Το Άρωμα της Φορμόλης

Το πρόβλημα δεν είναι το γεγονός ότι οι κάμερες που προορίζονταν για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας των οχημάτων καταγράφουν τα πρόσωπα των διαδηλωτών με πρόσχημα την ασφάλεια. Ούτε ότι αυτό το μέτρο προστίθεται στις ήδη υπάρχουσες (και ανεξέλεγκτες) δυνατότητες ηλεκτρονικού φακελώματος των πολιτών.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι παραιτήθηκαν τα μέλη της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, διαμαρτυρόμενοι για την καταπάτηση στοιχειωδών συνταγματικών διατάξεων. Ούτε ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης έκανε δεκτή την παραίτησή τους, επιπλήττοντας τους κι από πάνω για την υπερευαισθησία που επέδειξαν στην προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο αγνοεί επιδεικτικά έναν οχετό τηλεοπτικών προγραμμάτων που προάγουν τον εθνικισμό και την ξενοφοβία. Ούτε ότι εξαντλεί την αυστηρότητά του στον Μπομπ Σφουγγαράκη (που εκτός του ότι «βλάπτει την πνευματική και ηθική ανάπτυξη των ανηλίκων» δείχνει και λίγο γκέι).

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κατατέθηκε στη Βουλή ένας κρατικός προϋπολογισμός που προβλέπει ένα πενιχρό 2,8% του ΑΕΠ για την Παιδεία (ενώ προεκλογικά ο πρωθυπουργός είχε μιλήσει για 5%). Ούτε ότι ο ίδιος προϋπολογισμός αυξάνει τις δαπάνες για τα έξοδα των δυνάμεων καταστολής (και όχι αστυνόμευσης).

Το πρόβλημα δεν είναι ότι το νέο ασφαλιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης ξηλώνει τα κεκτημένα δικαιώματα που γενιές ολόκληρες εργαζομένων πάλεψαν για να αποκτήσουν. Ούτε ότι το κράτος προστατεύει προκλητικά τους ασύδοτους καταχραστές της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων, κρύβοντας το πόρισμα άλλης μία Ανεξάρτητης Αρχής κάτω από το χαλί.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η πρωτοφανής φοροεπιδρομή που εξαπολύεται από το καινούργιο έτος πλήττει τις οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Ούτε ότι πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει τόσο πολύ λόγω της ακρίβειας και των χαμηλών μισθών και συντάξεων, ώστε να διακυβεύεται η ομαλή διαβίωση σημαντικής μερίδας των Ελλήνων πολιτών.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο νικητής της μεθεπόμενης εκλογικής αναμέτρησης θα πριμοδοτηθεί με πενήντα έδρες δώρο, προκειμένου να μπορεί να κυβερνήσει αυτοδύναμα το κόμμα που ψήφισε μόλις το 39% του ελληνικού λαού (για την ακρίβεια, το κόμμα που συγκέντρωσε το 39% των έγκυρων ψηφοδελτίων του ελληνικού λαού). Ούτε το γεγονός ότι κάτι τέτοιο είναι κατάφωρα αντιδημοκρατικό και άδικο.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα τα παραπάνω μυρίζουν φορμόλη. Κι η φορμόλη, πέρα από το να συντηρεί πεθαμένους οργανισμούς και να τους προστατεύει από την αποσύνθεση, έχει και μία άλλη ιδιότητα:

