Σαββατοκύριακο, περικυκλωμένοι από στίβες λουλουδιών και αναθυμιάσεις αλκοόλ, οι εκλεκτοί συνάδελφοι του Παντελίδη θα τραγουδήσουν συγκινημένοι ένα από τα σουξέ του, με τα κινητά των θαμώνων να βιντεοσκοπούν τη μυσταγωγία των αναμμένων αναπτήρων μπροστά στην πίστα – για μερικά παραπάνω RIP και like στο Facebook. Όσο για το Twitter, εκεί ήδη διαγωνίζονται ποιος θα πει τη μεγαλύτερη χοντράδα, γιατί αυτό που μετράει είναι τα 15 δευτερόλεπτα που θα σου πάρει να ξεχάσεις τους 140 χαρακτήρες ανώνυμης κακεντρέχειας που μόλις διάβασες.

Το πρωί της Κυριακής θα μπουν όλοι στα αυτοκίνητα τους μεθυσμένοι και θα αρχίσουν να τρέχουν σαν τρελοί για να ξορκίσουν το κακό. Που συμβαίνει μόνο στους άλλους, όπως και η κρίση που έχει μετατρέψει τους ανθρώπους γύρω μας σε ζόμπι. Ζόμπι που επειδή δεν είχαν ποτέ τα λεφτά ή την όρεξη να πάνε να ακούσουν τον Παντελίδη από κοντά, τώρα θα κατασπαράξουν το πτώμα του με την ησυχία τους μπροστά στις οθόνες τους.

Α ρε Παντελή, άδικα χάθηκες γαμώτο. Η Ελλάδα σου ήταν αυτή που έπρεπε να πεθάνει, όχι εσύ.

Παντελιδης

 

Posted in ...και πολλα αλλα, εξοδοι κινδυνου | 2 σχόλια

Ζε σουί Σαρλί α λα καρτ

Πρετεντέρης-Σαρλί

Κατέβηκα κι εγώ στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της απόφασης του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου να ματαιώσει τις τελευταίες τέσσερις παραστάσεις του θεατρικού έργου «Ισορροπία του Nash».

Δεν το έκανα γιατί είμαι φαν του Σάββα Ξηρού, αν και προφανώς δεν συμφωνώ με τον βασανισμό ακόμα και του χειρότερου εγκληματία. Άλλωστε, το έργο απλά συμπεριλαμβάνει κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του Ξηρού, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι ενστερνίζεται το σύνολο των απόψεων του – πόσο μάλλον ότι προάγει την τρομοκρατία. Επίσης, συμπεριλαμβάνει αποσπάσματα από κείμενα του Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος δεν δολοφόνησε ποτέ κανέναν.

Δεν πρόλαβα να δω τη συγκεκριμένη παράσταση, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για την καλλιτεχνική της αξία. Μπορεί να είναι αριστούργημα ή μπορεί να είναι μια βλακεία και μισή, αλλά αυτό δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στην όλη συζήτηση. Όπως δεν παίζει ρόλο το γεγονός ότι χρηματοδοτήθηκε από έναν δημόσιο οργανισμό, ο οποίος κρίνεται με βάση το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα των παραστάσεων που ανεβάζει, και όχι με βάση τις προκαταλήψεις του κάθε άσχετου για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να είναι τέχνη.

Το κατέβασμα μιας θεατρικής παράστασης λόγω των αντιδράσεων που προκάλεσε σε ανθρώπους που -εντελώς αυθαίρετα- θεώρησαν ότι προσβάλει τη μνήμη των θυμάτων της 17Ν είναι ξεκάθαρη λογοκρισία. Η δε δικαιολογία ότι υπήρξαν απειλές κατά της σωματικής ακεραιότητας των συντελεστών της παράστασης έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τη ρητορική περί τρομοκρατίας, αφού το να υποκύπτεις σε εκβιασμούς σε κάνει ακούσιο συνεργό τρομοκρατών και όχι πολέμιο τους. Ιδίως όταν φτάνουν να απειλούν ότι θα επιτεθούν με ρουκέτες και σφαίρες για να σταματήσουν μια παράσταση που -εν μέρει- αναφέρεται στην ιστορία κάποιου που καταδικάστηκε επειδή έριχνε ρουκέτες και σφαίρες.

Και ναι, το ίδιο θα έλεγα έτσι και κατέβαινε μια παράσταση βασισμένη στα (κατά πάσα πιθανότητα ανορθόγραφα) απομνημονεύματα του Ρουπακιά ή του Κορκονέα. Το ίδιο θα έλεγα έτσι και λογοκρινόταν μια ταινία όπου κάποιος θα υποδυόταν τον Χίτλερ, τον Πολ Ποτ ή τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το ίδιο θα έλεγα έτσι και απαγορευόταν η έκδοση ενός βιβλίου με κείμενα του Οσάμα Μπιν Λάντεν ή του Άντερς Μπρέιβικ. Γιατί σε ένα ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος του 21ου αιώνα είναι αδιανόητο να αμφισβητείται η ελευθερία λόγου. Οποιουδήποτε.

