Είσαι αυτό που διαβάζεις (updated)

Έτσι έγραφε ο τοίχος σε μία γκαλερί της Νικαράγουας πριν από έξι μήνες, κι από δίπλα ήταν δεμένος ένας κοκαλιάρης σκύλος που ποτέ του δε φαντάστηκε ότι θα γινόταν τόσο διάσημος.

Θορυβημένος από την υστερία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την υπόθεση, αποφάσισα να ερευνήσω αν ευσταθούν οι κατηγορίες για κακοποίηση του ζώου – κυρίως προκειμένου να διαπιστώσω αν είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση των απανταχού φιλόζωων. Ευτυχώς, δεν ήμουν ο μόνος. Οφείλω να συγχαρώ τον Arkoudos, τoν Urfurslaag, τον π, τη Lolita, τον antidrasi&sex, τoν Chumba, τoν Justanothergoneoff, καθώς και όλους όσους είχαν το θάρρος και την ψυχραιμία να διατυπώσουν επιφυλάξεις απέναντι σε κραυγές και φήμες που ανακυκλώνονται και προωθούνται σε αμέτρητα mails και posts χωρίς κανείς τελικά να μπει στον κόπο να διασταυρώσει αν ισχύουν ή όχι. Και τι ανακαλύψαμε λοιπόν μετά από τόσο ψάξιμο; Μέχρι αυτή τη στιγμή, τίποτα ιδιαίτερο. Πουθενά δεν καταφέραμε να επιβεβαιώσουμε με αδιάψευστα πειστήρια (προερχόμενα από έγκυρες πηγές) ότι συνέβη κάτι παραπάνω από το εξής:

Ένας καλλιτέχνης έδεσε έναν αδέσποτο σκύλο σε μία γκαλερί για τρεις-τέσσερις ώρες. That’s all.

Όλα τα υπόλοιπα (ότι δεν τον τάιζε, ότι τον κακοποίησε ο ίδιος, ότι είπε πως το σκυλί θα πέθαινε ούτως ή άλλως, κλπ) στηρίζονται σε εντελώς αναξιόπιστες πηγές και μένουν να αποδειχτούν. Προς το παρόν πάντως, απέχουν πάρα πολύ από μια τέτοια προοπτική. Για περισσότερες λεπτομέρειες, διαβάστε το προηγούμενο μου post και τα σχόλια.

Στις ενστάσεις των φιλόζωων ότι θίχτηκε η αξιοπρέπεια του ζώου επειδή εκτέθηκε σαν αντικείμενο τέχνης, η απάντηση είναι ότι σαν αποτέλεσμα αυτής της καθαρά συμβολικής πράξης ευαισθητοποιήθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο για το θέμα της αξίας που έχει η ζωή κάθε πλάσματος – πράγμα που δεν θα συνέβαινε έτσι και ο καλλιτέχνης είχε απλά μαζέψει το σκυλάκι για να το πάει σπίτι του. Ακόμα κι αν ισχύει το γεγόνός ότι ο Nativitad πέθανε, το ότι ένας άνθρωπος αντί να τον αφήσει να πεθάνει στο δρόμο τον πήρε και τον περιέθαλψε, παράλληλα αναγκάζοντας τους επισκέπτες αλλά και όλους εμάς να γίνουμε κοινωνοί στο μαρτύριο του, είναι μια πράξη απόλυτα στοργική και σπαρακτική. Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και το ψευδώνυμο “Habacuc” του τριαντατριάχρονου (κι όχι πενηντάχρονου) καλλιτέχνη: Αββακούμ, ο 8ος Προφήτης, ο μόνος που ικέτεψε τον Θεό να σταματήσει η βία στον κόσμο, χωρίς να διστάσει μάλιστα να αμφισβητήσει το δίκαιο του Δημιουργού του. Αυτός είναι ο σαδιστής που θέλετε να παλουκώσετε. Ένας γαμημένος ιεραπόστολος. Κι αν πιστεύετε πως έχω άδικο, δεν έχετε παρά να το αποδείξετε.

Στο ερώτημα «μα είναι αυτό τέχνη;» η απάντηση δε μπορεί να είναι παρά μία και μοναδική: «και τι σκατά γνωρίζετε εσείς από τέχνη;» Απολύτως τίποτα δυστυχώς, όπως φάνηκε από τα οργισμένα σχόλια της πλειοψηφίας και τα βλακώδη στερεότυπα που μιλούσαν για “κομπλεξικούς μικροαστούς καλλιτέχνες”, “αρρωστημένα παράσιτα”, “ψυχανώμαλους ψευτοκουλτουριάρηδες” και άλλα γραφικά. Λες και η τέχνη είναι αποκλειστικά κάτι όμορφο και εύπεπτο, και η χρησιμότητά της καθαρά διακοσμητική. Για να είμαι ειλικρινής, εντυπωσιάστηκα με τις αντιδράσεις, καθώς δεν περίμενα ότι θα δω τόση ημιμάθεια και προκατάληψη από ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους διαθέτουν κάποιο πτυχίο… Η πλάκα στο μεταξύ είναι ότι όσο και να βρίσκω δυνατό το μήνυμα του συγκεκριμένου έργου («Είστε αυτό που διαβάζετε» – κοινώς πρόβατα που πιστεύουν ό,τι τους πει ένας τυχαίος σκύλος), αυτού του είδους η τέχνη ούτε εμένα μου πολυαρέσει. Όπως δε μου πολυαρέσει και το κουνουπίδι βέβαια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαι διατεθειμένος να βασανίσω μέχρι θανάτου όποιον το καλλιεργεί.

Αυτό που εξακολουθούν να μη θέλουν να καταλάβουν όσοι την πάτησαν είναι ότι το θέμα πλέον δεν είναι αν διετέλεσε κάποιο έγκλημα ο senior Vargas ή αν έχουμε να κάνουμε με φάρσα. Το θέμα είναι ότι συμμετέχουμε σ’ ένα έργο τέχνης άθελά μας εμείς οι ίδιοι. «Διαβάζοντας αυτό που είμαστε» (για να παραφράσω τον καλλιτέχνη). Είτε υπογράφοντας νεφελώδεις διαμαρτυρίες λοιπόν, είτε σχολιάζοντας νοσηρές περιγραφές της κόλασης που θεωρούμε ότι δικαιούται ένας άγνωστος, είτε πασχίζοντας να τον υπερασπιστούμε με επιχειρήματα και στοιχεία από τον εξαγριωμένο όχλο. Είτε απλά προσπερνώντας την είδηση με αδιαφορία. Είμαστε και αυτό που δε διαβάζουμε κατά κάποιον τρόπο. Είμαστε αυτό που αγνοούμε – εξαιτίας του τυφλού μίσους που τρέφουμε για οτιδήποτε δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε, ή επειδή δεν έχουμε καν τη δυνατότητα να δούμε ότι υπάρχει κάτι για να κατανοήσουμε. Αυτό που φαίνεται αρκεί. Η κυριολεξία, ανεξάρτητα από το πού προέρχεται η ερμηνεία της.

Είσαι αυτό που διαβάζεις λοιπόν φίλε. Είσαι αυτό που επιλέγεις να πιστεύεις. Τις περισσότερες φορές χωρίς να μπεις στον κόπο να βρεις επιχειρήματα ή να σκαλίσεις τις πηγές και να διασταυρώσεις τις πληροφορίες. Απλά έχεις δίκιο. Το ξέρεις ότι έχεις δίκιο. Επειδή το διάβασες κι αλλού ίσως. Επειδή το είπαν κι άλλοι. Άρα έτσι πρέπει να είναι. Με αυτή τη συλλογιστική βέβαια, η Γη είναι επίπεδη και ολόκληρο το σύμπαν περιστρέφεται γύρω της. Επίσης, οποιαδήποτε γριά ασχολείται με ματζούνια και κάνει παρέα με μαύρες γάτες πρέπει να παραδοθεί στην πυρά. Κατά τ’ άλλα, πίστευε και μη ερεύνα γλυκιά μου. Κι όλα θα πάνε καλά…

Είναι εντυπωσιακό το ότι σε μία χώρα που καυχιέται ότι γέννησε τον πολιτισμό οι σημερινοί κάτοικοί της απέχουν τόσο πολύ από το νόημα του. Συγγνώμη αν ακούγομαι ελιτιστής, αλλά η στάση της εγχώριας Βλακόσφαιρας απέναντι στο τι συμβολίζει η τέχνη και ποιοί είναι οι λόγοι ύπαρξης της με σαστίζει. Μου φαίνεται αδιανόητο επειδή εγώ δεν κατανοώ τους νόμους της κβαντομηχανικής να σηκωθώ να πάω να κάψω το CERN (το οποίο ψάχνει τη δική του αλήθεια από έναν άλλο δρόμο). Μου φαίνεται παρανοϊκό να μη διοχετεύσω την ευαισθησία μου και την οργή μου ενάντια σε όσους αποδεδειγμένα και κατά συρροήν βασανίζουν ζώα και ανθρώπους. Όμως όχι, για τους Ταλιμπάν της στιγμιαίας φιλευσπλαχνίας δεν φταιει η αδιαφορία των κυβερνήσεων, ούτε η αναλγησία των πολιτών, ούτε κανένας άλλος παράγοντας που προκαλεί τον αργό και επώδυνο θάνατο ολόκληρης της φύσης γύρω μας (κι όχι απλά ενός και μοναδικού σκύλου). Αυτό που πρέπει να φταίει είναι ο παρηκμασμένος καλλιτέχνης και το άρρωστο μυαλό του. Τα ίδια ακριβώς έλεγε κι ο Γκέμπελς για τον Καντίνσκυ, και τι υγιή και όμορφο κόσμο φρόντισε να δημιουργήσει μετά, ε;

Μεταξύ μας, αμφιβάλλω αν ο senior Vargas είχε στο μυαλό του ένα τόσο διαδραστικό πείραμα κι αν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί την πρόσληψή του από το ευρύ κοινό. Δύο εκατομμύρια υπογραφές καλή μου. Με τόσες ρίχνουμε την κυβέρνηση όποτε μας γουστάρει. Και όλες ξοδεύτηκαν για ένα κακόμοιρο σκυλάκι που ίσως…

Καλό Μεσαίωνα λοιπόν παιδιά, και ξυπνήστε με όταν θα πέσει ξανά η Κωνσταντινούπολη για να προλάβω την Αναγέννηση.