Βρωμάει.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε ένα σύστημα εξουσίας που επίμονα και μεθοδικά απαξιώνει την εναπομείνασα δημοκρατία σ’ αυτή την πολύπαθη χώρα, βρίσκεται ένας λαός σε μεγάλο βαθμό λοβοτομημένος από την προπαγάνδα των καναλιών και μαστουρωμένος από τη μυρωδιά της φορμόλης. Ένας λαός απαθής και απρόθυμος να αντιδράσει. Ένας λαός που μέρα με τη μέρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική και πολιτισμική ανέχεια, καταφεύγοντας σε καταναλωτικά δάνεια και ξεφτισμένα όνειρα περασμένων μεγαλείων του έθνους για να ανακουφιστεί.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι από όσους έχουν την οξυδέρκεια να αντικρίσουν κατάματα την πραγματικότητα, είτε κλείνουν σφιχτά τα μάτια τους είτε επιλέγουν να συμπορευθούν με την εξουσία. Έστω και σιωπηλά.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και οι λιγοστοί ρομαντικοί επαναστάτες που επιμένουν να διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους, παραμένουν διασπασμένοι και χαμένοι στη μετάφραση. Συχνά υπερβολικά απαισιόδοξοι ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι ουσιαστικό έτσι και αντιδράσουν. Αναποφάσιστοι όσον αφορά τους τρόπους αντίστασης και την αποτελεσματικότητά τους. Φοβισμένοι και προκαταβολικά ηττημένοι. Αμελητέοι.

Εγκλωβισμένοι σε ένα γυάλινο βάζο, φτάνουμε σιγά-σιγά στον πάτο του και η φορμόλη μας σκεπάζει – φράζοντας τους πόρους μας και πνίγοντας τις τελευταίες κραυγές διαμαρτυρίας. Η επιθυμία των προγόνων μας να ζήσουμε και να πεθάνουμε ελεύθεροι συντηρείται σαν μία μακρινή ανάμνηση, αποτυπωμένη στην παραπλανητική ετικέτα του βάζου. Μια ετικέτα που γράφει με μεγάλα αρχαιοπρεπή γράμματα «ΕΛΛΑΣ», και την οποία στολίζουν γαλανόλευκες σημαίες και θρησκευτικά σύμβολα.

Το καπάκι του βάζου κλείνει από πάνω μας, κι εμείς είμαστε πια μέσα. Στη φορμόλη. Μην έχοντας άλλη επιλογή, το μόνο που μας μένει να κάνουμε για να βγούμε έξω και να αναπνεύσουμε και πάλι καθαρό αέρα είναι ένα και αυτονόητο:

Να σπάσουμε το βάζο!

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, αγριαδες, ελπιδες. Bookmark the permalink.

27 Responses to Το Άρωμα της Φορμόλης

  1. Ο/Η Νοσφεράτος λέει:

    Εξαιρετικό κείμενο ….

  2. Ο/Η DPurpler λέει:

    Πως το σπάνε το βάζο;

  3. Ο/Η nefelikas λέει:

    @Νοσφεράτος
    Ευχαριστώ. Εξαιρετικά επικίνδυνη είναι η κατάσταση που έχουμε περιέλθει.

    @DPurpler
    Πιέζοντας. Σπρώχνοντας. Χτυπώντας. Ξανά και ξανά. Είναι όμως χοντρό το γυαλί και θέλει συλλογική προσπάθεια…

  4. Ο/Η DPurpler λέει:

    Εδώ παραιτείται ολόκληρη συνταγματικά κατοχυρωμένη Αρχή και δεν κουνιέται φύλλο.
    Όλος σχεδόν ο τύπος κράζει την κυβέρνηση. Το θέμα φτάνει στην Ε.Ε. και η απόφαση θα είναι μάλλον όπως και πολλές άλλες φορές στο παρελθόν καταδικαστική. Και πάλι δεν θα γίενει τίποτα.
    Προσωπικότητες, επιστήμονες, έχουν την ίδια γνώμη με εμάς. Πάλι δεν γίνεται τίποτε!

    Αν κατέβουμε στον δρόμο, θα μας κολήσουν την ταμπέλα «γνωστοί άγνωστοι» και το τραγικό είναι ότι η κοινή γνώμη θα πάρει θέση εναντίον μας. Και οι κάμερες θα γράφουν…

    Πως θα κάνουμε την αντίδραση «in»; Πως θα την εντάξουμε στο νεοελληνικό «lifestyle»; Είναι αυτή η λύση;

    Γιατί με το γράψιμο δεν γίνεται τίποτα. Τίποτα!