Επιπλέον, μιλάμε για καλλιτεχνική έκφραση, όχι για προπαγάνδα. Και η ιστορία της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι γεμάτη βία και φρίκη: Ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του και πήδηξε τη μάνα του, και κάθε χρόνο καταχειροκροτείται στην Επίδαυρο. Το ίδιο και η Μήδεια, που έσφαξε εν ψυχρώ τα παιδιά της. Ο Ριχάρδος ο Τρίτος ήταν ένα κάθαρμα, ο Οθέλλος συζυγοκτόνος κι ο Ρασκόλνικοφ κοινός δολοφόνος. Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ απολάμβανε βιασμούς και μαστιγώματα, ο Μακ Κιθ ήταν μαχαιροβγάλτης και ο Φάουστ είχε συναλλαγές με τον Σατανά. Κανείς τους όμως δεν είναι τόσο τερατώδης όσο ένας απαίδευτος ηλίθιος που θα είχε την απαίτηση να απαγορευτεί το μισό κλασικό ρεπερτόριο επειδή περιέχει αναφορές σε εγκληματικές πράξεις.

Je suis Charlie φώναζαν πριν από έναν χρόνο όλοι όσοι πρόσφατα βυσσοδομούσαν στα κανάλια και στις εφημερίδες, απαιτώντας να κατέβει η σκανδαλώδης παράσταση που δεν είδαν. Υποτίθεται ότι το έκαναν επειδή φιμώθηκε βίαια η ελευθερία λόγου, κι όχι επειδή οι δολοφόνοι του Charlie ήταν τζιχαντιστές. Υποτίθεται ότι μένουν Ευρώπη, και όχι στο Ιράν ή τη Βόρεια Κορέα. Υποτίθεται ότι είναι οπαδοί του Διαφωτισμού, και όχι άξεστοι χωριάτες που κραδαίνουν δαυλούς και δικράνια.

Αν αποφασίζουν οι εν δυνάμει θιγόμενοι για το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι, αύριο δεν θα μπορούμε να μιλάμε για το παλαιστινιακό δράμα από φόβο μη θεωρηθούμε αντισημίτες, ούτε όμως και για το Ολοκαύτωμα, από φόβο μη φέρουμε σε δύσκολη θέση του Γερμανούς εταίρους μας. Μεθαύριο δεν θα τολμάμε να μιλάμε πια για οτιδήποτε, πέρα από ανώδυνα και βαρετά πράγματα που δεν ενοχλούν αλλά ούτε και αφορούν κανέναν. Θα ανεβάζουμε μόνο Γκόλφω στα θέατρα, που παίζει να θεωρηθεί και κομματάκι σεξιστική εδώ που τα λέμε.

Ή έχουμε ελευθερία λόγου και την υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου (ακόμα κι όταν αυτό που λέγεται μας εξοργίζει), ή δεν έχουμε. Ζε σουί Σαρλί α λα καρτ δεν παίζει.

Ισορροπία του Νας -Ελάτε να στηρίξετε με την παρουσία σας την πραγματοποίηση παράστασης στις 31/1.

charlie-hebdo-sulla-199393

| 2 σχόλια

Πρώτη φορά ίδια μυαλά

1 year syrizaΣυμπληρώθηκε χρόνος λοιπόν. Πρώτη φορά αριστερά. Ή μάλλον όχι, πρώτη φορά Αριστερά (με κεφαλαίο «Α», για να τιμήσουμε τους αγώνες και τις μεγάλες ιστορικές ήττες της). Και πάλι όχι, γιατί αυτή δεν είναι αληθινή Αριστερά, ούτε καν παρωδία αριστεράς με μικρό «α». Με το ζόρι μπορεί να θεωρηθεί συγγενής της κεντροαριστεράς (την οποία κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να γράψει με κεφαλαίο «Κ»). 

Και ποια είναι η μία και μοναδική αληθινή Αριστερά, τότε; Αυτή του Κουτσούμπα ή αυτή του Λαφαζάνη; Μήπως αυτή που εκπροσωπούν τα δεκάδες κομμουνιστογενή παρακλάδια της εξωκοινοβουλευτικής ανυπαρξίας; Και πόσο γνήσια κι ασυμβίβαστη μπορεί να παραμείνει στην προσπάθεια της να κατακτήσει την εξουσία με ψήφους πρώην πασόκων, νυν συριζαίων και παντός είδους ρεφορμιστών; Για να μη μιλήσουμε για τους αμύητους απολιτίκ, που αδυνατούν να διακρίνουν τις ανυπέρβλητες ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα σε λενινιστές, τροτσκιστές, μαοϊκούς και λουξεμπουργκιανούς…

Βέβαια, για πολλούς η λέξη «αριστερά» σημαίνει τεμπέληδες συνδικαλιστές που κλείνουν δρόμους φωνάζοντας ξύλινα συνθήματα, ολοκληρωτικά καθεστώτα που κατέρρευσαν πριν από δεκαετίες και σκουριασμένα κονσερβοκούτια που απειλούν ακόμα και σήμερα τους δημοκράτες νοικοκυραίους με τέτανο. Για πολλούς, ο όρος «αριστερά» ήταν και παραμένει βρισιά, ταμπέλα μιας αποτυχημένης ιδεολογίας που διεκδικεί παράλογα πράγματα και λαϊκίζει στην προσπάθεια της να ρίξει ολόκληρες χώρες στα βράχια.