UPDATE (15/3/08, 01:15)

Για να μην ψάχνετε άδικα, ακολουθεί εκτενής λίστα συνδέσμων:

H πρόσφατη διάψευση από την οργάνωση Humane Society International

Το ανώνυμο blog από όπου ξεκίνησε και εξαπλώθηκε η διαμαρτυρία

Το petition για να απαγορευτεί η συμμετοχή του Vargas στη Biennale της Ονδούρας

Το βίντεο που συγκίνησε εκατομμύρια φιλόζωους

Το επίσημο site της Biennale της Ονδούρας για το 2008

Ανακοίνωση για τη Biennale στο site του Υπουργείου Πολιτισμού της Κόστα Ρίκα

Το διφορούμενο άρθρο της Guardian

Σχετικό άρθρο της La Prensa

1o σχετικό άρθρο της εφημερίδας Nacion (4/10/08 )

2o σχετικό άρθρο της εφημερίδας Nacion (24/10/08 )

Ανακοίνωση της εκπροσώπου της Galería Códice στη Νικαράγουα

Blog που χρησιμοποίησε σαν πηγή η εφημερίδα Nacion

Blog που χρησιμοποίησε σαν πηγή το παραπάνω blog

Το αυθεντικό blog του καλλιτέχνη Guillermo Habacuc Vargas (περιλαμβάνει πραγματική συνέντευξη)

Μία απειλή κατά της ζωής του (με πρόφαση τη συνέχεια του έργου του)

και κάποιες κωμικοτραγικές πρόσφατες εξελίξεις…

Η λίστα θα ανανεώνεται μόλις προκύψει κάποιο έγκυρο δημοσίευμα.

Δυστυχώς, τα περισσότερα links είναι στα Ισπανικά και οι μοναδικές μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες είναι η ανακοίνωση της γκαλερί και ο Vargas που παίζει την Πυθία. Κανένας από όσους ήταν εκεί δεν έχει πει ότι είδε τον σκύλο να πεθαίνει από ασιτία ή τίποτα παρόμοιο. Τα συμπεράσματα άρα εξακολουθούν να στηρίζονται σε υποθέσεις και το μόνο που μπορεί να ισχύει είναι το τεκμήριο της αθωότητας. Ελπίζω μόνο να μη βρεθεί κανένας μαλάκας και τον σκοτώσει τον άνθρωπο άδικα. Αν και τα θέλει ο κώλος του εδώ που τα λέμε…

Κυρία που προστατεύει την αξιοπρέπεια του σκύλου της
χωρίς να τον εκθέτει και να προκαλεί αντιδράσεις.

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια. Bookmark the permalink.

46 Responses to Είσαι αυτό που διαβάζεις (updated)

  1. Ο/Η al.silk λέει:

    και είναι σχεδόν βέβαιο ότι όλο αυτό το παραμύθι θα το ακούμε από αύριο και στην τηλεόραση. Στο ραδιόφωνο πάντως ακούστηκε ήδη. Την Παρασκευή, λίγο πριν φύγω από το γραφείο μου και ενώ έπαιζε σιγά ο SKAI στο pc, άκουσα τον φοβερό δημοσιογράφο κ. Γιαγτζόγλου και την φοβεροτέρα κ. Βίδου οι οποίοι μετά από ενδελεχές ρεπορτάζ (χριστέ μου!!!) αναμασούσαν ότι είχε γραφεί στα blogs σχετικά με την κακοποίηση του σκύλου. Περιττό να σας πω τα τέρατα που άκουσα ως σχόλια… Ε, δεν θέλει πολύ. Σε λίγο θα δούμε πάνελς να αναλύουν το θέμα στα παράθυρα του Άκη, του Μάκη, του Λάκη και του κάθε Παπαράκη…

  2. Ο/Η Βάσκες λέει:

    Θέλει προσοχή έλικα, και η μπλογκόσφαιρα είναι πρόσφορη για παρορμητισμούς.

    Συμφωνούμε επί της ουσίας.

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    al.silk

    Έχουμε πήξει σε δημοσιογράφους που αναπαράγουν ό,τι μαλακία κυκλοφορεί. Σε λίγο θα ακούσουμε «έγκυρα» ρεπορτάζ για τον σκελετό του Κενταύρου (όπου επίσης υπάρχει φωτογραφία-τεκμήριο, κι ας έχει αποδειχτεί ότι ήταν φάρσα). Ψάξτε το πρώτα, γι’ αυτό υποτίθεται ότι πληρώνεστε.

    Η πάπια επιπλέει, οι μάγισσες βυθίζονται, άρα αν ζυγίσουμε μια μάγισσα και αποδειχτεί βαρύτερη από μία πάπια πρέπει να την κάψουμε. Ώρες-ώρες νιώθω σαν κομπάρσος σε σκετσάκι των Monty Pythons…

    Βάσκες

    Μη δαιμονοποιούμε το μέσο, το πρόβλημα δεν είναι οι παρορμητισμοί των (αναμφίβολα καλοπροαίρετων) χρηστών του διαδικτύου (που σπεύδουν να υιοθετήσουν οτιδήποτε φαίνεται ακραίο και αξιοπερίεργο), το πρόβλημα είναι η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας που θα τους επιτρέψει να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα σε μία συμβολική πράξη και τα δικά τους σαδιστικά ένστικτα.

    Σιχάθηκα να διαβάζω σχόλια σε διάφορες γλώσσες που περιέγραφαν πώς ακριβώς πρέπει να χαράξουμε με ξυράφι τον φουκαρά τον Vargas, να του ρίξουμε αλάτι στις πληγές, να του ξεριζώσουμε τ’ αρχίδια και να του τα δώσουμε να τα φάει, και μετά να του χώσουμε ένα παλούκι στον κώλο και να του βάλουμε φωτιά για να τον κάνουμε έργο τέχνης. Κι όλα αυτά, γραμμένα από δήθεν ευαίσθητους φιλόζωους που εξοργίστηκαν επειδή κάποιος έβαλε το καημένο το σκυλάκι σε μία γκαλερί αντί να το αφήσει να το φάνε ζωντανό τα υπόλοιπα εξαθλιωμένα αδέσποτα στις φτωχογειτονιές της Μανάγκουα.

    Οι ίδιοι άνθρωποι έχουν τώρα το θράσος να εκφέρουν άποψη για τα όρια της τέχνης…

  4. Ο/Η Ανδρεας λέει:

    Είσαι λάθος , πολύ λάθος . Εκτός αυτού είσαι και μαλάκας γιατί νομίζεις όπως και πολλοί άλλοι ότι καθετί το εναλλακτικό , όπως αυτός ο φόνος του σκυλιού(αν όντως έγινε) , αποτελεί κάτι το αποδεκτό. Τράβα γαμήσου και πούλα λίγη κουλτούρα στην μάνα σου γιατί για να γέννησε ένα τέτοιο μαλακισμένο μάλλον δεν είχε και πολλή από δαύτη . Α και μην ξεχάσεις να διαγράψεις το σχόλιο για να μην θιχτείς ή να το αφήσεις για να με διαψεύσεις(sic) . Τα λέμε .

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    Αγαπητέ Ανδρέα,

    σε ευχαριστώ γιατί με το σχόλιο σου αποδεικνύεις με τον καλύτερο τρόπο την ορθότητα των ισχυρισμών μου. Ούτε βαλτός να ήσουνα.

    Υ.Γ. Η μητέρα μου είναι ζωγράφος, και την ευγνωμονώ που με έμαθε από μικρό να ανακαλύπτω την ομορφιά εκεί που άλλοι βλέπουν ασχήμια, καθώς και να δείχνω σεβασμό σε όλα όσα το φτωχό παιδικό μου μυαλό δυσκολευόταν να κατανοήσει.

  6. Ο/Η λολιτα λέει:

    καλησπερα..αρχικα σορυ που δεν σου εστειλα το μαιλ αλλα ειναι πολυ δυσκολο να επικοινωνησεις μαζι του γιατι ταξιδευει συχνα και η προσβαση του στο δικτυο ειναι καπως περιεργη..

    τελος παντων θα του μεταφερω οταν μιλησουμε τις φωνες συμπαραστασης..

    σε ευχαριστω και για το λινκ!

    φιλακια πολλα!

  7. Ο/Η Π λέει:

    Απόλυτα σύμφωνος και με αυτό το ποστ – ιδίως με αυτό το ποστ. Θα μου άρεσε να τα είχα γράψει και τα δύο, αν μπορούσα.

    Όσο για τον Ανδρέα… «Είσαι λάθος, πολύ λάθος» (και τα λοιπά), λέει, άνευ ουδεμιάς εξηγήσεως. Ο ορισμός της ακράδαντης και τεκμηριωμένης επιχειρηματολογίας!…

    (Και εκείνο το sic τι το βάζει άραγε, αφού δεν ξέρει τι σημαίνει και πότε χρησιμοποιείται;)

    Tου Habacuc του προέκυψε έργο όχι απλώς αποδεκτό αλλά μνημειώδες, ακριβώς χάρη στους αναρίθμητους Ανδρέες αυτού του κόσμου.

  8. Ο/Η Elikas λέει:

    λολίτα

    Όταν ξαναμιλήσεις μαζί του πες του ότι τα κατάφερε πολύ καλύτερα απ’ όσο περίμενε. Πες του επίσης να μη μασάει με τις επιθέσεις που δέχεται. Σκυλί που γαβγίζει δε δαγκώνει – σε αντίθεση με τον ίδιο, που όχι απλά μας δάγκωσε με το έργο του αλλά μας έκοψε και κομμάτι. Και ρώτα τον αν έχει σκύλο. Κάτι μου λέει πως έχει…

    π

    Σ’ ευχαριστώ για τα σχόλια σου εδώ και αλλού, και κυρίως για την επιμονή σου να ξεθάψεις όλες αυτές τις πληροφορίες που μας οδήγησαν ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια. Ακόμα κι αν εξακολουθούμε να μη μπορούμε να είμαστε 100% σίγουροι για τίποτα.