  5. Ο/Η Psybases λέει:

    Συμφωνώ εν μέρει με τον dpurpler.
    Σε γενικές γραμμές, δεν λέω, καλός ο καταγγελτικός λόγος αλλά δεν φτάνει.
    Από την άλλη όμως δεν μπορώ να μην σεβαστώ την επιθυμία και την εντολή του ελληνικού λαού στις πρόσφατες εκλογές.
    Δεν είναι λογικό να σκέφτομαι;

    «Γιατί να διαμαρτυρηθώ για το ασφαλιστικό, αφού πάνω-κάτω ήξερε ο κόσμος ότι θα γίνουν αυτά που προτείνει η κυβέρνηση».

    «Γιατί να κατέβω στον δρόμο για τις κάμερες αφού δεν είναι το μείζον θέμα για τον μέσο Έλληνα; (προτιμά τα Σκόπια και το βιβλίο Ιστορίας)».
    Κοινώς, μας κυβερνάν αυτοί που μας αξίζουν (έστω και με την ψεύτικη πλειοψηφία του 38%).

    Φυσικά και δεν προτείνω να σταματήσουμε να αντιδρούμε και να αγωνιζόμαστε. Απλώς πιστεύω ότι για να βγούμε από το βάζο πρέπει να πεινάσουμε. Ακόμα δεν έχει πεινάσει ο κόσμος (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

  6. Ο/Η Νοσφεράτος λέει:

    ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ
    (ΚΑΙ ΜΙΑς ΑΚΟΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ )

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ”ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

    ”Στο αρχείο η έκθεση Ζορμπά για τα ομόλογα

    Αρχειοθετήθηκε, τελικά, ως “μη σύννομη” η έκθεση Ζορμπά από τον εποπτεύοντα εισαγγελέα των ανακρίσεων για τα ομόλογα Γιάννη Σακελάκο.

    Το σκεπτικό του, στο οποίο επικαλείται σειρά από ουσιαστικούς και νομικούς λόγους, είναι σύμφωνο με τη γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, όπως και με την άποψη του προϊσταμένου της εισαγγελίας εφετών Γ. Κολιοκώστα.
    Σύμφωνα με τους εισαγγελικούς λειτουργούς, το σχετικό έγγραφο εκδόθηκε μόνο από τον πρόεδρο της Αρχής για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Γ. Ζορμπά, χωρίς να ληφθεί η γνώμη των υπολοίπων 12 μελών της αρχής, την οποία ο νόμος θεωρεί συλλογικό όργανο. Επίσης, οι κατηγορίες, για τις οποίες έκανε λόγο ο κ. Ζορμπάς στην έκθεσή του, είχαν ήδη απαγγελθεί από την αρμόδια εισαγγελική αρχή στους υπαίτιους μετά τη διενέργεια της προκαταρκτικής εξέτασης. Μία ακόμη παρατυπία που είχε καταλογιστεί στην όλη διαδικασία είναι ότι οι αυτόνομες έρευνες του προέδρου της αρχής συνεχίζονταν κατά παράβαση της ποινικής δικονομίας, αφού είχε επιληφθεί της υπόθεσης ειδικός εφέτης ανακριτής.
    Η δικογραφία (και το σχετικό αποδεικτικό υλικό) που σχημάτισε ο κ. Ζορμπάς έχει διαβιβαστεί στον ειδικό εφέτη ανακριτή. Το έγγραφο ήταν απλώς μια περίληψη και εκτίμηση των στοιχείων της. Αν στο πλαίσιο της ανάκρισης προκύψουν αξιόποινες πράξεις, πέραν όσων εντοπίστηκαν στο πλαίσιο των εισαγγελικών ερευνών, θα απαγγελθούν οι κατηγορίες αρμοδίως από τον εφέτη ανακριτή.

    Νοε 21, 2007 ”’

    Κι ετσι φιλοι μου δεν θα μαθουμε ποτέ αν τα κλεμμενα λεφτα πηγαν σε καποιες τσεπες ή κομματικά ταμεία…

    Ενω τα Ταμεια Αδειαζουν και οι συνταξεις μικραινουν ..

