O Μπλογκόλιθος (χριστουγεννιάτικο διήγημα)

Χάιδεψε άλλη μια φορά τη ροδελίτσα του ποντικιού του κι έριξε μια διαγώνια ματιά στα δεκάδες καινούργια σχόλια. Τα συνηθισμένα. Αυτόκλητοι αυλοκόλακες, ετερόφωτες θαυμάστριες, άσημοι bloggers που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή με εξυπνάδες, κάτι λίγα spam κι ένας σκληρός επικριτής που προφανώς νόμιζε ότι έχει τα κότσια να τον προκαλέσει εκτοξεύοντας αγενείς κοινοτυπίες. Δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Και δεν κατάφερνε καν να γίνει αρκετά ενοχλητικός. Τον αγνόησε. Για την ακρίβεια, τους αγνόησε όλους. Θα τους απαντούσε το απόγευμα. Επιλεκτικά και λακωνικά. Διφορούμενα. Όπως πάντα.

Άνοιξε το word και πίεσε ξανά το σπυρί στην πλάτη του χωρίς αποτέλεσμα. Έμεινε για κάνα λεπτό να κοιτάζει αφηρημένος τον κέρσορα που αναβόσβηνε πάνω στη λευκή σελίδα. Η αλήθεια ήταν ότι τελευταία είχε μπλοκάρει. Ίσως να έφταιγε ο καιρός. Ή εκείνο το τσίπουρο του κουνιάδου του. Ή οι εξοντωτικές βόλτες με τη Κατερίνα για τα δώρα συγγενών και φίλων. Αποφάσισε ότι αυτό που πραγματικά του έφταιγε ήταν τα καταραμένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που έπαιζαν τα πολυκαταστήματα και ξεκίνησε να γράφει ένα σαρκαστικό κείμενο πάνω σ’ αυτά. Το παράτησε στην τρίτη κιόλας σειρά. Τι νόημα είχε; Γραπτός θόρυβος και τίποτα παραπάνω. Μπορούσε καλύτερα.

Σηκώθηκε από τον υπολογιστή και κούνησε λίγο το κεφάλι του πέρα-δώθε για να ξεπιαστεί. Πήγε μέχρι το παράθυρο και χάζεψε λίγο τους αλλοδαπούς εργάτες στην απέναντι πολυκατοικία. Έδειχναν να κρυώνουν. Κάπου μακριά πρέπει να χιόνιζε. Ίσως μέχρι την πρωτοχρονιά να το έστρωνε και στο κέντρο. Έστω αυτό το μίζερο άσπρο χνούδι που πριν περάσει μέρα έχει γίνει ήδη γκρίζο. «Λευκά χριστούγεννα»; Δύσκολα θα μπορούσε να βρει πιο βαρετό τίτλο για post.

Ήθελε να γράψει κάτι ουσιαστικό με αφορμή τις γιορτές, κάτι αιχμηρό κι επαναστατικό – όπως εκείνο το κείμενο που αναδημοσίευσε η εφημερίδα πριν από δύο μήνες, ή το μανιφέστο του για την παιδεία – που πήρε τέτοιες διαστάσεις ώστε ανάγκασε τον υπουργό να απαντήσει δημόσια. Περασμένα μεγαλεία. Το μόνο που του ερχόταν τώρα στο μυαλό ήταν αναμασημένα κηρύγματα εναντίον του καταναλωτισμού και χαζοχαρούμενα λογοπαίγνια με τον Άη Βασίλη. Εντάξει, ακόμα και η έλλειψη έμπνευσης έχει τα όρια της…

Ο ήχος του κλειδιού στην πόρτα τον αιφνιδίασε. Έτρεξε να προλάβει να κλείσει το παράθυρο του firefox πριν προλάβει να το δει η Κατερίνα. Της είχε υποσχεθεί ότι θα δουλέψει και να τώρα που θα τον έπιανε στα πράσσα να ασχολείται πάλι με τα blogs. Θα μπορούσε βέβαια να είναι χειρότερα, όπως τότε με τις τσόντες. Ο «μπλογκόλιθος»… Εκείνη του είχε κολλήσει το παρατσούκλι. Ειρωνικά βέβαια, αλλά κατά βάθος όταν τον έλεγε έτσι του άρεσε.

Όταν μπήκε στο δωμάτιο τον πέτυχε να διορθώνει κόκκινα μάτια στο photoshop. Για καλή του τύχη, η Κατερίνα είχε έρθει να αφήσει ψωμί και εφημερίδα πριν ξαναφύγει. Δεν είχε πάρει ακόμα δώρο για τον πατέρα της. Ωραία, θα της έπαιρνε τουλάχιστον δυο ώρες μέχρι να επιστρέψει. Παράταση. Της μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο, τη φίλησε πεταχτά και απολογήθηκε που δε μπορούσε να έρθει μαζί της. Λες και τον ένοιαζε.