    Τουλάχιστον ξέρουμε πού ακριβώς στηρίζουμε την άποψή μας. Σε αντίθεση με τόσους και τόσους άλλους που – όσο μένος κι αν επέδειξαν – δεν στάθηκαν ικανοί να προσκομίσουν ΕΝΑ ατράνταχτο πειστήριο που να δικαιολογεί τη στάση τους. Μόνο υποθέσεις κι αφορισμούς.

    Ελπίζω αυτοί που πλέον πείστηκαν για την απερισκεψία τους να μπουν στον κόπο να ζητήσουν μια συγγνώμη από τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος ήθελαν να κρεμάσουν ανάποδα. Εκτός αν ένα mail στα Ισπανικά είναι μεγαλύτερος κόπος από τη συμπλήρωση λίγων στοιχείων σε κάποιο ηλεκτρονικό petition…

  9. Ο/Η Π λέει:

    Ε, τότε να βάλω μερικά ακόμη αποσπάσματα από την πρώτη συνέντευξη του Habacuc (στο μεξικανικό περιοδικό La Reforma 11/07 – οι ερωτήσεις αποδίδονται λίγο συντομευμένες, οι απαντήσεις πλήρεις):

    – Αρχικά πώς αιτιολογείται αυτό το έργο, ποιοί ήταν οι στόχοι;
    – Τα έργα δεν αιτιολογούνται, τα έργα γίνονται. Με ενδιέφερε ξεκινώντας από ένα συγκεκριμένο γεγονός να μπορεί το έργο να γεννήσει στο θεατή διάφορες αντιδράσεις που μας κάνουν να αντιληφθούμε την ανθρώπινή μας κατάσταση.

    – Έχει γραφτεί ότι πλήρωσες για να πιαστεί ο σκύλος, είναι έτσι;
    – Όχι. Και είναι άσχετο με την πρόθεση του έργου.

    – Ποιές οι πιο αξιοπρόσεκτες αντιδράσεις του κοινού;
    – Η υπακοή στους κοινωνικούς κανόνες: στο τι πρέπει να συμβαίνει σε μια γκαλερί, τι είναι politically correct κτλ.

    – Kαθώς φαίνεται οι επιθέσεις δυνάμωσαν όταν έγραψε για το έργο η Pais. Πότε και πώς έμαθες για τις συκοφαντίες; Τι σκέφτηκες τότε;
    – Δεν με ενδιαφέρουν τόσο οι επιθέσεις όσο ο στοχασμός που θα μπορούσε να προκύψει. Τα μέσα όμως φαίνεται να ενδιαφέρονται μόνο για τις επιθέσεις.

    – Πώς βλέπεις όλη αυτή τη διεθνή αναταραχή;
    – Παραλήρημα. Και κατά κάποιο τρόπο αντανακλά μιά κοινωνική πάθηση που ασφαλώς έχει άλλα αίτια και αναδύεται σε επεισόδια όπως αυτό.

    – Είχες προβλήματα;
    – Ναι, έχω τηλεφωνήματα, άπειρα γράμματα, απειλές, υποτιθέμενα σαμποτάζ στη δουλειά μου. Έχει γίνει μιά καμπάνια να μη συμμετάσχω στη Μπιενάλε Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Αμερικής. Στο MySpace μου κατέβασαν τη σελίδα του μουσικού μου γκρουπ.

    – Κατά τα δημοσιεύματα, επιφυλάσσεσαι να ξεκαθαρίσεις τι έγινε. Πιστεύεις ότι αν παρουσιαζόταν ο σκύλος θα κόπαζε ο θόρυβος;
    – Όχι.

    – Ποιό σαφές μήνυμα θα σου άρεσε να μείνει;
    – Υποπτεύομαι τα σαφή μηνύματα.

    – Τι σχέση βρίσκεις για ό,τι συνέβη στην περίπτωση του Natividad Canda και του Eres lo que lees?
    – Μιά ομοιότητα είναι ο χαρακτήρας «θεάματος» των δύο γεγονότων. Και άλλη ο ρόλος των μέσων επικοινωνίας και της κοινής γνώμης.

    – Habacuc είναι το όνομα ενός βιβλικού προφήτη, γιατί το διάλεξες;
    – Γιατί μου άρεσε ο ήχος του. Όταν το έβαλα δεν ήξερα ότι το είχαν χρησιμοποιήσει για πρόσωπο της βίβλου.

    – Σου αρέσουν οι σκύλοι; Έχεις δικά σου ζώα;
    – .

    ————————–

    Μία παρατήρηση ακόμα: στην τρίτη συνέντευξη (περιοδικό La Nacion, Αργεντινή), που είναι σε μορφή σύντομου άρθρου, όχι μόνο ερωταπαντήσεις, ο δημοσιογράφος γράφει: «το ερώτημα φουντώνει σε όλες τις χώρες: πέθανε ή δεν πέθανε από ασιτία ο σκύλος;» και δεν έχει απάντηση. Και αυτό είναι τον Μάρτιο του 2008. Λοιπόν, στη Λατ. Αμερική δεν το ξέρουν. Αλλά όσοι κρώζουν κατά του Habacuc ξέρουν καλύτερα: αφού τους το σφύριξε ένα ανώνυμο chain-mail, δεν μπορεί παρά να είναι αλήθεια…

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    π, με πρόλαβες. Κάπου είχα βρει απόσπασμα αυτής της συνέντευξης, που τώρα πλέον είναι απολύτως ξεκάθαρη (αρκεί κάποιος να μπει στον κόπο να διαβάσει τι λέει ο τύπος και να μη βιαστεί να τον απορρίψει ως «δήθεν»).

    Το διπλό σχόλιο το έσβησα.

  11. Ο/Η Marina λέει:

    Αυτό που δεν μου άρεσε στο όλο θέμα που θίγεις, είναι η απήχηση που είχε στο κοινό. Ολοι κόλλησαν στο θέμα ζώου, κανείς δεν είπε ότι η ιδέα πίσω απο το θέμα ήταν της αφαίρεσης μιάς ζωής. Δεν εννοώ ότι πέθανε/έζησε το ζώο, εννοώ ότι εύκολα στο όνομα της Τέχνης δέχθηκαν οι λάτρεις της ένα έγκλημα που υποννοήθηκε.
    Και λέω, στο όνομα της Πατρίδας, (λέμε τώρα) θα σκοτώναμε το γείτονά μας, το φίλο μας? Εχει αποδειχθεί πώς ναί.

    Αρα ο καλλιτέχνης πέτυχε πολύ περισσότερα ίσως απ’ αυτά που πίστευε. Πέρα απο την εξαγρίωση των ζωόφιλων, πέτυχε να κάνει κάποιους π.χ. εσένα να σκεφτούν. Μεγάλη του η επιτυχία

  12. Ο/Η Elikas λέει:

    Marina

    Ένα έργο τέχνης, ένα βιβλίο, μια ταινία ή ακόμα κι ένα post γίνεται για να έχει κάποια απήχηση στο κοινό. Ένα αριστούργημα χωρίς θεατές παύει να είναι αριστούργημα (ή ανοσιούργημα – το ίδιο κάνει). Είμαστε συμμέτοχοι σε αυτό που διαβάζουμε, βλέπουμε κι ακούμε, και άρα αναπόσπαστο κομμάτι του έργου. Η απήχηση αυτή δεν έχει να κάνει με το δίπολο «μ’ αρέσει – δε μ’ αρέσει», αλλά με τις αντιδράσεις (οργισμένες ή μη) που πυροδοτεί μία καλλιτεχνική πράξη. Τροφή για σκέψη κοινώς. Ο Vargas το κατάλαβε αυτό, και μας έστησε μια παγίδα για να μας δείξει πόσο εύκολα χειραγωγούμαστε και πόσο αβίαστα βγάζουμε συμπεράσματα με εντελώς υποκειμενικές προκαταλήψεις. Σου υπενθυμίζω άλλωστε το ότι ο βάναυσος (και αδιαμφισβήτητος) θάνατος του Νικαραγουανού από τα Ροτβάιλερ (που έγινε μπροστά σε κάμερες και θεατές) δεν ξεσήκωσε καμία αντίδραση και καμία υπογραφή. Άρα είμαστε εντελώς επιλεκτικοί στο πού δείχνουμε ευαισθησία και με ποιό τρόπο αντιδρούμε στη βία. Δεν το θεωρώ και τόσο ασήμαντο μήνυμα αυτό…

    Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι εννοείς ότι «στο όνομα της Τέχνης δέχθηκαν οι λάτρεις της ένα έγκλημα που υποννοήθηκε». Ο Ντοστογιέφσκι δηλαδή που περιγράφει με απόλυτη νοσηρότητα τον ψυχισμό ενός εγκληματία είναι κατακριτέος; Ο Πικάσο που ζωγραφίζει τη Γκουέρνικα εκμεταλλεύεται την ανθρώπινη δυστυχία για να γίνει διάσημος; Ή μήπως οι κάθε λογής αναπαραστάσεις του Εσταυρωμένου είναι μια μορφή σαδιστικής ηδονοβλεψίας; Καθρέφτης της κοινωνίας είναι η τέχνη. Αν ζούσαμε σε έναν κόσμο χωρίς βία, φτώχεια, εξαθλίωση, κλπ, θα θεωρούσα κι εγώ αρρωστημένο το εννοιολογικό παιχνίδι του Habacuc. Άσε που σε μια τέτοια περίπτωση θα αναγκαζόταν όντως να κακομεταχειριστεί τον σκύλο για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ενώ τώρα δε χρειάστηκε να ψάξει και πολύ…

    Το να εκθέσεις φωτογραφίες με παιδιά που λιμοκτονούν ή ζώα που βασανίζονται είναι αποδεκτό γιατί περνάει κοινωνικά μηνύματα. Το να φέρεις τον ίδιο το σκύλο σε απόσταση αναπνοής και να αναγκάσεις τους θεατές να μην τον αγνοήσουν, ενοχλεί γιατί ξεφεύγει από τα αποστειρωμένα πλαίσια που έχουμε θέσει για να καλουπώσουμε την καλλιτεχνική δημιουργία. Αυτό που πραγματικά μας σοκάρει λοιπόν είναι η υποκρισία που οι ίδιοι κουβαλάμε και αρνούμαστε να παραδεχτούμε. Και τίποτα άλλο.