Σε αντίθεση με τον φιλελευθερισμό ας πούμε, που όχι μόνο δεν γράφεται με κεφαλαίο «Φ», αλλά στην εγχώρια εκδοχή του δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την παραδοσιακή δεξιά της πατρίδας, της θρησκείας και της ρεμούλας. Μια δεξιά αφοσιωμένη στην προάσπιση των συμφερόντων της ελίτ που διασκεδάζει πετώντας λουλούδια στον Παντελίδη με λεφτά που έκλεψε από το κράτος που τόσο πολύ μισεί. Μια δεξιά που όχι μόνο διόγκωσε το χρέος και μας οδήγησε στα μνημόνια, αλλά που επί δεκαετίες διόριζε αβέρτα τους ψηφοφόρους της και μοίραζε δουλειές στους κουμπάρους της, και τώρα έχει το θράσος να μιλάει για κομματοκρατίες και σοβιετίες.

Ποιος χέστηκε για τις ταμπέλες και τις επετείους τους λοιπόν; Πραγματικά, τι νόημα έχει όλο αυτό το παιχνίδι των λέξεων, όταν ούτε ένα μικρό κομμάτι του πολιτικού φάσματος δεν είναι αυτό που διατείνεται ότι είναι στις διαφημιστικές μπροσούρες του;

Αριστεροί που κάνουν γαργάρα ταπεινωτικά μνημόνια εναντίον αριστερών που εκτονώνουν το επαναστατικό τους μένος με 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις που δεν απειλούν κανέναν.

Σοσιαλιστές που αναπολούν τις εποχές που ξόδευαν καπιταλιστικές επιδοτήσεις σε ακριβά αμάξια παρκαρισμένα έξω από αυθαίρετες βίλες, με αρκετούς από αυτούς σήμερα να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι πάντοτε ήταν συριζαίοι (και δυστυχώς να γίνονται πιστευτοί).

Κεντρώοι που θεωρούν ότι η φράση «καρκίνο σε όλη την οικογένεια Παπανδρέου και Μητσοτάκη» είναι ώριμος και μετριοπαθής πολιτικός λόγος.

(Νεο)φιλελεύθεροι που εξακολουθούν να στηρίζουν το Ποτάμι που στερεύει, γιατί η σωστή η αριστεία θα προκύψει μόνον όταν χωθούν στην εξουσία τα αμόρφωτα τσιράκια Βαλκάνιων μεγαλομαφιόζων.

Κεντροδεξιοί που πιστεύουν ότι ένα καλό βιογραφικό πρέπει να συνοδεύεται από τόνους κρατικοδίαιτης οικογενειοκρατίας, δωρεάν εξοπλισμό γραφείου κι έναν γραφικό νοσταλγό της χούντας για αντιπρόεδρο του κόμματος που αποδεδειγμένα συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία και επιδείνωση της οικονομικής κρίσης.

Δεξιοί πατριώτες που αντιστάθηκαν σθεναρά στα μνημόνια και τις νεοταξικές συνωμοσίες, αλλά στην πορεία κατέληξαν να συγκυβερνούν με αριστερούς που εφαρμόζουν ξενόφερτα μνημόνια (και στεναχωρούν και τους παπάδες με τα σύμφωνα συμβίωσης).

Αναρχικοί που περιορίζουν τις επετειακές εξεγέρσεις τους σε 3-4 οικοδομικά τετράγωνα μιας αθηναϊκής γειτονιάς, την οποία αντιμετωπίζουν με ιδιοκτησιακή νοοτροπία. Ενίοτε εκφράζουν την αλληλεγγύη τους δέρνοντας συντρόφους τους κατά λάθος.

Ακόμα και οι ναζί που έχει αυτή η χώρα είναι ντροπή για το Τρίτο Ράιχ, που, αν μη τι άλλο, δεν έμεινε στην ιστορία επειδή πουλούσε προστασία σε επαρχιακά κωλάδικα και κλαψούριζε στα δικαστήρια ότι δεν έχει σχέση με μαχαιροβγάλτες. 

Να τα ισοπεδώσουμε όλα λοιπόν; Να καταργήσουμε τις ιδεολογίες και να αποφανθούμε ότι «όλοι ίδιοι είναι»; Να πάψουμε να περιμένουμε οποιαδήποτε θετική εξέλιξη από οποιουδήποτε είδους πολιτική δύναμη; Να πάψουμε να ψηφίζουμε ή να βγαίνουμε στους δρόμους;

Όχι. Απλά να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, και να αδιαφορούμε πλήρως αν αυτό χωράει στα προκαθορισμένα κουτάκια που άλλοι έχουν σφηνώσει εδώ και τόσο καιρό στο μυαλό μας. Ακόμα καλύτερα, να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με ηλίθια και παρωχημένα κουτάκια, που στην πραγματικότητα δεν αφορούν κανέναν.

