Φακέλομπουκ

Αντιστάθηκα όσο μπορούσα και τελικά ενέδωσα. Μπήκα κι εγώ λοιπόν στο μαγικό κόσμο του Facebook, το οποίο συγκριτικά με την εμπειρία του ελεύθερου blogging μοιάζει σα να πηγαίνεις σε επαγγελματική συνάντηση καπάκι μετά τις καλοκαιρινές σου διακοπές στη Γαύδο. Η απόλυτη ξενέρα…

Πρώτα απ’ όλα, τα πάντα γύρω σου είναι αποστειρωμένα και κονσερβοποιημένα. Άνοστα βιντεάκια από δω, χαζοχαρούμενες καρτούλες από κει, στείλε ένα εικονικό δωράκι παραπέρα, κάνε καμάκι με προεπιλεγμένες ατάκες, πάτα το κουμπί για να κάνει αγκαλίτσα το αρκουδάκι σου, παίξε ένα κουίζ να σκοτώσεις την ώρα σου, μάθε με ποιον διάσημο ηθοποιό μοιάζεις, μπες σε κάποιο ηλίθιο γκρουπ για να γνωρίσεις κόσμο, βάλε στη σελίδα σου ετοιματζίδικα μπιχλιμπίδια για να φανείς χαριτωμένος, μοιράσου με αγνώστους τα προσωπικά σου δεδομένα για να τους βοηθήσεις να πλουτίσουν. Και διαφημίσεις, πολλές διαφημίσεις. Πολύχρωμες, μαύρες και γκρίζες. Κάθε κλικ κρύβει και μία πρόσκληση για να ξετινάξεις την πιστωτική σου κάρτα. Για μαλακίες συνήθως, που συχνά δεν έχουν καν χειροπιαστό αντίκρυσμα. Μιλάμε για τη φωλιά του spam, και το τρελό είναι ότι μπαίνεις οικειοθελώς και μάλιστα με το πραγματικό σου ονοματεπώνυμο.

Φατσοβιβλίο σου λέει μετά… Μια τρέντυ εκδοχή του καταλόγου με τους σεσημασμένους εγκληματίες που σου δείχνουν στα αστυνομικά τμήματα. Έτσι και σε αναγνωρίσει κάποιος την πάτησες – σε έχει δώσει στεγνά. Θα εμφανιστούν από το πουθενά διάφοροι παλιοί γνωστοί, που θα συγκινηθούν τόσο πολύ που σε ανακάλυψαν ώστε να θέλουν να μοιραστούν μαζί σου το τελευταίο chain mail που κυκλοφορεί στις δημόσιες υπηρεσίες της Μινεζότα. Μιλάμε για πολύ γουάου κατάσταση, όλη η αμερικανίλα και όλη η γιαπίλα του κόσμου μαζεμένες σε ένα διαδικτυακό γαϊτανάκι υποτιθέμενων φίλων που παριστάνουν ότι είναι κουλ κι ευτυχισμένοι.

Υπάρχει μια λογική από πίσω, που λέει ότι αφού η πραγματική μας ζωή μας είναι βαρετή κι αγχωτική, αφού έχουμε καταντήσει λοβοτομημένοι κι εργασιομανείς καταναλωτές, ας μετατρέψουμε τουλάχιστον την εικονική μας ζωή σε διαφημιστικό για τραπεζικό δάνειο. Τι όμορφοι που δείχνουμε όλοι στις φωτογραφίες. Τι καταπληκτικά και ενδιαφέροντα πράγματα υποτίθεται πως κάνουμε στη ζωή μας. Τι καλά που περνάμε ανταλλάσσοντας μπούρδες που ο μόνος σκοπός ύπαρξης τους είναι να συγκεντρώσουν τα στοιχεία μας για να τα μοσχοπουλήσουν σε εταιρείες market research. Τι υπέροχο που είναι να ξέρει κάποια βάση δεδομένων στο Τρινιντάντ τι χρώμα εσώρουχα θα ήθελα να κάνω δώρο στη γυναίκα μου και ποιό είναι το αγαπημένο ποτό που πίνουν οι κολλητοί μου μετά τη βουτιά τους στην πισίνα. Ελεύθερη αγορά σου λέει μετά. Αν δεν είσαι αρνί πασχαλιάτικα, κι η κρεαταγορά μια χαρά είναι…