    Τεράστια επιτυχία άρα η εικαστική παρέμβαση του Habacuc, όχι απλά μεγάλη.

  13. Ο/Η vavou λέει:

    ο εν λόγω καλλιτέχνης απλά είτε δεν ενημερώθηκε είτε αντέγραψε τον Πικάσσο. Ο μεσιέ Πάμπλο τον έχει προλάβει κάτι μερικές δεκαετίες, όπου βάζει ένα σκύλο να σέρνει το άγαλμα μιας κατσίκας που έχει στο κήπο του(οποιοδήποτε φωτογραφικό άλμπουμ του Πικάσσο περιέχει αυτή τη φωτογραφία). Όντως, το έγκλημα του καλλιτέχνη δεν έγκειται στο τρόπο με τον οποίο έκανε installation έναν σκύλο που περιμάζεψε, αλλά που πρώτον αντέγραψε είτε εν αγνοία του είτε εν επισκιάσει του πρώτου.

  14. Ο/Η vavou λέει:

    …με μία διαφορά όμως…ο μεσιέ Πικάσσο, σ ότι «καλλιτεχνική τυραννία» κι αν έθετε το σκύλο του, του΄φύλαγε πάντα μία θέση στο τραπέζι του φαγητού με καρέκλα και πιάτο όπου έτρωγε μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά πάνω στο τραπέζι σαν να ήταν κανονικός άνθρωπος…κάντε λοιπόν ο καθένας από εσάς ξεχωριστά τους υπολογισμούς σας και συμπεράνατε

  15. Ο/Η Elikas λέει:

    vavou

    Εντάξει, δεν είπαμε ότι είναι και ο Πικάσσο… Ευχαριστώ για την πληροφορία πάντως, μου είχε διαφύγει.

    Σημειωτέον, η πιο πρόσφατη και (κατά το μέτρο του δυνατού) έγκυρη ενημέρωση που βρήκα (από την οργάνωση Humane Society International) διαψεύδει το θάνατο ή την κακοποίηση του σκύλου, επικαλούμενη σαν πηγή τις τοπικές οργανώσεις προστασίας ζώων.

  16. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    Την τελευταία γραμμή στο update δεν την πολυκατάλαβα… Εκτός αν εννοείς τις χρησμικές απαντησεις που δίνει στη συνέντευξη, οι οποίες με ξενίζουν να πω, με ξενερώνουν να πω… πάντως είναι «κάπως». Αλλά και πάλι, ίσως να προέρχονται από το θρεμμένο «εγώ» του μετά από το σάλο.

  17. Ο/Η Elikas λέει:

    antidrasi&sex

    Εννοώ ότι ο διαολάκος μας έβαλε σε μπελάδες με τις εμπνεύσεις του και – κυρίως – ότι όταν παίζει κανείς με τη φωτιά πρέπει να υπολογίζει τις συνέπειες. Νομίζω ότι το πράγμα ξέφυγε από τον έλεγχό του πια και υποψιάζομαι ότι δεν είχε καν την πονηριά (κι όχι την φιλευσπλαχνία) να κρατήσει τον σκύλο ώστε να διασφαλίσει ένα ατράνταχτο πειστήριο για την αθωότητα του. Καλές οι συμβολικές πράξεις λοιπόν, αλλά δε μπορούν να σε σώσουν από οπλισμένους φανατικούς (το απειλητικό γράμμα που βάζω στο προτελευταίο link είναι ανατριχιαστικό).

  18. Σε κάποιο σχετικό post είχα διαβάσει ανακοίνωση της gallery που τόνιζε ότι ούτε ο σκύλος πέθανε ούτε ο καλλιτέχνης κι οι ιδιοκτήτες της έκθεσης τον άφηναν νηστικό. Πάντως σχετικά με το άρθρο σου συμφωνώ απολύτως τόσα για τα γραφόμενα περί τέχνης όσο και τα άλλα πε΄ρι μη διασταύρωσης των στοιχέιων.

  19. Ο/Η Freelancer λέει:

    Πολύ σωστά φίλε Elika. Εγώ είμαι από αυτούς που το πίστεψαν αν και δεν το υπέγραψα. Η συνειδητοποίηση ότι συμμετείχα σ’ αυτό το πείραμα της τέχνης με κάνει να αισθάνομαι πολύ πρόβατο. Ότι και να πεις είναι λίγο. Thanx man, που μας άνοιξες τα μάτια.

  20. Ο/Η kleine wolke λέει:

    Κι εγώ το έχαψα.Σήμερα διαπιστώνω πόσο λάθος μου ήταν να μην μπώ στον κόπο να διασταυρώσω τις πληροφορίες που πήρα.Δεν έμαθα από μέηλ για το θέμα αλλά εντελώς τυχαια καθώς πηδούσα από μπλόγκ σε μπλόγκ.Έχεις δίκιο σε όσα λες αναφορικά με το πόσο εύκολα μπορεί να χειραγωγηθεί κάποιος.Υπάρχουν κάποιες παράμετροι που παίζουν ρόλο στην αντίσταση που υποθετικά προβάλλει κάποιος (ο δέκτης του μηνύματος) απέναντι σ’ενα μήνυμα(ή μια πληροφορία εν προκειμένω) κι αυτές δεν είναι μόνο οι γνώσεις και η προσωπικότητα(αναφέρεις την ημιμάθεια και την προκατάληψη) του δέκτη. Είναι και η αρέσκεια (μ’αρέσει το μήνυμα ή όχι;), η αυτοπεποίθηση του δέκτη(όσο μεγαλύτερη είναι τόσο πιο πολύ ο δέκτης βασίζεται στη δική του κρίση και δεν «παρασύρεται» εύκολα) η νοημοσύνη(αν και η σχέση νοημοσύνης και αποδοχής/απόρριψης ενός μηνύματος είναι περίπλοκη και δεν υπάρχει απόλυτη συνάφεια).Κι επίσης υπάρχουν άτομα-και κοινωνίες ολόκληρες- που είναι πιο ευαίσθητα στο συναισθηματικό στοιχείο παρά στο γνωστικό.Τα λέω όλα αυτά για να σου δείξω οτι χωρίς να λάβεις υπ’όψιν σου και αυτά τα οποία είναι πολύ σημαντικά, η κριτική σου απέναντι σε κάποιους(που εκφράστηκαν απαράδεκτα ίσως και σίγουρα ακραία και αντιαισθητικά- για μένα- για τον vargas) είναι αναγκαστικά ελλιπής. Κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια εν ολίγοις. Επειδή είσαι σκηνοθέτης και η μαμά σου ζωγράφος ενώ εγώ δεν έχω καμμία σχέση με την τέχνη(όχι τουλάχιστον σαν κι εσένα) δε σημαίνει οτι δεν έχω αισθητικό κριτήριο, έτσι;Και εμένα προσωπικά με ενοχλεί να γράφεις ««και τι σκατά γνωρίζετε εσείς από τέχνη;»» και με αυτό το ύφος(χέστηκα θα μου πείς,σε ξέρω κι από χθές; έστω όμως…).Η τέχνη δεν αναφέρεται ούτε προσφέρεται σε μια ελίτ αλλά σε όλους.ΣΥΜΦΩΝΏ φυσικά οτι η τέχνη δεν είναι σώνει και καλά κάτι όμορφο αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει κανείς να ορίσει τι είναι τέχνη-κι αν το κάνει θα το κάνει υποκειμενικά- δε θέλω όλα όσα θα μου γυρίσουν τα άντερα να τα βαφτίσει κάποιος τέχνη και εμένα μαζί του αμόρφωτη επειδή δε μ’αρέσουν.Μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο δηλαδή.
    Σου ζητώ συγγνώμη για την έκταση του σχολίου μου, δεν ήταν εσκεμμένο, στην πορεία βγήκε έτσι…
    Συμφωνώ και με τα υπόλοιπα κομμάτια του ποστ σου αν και με πλήγωσαν αρχικά(δεν φταίς εσυ γιαυτο αλλά εγώ, όφειλα να ψάξω την υπόθεση περισσότερο απ’τη στιγμή κιόλας που είχα και αμφιβολίες τις οποίες δεν εξέφρασα στο ποστ λόγω συναισθηματικής έντασης).
    Να’σαι καλά.
    Καλό απόγευμα!

  21. Ο/Η talos λέει:

    Μπράβο για τον σκεπτικισμό και την έρευνα. Να προσθέσω στις πηγές σου, την ανακοίνωση της Γκαλερί της Μανάγκουα (στα Ισπανικά) όπου παρουσιάστηκε η ιστορία με το σκυλί, όπου σαφέστατα δηλώνεται ότι το σκυλί ουδόλως κακοποιήθηκε, ήταν λυμένο όλες τις ώρες εκτός από τις τρεις τις έκθεσης και ότι το τάιζαν με τροφή που αγόραζε ο ίδιος ο Αββακούμ κτλ και στο τέλος το αφήσαν να γυρίσει στον δρόμο.

    Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε στρώσει παλιότερα ένα κόκκινο χαλί από ντομάτες ως το βήμα μιας έκθεσης στο Ελ Σαλβαντόρ (βλ. εδώ στα Αγγλικά) (είχα ξεκινήσει ποστ αλλά το άφησα – να μην πάει το λινκ χαμένο 🙂 ).