Περίμενε να ακούσει την εξώπορτα να κλείνει πριν συνεχίσει. Να συνεχίσει τι όμως; Δεν είχε γράψει ούτε μία λέξη. Και το κοινό του αδημονούσε. Οι μετρητές επισκεψιμότητας καραδοκούσαν. Ώρες-ώρες, του ερχόταν να το κλείσει το μπουρδέλο και να ξεκινήσει πάλι από την αρχή. Με ένα καινούργιο ψευδώνυμο και μηδέν σχόλια. Ακόμα καλύτερα, να το κλείσει και να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά. Να επιστρέψει στη ζωούλα του. Εκεί όπου δεν τον ήξερε κανένας και οι σκέψεις του παρέμεναν ερμητικά προσωπικές. Ούτε πρωτοσέλιδα, ούτε προσκλήσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές, ούτε καν ευχετήριες κάρτες από την πολιτική ηγεσία της ανανεωτικής Αριστεράς. Ένας κοινός φωτογράφος γάμων, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι. Παραήταν εγωπαθής όμως για να αντέξει κάτι τέτοιο. Ήπιε την τελευταία γουλιά από τον καφέ που είχε πια κρυώσει, έστριψε ένα τσιγάρο και κατέβασε τον καπνό βαθιά μέσα του.

«Φαντάσματα των Χριστουγέννων». Καλούτσικος τίτλος, παρέπεμπε στη γνωστή ιστορία του Ντίκενς. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον επισκέπτονται διαδοχικά έναν κυνικό και αδίστακτο εξουσιομανή και τον πείθουν να αλλάξει στάση στη ζωή του. Έπρεπε να το συνδέσει όμως με μια αλληγορία για τη σημερινή κατάσταση. Αν ο ήρωας του ήταν πολιτικός; Ή μάλλον καλύτερα ένας πουλημένος μεγαλοδημοσιογράφος, που βρίσκεται αντιμέτωπος με τις επιλογές του και καταλήγει να ξεμπροστιάσει το σύστημα. Υπερβολικά διδακτικό. Καλύτερα ένας blogger. Πιο πρωτότυπο. Ένας αθεράπευτα νάρκισσος blogger που επιμένει να γυρίζει την πλάτη του στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ο ατομισμός στο μεγαλείο του. Σαν εκείνον τον τύπο που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να τσακώνεται με όλους για να ασχολούνται μαζί του. Ναι, μια σύγχρονη εκδοχή του Σκρουτζ θα μπορούσε να τον ξελασπώσει για τις επόμενες ημέρες. Και μετά βλέπουμε.

Το κείμενο του ήταν καλό, όπως όλα τα προηγούμενα. Είχε ανατροπές, είχε γλωσσικά παιχνίδια, όμορφα συναισθήματα και αιρετικές απόψεις. Για άλλη μια φορά επιβεβαίωνε την περίοπτη θέση που είχε κατακτήσει στις λίστες δημοφιλίας των aggregators. Μόνο που κάτι έλειπε. Το διάβαζε ξανά και ξανά πριν αποφασίσει να το δημοσιεύσει. Φλύαρο; Όχι και τόσο. Απαισιόδοξο; Κατά βάθος όχι. Ίσως λίγο πρόχειρο, αλλά και πάλι ελάχιστοι θα μπορούσαν να το καταλάβουν. Συμβιβασμένο ίσως. Καλουπωμένο στην εικόνα που ο ίδιος είχε χτίσει με τόσο κόπο για τον εαυτό του. Αιχμάλωτο της διαδικτυακής περσόνας του. Προβλέψιμο. Και εντελώς ακίνδυνο.

Το έκανε select all και το έσβησε σιχτιρίζοντας. «Αρχίδια μπλογκόλιθος» μονολόγησε και ξεκίνησε από την αρχή. Θα έγραφε κάτι για τον εαυτό του αυτή τη φορά. Τον αληθινό εαυτό του, αυτόν που τον έβαζε τόσο συχνά σε μπελάδες με τις παρορμήσεις του, αυτόν που έκανε χιλιάδες ανθρώπους να μοιράζονται τις ανησυχίες και τα όνειρα του. Αυτόν που τον οδήγησε μέχρι εδώ. Ναι, θα τους χάριζε μια σωστή χριστουγεννιάτικη έκπληξη. Στο κάτω-κάτω κάποιοι από αυτούς ήταν φίλοι. Συνοδοιπόροι.