Πάλι καλά που υπάρχει η δυνατότητα να ξαναβρεθείς με παλιούς συμμαθητές και φίλους που έχεις χάσει πια τα ίχνη τους, διαφορετικά το Φακέλομπουκ θα ήταν το πιο άχρηστο πράγμα στον κόσμο. Ακόμα κι έτσι, πάλι άχρηστο είναι τις περισσότερες φορές, καθώς το πιθανότερο είναι πως αν είχατε τίποτα κοινό με όλους αυτούς τους ανθρώπους θα είχατε φροντίσει να μη χάσετε επαφή. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις βέβαια. Μία από αυτές θα διαβάσει αυτό το post και ίσως χαμογελάσει…

Advertisements
This entry was posted in υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, αγριαδες, δικτυολογιες. Bookmark the permalink.

17 Responses to Φακέλομπουκ

  1. Ο/Η philos λέει:

    Εξαιρετική ανάλυση. Δεν βρίσκω κάπου να διαφωνώ …
    Μια μεσημεριανού επιπέδου τηλεοπτική διάσταση στις διαδικτυακές δραστηριότητες δείχνει να θυμίζει το facebook. Ίσως εκεί να οφείλεται και η τεράστια επιτυχία του!

  2. Ο *ΜΟΝΟΣ* λόγος για τον οποίο έχω δημιουργήσει λογαριασμό στο facebook είναι ακριβώς αυτός που αναφέρεις στην τελευταία παράγραφο. Και μη το γελάς καθόλου: έχω βρει (μάλλον με έχουν βρει) μέσω facebook μέχρι στιγμής 5 συμμαθητές μου από το δημοτικό, δηλαδή άτομα με τα οποία λόγω μετακόμισης είχα να μιλήσω ή να μάθω νέα τους περίπου 12 χρόνια (την τελευταία φορά που μιλήσαμε πρέπει να ήταν ή για να πάμε να παίξουμε μπάλα το Σάββατο στο δημοτικό ή για να πάμε σε κάποιο πάρτυ συμμαθητή).

    Από κει και πέρα όντως είναι παντελώς ανούσιο. Αφού πάντα αφότου γνωρίζω κάποιον του δίνω το email μου και του λέω να μην κάνει τον κόπο να μου στέλνει μηνύματα ή προσκλήσεις μέσω του facebook γιατί άδικα θα περιμένει. Μία μέρα πρέπει να κάνω ένα printscreen των προσκλήσεων που έχω λάβει, υπολογίζω πως θα πρέπει να δαπανήσω πολλές ώρες για να ολοκληρώσω όλα αυτά τα ανούσια παιχνίδια/ερωτηματολόγια/βρες με ποιον μοιάζεις κτλ.

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    philos

    Δεν θα χαρακτήριζα το κείμενο μου «εξαιρετική ανάλυση» για να είμαι ειλικρινής. Όχι λόγω μετριοφροσύνης, απλά δεν θεωρώ ότι είναι ακριβώς ανάλυση. Πιο πολύ αφορισμός είναι (μετά βδελυγμίας) για μία κουλτούρα που όντως συνδέεται με κουτσομπολίστικες εκπομπές και ψευτογκλαμουράτα σόου.

    Στο Φακέλομπουκ συναντάει κανείς την αποθέωση της ρηχότητας, που αποδεικνύει με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι οι σπουδές στο ΜΙΤ και τα εξαψήφια εισοδήματα δεν σε κάνουν πιο ενδιαφέροντα άνθρωπο από τη μέση μανικιουρίστα στη Δραπετσώνα. Σαν τα ρούχα του αυτοκράτορα ένα πράγμα…

    Γιώργος Μαργαρίτης

    Καλό είναι να μπορείς να βρεις τους συμμαθητές σου από το δημοτικό, ακόμα και να δηλώσεις «παρών» σε επαγγελματικούς κύκλους για να μη σε ξεχάσουν. Μέχρι εκεί όμως. Η κονσερβοποιημένη επικοινωνία είναι προσβλητική για οποιονδήποτε άνθρωπο πιστεύει ότι διαθέτει προσωπικότητα. Όχι φυσικά ότι πρέπει να γίνουν όλοι bloggers, ούτε ότι αυτό συνεπάγεται αυτομάτως κάτι βαθυστόχαστο και δημιουργικό.