    Επίσης δεν νομίζω ότι συλλέχθηκαν δύο εκατομμύρια υπογραφές, κάτι δεκάδες χιλιάδες νομίζω πως ήτανε!

  22. Ο/Η Elikas λέει:

    δείμος του πολίτη

    Η απάντηση της εκπροσώπου της γκαλερί συμπεριλαμβάνεται στα links του update. Βεβαίως, απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη από πάρα πολλούς, παρά το γεγονός ότι προέρχεται από αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος (ενώ οι φρικιαστικές καταγγελίες όχι). Μόνο που είναι αφελής η άποψη ότι η γκαλερί κοιτάζει να προστατέψει τη φήμη της και σιγά μην παραδεχτεί ότι έγιναν αλλιώς τα πράγματα.

    Κάνοντας εικασίες, πιστεύω ότι οι ιδιοκτήτες το σκέφτηκαν πάρα πολύ πριν φιλοξενήσουν ένα έκθεμα που θα προκαλούσε τόσο ακραίες αντιδράσεις. Όσο και να εκτιμούσαν το προηγούμενο έργο του Habacuc, σίγουρα του ζήτησαν να τους διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνει ο σκύλος στη διάρκεια της έκθεσης. Επίσης, το πιθανότερο είναι ότι φώναξαν κτηνίατρο, καθώς το ενδεχόμενο να δάγκωνε ο σκύλος έναν φιλόζωο τεχνοκριτικό που θα πήγαινε να τον χαϊδέψει και να τον κόλλαγε λύσσα θα τους έβαζε σε τεράστιους μπελάδες. Υποθέσεις κάνω είπαμε, αλλά δεν είδα κανέναν άλλο να σκέφτεται έτσι. Απλά όλοι θεώρησαν αυτομάτως ότι πρόκειται για άσπλαχνα καθήκια που τους ενδιαφέρει η προβολή τους…

    Freelancer

    Ευχαριστώ, αλλά δεν θεωρώ ότι άνοιξα κανενός τα μάτια. Είδα μια άλλη διάσταση και αμφισβήτησα τους αφορισμούς βασιζόμενος σε αντικρουόμενα στοιχεία και τον προβληματισμό μου όσον αφορά τι ήθελε να πει ο καλλιτέχνης. Μπορεί και να κάνω λάθος, και ο κύριος Habacuc να είχε όντως σκοπό να αφήσει τον σκύλο να ψοφήσει από ασιτία. Όμως πριν υπογράψει κανείς μια διαμαρτυρία ή εκφράσει αβυσσαλέο μίσος για έναν άγνωστο, οφείλει να το ψάξει. Ως τώρα πάντως, δεν έχει βρεθεί κανένας να μου παρουσιάσει ένα πειστικό και διασταυρωμένο επιχείρημα ότι η δική μου εκτίμηση μπάζει.

  23. Ο/Η Elikas λέει:

    kleine wolke

    Καλωσήρθες και σ’ ευχαριστώ για το εκτενές και πολύ ενδιαφέρον σχόλιο. Έχεις δίκιο στο ότι υπάρχουν κι άλλες παράμετροι πέρα από τις γνώσεις και την προσωπικότητα που καθορίζουν αν το μήνυμα θα γίνει πιστευτό ή όχι. Ο πονηρούλης ο Vargas ήξερε πολύ καλά τι έκανε, γι’ αυτό επέλεξε να ταρακουνήσει συναισθηματικά όλο τον κόσμο. Αν έβαζε ένα υγιέστατο και χαριτωμένο σκυλάκι με λαμπερό τρίχωμα π.χ. κανείς δεν θα αντιδρούσε, κανείς δεν θα το μάθαινε καν. Όμως ο Nativitad – όσο αξιολύπητος και να είναι – παραμένει ένα φουκαράς ψωριάρης που αν τον συναντούσαμε στον δρόμο θα σιχαινόμασταν να τον χαϊδέψουμε ή θα θεωρούσαμε ότι είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένος. Οι δικές μας υποσυνείδητες ενοχές λοιπόν πυροδότησαν την κατακραυγή, κι όχι το γεγονός αυτό καθεαυτό (ή έστω η εσκεμμένη παρερμηνεία του).

    Από κει και πέρα, συμφωνώ μαζί σου στο ότι το ύφος του post μου προκαλεί και αποπνέει ελιτισμό (που δε με χαρακτηρίζει γενικά σαν άνθρωπο). Η φράση «και τι σκατά γνωρίζετε εσείς από τέχνη;» είναι επίτηδες αφοριστική και εξίσου άδικη με το να διατείνεται κάποιος ότι ο Χ καλλιτέχνης που δε μας αρέσει ή δεν καταλαβαίνουμε το έργο του θέλει κρέμασμα. Προφανώς και δεν θεωρώ ότι όσοι παρασύρθηκαν και υπέγραψαν είναι αμόρφωτοι κάφροι, όπως και προφανώς η τέχνη δεν αφορά αποκλειστικά μια χούφτα «ειδικούς».
    Ωστόσο, είναι γεγονός ότι αν δεν έλεγαν όλοι ότι ο Πικάσο είναι ιδιοφυής, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου θα νόμιζε ότι πρόκειται για έναν ατάλαντο που δεν ξέρει να ζωγραφίσει μια μύτη στη σωστή της θέση. Και το λέω αυτό χωρίς να κάνω συγκρίσεις. Προσωπικά άλλωστε, θεωρώ τον Vargas έναν πρώτης τάξης προβοκάτορα και αναμοχλευτή της κοινωνίας. Αλλά καλλιτέχνη με την έννοια που κι εγώ ακόμα έχω συνηθίσει να αποδέχομαι, όχι.

  24. Ο/Η kleine wolke λέει:

    Tότε συμφωνούμε απόλυτα. Έπρεπε να γίνουν αυτές οι διευκρινίσεις. Γίνονται πολλές παρεξηγήσεις ακόμα και στο γραπτό λόγο, έτσι αποδεικνύεται. Και σίγουρα ο μελοδραματισμός και η βιασύνη δεν βοηθούν. Χαίρομαι πάντως για ένα πράγμα: το γεγονός αυτό έγινε αιτία να συζητήσουν(άλλοι ουσιαστικά κι άλλοι ίσως όχι) τόσοι άνθρωποι για την τέχνη, την ηθική,τα όρια….που είναι έννοιες που δεν συζητιούνται και καθε μέρα ε; Ίσως αυτό να μας βγει σε καλό. Να ανοίξει λίγο και το μυαλό μας.
    Καλό σου βράδυ..και καλώς σε βρήκα 🙂

  25. Ο/Η kleine wolke λέει:

    Υ.γ δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά (παλιά το είχα διαβάσει) ο Πικάσσο είχε πει, κάπου προς το τέλος της ζωής του, ότι του πήρε μια ζωή για να μάθει να ζωγραφίζει σαν παιδί.
    Άσχετο, οκ 🙂
    Καλό βράδυ και πάλι!

  26. Ο/Η Elikas λέει:

    talos

    Το link που αναφέρεις είναι διαφορετικό από αυτό που έχω βάλει εγώ, αλλά η ανακοίνωση της γκαλερί είναι η ίδια. Αυτό με τις ντομάτες θα το βρεις και στο blog του δαιμόνιου Habacuc. Όσο για τις υπογραφές που απαιτούν να μη γίνει δεκτή η συμμετοχή του καλλιτέχνη στη Biennale της Ονδούρας (όπου ουδέποτε τέθηκε θέμα να επαναλάβει το ίδιο έργο με διαφορετικό σκύλο αφού το έργο εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη σύμφωνα με τον ίδιο τον Vargas), έχουν φτάσει αισίως τις 2.052.731 (ολογράφως= δύο εκατομμύρια πενήντα δύο χιλιάδες επτακόσιες τριάντα μία). Και αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό, αφού ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν πάρει χαμπάρι περί τίνος πρόκειται…

    kleine wolke

    Ακριβώς αυτό είναι και το νόημα που εγώ τουλάχιστον αποδίδω στην όλη ιστορία. Το να συζητήσουμε πέντε πράγματα και να σταματήσουμε να λειτουργούμε μέσα από στερεότυπα με ψυχολογία όχλου.

    Ο Πικάσο καθόλου άσχετος δεν είναι. Τα απλά πράγματα μερικές φορές μας είναι αδύνατον να τα δούμε. Και στη σύλληψή της, η υπόθεση Guillermo Habacuc Vargas – όσο περίπλοκη και να φαίνεται – είναι κατά βάθος παιδαριώδης: πρόβατα που ακολουθούν τυφλά έναν σκύλο…

  27. Ο/Η Elikas λέει:

    Και μία παράκληση προς όλους τους αναγνώστες που συμφωνούν πάνω-κάτω με την άποψη που εκφράζει αυτό το post:

    ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ!!!

    Για να μην παρεξηγηθώ, δε με ενδιαφέρει να διαφημίσετε το blog μου, ούτε να αναπαράγετε λέξη προς λέξη την προσωπική μου εκτίμηση για το πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Πείτε το με δικά σας λόγια αν θέλετε, παραπέμψτε στα links που εσείς θεωρείτε πως τεκμηριώνουν το γεγονός ότι ο σκύλος δεν υπέστη κακοποίηση, εξηγήστε στους παραπλανημένους φανατικούς ότι όλα ήταν (και εξακολουθούν να είναι) μέρος ενός προκλητικού και διαδραστικού καλλιτεχνικού πειράματος. Υπερασπιστείτε την αλήθεια και την ελευθερία να μπορεί η τέχνη να εκφράζεται ακόμα κι όταν δεν είναι αρεστή από την πλειοψηφία (πάντα με την προϋπόθεση ότι δεν βασανίζει και δεν θανατώνει κανένα ζώο ή άνθρωπο).