Όταν σηκώθηκε για μία βιαστική επιδρομή στην κουζίνα ήξερε ήδη τον τίτλο. Θα το ονόμαζε «ο μπλογκόλιθος». «Κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε» σκέφτηκε καταβροχθίζοντας ένα μελομακάρονο. Γέλασε.

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, μεταδικτυακα. Bookmark the permalink.

14 Responses to O Μπλογκόλιθος (χριστουγεννιάτικο διήγημα)

  1. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Αξιοπρόσεκτε και υπερβαθυστόχαστε ΕΥ-λογόλιθε Νεφ-ΕΛ-ικα, δια άλλην μίαν φοράν ταράξατε τα νερά της ΕΛ-ληνικής ΕΥ-λογόσφαιρας με τα λογοτεχνικά πονήματά σας.

    Ευχαρισθώ που διαβάζετε τα σχόλια μου διαγωνίως.

    Μεθ’ εκτιμήσεως,

    Ο επίτιμος αυλοκόλαξ σας,

    Κάρολος Πολσεμάνογλου.

    ΥΓ.

    (Κάνα μελομακάρονο παίζει; )

    🙂

  2. Ο/Η Allu Fun Marx λέει:

    Βρε τι τραβάτε και σεις οι «μπλογκόλιθοι» χριστουγεννιάτικα.
    Α, πα,πα,πα!
    Βαριά η μπλογκολιθική!
    Πολύ βαριά…
    Ας παραμείνω στο ελαφρό μπλόγκινγ και κατά το νέο έτος…
    🙂

  3. Ο/Η nefelikas λέει:

    Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά 😉

    @pølsemannen

    Μάλλον το αντίστροφο παίζει, εγώ είμαι ο ταπεινός αυλοκόλαξ του υπεραιθέριου και ΕΛ-ληνοσουηδικού ΕΥ-Λογ σας. Εσάς σας δίδαξαν Κένταυροι, ενώ εγώ ακόμα μαθαίνω. Παίζοντας.

    Για μελομακάρονα, ρωτήστε τον Αλλουφάνιο, εμείς διαθέτουμε μόνον κουραμπιέδες.

    @Allu Fun Marx

    Εσείς είστε βράχος αγαπητέ, αμετακίνητο όρος που ξεπροβάλλει από μακριά στον ουρανό της Μπλογκολάνδης. Χωρίς πλάκα, Allu, είσαι θεσμός. Από τα πρώτα blogs που ανακάλυψα και με ανακάλυψαν. Και αυτό που συνήθως επισκέπτομαι πρώτο. Αν σου περισσεύει κάνα μελομακάρονο μόνο, γιατί ο Πόλσε (porsche στα Ταϊβανέζικα) έχει λιγούρες.

  4. Ο/Η exitmusician λέει:

    Μακριά από εμάς οι μπλογκόλιθοι φίλε Νεφέλικα. By default η δημοφιλία φέρνει συμβιβασμό, αν και νομίζω ότι τα blogs που καταφέρνουν να είναι σταθερά δημοφιλή είναι εκείνα που έχουν καταφέρει να ισορροπήσουν μεταξύ του «τι πρέπει να γράψω» και του «τι θέλω να γράψω».

  5. Ο/Η Кроткая λέει:

    είστε κορυφαίος κύριε Νεφελίκα μου! Κορυφαίος!

    καλύτερος κι από τον ΑΦΜ μπορώ να πω! 😉

  6. Ο/Η Ηπιόνη λέει:

    Δεν προλαβαίνω να το διαβάσω!!!
    Συγνώμη!!!!!!!
    Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές, με υγεία!

  7. Ο/Η nefelikas λέει:

    Αφορμή για αυτό το post στάθηκε το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε σήμερα στο Lifo:

    http://www.lifo.gr/content/x8/407.html

    Και να φανταστεί κανείς ότι ουδέποτε είχα πάρε-δώσε με το συγκεκριμένο περιοδικό. Μου έκαναν την τιμή να με επιλέξουν για το αφιέρωμα τους κι εγώ δέχτηκα να απαντήσω στις ερωτήσεις τους και να φωτογραφηθώ (χωρίς να φανεί το πρόσωπο μου όμως). Ελπίζω να μη θεωρηθώ ούτε «μπλογκόλιθος» μετά από αυτό, ούτε ψώνιο.

