Επιστροφή στη Φύση

poster07-small.jpg

 

Έλειψα εκτός Αθηνών ολόκληρη την εβδομάδα που μας πέρασε, αφήνοντας πίσω μου τις εξελίξεις του ασφαλιστικού, της Ολυμπιακής, αλλά και της μπλογκόσφαιρας. Η αλήθεια είναι ότι την είχα ανάγκη την διαδικτυακή αποτοξίνωση, καθώς και την επιστροφή στη φύση. Για ποιά φύση μιλάμε όμως; Βρέθηκα στον Πύργο Ηλείας με αφορμή το εξαιρετικά σημαντικό και ζωντανό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, με αποτέλεσμα να επισκεφτώ αρκετές από τις περιοχές που κάηκαν από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Από κοντά, η εικόνα είναι συγκλονιστική, αν και στα περισσότερα σημεία από όπου πέρασε η φωτιά έχει φυτρώσει λίγο χορτάρι, που απαλύνει κάπως την αίσθηση της καταστροφής. Θα ανεβάσω κατατοπιστικές φωτογραφίες σύντομα. Και βίντεο ίσως, αρκεί επιτέλους να μπω στον κόπο να μάθω πώς γίνεται.

Στη διάρκεια του Φεστιβάλ, μου δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με παιδιά από τις πυρόπληκτες περιοχές και να συνεργαστώ μαζί τους για να φτιάξουμε ένα ταινιάκι μικρού μήκους με τη δική τους οπτική γωνία πάνω στα γεγονότα. Μου έκανε εντύπωση το ότι τα παιδιά αυτά φαινομενικά δεν διέφεραν σε τίποτα από τους υπόλοιπους συνομήλικους τους. Τα ίδια ρούχα, τα ίδια χτενίσματα, οι ίδιες μουσικές, η ίδια διάθεση για χαβαλέ. Πίσω από τη μάσκα της ανέμελης εφηβείας όμως κρυβόταν και κάτι άλλο. Το βίωμα μιας τρομακτικής απώλειας. Άλλος γνώριζε τους εποχικούς πυροσβέστες που κάηκαν, άλλος κινδύνεψε να χάσει το σπίτι του, άλλος είχε κάποιον συγγενή που έχασε τις ελιές ή τα ζώα του. Δύσκολα ανοίγονταν, προτιμούσαν να μιλάνε για αυτό που συνέβη μιμούμενοι τα τηλεοπτικά κλισέ – ή να μη μιλάνε καθόλου. Όλοι τους ωστόσο αντιμετωπίζουν το ίδιο αβέβαιο μέλλον και οι περισσότεροι ήδη ονειρεύονται την προοπτική να φύγουν από τα χωριά τους και να πάνε να ζήσουν αλλού. Οπουδήποτε, αρκεί να είναι μακριά από έναν τόπο που τους θυμίζει τον εφιάλτη που έζησαν. Ένιωσαν στο πετσί τους ότι πήραν μέρος σε μία τραγωδία που αδυνατούν να κατανοήσουν. Πώς να διαχειριστεί ένας δεκαπεντάχρονος την αιφνίδια και τραυματική ενηλικίωσή του; Πώς να συνειδητοποιήσει μια δεκαεξάχρονη ότι το μόνο μέλλον που την περιμένει έτσι και παραμείνει στο χωριό της είναι να δουλεύει καμαριέρα σε κάποιο ξενοδοχείο για 600 ευρώ; Αυτά τα παιδιά αξίζουν κάτι καλύτερο από αόριστες υποσχέσεις και ελεημοσύνες. Αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει κανείς που θα τους τα προσφέρει ή θα τους ξεχάσουμε τόσο εύκολα όσο ξεχάσαμε τόσα και τόσα άλλα.