    Αφήστε σχόλια σε blogs που συζητάνε το θέμα, απαντήστε στα δεκάδες chain mails που δέχεστε, ενοχλήστε τη νιρβάνα του facebook και του myspace. Μεταφράστε αν θέλετε το σκεπτικό στα αγγλικά ή τα ισπανικά για να το πληροφορηθούν κι άλλοι. Από μόνοι σας, χωρίς να περιμένετε από μένα να συντονίσω τίποτα και κανέναν. Ιδίως όσοι από εσάς την πατήσατε, το οφείλετε στη συνείδηση σας.

    Όχι τίποτα άλλο, αλλά μου φαίνεται τραγικό να δικαιώσουμε τον κερατά τον Vargas έτσι εύκολα. Μου φαίνεται απαράδεκτο να περάσει ο σκοταδισμός και η υστερία της παραπληροφόρησης χωρίς να συναντήσουν την παραμικρή αντίσταση. Μπορεί να είμαστε όλοι πρόβατα φίλε Guillermo, αλλά δε μασάμε όλοι το ίδιο χορτάρι…

  28. Παράθεμα: Ο (άλλος) σκύλος και η τέχνη. « INDIBLOG

  29. Ο/Η chumba λέει:

    Τα σέβη μου για τα αντανακλαστικά, την έρευνα και την τεκμηρίωση. Πάντα τέτοια.

  30. Ο/Η Elikas λέει:

    Indictos

    Ευχαριστώ για το link. Τώρα, πώς γίνεται να συμφωνείς με όλους δεν ξέρω, αν και υποψιάζομαι ότι συμφωνείς επί μέρους με κάποιες από τις θέσεις που έχουν αναπτυχθεί σ’ αυτόν τον δημόσιο διάλογο.

    chumba

    Ανταποδίδω τα σέβη για το πάθος, την επιμονή και το ανήσυχο πνεύμα. Τελικά εμείς που αμφισβητήσαμε τις καταγγελίες εναντίον του Vargas αφιερώσαμε πολύ περισσότερο χρόνο και ενέργεια από τους περισσότερους «ευαισθητοποιημένους» που αρκέστηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα για να προσθέσουν την υπογραφή τους στο petition ή να αφήσουν κάπου ένα οργισμένο σχόλιο…

  31. Ο/Η talos λέει:

    Σόρυ για τα διπλά λινκ – δεν είχα δει την ανακοίνωση της γκαλερί!

    Εξακολουθεί να γυρίζει το κεφάλι μου με τα 2 εκατομμύρια + υπογραφών. Σημειώνω ότι δυστυχώς ακόμα και ο αγαπητός Παντελής Μπουκάλας, έπεσε στην παγίδα

  32. Ο/Η incognito λέει:

    έγραψες «Ακόμα κι αν ισχύει το γεγόνός ότι ο Nativitad πέθανε, το ότι ένας άνθρωπος αντί να τον αφήσει να πεθάνει στο δρόμο τον πήρε και τον περιέθαλψε, παράλληλα αναγκάζοντας τους επισκέπτες αλλά και όλους εμάς να γίνουμε κοινωνοί στο μαρτύριο του, είναι μια πράξη απόλυτα στοργική και σπαρακτική.Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και το ψευδώνυμο “Habacuc” του τριαντατριάχρονου (κι όχι πενηντάχρονου) καλλιτέχνη: Αββακούμ, ο 8ος Προφήτης, ο μόνος που ικέτεψε τον Θεό να σταματήσει η βία στον κόσμο, χωρίς να διστάσει μάλιστα να αμφισβητήσει το δίκαιο του Δημιουργού του. Αυτός είναι ο σαδιστής που θέλετε να παλουκώσετε. Ένας γαμημένος ιεραπόστολος.»

    Σύμφωνα με την μετάφραση ( κρίμα αλλά δεν γνωρίζω ισπανικά οπότε θα αρκεστώ σε αυτό το απόσπασμα).

    – Habacuc είναι το όνομα ενός βιβλικού προφήτη, γιατί το διάλεξες;
    – Γιατί μου άρεσε ο ήχος του. Όταν το έβαλα δεν ήξερα ότι το είχαν χρησιμοποιήσει για πρόσωπο της βίβλου… (σαν να είναι λίγο μεγάλο το χάσμα στο πως βλέπεις εσύ το «Habacuc» και στο πως ο Jimenez, απλά ήθελε ένα καλλιτεχνικό όνομα που να του ακούγετε ωραία»

    θα ήθελα να σταθώ σ’αυτό και στο απόσπασμα της συνέντευξης στην οποία δεν ξεκαθαρίζει τίποτα και απλά απαντάει με αόριστες απαντίσεις που ο καθένας θα μπορούσε να μεταφράσει όπως αυτός νομίζει ….. του στύλ :
    «- Ποιό σαφές μήνυμα θα σου άρεσε να μείνει;
    – Υποπτεύομαι τα σαφή μηνύματα.»

    στο παραπάνω και «επομενη ερώτηση» να έλεγε το ίδιο θα μου έκανε , εσυ πάλι μπορείς να γράψεις ένα βαθυστοχαστο μύνημα που πιστεύεις οτι ήθελε να περάσει….

    το ίδιο γίνετε για μενα και με το έργο του… ο ίδιος υποτίθετε έδωσε αυτό το όνομα στον σκύλο τιμόντας με αυτόν τον τρόπο τον θάνατο του Νικαραγουανού από τα Ροτβάιλερ….

    τώρα το τι σχέση έχει αυτό με αύτο που εσύ λες οτι ήθελε να παρουσιάσει ; Το μοναδικό που σε πάει προς την κατευθυνση που εσύ λες οτι αύτο έγινε είναι ο τίτλος της έκθεσης στην γκαλερί για μενα ….

    μου θυμίζει ποιήματα που ο καθένας τα αναλύει όπως θέλει , το ποιήμα καταλήγει να έχει 3-4 αναλύσεις και εν τέλει ο ποιήτης μπόρει να είχε κάτι άλλο στο μυαλό του….

    Συμφωνώ οτι αν γραφτεί κάπου ή ακουστεί κάτι στις μέρες και απο πηγή που δεν είναι καν έγγυρη η έστω απο πήγη με «όνομα» η πλειοψηφια θα το πάρει σαν δεδομένο χώρις καν να το σκεφτεί για το ψάξουν δε, ξέχασε το δεν έχουμε χρόνο , αλλά για να το μεταφέρουν είτε προφορικά είτε γραπτά όλη την καλή διάθεση . Αλλά προσωπικα δεν νομίζω οτι με αυτό ήθελε να πειραματίστει ο καλλιτεχνης , για μένα θα μπορούσε ο συγκεκριμένος όπως του ακούστικε εύηχο το «habacuc» και το επέλεξε έτσι να του φάνηκε ωραίο και προτότυπο ένας ζωντανός σκύλος δεμένος σε μία γωνία της γκαλερί……

  33. Ο/Η incognito λέει:

    kleine wolke
    «Επειδή είσαι σκηνοθέτης και η μαμά σου ζωγράφος ενώ εγώ δεν έχω καμμία σχέση με την τέχνη(όχι τουλάχιστον σαν κι εσένα) δε σημαίνει οτι δεν έχω αισθητικό κριτήριο, έτσι;Και εμένα προσωπικά με ενοχλεί να γράφεις “«και τι σκατά γνωρίζετε εσείς από τέχνη;»” και με αυτό το ύφος(χέστηκα θα μου πείς,σε ξέρω κι από χθές; έστω όμως…).Η τέχνη δεν αναφέρεται ούτε προσφέρεται σε μια ελίτ αλλά σε όλους.ΣΥΜΦΩΝΏ φυσικά οτι η τέχνη δεν είναι σώνει και καλά κάτι όμορφο αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει κανείς να ορίσει τι είναι τέχνη-κι αν το κάνει θα το κάνει υποκειμενικά- δε θέλω όλα όσα θα μου γυρίσουν τα άντερα να τα βαφτίσει κάποιος τέχνη και εμένα μαζί του αμόρφωτη επειδή δε μ’αρέσουν.Μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο δηλαδή.»

    Πολύ σωστά τα λες , ο καθένας απο εμάς ουσιαστικά ορίζει το τι είναι τέχνη , η τέχνη ορίζετε απο 3 βασικές παραμέτρους :
    1) το δημιουργό του έργου,
    2) το ίδιο το έργο
    3) τον θεατή-ακροατή-αναγνώστη.
    Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει έργο τέχνης χωρίς το δημιουργό του αλλά ούτε και να λειτουργήσει ως τέτοιο χωρίς κοινό.

    Τόσο ο δημιουργός όσο και το κοίνο χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα :

    1) τις αισθήσεις (βλέπω, ακούω, αγγίζω, κινούμαι, αισθάνομαι),
    2) την αντίληψη (αποκρίνομαι, επεξεργάζομαι νοητικά, ερευνώ, επικοινωνώ και άλλα,
    3) την πράξη (πράττω, δημιουργώ, παράγω, δρω και άλλα).

    Πως γίνετε λοιπόν κάποιος όντας κοίνο σε κάτι να μην μπορεί να το κρίνει ως τέχνη ή μη;
    Ο καλλιτέχνης είναι αδύνατο να μην είναι και θεατής. Αντιστοίχως, η φύση κάθε θεατή είναι εν δυνάμει καλλιτεχνική, κάθε άνθρωπος δηλαδή είναι εν δυνάμει καλλιτέχνης.

  34. Ο/Η Rodia λέει:

    Θερμα συγχαρητηρια:-))))))))))))))))))
    Το ποστ τοποθετηθηκε αρμοδιως.