Μπορεί να υπάρξει αξιοκρατία και οικονομική ανάπτυξη ταυτόχρονα με κοινωνικό κράτος και σεβασμό στα εργασιακά δικαιώματα; Μπορούν να γίνουν μεταρρυθμίσεις που θα εκσυγχρονίσουν τον δημόσιο τομέα χωρίς να απολύσουν κόσμο και να κόψουν μισθούς; Μπορούν να έρθουν επενδύσεις που δεν θα είναι φτηνό ξεπούλημα εθνικών πόρων με ακριβές μίζες; Μπορεί να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή και η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στους καστανάδες; Μπορεί να ξεριζωθεί ο μιντιακός ολοκληρωτισμός χωρίς να φιμωθεί η ελευθερία του λόγου; Μπορεί να λειτουργήσει το ασφαλιστικό σύστημα όταν τεράστιο μέρος του οικονομικά ενεργού πληθυσμού είναι μεταξύ ανεργίας και μετανάστευσης; Μπορεί να αντιμετωπιστεί η προσφυγική κρίση χωρίς να πνίγονται παιδιά ή να βρεθούμε με ένα εκατομμύριο επιπλέον στόματα να ταΐσουμε; Μπορούν οι Έλληνες πολίτες να ανακτήσουν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια χωρίς να παρασυρθούν από τις δηλητηριώδεις παπαριές του εθνικισμού; Μπορούμε να ορθοποδήσουμε και να γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση για μια άλλη Ευρώπη, αντί να είμαστε τα θύματα της συνεχιζόμενης παρακμής της;

Μπορεί να υπάρξει επιτέλους ένα σοβαρό, αναλυτικό και κοστολογημένο επιχειρησιακό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αντί για αοριστολογίες και κομματικά σημαιάκια που ανεμίζουν;

Το να περιμένουμε ότι θα τα κάνει όλα αυτά από μόνος του ο σωτήρας Τσίπρας (πόσο μάλλον ο σωτήρας Κυριάκος) είναι βλακώδες. Το να συνεχίσουμε να μισούμε ο ένας τον άλλον με βάση τις προκαταλήψεις μας για το ποιος είναι κουμμούνι και ποιος φιλελές είναι ακόμα πιο βλακώδες. Και το να θεωρούμε ότι αρκεί να προσηλωθούμε στην ερμηνεία δογμάτων του προπερασμένου αιώνα και μετά να τσακωνόμαστε για το ποιος έχει κληρονομήσει τα πνευματικά δικαιώματα είναι απλά τραγικό. Και φρικτά βαρετό επίσης. Κυρίως όμως, είναι πέρα για πέρα αναποτελεσματικό. 

Ένας χρόνος «πρώτη φορά κάπως διαφορετικά» λοιπόν, με αυτό το «διαφορετικά» να παλεύει για ένα διάστημα με τα θηρία και μετά να σπάει θεαματικά τα μούτρα του, κάνοντας τα σκατά και παύοντας να είναι και τόσο διαφορετικό από τους προκατόχους του. Η εξέλιξη θα δείξει αν θα καταφέρει να πετύχει έστω και ελάχιστα ή θα γίνει μια δευτεροκλασάτη εκδοχή ΠΑΣΟΚ μέχρι να ανατραπεί πανηγυρικά από το σύστημα που ως τώρα έχει αμφισβητήσει μόνο στα λόγια.

Το αν ήταν, είναι ή θα είναι Αριστερά με αφήνει παγερά αδιάφορο.

Posted in υπεροψιες | 1 σχόλιο

Οι βλαβερές συνέπειες του εθνικισμού

Σαμψουντα 2

Η Σαμψούντα στις αρχές του 20ου αιώνα

Η γιαγιά μου ήταν από τον Πόντο, γεννημένη και μεγαλωμένη στη Σαμψούντα. Σε ηλικία 16 ετών ξεσπιτώθηκε μαζί με την οικογένεια της κι έφυγε για να σωθεί από την επέλαση των Κεμαλιστών. Φτάνοντας στη Σμύρνη, συνωστίστηκε στην προκυμαία μαζί με χιλιάδες πανικόβλητους και απελπισμένους ανθρώπους, και ίσα που πρόλαβε να μπει σε ένα πλοίο με κατεύθυνση τον Πειραιά, ενώ πίσω της η πόλη καιγόταν. Κλειδαμπαρώθηκε με τις αδελφές της στην καμπίνα κι άκουγε τρομοκρατημένη τους Τούρκους απ’ έξω να λένε ότι «μέσα έχει κορίτσια όμορφα σαν καρπούζια» (που για τα δεδομένα της εποχής ήταν κομπλιμέντο, αν και κάπως χυδαίο). Τελικά τον γλίτωσε τον βιασμό, αλλά οι δικοί της έχασαν τα πάντα και χρειάστηκε να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κλίμα, αφού οι αγροίκοι Ελλαδίτες αποκαλούσαν τους μικρασιάτες πρόσφυγες «τουρκόσπορους» και τις γυναίκες τους «παστρικές».

Μέχρι που πέθανε, η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε πολλές τούρκικες λέξεις στην καθημερινότητα της, και ακόμα κι όταν πια ξέχναγε αν είχε αγοράσει ψωμί και ξανάβγαινε για να πάει στον φούρνο, θυμόταν απέξω το ποίημα που είχε απαγγείλει σε μια σχολική γιορτή και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την κορδέλα που φορούσε στα μαλλιά της.