    Απλά, κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα νιώθω σαν κοτόπουλο ορνιθοτροφείου. Θα μου πεις, από ανθρώπους που νομίζουν μια ζωή ότι είναι σημαντικοί μόνο και μόνο επειδή φοράνε επώνυμα ρούχα τι άλλο να περιμένεις;

  4. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Είσθε λοιπόν κομμουνιστής;

    Τι σας έφταιξαν οι δημόσιες υπηρεσίες της Μινεσόττης;

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    pølsemannen

    Ενδεχομένως οι δημόσιες υπηρεσίες της Μινεσόττης να λειτουργούν υποδειγματικώς αγαπητέ Πόλσε (Πόρσε στα Ταϊβανέζικα). Δεν έχω άλλωστε κανένα λόγο να αμφισβητήσω το ήθος και την ευσυνειδησία των δημοσίων υπαλλήλων της εν λόγω πολιτείας. Αν όμως κάποιος από αυτούς βαριέται και αποφασίσει να βγάλει φωτοτυπίες τα οπίσθια του (αγνοώντας ότι καταγράφεται από την κάμερα ασφαλείας), δεν βρίσκω κανέναν ιδιαίτερο λόγο να διαδώσουμε το σχετικό βιντεάκι σε όλους τους γνωστούς μας (στην Ελλάδα και στο εξωτερικό).

    Δεν έχει να κάνει άρα με το αν είναι «αμερικανιά» (που συνήθως είναι) αυτό που ανακυκλώνεται μέσω των ιστότοπων τύπου Φακέλομπουκ. Έχει να κάνει όμως με τη φτήνια και την έλλειψη οποιασδήποτε ουσίας στο περιεχόμενο. Έχει να κάνει με την μαζική – και απρόσωπη – ανταλλαγή άχρηστων πληροφοριών με σκοπό κάποιος κάπου να βγάλει κέρδος από όλη αυτή την ιστορία. Εις βάρος μας.

    Είτε αφορούν εμάς είτε τρίτους, οι χάντρες και τα καθρεφτάκια που μας προσφέρει αφειδώς ένα τέτοιο μέσο επικοινωνίας είναι υποτιμητικές για εμάς τους ίδιους που τις καταναλώνουμε. Τα βιομηχανικά σκουπίδια με τα οποία στολίζουμε τα προφίλ μας δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κρύβουν ποιοί είμαστε. Κι αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στο Φάτσαμπουκ εννοείται. Συμβαίνει παντού…

  6. Ο/Η speira λέει:

    Καλημέρα Έλικα.

    Δεν έχω μπει στο facebook, το έχω δει μέσω φίλων. Συμφωνώ με όσα γράφεις και ειδικά με την τελευταία σου παράγραφο.
    Φαινόμενο των καιρών κι αυτο, εντάσσεται στην υποδόρεια επιβεβλημένη Μινεσσότεια λογική της «επαφής» μεσω pc.
    Mείνε μέσα, κάντα όλα από το pc, κατανάλωσε, μίλα, ερωτεύσου, κάνε sex στην αχανή virtual κοινότητα, που θα είσαι φίλος με τον από χρονια χαμένο συμμαθητη σου, με τον παντελώς άγνωστο Bob από τον Καναδά, με την Μadonna και δεν ξέρω με πόσους ακόμα. Aποχαυνώσου ανταλλάσσοντας ηλεκτρονικες μπυρίτσες κι αγκαλιτσες, κανε quiz για να δεις με ποιο ζωο μοιαζεις, ανταγωνίσου τον άλλο που έχει 254 φίλους ενώ εσύ μόνο 180.
    Σαν ξένο ρούχο μου κάνει όλο αυτό, σε μια πόλη (με όλα τα στραβά της) και σε μια χώρα που ευτυχώς ακόμα ευνοείται η βόλτα, το τσουγκρισμα των ποτηριών στη λιακάδα, ο εκ του σύνεγγυς ειπωμένος λόγος, η ανταλλαγή αληθινών βλεμμάτων.