Κατά τ’ άλλα, πολλή κούραση και μαζεμένες υποχρεώσεις που δε μου επιτρέπουν να ασχολούμαι με τις δικτυογραφικές μου ανησυχίες τόσο τακτικά όσο θα ήθελα. Έχασα τη συγκέντρωση των οικολογικών οργανώσεων το Σάββατο (όπου συμμετείχε και το Οικολόγιο με μεγάλη επιτυχία), έχω βαλθεί να συγυρίσω λίγο τον υπολογιστή μου (με αποτέλεσμα να συμπαθώ ολοένα και περισσότερο τα linux), και πρέπει να αρχίσω σιγά-σιγά τις χριστουγεννιάτικες αγορές μου. Το ξέρω ότι είναι συμβατικά πράγματα αυτά και δεν ταιριάζουν με τον επαναστατικό χαρακτήρα μου, αλλά άντε να το εξηγήσεις αυτό σε ένα εξάχρονο βαφτιστήρι που θα μείνει χωρίς δώρο.

Εννοείται ότι την Τετάρτη θα κατέβω στη συγκέντρωση, και σας συνιστώ να κάνετε κι εσείς το ίδιο – ανεξάρτητα από το ποιοί την οργανώνουν ή ποιοί άλλοι θα συμμετάσχουν. Αυτή είναι η μεγάλη ευκαιρία για όλους μας να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας, μπας και μία μαζική διαμαρτυρία καταφέρει να φρενάρει κάπως την ανεξέλεγκτη ασυδοσία της εξουσίας. Με λίγη τύχη, ίσως μπορέσουμε να ραγίσουμε λίγο το βάζο με τη φορμόλη. Εκτός βέβαια αν προτιμούμε να μένουμε σπίτια μας, πίνοντας μπάφους και παίζοντας pro…

megalopolis-02.jpg

Advertisements
This entry was posted in πανι & γυαλι, ψυχοτραυματικα, εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

5 Responses to Επιστροφή στη Φύση

  1. Ο/Η mayaishere λέει:

    Χάλια μαύρα κάτω, ε?

  2. Ο/Η nefelikas λέει:

    Εντάξει, μη φανταστείς κιόλας ότι όλη την ώρα κλαίνε οι άνθρωποι. Προσπαθούν να συνεχίσουν τη ζωή τους και περιμένουν να δουν τι θα γίνει από δω και πέρα. Εννοείται ότι τους έχει πειράξει αυτό που έγινε, απλά έχουν κουραστεί πια να το συζητάνε. Οι περισσότεροι δείχνουν να μη θέλουν καν να ξέρουν ποιές μπορεί να είναι οι επιπτώσεις.

    Η δε εικόνα των καμμένων στη βροχή κάνει τις ταινίες του Αγγελόπουλου να μοιάζουν με το «μικρό σπίτι στο λιβάδι»…

  3. Ο/Η Ηπιόνη λέει:

    «Αυτά τα παιδιά αξίζουν κάτι καλύτερο από αόριστες υποσχέσεις και ελεημοσύνες. Αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει κανείς που θα τους τα προσφέρει ή θα τους ξεχάσουμε τόσο εύκολα όσο ξεχάσαμε τόσα και τόσα άλλα.»

    Αυτά τα παιδιά ας μην περιμένουν να χιονίσει για να δουν άσπρη μέρα. Ειναι λυπηρό να μπαίνουν σε αυτή την διαδικασία από την εφηβεία, αλλά ας μάθουν απο τώρα ότι τίποτα δεν χαρίζεται και όλα κατακτώνται με αγώνες. Η πραγματικότητα είναι σκληρή δυστυχώς.

  4. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Καλώς σε βρήκαμε.

    Θα τα πούμε κάτω αύριο.

  5. Ο/Η nefelikas λέει:

    @Ηπιόνη

    Παραείναι σκληρή τέτοια πραγματικότητα, ιδίως για παιδιά που μεγαλώνουν σε μία κοινωνία που και πριν τις φωτιές ήταν υπό διάλυση. Για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις καινούργιες συνθήκες, τα παιδιά αυτά χρειάζονται κάτι παραπάνω από λίγα λόγια ενθάρυνσης κι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Διαφορετικά είναι καταδικασμένα.

    @inlovewithlife

    Καλώς σας βρήκα κι εγώ. Θα μου πάρει λίγο χρόνο μέχρι να επανέλθω πλήρως στις επάλξεις 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s