Το 1922 δεν είχε εφευρεθεί ακόμα η λέξη «γενοκτονία» βέβαια. Αυτό συνέβη μόλις το 1943, με τη λέξη να καθιερώνεται έναν χρόνο αργότερα και να ταυτίζεται με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τον Χίτλερ, αλλά και με τη συστηματική εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Οθωμανούς το 1915.

Το 1938 ο Κεμάλ πέθανε, και ο Έλληνας δικτάτορας Μεταξάς μετονόμασε προς τιμήν του την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Παράλληλα, αγόρασε με λεφτά του ελληνικού κράτους το σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο σφαγέας των Ποντίων, και το χάρισε στους Τούρκους που αργότερα το έκαναν προξενείο.

Τόσο ο Κεμάλ όσο και ο Μεταξάς ήταν εθνικιστές. Το ίδιο και ο Χίτλερ, που όχι μόνο δολοφόνησε εκατομμύρια Εβραίους, τσιγγάνους και πολλούς άλλους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά στάθηκε υπεύθυνος για ένα σωρό εγκλήματα πολέμου. Όπως η σφαγή στο Δίστομο, που ναι μεν δεν είχε να κάνει ούτε με γενοκτονία ούτε με εθνοκάθαρση, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τη βαρβαρότητα της.

Μόλις δέκα μήνες αργότερα, το Ράιχ που ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στους Γερμανούς ότι θα κρατούσε χίλια χρόνια είχε γίνει αποκαΐδια και ο ίδιος ήταν νεκρός.

dresden-bombing

Η Λειψία το 1945

Την ίδια εποχή, ο στρατάρχης Τίτο διαίρεσε τη Γιουγκοσλαβία σε «λαϊκές δημοκρατίες», ονομάζοντας μία από αυτές «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οι τότε εθνικιστές που είχαν την εξουσία στην Ελλάδα ήταν απασχολημένοι με τον εμφύλιο που μόλις ξεκινούσε και δεν αντέδρασαν καθόλου. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Γιουγκοσλαβία είχε πλέον διαλυθεί, ο επίσης εθνικιστής Έλληνας υπουργός εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς έχασε μια διπλωματική μάχη αρνούμενος να αποδεχτεί σύνθετη ονομασία, με αποτέλεσμα σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης να αποκαλεί τη FYROM «Μακεδονία» κι εμείς να καλύπτουμε το όνομα της με ένα κομμάτι παρκέ στις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις αγώνων μπάσκετ.

Είχε προηγηθεί η προδοσία της Κύπρου από Έλληνες και Κύπριους εθνικιστές, που επέτρεψαν σε Τούρκους εθνικιστές να κάνουν απόβαση και να κόψουν το νησί στα δύο. Η τραγωδία της Κύπρου στάθηκε αφορμή να πέσει η χούντα, που είχε ήδη τραυματιστεί μερικούς μήνες νωρίτερα από τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Σήμερα, οι εθνικιστές νοσταλγοί του Μεταξά, του Χίτλερ και της χούντας ξυλοκοπούν βουλευτές μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, με τα ΜΑΤ να τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα. Πολλοί από αυτούς αρνούνται ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα, και άλλοι θεωρούν ότι δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να εξολοθρευτούν όλοι οι Εβραίοι, γιατί είναι άτιμη ράτσα και συνωμοτούν εναντίον μας. Που δεν το κάνουν στην πραγματικότητα, αν και οι Ισραηλινοί εθνικιστές επιδίδονται σε συστηματική εξόντωση του εναπομείναντος παλαιστινιακού πληθυσμού, σε ένα διαρκές έγκλημα που η διεθνής κοινότητα προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Σε αντίθεση με την τραγωδία της Συρίας, όπου εμπλέκονται διαφόρων λογιών φανατικοί, εξοπλισμένοι από τις ίδιες μεγάλες δυνάμεις που εξαντλούν τον ανθρωπισμό τους σε συμβολικές κινήσεις και φραστικές καταδίκες.

Οι Έλληνες εθνικιστές πιστεύουν ότι καλύτερα να πνίγονται οι πρόσφυγες στην προσπάθεια τους να διασχίσουν το Αιγαίο, γιατί είναι μουσουλμάνοι και άρα τους αξίζει ό,τι και να πάθουν – ακόμα κι αν πρόκειται για παιδιά, που όταν μεγαλώσουν θα γίνουν τζιχαντιστές. Επίσης, διατρανώνουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, κι ονειρεύονται να μπουκάρουν στη FYROM και να τιμωρήσουν παραδειγματικά τους κατοίκους της, με πρώτους και καλύτερους τους εκεί εθνικιστές, που έχουν πιστέψει το παραμύθι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν προπάτορας των Σλάβων. Και εντελώς υποκριτικά οι εγχώριοι εθνικιστές μισούν τους Τούρκους ομοϊδεάτες τους, που οι πρόγονοι τους κάποτε δολοφόνησαν εν ψυχρώ εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιους – τους ίδιους Πόντιους για τους οποίους μια ζωή οι Έλληνες εθνικιστές (και όχι μόνο) έλεγαν ρατσιστικά ανέκδοτα. 