  7. Ο/Η Allu Fun Marx λέει:

    Ένας δεν βρέθηκε να μου πει καλή κουβέντα για το facebook…
    Και όταν απάντησα σε κάποιους που μου στείλανε «πρόσκληση» ότι δεν έχω λογαριασμό στο facebook, η αντίδρασή τους ήταν: «καλά κάνεις…Μια βλακεία είναι»…
    Αλλά βλέπω ότι βλακεία-βλακεία, τραβάει πολύ κόσμο.

  8. Ο/Η Elikas λέει:

    speira

    Το παράδοξο είναι ότι ενώ ισχύουν όλα όσα γράφεις, το Φακέλομπουκ παρέχει τη δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με άλλους ανθρώπους από κοντά και να ανταλλάξεις αληθινά βλέμματα – ακόμα και να αναθερμάνεις παλιές φιλίες ή να αποκτήσεις ουσιαστικές σχέσεις με καινούργια πρόσωπα. Αρκεί φυσικά να επιλέξεις κάτι τέτοιο και να μην αρκεστείς στη διαδικτυακή και προκατασκευασμένη «επικοινωνία» της αστραφτερής επιφάνειας. Το πρόβλημα κοινώς είναι η μορφή που παίρνει αυτή η δικτύωση και το τι πρεσβεύουν όλα αυτά τα σαχλά παιχνιδάκια που κάποιοι θέλουν να μας εθίσουν στη χρήση τους.

    Allu Fun Marx

    Βλακεία δεν είναι καθόλου. Η βασική ιδέα της συγκέντρωσης φίλων και γνωστών σε αλληλένδετες και διαρκώς διευρυνόμενες κοινότητες είναι εξαιρετική, η δε προσαρμογή της ανάγκης επικοινωνίας στη μορφή ενός ιδεολογικού και εμπορικού Δούρειου Ίππου είναι πανέξυπνη. Το ζήτημα είναι ότι αυτό το «multiple choice» κονσερβοποιημένων μηνυμάτων και διαφμίσεων δεν αφήνει περιθώρια για πραγματική επικοινωνία, καθώς ισοπεδώνει οποιαδήποτε προσωπικότητα σε μία άνοστη και ανώδυνη σούπα. Εκ του πονηρού μάλιστα, αφού κάτω από το τραπέζι διακινούνται πληροφορίες που αφορούν τις καταναλωτικές μας συνήθειες, τα ιδεολογικά ή θρησκευτικά πιστεύω μας και τα προσωπικά μας δεδομένα.

    Φαντάσου κάτι αντίστοιχο χωρίς τα φτιασίδια και τα μπιχλιμπίδια, έναν κόμβο όπου θα μπορούσαμε να ανταλλάσσουμε σκέψεις και συναισθήματα που πηγάζουν από εμάς τους ίδιους κι όχι από τύπους που νομίζουν ότι το μάρκετινγκ είναι υπεράνω όλων. Το γεγονός ότι ένα «εναλλακτικό» facebook δεν υπάρχει (ή κι αν υπάρχει είναι καταδικασμένο να αποτύχει) κάτι λέει για τις κοινωνίες μας, την κακώς εννοούμενη παγκοσμιοποίηση αλλά – κυρίως – για εμάς τους ίδιους. Θα μου πεις, ο κόσμος προτιμάει να βλέπει ριάλιτι και να ακούει σκυλάδικα – τα εικονικά λαγουδάκια σε μάραναν;

  9. Ο/Η Elikas λέει:

    Και για να έχουμε μια ιδέα για το μέγεθος του όλου πράγματος, το ελληνικό «network» (που συμπεριλαμβάνει ομογενείς, φοιτητές στο εξωτερικό, κλπ) αριθμεί 233.982 μέλη αυτή τη στιγμή (μέσα σε ένα δεκάλεπτο αυξήθηκαν κατά 45 άτομα).