  35. Ο/Η Elikas λέει:

    talos

    Μην απολογείσαι για το διπλό link, καλά έκανες και το ανέφερες. Όσο για τα 2.090.909 υπογραφές (είπαμε, αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό), το πιο παλαβό είναι ότι απευθύνονται σε μία Biennale που έχει ήδη αποφασίσει να αγνοήσει την κατακραυγή και να δεχτεί τη συμμετοχή του Vargas. Ίσως αυτό να σημαίνει ότι οι «ειδήμονες» των εικαστικών τεχνών μισούν τα ζωάκια, αλλά ίσως και να σημαίνει ότι ξέρουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε…

    Rodia

    Ευχαριστώ 🙂

  36. Ο/Η Elikas λέει:

    Incognito

    Χαίρομαι που εντόπισες αυτή την αντίφαση (άλλα λέει ο Vargas και αλλιώς ερμηνεύω εγώ τις δηλώσεις του). Ενδεχομένως να έχεις δίκιο, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιμονή του να μην υπερασπιστεί τον εαυτό του με σαφή επιχειρήματα έχει να κάνει με την παρανόηση που ο ίδιος θέλει να καλλιεργήσει. Είναι όλα μέρος του «πειράματος» του. Παραείναι περίεργη σύμπτωση να διάλεξε το ψευδώνυμο «Habacuc» μόνο και μόνο επειδή του άρεσε ο ήχος. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την απάντηση «υποπτεύομαι τα σαφή μηνύματα» που έδωσε. Αν φερ’ ειπείν έκανε ένα έργο όπου έλεγε ξεκάθαρα κάτι στο στυλ «άνθρωποι και ζώα υποφέρουν εξαιτίας της αδιαφορίας μας, δείτε για παράδειγμα τον φουκαρά που κατασπαράχτηκε από σκυλιά-δολοφόνους κι εσείς δεν κάνατε τίποτα γι’ αυτό παλιο-υποκριτές», τότε δεν θα έκανε καλλιτεχνικό έργο αλλά απλό κήρυγμα. Στην τέχνη όμως τα πράγματα οφείλουν να έχουν και μία άλλη διάσταση πέρα από την προφανή.

    Το ζήτημα όμως είναι ότι ακόμα κι αν η δική μου ερμηνεία για τα γεγονότα και τις προθέσεις του μυστηριώδη Habacuc δεν στέκει, αυτό δεν αναιρεί το ότι επίσης δεν στέκουν οι κατηγορίες για κακοποίηση και θάνατο από ασιτία του σκύλου. Άρα η όποια συζήτηση παύει πλέον να αφορά ένα κατάφωρο έγκλημα εν ονόματι της τέχνης και περιστρέφεται γύρω από το αν ο τύπος είναι ένα ψωνισμένο κωλόπαιδο που παριστάνει τον σπουδαίο ή ένας σοβαρός και στρατευμένος δημιουργός που έχει βαλθεί να μας ανοίξει τα μάτια. Όπως και να ‘χει όμως, δεν δικαιολογούνται πια ούτε οι υπογραφές διαμαρτυρίας από όλο τον κόσμο, ούτε οι απειλές κατά της ζωής του Vargas, ούτε τίποτα.

    Κατά τ’ άλλα, αυτά που λες για τις παραμέτρους που καθορίζουν ένα καλλιτεχνικό έργο και την πρόσληψή του από το κοινό με βρίσκουν σε γενικές γραμμές σύμφωνο. Αν και στην τέχνη δεν ισχύει η δημοκρατία (τι αρέσει στους πολλούς δηλαδή), ούτε η ολιγαρχία (ότι δηλαδή η τέχνη πρέπει να αφορά λίγους και εκλεκτούς). Το μόνο που ισχύει είναι ότι για να κρίνεις κάτι οφείλεις να κάνεις προσπάθεια να το καταλάβεις, χωρίς να παρασύρεσαι από δεισιδαιμονίες και βαθυστόχαστες αναλύσεις. Όπως ακριβώς για να έχεις άποψη για ένα βιβλίο πρέπει να το διαβάσεις και να μην αρκεστείς μόνο στο εξώφυλλο του. Αν δεν σου αρέσει είναι απολύτως σεβαστό, αλλά αυτό δε σου δίνει δικαίωμα να το ρίξεις στην πυρά.

    Κι εμένα στο κάτω-κάτω δε μ’ αρέσει η Καλομοίρα, αλλά δεν θα προσπαθήσω ποτέ να συγκεντρώσω υπογραφές για να τη σταματήσω να τραγουδάει, ούτε θα της στείλω γράμμα που θα την απειλεί με φρικτά βασανιστήρια…

  37. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    @Elikas, σχόλιο 30 προς chumba. Ακριβώς, αφού τα έχωσαν στο Petition, τα έχωσαν και σε εμάς (βέβαια, εσύ, ο αρκούδος και ο urfurslaag έφαγαν τη χοντρή μπόρα και λίγο ο chumba. εμένα με άφησαν ήσυχο), ησύχασαν. Για αυτό δεν πολυσχολιάζω, γιατί αισθάνομαι να κυνηγάω την ουρά μου από ένα σημείο και έπειτα (σαν σκυλάκι 🙂 . Καθάρισαν με τους βασανιστές των ζώων και τέλος. Από την άλλη άμα δεν βρίσκεις και κάτι χειροπιαστό.

    Μια χάρη, άσχετη. Θα ήθελα ένα σχολιάκι σε αυτό:
    http://antidrasiandsex.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html
    Από όποιον δεν βαριέται, όχι μόνο από τον Elikas.

    Keep going, see you on the streets.

  38. Παράθεμα: Περίεργες αντιδράσεις στην συνάντηση Ντόρας-bloggers « Μετά την εφημερίδα

  39. Παράθεμα: Περίεργες αντιδράσεις στην συνάντηση Ντόρας-bloggers « Μετά την εφημερίδα

  40. Ο/Η vassiliki λέει:

    Πολλά ψέμματα κυκλοφορούν στον ιστό. Συμφωνώ. Αλλά για μένα το ζήτημα στην όλη ιστορία δεν ήταν το πού βρίσκεται το ψέμμα και πού η αλήθεια. Όπως κατάλαβα και από τα λινκς, ο ίδιος ο καλλιτέχνης παίζει με αυτήν την ιδέα, παραμένοντας λακωνικός στις απαντήσεις του. Ας μην τον αγιοποιήσουμε κιόλας. Το να κάνεις πράξη ή να υπονοήσεις ότι κάνεις πράξη, αυτό που διατύπωσαν οι σουρεαλιστές, εν έτη 2008 δεν είναι και καμία φοβερή έμπνευση. » η απόλυτη σουρεαλιστική πράξη είναι ο φόνος» έλεγαν, αλλά δεν το έκαναν. Γιατί άραγε? Αργότερα σε μία από τις πρώτες περφορμανς του ’60 ένας άλλος καλλιτέχνης έβαλε κάποιον να τον πυροβολήσει. Τα πράγματα αυτά έχουν γίνει και έχουν ειπωθεί. Αν θέλουμε να τα ξανακάνουμε και να τα ξαναπούμε, τουλάχιστον ας έχουμε συναίσθηση ότι είμαστε απλοί αντιγραφείς. Πίσω από το κοινωνικό σχόλιο του Πικάσσο στην Γκερνίκα υπάρχει η τεχνική του ανθρώπου που στα 14 του χρόνια ζωγράφιζε σαν τον ώριμο Καραβάτζιο. Όταν λοιπόν στα 14 είσαι εφάμιλλος του Ρούμπενς, μάλλον θα πρέπει να ανακαλύψεις τον κυβισμο. Τί υπάρχει όμως πίσω από τον εν λόγω καλλιτέχνη και τον σκύλο?

  41. Ο/Η vassiliki λέει:

    Και κάτι ακόμα. Αν πιστεύετε όπως γράφετε ότι η γκαλερύ δεν θα απέκρυπτε την αλήθεια για να σώσει την τιμή και την υπόληψή της, φοβάμαι ότι σφάλλεται. Η εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο αγόρασε χρόνια πριν ένα πλαστό έργο του Ρούμπενς έναντι μεγάλου ποσού. Ακόμα δεν το έχουν παραδεχτεί παρά τα ακλόνητα στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί.

  42. Ο/Η Elikas λέει:

    vassiliki

    Όπως έχω ήδη αναφέρει και αλλού, θεωρώ τον Vargas περισσότερο έναν επιτυχημένο προβοκάτορα παρά ένα σπουδαίο καλλιτέχνη. Ενδεχομένως και να είναι μεγάλο ταλέντο βέβαια, αφού χαίρει της εκτίμησης του καλλιτεχνικού χώρου στη Λατινική Αμερική (αυτό δε σημαίνει και τίποτα, μπορεί απλά να κάνει καλές δημόσιες σχέσεις). Το σίγουρο είναι ότι δε με ενδιαφέρει και τόσο να κρίνω την αξία του έργου του όσο το να αποδείξω ότι υπάρχει έργο (αντί για έγκλημα). Και ότι στο έργο συμμετέχουμε κι εμείς.

    Το αν έχουν επαναληφθεί παρόμοια κόλπα στο παρελθόν αφορά τους ιστορικούς τέχνης. Εμένα με νοιάζει το γεγονός ότι η ερμηνεία μου για τον κύριο Habacuc είναι περισσότερο πιστευτή και τεκμηριωμένη από το κυνήγι μαγισσών που εξαπολύθηκε εναντίον του. Αυτό δε συνεπάγεται ότι έχω δίκιο, αλλά ότι έχουν άδικο όσοι σπεύδουν να απαιτήσουν καλούπια και όρια στην καλλιτεχνική έκφραση χωρίς καν να μπορούν να κατανοήσουν περί τίνος πρόκειται.

    Δεν πρόκειται απλά για άλλον έναν αστικό μύθο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο λοιπόν. Οι έξαλλες αντιδράσεις ξεσκεπάζουν έναν λανθάνοντα φασισμό και μία οπισθοδρόμηση που αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι υπάρχει. Γι’ αυτό αναφέρω στο κείμενο τον Γκέμπελς και τον Καντίνσκυ. Δεν είναι αξιολογικό το θέμα. Και κακός να είναι ένας καλλιτέχνης είναι έγκλημα να θέλεις να τον σταυρώσεις επειδή έτσι σου είπανε. Ή επειδή φάνηκε ότι έκανε κάτι που δεν έπρεπε.