Πιο πολύ απ’ όλους όμως μισούν τους πολιτικούς, που είναι όλοι τους εθνοπροδότες επειδή ένας υπουργός πριν από επτά χρόνια (που δεν φανταζόταν καν ότι θα εκλεγεί κάποτε βουλευτής) διευκρίνισε ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα θεωρεί ότι ναι μεν έγινε σφαγή των Ποντίων, αλλά ότι ήταν εθνοκάθαρση και όχι οργανωμένο σχέδιο φυλετικής εξόντωσης ώστε να θεωρηθεί γενοκτονία. Και που έστω ότι ήταν όντως γενοκτονία, και καλώς την έχει αναγνωρίσει ως τέτοια η ελληνική Βουλή (μόλις το 1994, δηλαδή 50 χρόνια αφότου εφευρέθηκε ο όρος). Αυτό που μετράει περισσότερο από οποιαδήποτε διατύπωση είναι το γεγονός ότι τη μαζική και φρικιαστική εξόντωση αμάχων την έκαναν εθνικιστές. Οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με το καλό της πατρίδας τους, αλλά όπως έχει αποδείξει επανειλημμένως η Ιστορία φέρνουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκουν.

Διόλου τυχαία, κάθε φορά έχουν στο πλευρό τους μια σάπια ολιγαρχία κι έναν μηχανισμό προπαγάνδας που παραπληροφορεί και ξερνάει μίσος.

Βομβαρδισμός_Αμμοχώστου

Η Αμμόχωστος το 1974

Posted in ...και πολλα αλλα, ψυχοτραυματικα, εξοδοι κινδυνου | Σχολιάστε

Γιατί TV;

Τα ιδιωτικά κανάλια αντεπιτίθενται, με αφορμή το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για να ελέγξει τη λειτουργία τους.

Γιατί όλοι δικαιούμαστε να πάρουμε κοντά ένα δισ. τραπεζικά δάνεια που όποτε και άμα θέλουμε τα ξεχρεώνουμε.

Γιατί το να πληρώνει κανείς για άδειες λειτουργίας και χρήση δημόσιων συχνοτήτων είναι κρατισμός που συναντάται μόνο σε σοβιετίες τύπου ΗΠΑ, Βρετανίας, Γερμανίας, κλπ.

Γιατί η ελεύθερη αγορά και η ανταγωνιστικότητα είναι ωραίες μόνο για τους άλλους, και όχι για τα ζημιογόνα κανάλια που φεσώνουν τους εργαζόμενους και τους συνεργάτες τους.

Γιατί χωρίς τη Ρούλα, τον Μικρούτσικο, την Τατιάνα, τον Θέμο, την Αννίτα, τον Σεφερλή, τη Μενεγάκη, τον Χαρδαβέλα, την Πετρούλα, τον Ψινάκη και τον Μπογδάνο, τι πολιτισμό θα αφήναμε στα παιδιά μας;

Θεμος-Τζουλια

Γιατί οι μανάδες μας μεγάλωσαν με Φώσκολο, γέρασαν με Σουλεϊμάν και τώρα ονειρεύονται να τις πηδάει ο Παπακαλιάτης.

Γιατί έγκυρη και αδέσμευτη ενημέρωση σημαίνει Ευαγγελάτος, Τράγκας, Κακαουνάκης, Τριανταφυλλόπουλος, Αυτιάς, Πρετεντέρης, Τρέμη, Πορτοσάλτε, Χίος και Βερύκιος.

Κακαουνάκης-Άδωνις

Γιατί οι ναζί που δέρνουν γυναίκες και οι χουντικοί που τσιρίζουν στα τηλεπαράθυρα έχουν πλάκα και τα λένε έξω απ’ τα δόντια.

Γιατί γεμίσαμε Αλβανούς, Πακιστανούς, αραπάδες, πούστηδες και αναρχοκομμουνιστές, που είναι υγειονομικές βόμβες και απειλούν να αλλοιώσουν την ορθόδοξη μας ταυτότητα και ευρωπαϊκή προοπτική.

kasidiaris_lazopoulosΓιατί όλοι δικαιούμαστε να μάθουμε την αλήθεια για το πώς ο Γρηγορόπουλος επιτέθηκε σε αστυνομικούς εν μέσω εξέγερσης κι ο Φύσσας σκοτώθηκε για το ποδόσφαιρο.

Γιατί όλοι μπορούμε να φαντασιώνουμε ότι θα γίνουμε εκατομμυριούχοι, διάσημοι και λαμπεροί, και στ’ αρχίδια μας αν έξω από το στούντιο υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε από συσσίτια ή αυτοκτονούν.

Γιατί η διαπλοκή δεν είναι μαγκιά, είναι αυτοταπείνωση.