  10. Ο/Η Freelancer λέει:

    Βρήκα δυο παλιούς φίλους που είχα χάσει ίχνη τους. Ανταλλάξαμε email και αυτό ήταν. Ξαναχαθήκαμε. Γιατί ο λόγος που χαθήκαμε σε πρώτη φάση δεν ήταν ότι δεν είχαμε facebook έως τώρα, ήταν ότι απλά ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του και οι δρόμοι μας δεν τέμνονταν πουθενά. Από εκεί και πέρα με έχουν πήξει στα invitations και στις άλλες παπαριες που έχει. Σήμερα που διάβασα την αναφορά σου, και με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο, μπήκα και είδα ότι έχω 124 invitations τα οποία πρέπει να σβήσω ένα προς ένα. Ρε δεν πάνε να γίνουν και 124000. Δεν μπαίνω στον κόπο.

  11. Ο/Η Кроткая λέει:

    η τελευταία παράγραφος είναι όλα τα λεφτά.
    είμαι τελικά από τους ελάχιστους που δεν εχουν υποκύψει!

  12. Ο/Η dr.Uqbar λέει:

    Μόνο για την ανάλυση ενός παγκοσμίου φαινομένου αξίζει να υποκύψεις [krot 😉 ] σε αυτό το κακέκτυπο κοινωνίας, και αν το κάνεις θα είναι μια δυο μέρες όπως οι περισσότεροι.
    Κάποιος έβγαλε δις απ’ αυτό να μη δεις τι είναι;

    Έξοχη ανάλυση, έλεγα να γράψω κι εγώ -τόσο πολύ με σύγχυσε- αλλά με κάλυψες πλήρως!

    Και μια σημείωση… αν δεν αφαιρέσεις τα application και άλλα alerts δεν ησυχάζεις ποτέ…

  13. Ο/Η apos λέει:

    Όλοι μπήκαμε και τελικά το βαρεθήκαμε. Ζήτημα χρόνου είναι. Προσωπικά το αποκαλώ πρώηνbook. Ξέρουν αυτοί.

  14. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    Δεν έχω facebook και ούτα πρόκειται να βάλω. Για την μοναδική χρησιμότητα, του να βρω παλιούς γνωστούς, μπορώ να εκμεταλευτώ το ρουφιανομπουκ -όπως το λέω εγώ κάποιου που έχει. Και να γλυτώσω από το να με βρουν αυτοί που δεν θέλω. Πάντως, Allu, τυχερός είσαι. Εμένα όταν λέω οτί δεν έχω facebook και ούτα πρόκειται, μου λένε: Μα, πας καλά?

  15. Ο/Η boubouki λέει:

    δεν αντεχω αυτους που ειναι καλυτεροι απο τους αλλους επειδη δεν εχουν σελιδα στο facebook, επειδη αντισταθηκαν στο trend. και τι εγινε; και τι εγινε αν νιωθεις ομορφος επειδη εβαλες τις πιο ομορφες φωτογραφιες σου; και τι εγινε αν πιστευεις οτι αυτα που κανεις ειναι καταπληκτικα και αξιζουν να τα δουν και αλλοι; και τι εγινε αν χρειαζεσαι βλεμματα τριτων για να νιωσεις ανθρωπος η βρισκεις ανθρωπινη επαφη μεσα απο μια ιστοσελιδα;
    δεν καταλαβαινω γιατι οι ανθρωποι προσβαλλονται τοσο με πραγματα που δεν πειραζουν κανεναν.

  16. Ο/Η Elikas λέει:

    Freelancer, Krotkaya, dr. Uqbar, apos, antidrasi&sex

    Έχει βγει και τραγουδάκι που τα συνοψίζει όλα:

    boubouki

    Όπως λες κι εσύ η ίδια, δεν καταλαβαίνεις. Είναι προφανές. Δεν πειράζει. Ίσως κάποτε καταλάβεις.

  17. Ο/Η boubouki λέει:

    ο δικτυογραφος πεφτει στην παγιδα του να γινει συγκαταβατικός.
    μπορει απλα να εξηγησει σ’ εμας που δεν καταλαβαινουμε (το γιατι οι ανθρωποι προσβαλλονται τοσο με πραγματα που δεν πειραζουν κανεναν).
    ευχαριστω.
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s