  7. Ο/Η nefelikas λέει:

    @DPurpler

    Το γράψιμο σε blogs (τα οποία διαβάζουν ελάχιστοι) σίγουρα δεν αρκεί. Ούτε είναι λύση να μετατραπεί η όποια αντίδραση σε κοσμικό γεγονός. Από την άλλη, η παραδοχή ότι «πάλι δεν θα γίνει τίποτα» δεν πρόκειται να αλλάξει την κατάσταση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την αφήσει να χειροτερέψει.

    Εξυπακούεται ότι ούτε εγώ ούτε κανένας μας έχει τις απαντήσεις στο τσεπάκι του. Τα προβλήματα είναι πολλά, σύνθετα και αλληλένδετα. Δεν ξεπερνιούνται με εύκολους αφορισμούς.

    Τουλάχιστον μπορούμε να θέσουμε κάποια βασικά ερωτήματα: Θέλουμε τη ρήξη; Έχουμε το σθένος να την επιδιώξουμε; Μπορούμε να ξεπεράσουμε τις μεταξύ μας διαφορές και να συνεργαστούμε; Μπορούμε να επεξεργαστούμε και να προτείνουμε αποτελεσματικούς τρόπους αντίστασης; Μας παίρνει να το κάνουμε ή θα φοβηθούμε τις συνέπειες και θα λουφάξουμε;

    @Psybases

    Είναι σημαντικό το γεγονός ότι η «πλειοψηφία» δεν έχει αντιληφθεί την έκταση των προβλημάτων, ούτε διατίθεται να έρθει σε ρήξη με την εξουσία (μέχρι να πεινάσει τουλάχιστον). Ενδεχομένως βέβαια πολλοί που θέλουν να αντιδράσουν απλά να μην έχουν βρει κάποια αποδεκτή διέξοδο να το κάνουν. Η βία σίγουρα δεν είναι λύση, ενώ οι αγκυλώσεις και η διχόνοια της Αριστεράς λειτουργούν σαν τροχοπέδη.

    Επιβάλλεται άρα μία συλλογική και συντονισμένη προσπάθεια αφύπνισης της κοινής γνώμης. Από όλους όσους πιστεύουν ότι σύγχρονη ελληνική κοινωνία νοσεί. Σαφώς και δεν αρκούν οι διαδικτυακές παρεμβάσεις, ούτε μπορούμε να ελπίζουμε ότι τα ΜΜΕ θα πάψουν ξαφνικά να χειραγωγούν τις μάζες. Είπαμε, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Χρειάζεται υπομονή και κουράγιο για να πειστεί ο κόσμος να ξανακατέβει στους δρόμους και να διεκδικήσει. Χρειάζεται ξεκάθαρη ιδεολογική υπόσταση για να ελπίσει κανείς ότι μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία των συμπολιτών μας. Και χρειάζεται και μπόλικη τύχη, γιατί οι πιθανότητες είναι εναντίον μας.

    @Νοσφεράτος

    Ακριβώς έτσι. Πετάμε μεγαλοστομίες για νταβατζήδες και μετά όχι μόνο πάμε και τους τα ακουμπάμε, αλλά τους ζητάμε και συγγνώμη για την ενόχληση από πάνω…

  8. Ο/Η marado λέει:

    Τα πάντα ρεί …θα μείνουμε στην όχθη η θα βουτήξουμε στα φουσκωμένα νερά;

  9. Ο/Η Allu Fun Marx λέει:

    Tο πρόβλημα είναι ότι απαξιώσαμε την οργανωμένη και συλλογική δράση…
    Το πρόβλημα είναι ότι αφήσαμε να μας περάσουν την άποψη ότι «όλοι είναι ίδιοι»
    Το πρόβλημα είναι ότι θεωρούμε «κομματόσκυλο» αυτόν που διαλέγει να αγωνιστεί οργανωμένα μέσα από κάποιο πολιτικό σχήμα
    Το πρόβλημα είναι ότι διαλέξαμε να γίνουμε μοναχικά, μικρά ρυάκια της στιγμιαίας νεροποντής, και όχι ένας μεγάλος δυνατός και ορμητικός ποταμός, αγώνα και διεκδίκησης.