Βρες το λάθος

Βρες το λάθος

Posted in πανι & γυαλι, εξοδοι κινδυνου | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μέσα Μαζικού Εκφασισμού

Σήμερα κυκλοφόρησε αποκαλυπτικό βίντεο από συνάντηση στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, όπου ο πυρηνάρχης Νίκαιας Γ. Πατέλης λέει χαρακτηριστικά «ό,τι κινείται σφάζεται», και τονίζει στους τραμπούκους του τοπικού τάγματος εφόδου ότι κανείς δεν κάνει τίποτα αν δεν έρθει εντολή από την ηγεσία της οργάνωσης.

magda fyssa

Νωρίτερα, η συγκλονιστική κατάθεση της Μάγδας Φύσσα, μητέρας του δολοφονημένου Παύλου, έκλεισε με το ξέσπασμα της εναντίον του μαχαιροβγάλτη Ρουπακιά και μια εικόνα που στοιχειώνει (και που παραδόξως αντικαταστάθηκε σε αρκετά ΜΜΕ που τη δημοσίευσαν με φωτογραφίες που τη δείχνουν να πετάει ένα μπουκάλι νερό).

Τρεις μήνες πριν τη δολοφονία Φύσσα, κι ενώ κυκλοφορούσαν για χρόνια στο διαδίκτυο τόνοι φωτογραφικού υλικού και μαρτυριών που συνηγορούσαν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική εγκληματική οργάνωση, ενώ ο Κασιδιάρης είχε ήδη δείρει την Κανέλη σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και οι κάμερες των καναλιών είχαν καταγράψει επιθέσεις χρυσαυγιτών σε πάγκους μεταναστών στις λαϊκές αγορές, ο έγκυρος δημοσιογράφος και σοβαρός εκδότης Νίκος Χατζηνικολάου είπε να βάλει ένα πλυντήριο. Συμπτωματικά, το συγκεκριμένο φύλλο ήταν απεργοσπαστικό και βγήκε λίγες μόνο μέρες μετά το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ.

Real life nazi

Πριν γίνει αρχηγός του δικού του κόμματος, ο Σταύρος Θεοδωράκης πήρε χαλαρή συνεντευξούλα από τον Νίκο Μιχαλολιάκο, κι όταν ο φύρερ της ΧΑ αρνήθηκε ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα (κάτι για το οποίο πας φυλακή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες), το μόνο που είχε να του απαντήσει ο Σταύρος ήταν «έτσι λένε». Τόσο πολύ τον κόλλησε στον τοίχο, που το link που βάζω είναι βίντεο που ανέβασε στο YouTube η ίδια η Χρυσή Αυγή…

Σταύρος Θεοδωράκης Protagon Μιχαλολιάκος Ποτάμι ΨυχάρΣτο ίδιο μήκος κύματος ο γνωστός φασίστας Τράγκας, το γλοιώδες υποκείμενο Μπογδάνος, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου με τη «σοβαρότερη Χρυσή Αυγή» που θα μπορούσε να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο μέγας χορηγός επικοινωνίας των ναζί Θέμος Αναστασιάδης φυσικά, και εσχάτως ο γκουρού του φιλελεύθερου χιπστερισμού, Φώτης Γεωργελές, του οποίου το έντυπο free press φιλοξένησε ρεπορτάζ για το πόσο αδυνάτισε η κόρη του αρχηγού μιας συμμορίας δολοφόνων. Μαζί τους, δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) άλλοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι που δεν είδαν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν κι έπεσαν απ’ τα σύννεφα.

Κατά τ’ άλλα, όποιος μιλάει για εσκεμμένο και συστηματικό σχέδιο εκφασισμού της χώρας είναι συνωμοσιολόγος. Τυχαία ο ανύπαρκτος τηλεπλασιέ χουντικών βιβλίων Άδωνις Γεωργιάδης μετατράπηκε σε υποψήφιο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα ΜΜΕ που τον φιλοξενούσαν καθημερινά στα πάνελ τους δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο ούτε στη δική του αναρρίχηση, ούτε στην ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη.

Εκτός αν όντως είναι κανείς συνωμοσιολόγος και πιστέψει ότι μεγαλοεπιχειρηματίες με τεράστια χρέη διατηρούν ζημιογόνα κανάλια και εφημερίδες μόνο και μόνο για να εκβιάζουν την πολιτική εξουσία και να μανιπουλάρουν την κοινή γνώμη, ενώ παράλληλα αναθέτουν τις βρωμοδουλειές τους σε νεοναζί μπράβους με αντάλλαγμα την υπόγεια χρηματοδότηση και προβολή τους, αφού μόνο με μια βίαιη εκτροπή του πολιτεύματος έχουν ελπίδα να γλιτώσουν από τη Δικαιοσύνη για τις κατά συρροήν παράνομες συναλλαγές και τη φοροδιαφυγή τους. Τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά, το ξέρω…

Posted in παραμυθακια, αγριαδες | 27 σχόλια

Χ.Α. Κολωνακίου

Screen Shot 2015-10-04 at 9.24.52 μ.μ.