    Άλλωστε, θέλω να πιστεύω πως είναι προφανές ότι το post που δημοσίευσα ΔΕΝ είναι αυτοβιογραφικό. Ούτε φιγουράρω σε καμία λίστα «top bloggers», ούτε συγκεντρώνω εκατοντάδες σχόλια, ούτε τίποτα. Απλά είμαι εδώ. Και γράφω αυτά που θέλω να γράψω. Χωρίς λογοκρισία ή υποδείξεις από κανέναν.

  8. Ο/Η nefelikas λέει:

    @exitmusician

    Προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να είμαι δημοφιλής. Στο κάτω-κάτω, δεν έχω να κερδίσω τίποτα πέρα από ηθική ικανοποίηση. Την οποία προτιμώ να κερδίζω με άλλους τρόπους 😉

    Μπορώ να είμαι ειλικρινής; Ουσιαστικός; Να γράφω αυτά που πιστεύω; Να επικοινωνώ με ανθρώπους ελεύθερα και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας; Αυτό μετράει. Τα υπόλοιπα είναι χάντρες και καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς.

    @Кроткая

    Υπερβάλλετε. Καλύτερος από τον ΑΦΜ δε γίνεται. Έχει αποδειχτεί επιστημονικώς. Ο ίδιος το διαψεύδει βέβαια διότι είναι ιδεολογικά αντίθετος με τέτοιες καπιταλιστικές διακρίσεις, αλλά αν τον στριμώξετε κατ’ ιδίαν και τον ποτίσετε λίγη βότκα μπορεί να το παραδεχτεί.

    @Ηπιόνη

    Μην αγχώνεσαι. Θα το διαβάσεις όποτε (και εφόσον) θέλεις. Καλές γιορτές!

  9. Ο/Η Allu Fun Marx λέει:

    Αδερφέ Νεφέλικα, αυτό το INFLUENTIALS είναι κολλητικό;
    Κολλάει μέσα από τα comments;

    🙂

    (Πάντως, σ’ αυτήν την συγκυρία δεν θα ήθελα να γράψει καλά λόγια για μένα η συγκεκριμένη Κα-free Press…)

  10. Ο/Η nefelikas λέει:

    @Allu Fun Marx

    Ακούγεται λίγο σαν γρίπη το influentials , δεν έχεις άδικο.

    Όταν με πληροφόρησαν για το αφιέρωμα δεν είχε ξεσπάσει ακόμα η διαμάχη μεταξύ niemandsrose και Lifo. Ή τουλάχιστον δεν την είχα πάρει χαμπάρι εγώ. Πάντως ελπίζω να μη βιαστεί κανείς να με εντάξει στην «κλίκα» του Τσαγκαρουσιάνου (τον οποίο δεν γνωρίζω αλλά ούτε έχω και τίποτα εναντίον του).

    Το Lifo είναι ένας οργανισμός που προσπαθεί να παίξει τον ρόλο του «Κλικ» των 00s (στο πιο «εναλλακτικό» του ίσως). Αρκετοί bloggers συνεργάζονται (ή συνεργάστηκαν) μαζί του και δεν έχω κανέναν λόγο να τους κατακρίνω γι’ αυτό. Προσωπικά, προτιμώ να γράφω αυτά που θέλω χωρίς να νοιάζομαι για το αν θίγουν συμφέροντα εκδοτών ή τους βάζουν σε νομικούς μπελάδες. Αν ποτέ αποφασίσω να γράψω «επαγγελματικά», θα το κάνω έναντι αδρής αμοιβής και έχοντας αποδεχτεί τους όρους της συμφωνίας με τον εργοδότη μου. Επειδή όμως δε μου αρέσει να βάζω αφεντικά στο κεφάλι μου, λέω να συνεχίσω από το προσωπικό μου δικτυογραφείο…

  11. Ο/Η Allu Fun Marx λέει:

    Πάντως ελπίζω να μη βιαστεί κανείς να με εντάξει στην “κλίκα” του Τσαγκαρουσιάνου
    ———————————————————–
    Εγώ αποκλείεται να σε εντάξω σε κείνη την κλίκα…
    Αφού είσαι στην δικιά μου κλίκα…
    :p

  12. Ο/Η elafini λέει:

    χρόνια πολλά μπλογκολιθάκι :))

    (μια που είπες για τσίπουρα, καμιά συνταγή για κρυολόγημα ξέρεις? την αρπαξαμε…)

  13. Ο/Η alafroiskiwtos λέει:

    κατόπιν εορτής και χωρίς μελομακάρονα απόλαυσα την μπλογκοιστορία σας..
    καλή χρονιά και καλώς ήρθα!

  14. Ο/Η nefelikas λέει:

    @alafroiskiwtos

    Καλή χρονιά και σε σένα. Να μας ξανάρθεις 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s