    Πολύ ωραίο κείμενο φίλε Νεφέλικα…

  10. Ο/Η nefelikas λέει:

    @DPurpler

    O Akismet, το κακό σκυλί της wordpress, είχε κρατήσει το σχόλιο σου (θεωρώντας το spam). Του έχωσα μια κλωτσιά και το άφησε 🙂

    Ώστε φτάσαμε και πάλι (μετά από σαράντα χρόνια και) να συζητάμε για «τον πατριωτισμό των Ελλήνων». Μιλάμε για πρόοδο, όχι αστεία…

    @Allu Fun Marx

    Εύστοχες και οι προσθήκες σου στο κείμενο. Αναρωτιέμαι βέβαια αν τώρα που ζορίζουν τα πράγματα θα δούμε ξανά ενιαίες πορείες και όχι μεμονωμένες κομματικές παρελάσεις. Αναρωτιέμαι αν οι Έλληνες θα ξεπεράσουν την (δικαιολογημένη σε έναν βαθμό) αναφυλαξία που παθαίνουν τελευταία με τα συνδικαλιστικά και άλλα κινήματα και θα αποφασίσουν να διαδηλώσουν μαζικά. Αναρωτιέμαι αν θα αρχίσουμε πάλι να ασχολούμαστε με τους επαναστάτες bloggers και άλλα γραφικά αντί να κατανοούμε ότι η κατακρεούργηση του συντάγματος είναι κάτι που μας αφορά όλους.

  11. Η πλειοψηφία σίγουρα δεν έχει καταλάβει το μέγεθος και την έκταση των όποιων -φαινομενικά αθώων- μεταρυθμίσεων γίνονται σήμερα στο θέμα των προσωπικών δεδομένων και της παρακολούθησης. Λίγα χρόνια μετά θα βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων και τότε απλά θα σκύψουν το κεφάλι και θα γίνουμε η Ν-οστή χώρα που έχει πει «Ναι» στην παρακολούθηση.

    Προς το παρόν, το μόνο δίλλημα γι αυτούς είναι «κάμερες και ασφάλεια» ή «γνωστοί-άγνωστοι να σπάνε τις περιουσίες του ‘λαού’ «?.

    Και είμαι σίγουρος για παράδειγμα, ότι πολλοί δεν ξέρουν και δεν καταλαβαίνουν πως οι όποιες μεταρρυθμίσεις γίνονται τώρα είναι πραγματικά αντισυνταγματικές και απαξιώνουν πλήρως το σύνταγμα. Επειδή δεν τα ήξερα και γω όλα, ο φίλος nikos10 μου έγραψε κάποια πολύ χρήσιμα πράγματα σε ένα σχόλιο του, τα οποία πιστεύω θα έπρεπε να είναι γνωστά σε ΟΛΟΥΣ (σορι για την παραπομπή στο blog μου):

    http://gmargari.wordpress.com/2007/11/22/114

    Με λίγα λόγια, έχουμε *ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ* σύμφωνα με το σύνταγμα να αντισταθούμε στο φακέλωμα και στην παρακολούθηση. Δεν είμαι καν παράνομος αν σπάσω μία κάμερα, γιατί π.χ. σύμφωνα με το Σύνταγμα, άρθρο 9α:

    Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει.

    Καταλαβαίνετε λοιπόν σε τι μαύρα μεσάνυχτα βρισκόμαστε…

    Επίσης, είναι νομίζω τραγικό το γεγονός πως την ίδια στιγμή που συζητάμε για την κατάργηση των καμερών, της παρακολούθησης μας και της συλλογής των προσωπικών μας δεδομένων, 1.000.000 συμπολίτες μας έχουν κάνει αιτήσεις σε τηλεπαιχνίδια reality:
    http://www.e-tipos.com/newsitem?id=16393

    Με λίγα λόγια, 1 στους 10 συμπολίτες μας προσπαθεί να βρει μια λύση για τις μειωμένες και πενιχρές συντάξεις, για τους ελλεινούς κατώτατους μισθούς, για την τεράστια ακρίβεια σε όλα τα προιόντα και στο πετρέλαιο, για τις νέες αυξήσεις-σοκ της ΔΕΗ οι οποίες θα αυξήσουν τα τιμολόγια περίπου κατά 20% (link), κ.τ.λ., όχι με διαμαρτυρίες στα υπουργεία ή πορείες στους δρόμους, αλλά με τα τηλεπαιχνίδια.