Η Athens Voice (αρνούμαι να βάλω link) κάνει ρεπορτάζ lifestyle για να μας ενημερώσει πόσο αδυνάτισε η κόρη του αρχηγού μιας ναζιστικής οργάνωσης που δολοφονεί αθώους. Στον δρόμο που χάραξε ο Θέμος, ο Τράγκας, ο Χατζηνικολάου και τόσοι άλλοι δημόσιοι απορρυπαντές της Χρυσής Αυγής, έρχονται να προστεθούν οι φιλοευρωπαίοι εστέτ του Κολωνακίου, που κατά τ’ άλλα ενοχλούνται από τον φτηνό λαϊκισμό της αριστεράς και την απουσία υψηλής αισθητικής στις ενδυματολογικές επιλογές των δημοσίων λειτουργών. Ή των συνοδών τους…

Elia Zervou

Η παραπάνω σκατόψυχη κυρία, εκδότρια του Eyedoll (ούτε εδώ βάζω link) και επαγγελματίας αυλοκόλακας της καλής κοινωνίας, δηλώνει στα σχόλια του στάτους της ότι δεν ανήκει στην αστική τάξη, αλλά απλά είναι λεύτερη να γράφει ό,τι θέλει. Κι αν αυτό που θέλει να γράψει τυχαίνει να είναι ένα σεξιστικό παραλήρημα που θα έκανε ακόμα και την πιο κομπλεξική Κατίνα επαρχιακού κομμωτηρίου να κοκκινήσει, τόσο το χειρότερο για όσους πιάσει στο στόμα της. Μένουμε Ευρώπη λέμε, και καμία Περιστέρα δεν θα ξεφύγει από την αστυνομία μόδας – που κατά τ’ άλλα κάνει τα στραβά μάτια στα σατέν συνολάκια της Ευγενίας Μανωλίδου και τις χρυσές γραβάτες του Πατούλη. 

dimitriadis

Πριν από λίγες ημέρες, ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης έγραψε στη Lifo ένα κείμενο που συζητήθηκε πολύ, με τίτλο «Το βδέλυγμα» (Google it, εγώ κλικ δεν δίνω). Έχοντας τη μορφή ενός ανερμάτιστου και συναισθηματικού ξεσπάσματος εναντίον ενός ολόκληρου λαού που μόνο αφανισμός του αξίζει, το άρθρο αυτό αποτελεί μνημείο κακογραμμένου μισανθρωπισμού. Ταυτόχρονα, μας αποκαλύπτει ότι αντί για την παλαβή αριστερά της γνώριμης πλέον (και εντελώς ανιστόρητης) «θεωρίας των δύο άκρων», ο περιβόητος αντίποδας του ναζισμού είναι ο ίδιος ο Δημητριάδης και όλοι όσοι σκέφτονται σαν αυτόν. Άνθρωποι που η κυριότερη διαφορά τους με τους ναζί είναι ότι επιζητούν την «τελική λύση» όχι για τους ξένους αλλά για τους ομοεθνείς τους, θεωρώντας ότι μόνο ένα είδος Άριας φυλής αποτελούμενης από το παρεάκι τους στο Da Capo θα άξιζε να επιβιώσει στην Ελλάδα. Όλοι οι υπόλοιποι είναι μιαροί λαουτζίκοι, άξεστοι δημόσιοι υπάλληλοι, μπαχαλάκηδες αριστεριστές και λαθρομετανάστες τζιχαντιστές. Όχι τρία, αλλά δέκα μνημόνια τους αξίζουν, με γερμανική πειθαρχία που θα επιβάλλεται με εκτελέσεις και υποχρεωτική στείρωση σε όσους δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν έναν espresso lungo από έναν latte macchiato.

Διόλου τυχαία, ο γνησιότερος εκφραστής αυτής της πολιτικής και ηθικής θεώρησης των πραγμάτων είναι ο Θάνος Τζήμερος (που ανάμεσα στα στελέχη του κόμματος του συγκαταλέγεται η αστυνόμος μόδας Έλια Ζερβού). Ένας άνθρωπος που έχει μετατρέψει το κόμπλεξ της ασημαντότητας του σε ιδεολογία, και που -παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του να περάσει για φιλελεύθερος ελιτιστής- δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλον έναν ημιμαθή και διαπλεκόμενο Ελληνάρα, που μασκαρεύει τον φασισμό του πίσω από εξυπνακίστικες κακοήθειες.

Ας το πάρουμε απόφαση επιτέλους. Δεν υπάρχει φιλελευθερισμός στην Ελλάδα. Ούτε συνεχιστές του Διαφωτισμού είναι αυτοί οι τύποι, ούτε καλλιεργημένοι αστοί, ούτε τίποτα. Απόγονοι κοτζαμπάσηδων και ταγματασφαλιτών είναι, χαφιέδες της Χούντας, νεόπλουτα βλαχαδερά μιας δεξιάς που γαλουχήθηκε με Κωστόπουλους και μπουζούκια στην παραλιακή. Αγράμματοι, χυδαίοι και μισάνθρωποι, εξίσου με το λούμπεν alter ego τους, που δεν είναι άλλο από την κάθε Ουρανία Μιχαλολιάκου και τους μαχαιροβγάλτες κάγκουρες που την περιστοιχίζουν.

Edit: Bonus track, αυτή η φωτό που απεικονίζει τον υποψήφιο για την αρχηγία της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη, σε τρυφερό ενσταντανέ με τον υπόδικο νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη. Θεωρητικά, ο Κούλης είναι ο λιγότερο ακροδεξιός από τους υπόλοιπους υποψήφιους…

kyriakos-kasidas

Στη σημερινή ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Βουλής η Χρυσή Αυγή πήρε 41 ψήφους παραπάνω απο την κοινοβουλευτική της δύναμη.

Posted in υπεροψιες, αγριαδες | 20 σχόλια