  43. Ο/Η vassiliki λέει:

    Σας καταλαβαίνω. Ούτε εγώ υπέγραψα την αίτηση. Παρ’ ότι φιλόζωη στην πράξη. Δεν μου αρέσει το κυνήγι μαγισσών. Υπάρχει όμως κάτι ενοχλητικό στην ιστορία του ψευδο-προφήτη. Με ενοχλεί η τέχνη του, γιατί δεν είναι τέχνη. Ακόμα και αν τάιζε ένα σκύλο σε μια γκαλερύ για να δείξει το φιλοζωικά του συναισθήματα. Με ενοχλεί η ευκολία με την οποιά κάποιοι άνθρωποι ονομάζουν μια ιδέα, έργο τέχνης. Το έργο τέχνης θέλει κόπο πολύ. Τον ίδιο κόπο που θέλει για να σχεδιάσεις μια μοτοσυκλέττα, έναν υπολογιστή, ένα παπούτσι – συν κάτι άλλο, που είναι η μη λειτουργικότητα αυτού που κατασκευάζεις, η αυταξία του πέρα από τη χρήση, η οποία δεν υπάρχει στα προαναφερθέντα αντικείμενα. Όταν όμως δεν υπάρχει η τέχνη- τεχνική αλλά απλώς μια ιδέα, τότε νιώθω ότι η ευκολία με την οποία οι άνθρωποι τον καταδικάζουν είναι η ίδια ευκολία που αυτός μας πούλησε ως τέχνη. Ιδέες υπάρχουν πολλές, και υπάρχουν άνθρωποι που τις υλοποιούν και τις μετασχηματίζουν σε τέχνη. Εδώ που τα λέμε ακόμα και η Μπριτ Αρτ έχει γίνει μεσήλιξ.

  44. Ο/Η Elikas λέει:

    vassiliki

    Οπότε, η κυριότερη αντίρρησή σας εντοπίζεται στο ότι ο Vargas ασχολείται με την εννοιολογική τέχνη (conceptual art). Κανένα πρόβλημα, αν και έχουμε δει βέβαια και χειρότερα παραδείγματα (π.χ. μία σκέτη ηλεκτρική σκούπα που αποκτάει ξαφνικά υπόσταση εικαστικού γεγονότος). Κι εμένα με ενοχλεί η ευκολία παραγωγής ενός «δήθεν» μηνύματος από το τίποτα (συχνά με συνοδεία επιτηδευμένων και ανούσιων επεξηγηματικών κειμένων). Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι καταδικάζω κάποιον για τις προθέσεις του.

    Επαναλαμβάνω, εφόσον ισχύουν οι καταγγελίες εναντίον του Habacuc (πράγμα που δεν αποδεικνύεται από κανένα απολύτως στοιχείο), τότε έχουμε μείζον ηθικό ζήτημα, το οποίο δεν έχει να κάνει τόσο με τα όρια της τέχνης όσο με τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή για να περάσει ένα αφηρημένο μήνυμα, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα αλληγορικό μήνυμα ζωτικής σημασίας για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

    Προσωπική μου εκτίμηση πάντως είναι ότι η όλη ιστορία είναι μία προκλητικότατη παγίδα που μας έστησε ένας πανέξυπνος και αλαζονικός αναμοχλευτής. Κάτι σαν τη ραδιοφωνική φάρσα που σκάρωσε ο Όρσον Γουέλς με τον «Πόλεμο των Κόσμων» το 1939 και έβγαλε τη μισή Αμερική πανικόβλητη στους δρόμους. Μόνο που εδώ το παιχνίδι των ενοχών και των καταπιεσμένων σαδιστικών ενστίκτων που κουβαλάμε μέσα μας έχει πολλές προεκτάσεις. Δεν ξέρω αν αυτού του είδους οι κοινωνικές παρεμβάσεις θα έπρεπε να θεωρούνται τέχνη. Το σημαντικό είναι ότι πετυχαίνουν το στόχο τους.

  45. Είμαι ένας από τους ανθρώπους που προώθησε το mail:

    «O Vargas στη Θεσσαλονίκη!!!!!

    Το Σάββατο 17 Μαΐου, το ίδρυμα τεχνών και πολιτισμού Θεσσαλονίκης καλεί τον »καλλιτεχνη» που άφησε ένα σκυλί να πεθάνει………κλπ»

    Ένας φίλος μου υπέδειξε αυτή την ιστοσελίδα λέγοντας ότι τα πράγματα δεν είναι άσπρο μαύρο. Σας παραθέτω την απάντηση που του έστειλα:

    Θα σου πω για αρχή μια ιστορία με το Χότζα: Ήταν δυο τύποι και μαλώναν για κάτι.
    Και σκάει ο Χότζας.
    Και του λέει ο ένας «Χότζα αυτό, το άλλο, μπλα, μπλα… «.
    «Δίκιο έχεις!» του απαντά ο Χότζας.
    «Μα.. » λέει ο άλλος, «.. εγώ, αυτό, εκείνο, μπλα, μπλα… »
    «Κι εσύ δίκιο έχεις!» λέει ο Χότζας.
    Ένας τρίτος είδε τη φάση και λέει «Μα Χότζα πώς έχουν δίκιο και οι δύο αφού λένε αντίθετα πράγματα;»
    «Κι εσύ δίκιο έχεις!» λέει ο Χότζας.

    Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κάθε άποψη (όπως δηλώνει και η λέξη=μερική θέα) βλέπει ένα θέμα από μια οπτική γωνία. Δεν υπάρχει η απόλυτη, ή αν θες, η θεϊκή αλήθεια. Γι’αυτό πολύ σπάνια στη ζωή μου κατηγορώ κάποιον. Επειδή τις περισσότερες φορές αντιλαμβάνομαι την οπτική γωνία από την οποία βλέπει τα πράγματα.

    Ειδικά στο χώρο της τέχνης τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο. Δεν θα εμβαθύνω γιατί νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε. Ήμουν πάντα υπέρμαχος της άποψης του Μανάρα ότι «όλα είναι τέχνη».

    Από αυτήν την άποψη, το αφήσεις ένα σκυλί να πεθάνει σε απόσταση αναπνοής από κιλά κροκέτες, είναι σαφέστατα τέχνη. Όπως επίσης και το αφήσεις έναν άνθρωπο να πεθάνει, ή ακόμα καλύτερα να τον σκοτώσεις ο ίδιος με τελετουργικό τρόπο (βλέπε Battle Royale). Κι αυτό είναι τέχνη.

    Μπορεί να προτιμώ βέβαια τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς, που χαρακώνει τον ίδιο της τον εαυτό, ή τον Stelarc ομοίως ή το Ντε Σαντ, που τα κάνει στη σφαίρα της φαντασίας αλλά δεν αρνούμαι και τα παραπάνω.

    Ο Vargas όμως δεν έκανε τέχνη. Έκανε μια στρατηγική κίνηση μάρκετινγκ. Έκανε εμπόριο. Κι έτσι ξέφυγε από το χώρο της τέχνης. Τώρα μπορώ ελεύθερα και χωρίς τύψεις να πω ότι αυτό που έκανε ήταν χυδαίο. Και ακόμα πιο χυδαίο ήταν ότι όλοι αυτοί που καρπώνονται πάντα τα πνευματικά προϊόντα των καλλιτεχνών, οι κριτικοί, οι εκδότες, οι παραγωγοί, οι γκαλερίστες, όλοι αυτοί τον αγκάλιασαν. Τον επιβράβευσαν.

    Το μήνυμα που προώθησα δεν έχει στόχο το Vargas. Αυτός είναι ένας φτωχοδιάβολος που σκότωσε ένα σκυλί για να πιάσει την καλή. Το μήνυμα έχει στόχο το Ίδρυμα Τεχνών και Πολιτισμού (είδες πόσο ειρωνικός ακούγεται τώρα ο τίτλος;) που επικροτεί το Vargas και τον κάθε Vargas και εθελοτυφλεί απέναντι σε κάθε άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην τέχνη, απέναντι σε όλους αυτούς που δεν έχουν να πάρουν τσιγάρα και ζωγραφίζουν/κάνουν ταινίες/παίζουν μουσική από το πρωί ως το βράδι, απέναντι σε όλους αυτούς που στην τελική έχουν κάτι να πουν ακριβώς γιατί το δουλεύουν μια ζωή.

  46. Ο/Η εποχικός πλέκτης DMCέδων λέει:

    Είμαι ένας από τους πολλούς που έλαβε το συγκεκριμένο μήνυμα.. από πολλούς εκλεκτούς ή μή, διαδικτυακούς «φίλους».
    Αυτό γιατί έχουμε αποκτήσει πλέον την «καλή» συνήθεια να προωθούμε κ να μοιραζόμαστε με τη μεγάλη ευκολία του copy paste ότι μας συγκινεί , μας ξεσηκώνει, μας ψυχαγωγεί, μας συναρπάζει κ δίνει νόημα στην αποστειρωμένη
    μας πραγματικότητα.

    Από όποια πλευρά κ να το δεί κανείς αυτή η Ιστορία θα ξεχαστεί σε χρόνο ρεκόρ.. κι ο λόγος? Σύντομα κάτι καινούργιο, ακόμα πιο σοκαριστικό κ μή αποδεκτό θα ξεπηδήσει μπροστά στις οθόνες μας.. μέχρι να ακολουθήσει το επόμενο κ πάει λέγοντας. και ξανά copy paste..
    Αυτή η Ιστορία με άφησε παγερά αδιάφορο, άν και οφείλω να ομολογήσω οτί στην πορεία το βρήκα αρκετά όμορφο κ έξυπνο τέχνασμα διαδραστικότητας μιας χρήσεως…
    Το άν έκανε τέχνη ή όχι δεν μπορώ να το ορίσω. Νομίζω πως δεν το επιτρέπει η περιορισμένη μου παιδεία κ κουλτούρα.
    Εξάλου το να παρακολουθήσω την αγιοποίηση ενός «καλλιτέχνη» μετά από μια μίνι σταύρωση θα έδινε μεγαλύτερο νόημα κ ενδιαφέρον στο μουντό κ γκρίζο ρουστίκ σαλονάκι που βρίσκεται μπροστά απο την «οθόνη» μου.

    Ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s