    Και τέλος -μάλλον κατά λάθος έχει γίνει αλλά βολεύει πολύ την κυβέρνηση-: ποιος να σηκωθεί να κατέβει στο δρόμο για τα προσωπικά του δεδομένα, όταν με το ζόρι ζει, και έχει χίλια δυο άλλα άμεσα προβλήματα διαβίωσης? Δυστυχώς για τους περισσότερους υπερέχουν οι υλιστικές ανάγκες.

  12. Επίσης, σχετικά:

    Σάλος στη Βρετανία για την απώλεια προσωπικών δεδομένων

    Και ξέχασα να σου πω πως το ποστ σου είναι καταπληκτικό!

  13. Ο/Η nefelikas λέει:

    @Γιώργος Μαργαρίτης

    Είναι τραγικό να δηλώνουν συμμετοχή σε τηλεοπτικά παιχνίδια 1.000.000 Έλληνες και να διαδηλώνουν για τα δικαιώματα τους (προσωπικά δεδομένα, εργασιακά κεκτημένα, κλπ) λίγες χιλιάδες. Κατά τ’ άλλα, το μείζον πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι οι μπαφοκαλλιεργητές των Ζωνιανών. Οι πρεζέμποροι των καναλιών, των τραπεζών και της πολιτικής γιατί μένουν ατιμώρητοι;

    Τα στοιχεία που δημοσιεύεις στο post σου είναι εξαιρετικά διαφωτιστικά.

  14. Ο/Η elafini λέει:

    Εξαιρετικό κείμενο
    Το θέμα δεν είναι πως μας κλείνουν, αλλά το ότι πριν μας κλείσουν προσπαθούν να μας εξομοιώσουν..δεν δημιουργείται ούτε καν συλλογή διαφορετικών ειδών δηλαδή…και κάτι άσχετο αλλά ίσως σχετικό στη βάση του…κάποτε συζητούσα με έναν φίλο για γάλατα…αν ψάξεις το γιατί τελικά τελικά πίνουμε αγελαδινό κι όχι κατσικίσιο γάλα μπορεί να σε οδηγήσει σε παρόμοιο συνειρμό με την προσπάθεια δημιουργίας πανομοιότυπων έγκλειστων στα βαζάκια.

    τρόπο διαφυγής από το βάζο δεν ξέρω αν τελικα θα έχουμε, όσο κι αν προσπαθούμε (αλλά δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει…)

    καλό απόγευμα
    (πουφ! και βρωμάει η φορμόλη)

  15. Ο/Η Κάγγελος λέει:

    Στην αρχή αρχή σε ρώτησε ο Dupler πώς σπάνε το βάζο και εσύ του απάντησες με συλλογική προσπάθεια. Πάρτε φόρα όλοι μαζί και ορμήστε σε έναν τοίχο. Το πολύ πολύ να τον βάψετε κόκκινο. Η αντιμετώπιση είναι πολυσύνθετη. Θέλει τακτική, μεθοδικότητα, σχεδίαση. Με αυθόρμητες και σπασμωδικές αντιδράσεις θα έχουμε στο διηνεκές μια «απλή» εκτόνωση η οποία είναι ΠΑΝΤΑ αποδεκτή μέσα στο σύστημα το οποίο (υποτίθεται) ότι αντιστρατευόμαστε. Αν δε μελετηθεί ο αντίπαλος από άξια μυαλά που να μη διαφθείρονται από τη μέθη της εξουσίας, το βάζο όχι μόνο δε θα σπάει, αλλά θα ενισχύεται…

  16. Ο/Η nefelikas λέει:

    @elafini

    Ομοιόμορφος κομφορμισμός. Σαν την «πολιτιστική επανάσταση» του Μάο ένα πράγμα, μόνο στο πιο καπιταλιστικό του. Οι ίδιες μάρκες στα ρούχα, τα ίδια ringtones στα κινητά, οι ίδιοι μαϊντανοί στην τηλεόραση. Ισοπέδωση με πρόσχημα το «γενικό καλό». Η υποτιθέμενη πλειοψηφία μετατρέπεται σε δυνάστη της διαφορετικότητας, εκτός αν η τελευταία πλασάρεται σαν κάτι εξωτικό και ανώδυνο. Τα επιχειρήματα λιγοστεύουν και μένουμε στην επιφάνεια της εικόνας. Την οποία καταγράφουν μεθοδικά οι κάμερες και ταξινομούν οι ασφαλίτες σε φακέλους. Όργουελ του κερατά, χωρίς τη μπαναλιτέ του γκρίζου ολοκληρωτισμού.

    @Κάγγελος

    Η συλλογική προσπάθεια δεν αναιρεί την τακτική και τη μεθοδικότητα. Κανείς δεν είπε να πάρουμε όλοι φόρα και να κάνουμε «ντου» γενικώς και αορίστως (πού; πότε; εναντίον τίνος; ) Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσουμε τι παίζεται και να προτείνουμε εναλλακτικές προσεγγίσεις στα προβλήματα. Έτσι ώστε η όποια εκτόνωση να είναι αποτέλεσμα ουσιαστικού διαλόγου και όχι εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Κατά τ’ άλλα, έχεις δίκιο.

  17. Ο/Η Silvia λέει:

    Ξέρετε, παιδιά, πρέπει επίσης να ξέρουμε τι στο διάολο το εναλλακτικό θέλουμε. Δεν αρκεί να χτυπάμε το κεφάλι μας στο τοίχο. Δηλαδή στο καπάκι του βάζου.
    Πολύ καλά όσα γράψατε όλοι σας! Να ‘μαστε όσο το δυνατών περισσότεροι… μαζί.

  18. Ο/Η nefelikas λέει:

    @Silvia
    Δεν έχεις καθόλου άδικο. Το θέμα όμως είναι ότι έχουμε συνηθίσει να μην λειτουργούμε μαζί, κι όταν το κάνουμε να είναι για συντεχνιακές ή μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

    Τουλάχιστον ας κάνουμε μια προσπάθεια να εντοπίσουμε τι μας φταίει και ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε για να το αλλάξουμε.

  19. Ο/Η Silvia λέει:

    Και να ενωθούμε παδιά, να ενωθούμε!

  20. Ο/Η trinity λέει:

    σφρίγος παλλόμενο είδα και ήρθα κατά δω ….

    Ό,τι κι αν πει κανείς για το βάζο, σωστό θα είναι…
    αν το κοιτάξεις από μια πλευρά θα πιστέψεις ότι είναι άθραυστο
    αν το κοιτάξεις από μια άλλη θα δεις ότι μπορεί να σπάσει..
    αν το κοιτάξεις από μια τρίτη , σε αγνοεί..
    από μια άλλη σε παρατηρεί εχθρικά….

    Το αν οι προσπάθειες για το σπάσιμο του μένουν λόγια ηχηρά που αιωρούνται ή καταλήγουν σε προσπάθειες που προκαλούν μόνο γρατζουνιές, δεν έχει να κάνει μόνο με τις κοιμισμένες ή μισοξύπνιες συνειδήσεις – ( και για να ειμαι ειλικρινής έχω φτάσει στο σημείο να αμφισβητώ πόσο αληθινά στις μέρες μας υπάρχουν κοιμισμένες συνειδήσεις… με τόσα κραυγαλέα γεγονότα που τα ζούμε όλα έντονα στο πετσί μας…πως να κοιμηθείς..????)- ούτε στην έλειψη ενότητας (η οποία είναι αποτέλεσμα στάσης).

    Λίγο ξύπνιος να είσαι αρκεί για να καταλάβεις και την ανάγκη για ενότητα και τις παγίδες αφαίμαξης που υπάρχουν τριγύρω σου…. Τα πράγματα σκαλώνουν και η πόρτα για δράση κλείνει, όταν έρχεται η στιγμή και απαιτείται να κοιτάξεις τον ευατό σου κατάματα και να θέτεις το ερώτημα «Τι είμαι πρόθυμος να ΘΥΣΙΑΣΩ?» (και δε μιλώ για βαρύγδουπες θυσίες..)

    Αυτή η συνειδητή απροθυμία για θυσία είναι (κατα την άποψη μου) είναι το βαθύτερο αίτιο, το κλειδι και ταυτόχρονα το πιο τρομακτικό από όλα…τρομακτικό γιατί είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς ότι στο σημείο που πραγματοποιείται αυτός ο διάλογος, δεν έχει κανείς πρόσβαση εκτός από σένα για να αλλοιώσει την απάντηση σου … ότι μεταξύ της ερώτησης και της απάντησης δεν εμπλέκεται ούτε κατεστημένο, ούτε πλύση εγκεφάλου , ούτε νάρκωση…

    Ένα ξεγύμνωμα.. ένα τετ-τετ με τα όρια σου.. και ή θα περάσεις στη συντροφιά εκείνων που παλεύουν ή θα μείνεις με εκείνους που φωνάζουν..

    Εκεί νομίζω αποτυγχάνουν πολλά από όσα ξεκινούν (είτε ατομικά ειτε ομαδικά) με πολύ ζέση, και πιστεύω…

  21. Ο/Η nefelikas λέει:

    @trinity

    Εύστοχο σχόλιο. Να μας ξανάρθεις. Όσο για μένα, απλά βλέπω τη φάτσα μου να καθρεφτίζεται παραμορφωμένη στο γυάλινο τοίχωμα του βάζου και γαβγίζω. Τουλάχιστον δυσκολεύονται να κοιμηθούν οι γείτονες. Κάτι είναι κι αυτό…

  22. Ο/Η παράλληλος λέει:

    Είναι και θέμα αισθητικής!
    Μη το παραβλέπουμε…
    (αλλά με Μαγγίνα, Αλογοσκούφη κλπ, η αισθητική πάει για ολικό λίφτινγκ! όπως κι όλοι μας)

  23. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Ποταμός το άρθρο.

    Συμφωνώ γενικά για τους τρόπους αντίδρασης που προτείνει ο Allu Fun Marx. Είναι αναπόφευκτη η επιστροφή από το ατομικό στο συλλογικό και από το ανοργάνωτο στο οργανωμένο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να σπάσουμε το βάζο.

    Διαφωνώ βέβαια με αυτό που εννοεί ως οργάνωση ο AFM. Η αποτυχία του έχει αποδειχθεί μέσα στην ιστορία και αποδεικνύεται κάθε στιγμή στα κινήματα και στο δρόμο. Οι άλλες (από αυτές του AFM) μορφές οργάνωσης υπήρχαν, υπάρχουν και θα κυριαρχούν όλο και περισσότερο λόγω κοινωνικής και ιστορικής ανάγκης.

  24. Ο/Η nefelikas λέει:

    @παράλληλος

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στο κάτω-κάτω, η περίοδος της επταετίας δεν φημίζεται για την υψηλή αισθητική της…

    @inlovewithlife

    Μπαίνουμε σε μία εποχή αναζωπύρωσης των ιδεολογιών και των κοινωνικών συγκρούσεων. Η όποια αντίδραση αναγκαστικά θα είναι ολοένα και πιο οργανωμένη και μαζική, μέχρι να επικρατήσει ή να συντριβεί. Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν με όρους περασμένων δεκαετιών – πόσο μάλλον αιώνων. Τα σφυροδρέπανα ανήκουν στο μουσείο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι θεμελιώδεις αρχές που κάποτε εξέφραζαν έχουν ξεπεραστεί.

  25. Παράθεμα: Επιστροφή στη Φύση « ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΟΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s