Αθήνα, 4 Ιουλίου 2004 (video post)

Σάββα, τον ήπιαμε.

Με αφορμή τον πρόωρο αποκλεισμό της Εθνικής Ελλάδος από τη διοργάνωση του Euro 2008, σας παρουσιάζω ένα video post με αποκλειστικά πλάνα από την τρέλα που κυρίευσε την Αθήνα τη νύχτα της 4ης Ιουλίου του 2004. Τη νύχτα που βρεθήκαμε ξαφνικά να είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης. Και κάτι παραπάνω ίσως…

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια το φύλαγα αυτό το υλικό, περιμένοντας να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να έχει νόημα να το δημοσιοποιήσω. Νομίζω ότι η στιγμή αυτή ήρθε. Εφόσον σας άρεσε το βίντεο, προωθήστε το παντού για να το δουν κι άλλοι (στο τέλος του post θα βρείτε τον σχετικό κώδικα). Ποιός ξέρει; Ίσως κάποιοι καταφέρουν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους μέσα σ’ αυτό το πολύχρωμο χάος.

Καλή επιστροφή στην πραγματικότητα παιδιά. Και μην ξεχνάτε: Κάπου, κάπως, κάποτε, ίσως να μας δωθεί ξανά η ευκαιρία να νιώσουμε έτσι…


Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, πανι & γυαλι, ψυχοτραυματικα, video post. Bookmark the permalink.

18 Responses to Αθήνα, 4 Ιουλίου 2004 (video post)

  1. Ο/Η Elikas λέει:

    Ο Tom τραγουδάει το «Somewhere», που γράφτηκε για την ταινία «West Side Story» από τον Leonard Bernstein, σε στίχους του Stephen Sondheim:

    There’s a place for us,
    Somewhere a place for us.
    Peace and quiet and open air
    Wait for us
    Somewhere.

    There’s a time for us,
    Some day a time for us,
    Time together with time to spare,
    Time to look, time to care,
    Someday!
    Somewhere.
    We’ll find a new way of living,
    We’ll find a way of forgiving
    Somewhere.

    There’s a place for us,
    A time and place for us.
    Hold my hand and we’re half way there.
    Hold my hand and I’ll take you there
    Somehow,
    Someday,
    Somewhere!

  2. Ο/Η geokalp λέει:

    μου έβαλες ιδέα για ένα pps που είχα φτιάξει κι εγώ μετά τη Τσεχία…
    πάντως, έχει και λίγο θλίψη για την «ανείπωτη χαρά»…

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    geokalp

    Η «ανείπωτη χαρά» πέρασε, και τώρα αντιμετωπίζουμε μία καθημερινότητα που δε θυμίζει σε τίποτα εκείνο το καλοκαίρι.

    tip: Πατήστε πάνω στο βίντεο για να πάτε κατευθείαν στο youtube. Εκεί, επιλέξτε «watch in high quality» και κάντε κλικ το εικονίδιο δεξιά για να το δείτε σε full screen.

  4. Ο/Η chaca-khan λέει:

    Το cnn είσαι ρε πούστη μου;;
    Πάρα..
    πάρα..
    πάρα πολύ ωραία πλάνα

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    chaca-khan

    Θενκς μαν. Αν και το CNN δε θα μπορούσε ποτέ να τραβήξει πλάνα της προκοπής μέσα σε τέτοιο μπούγιο. Ας είναι καλά η μικρή και μανιτζέβελη παλιά μου Sony (ναι, κάποτε αυτή η εταιρεία έφτιαχνε αξιόλογες κάμερες).

    Προωθήστε το παιδιά, τώρα που είναι και πάλι επίκαιρο. Όποιος θέλει μπορεί να το αναδημοσιεύσει, να το βαθμολογήσει ή έστω να το λινκάρει. Ευχαριστώ.

  6. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Αν το δει κάποιος Αμερικανός αυτό, θα νομίσει ότι γιορτάζουν και στο Γκρής το 4th of July γέα!

    Ιστορικά πλάνα, θα τα βλέπουμε με νοσταλγία, μέχρι να ξανακοιμηθρί ο Θεός! (Σε Μουντιάλ αυτή τη φορά ελπίζω).

    Άραγε ο Αφρικανός άκουσε τα σχολιανά του από τίποτα ΕΛ-ληναράδες; (Όχι για το κάπνισμα σε δημόσιο χώρο).

  7. Ο/Η apos λέει:

    Απλά οι Έλληνες είμαστε υπερβολικοί σε όλα μας. Και στη χαρά μας (ειδικά όταν έρχεται από το πουθενά, όπως τότε) και στη λύπη.
    Δεν ξέρω αν ο κόσμος που βγήκε να πανηγυρίσει εκείνη την ημέρα ήταν χειρότερος από εκείνον τον παπά που έβγαζε λόγο δεκάρικο επί 60 λεπτά στο Καλλιμάρμαρο, την ημέρα της υποδοχής.
    Όπως έγραψα και σε ένα δικό μου post, η υπερβολή εκείνης της ημέρας (εκείνων των ημερών) είχε να κάνει με το γεγονός ότι ζήσαμε τη χαρά πριν τη λύπη. Κανονικά πρέπει να νιώσειςητην πικρία της λύπης για να εκτιμήσεις τη χαρά και να την βάλεις στη σωστή της διάσταση.
    Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, και στην Ιταλία όταν πήραν το Μουντιάλ, σαν τρελλοί έκαναν. Το ίδιο και οι Γάλλοι το 1998. Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά.

  8. Μόνο μη δουν το video ο Πρεζας ή κανένας ΣΥΡΙΖΑίος, γιατί θα αφηνιάσουν με τόσες ελληνικές σημαίες και θα αρχίσουν τα «αντι-εθνικιστικά» τους και τις λοιπές μπαρούφες…

    Πολύ ωραίο video Νεφέλικα.

    O Φρέντις ο Υδράργυρος είχε βγάλει δύο προφητικά τραγούδια για τις επιτυχίες της Ελλάδος:
    We are the Champions
    The show must go on

    Κολλάνε άψογα με το τότε και το τώρα.

    (και ασχέτως με το πόστ, αλλά τι καταπληκτικό τραγούδι είναι το Who wants to live forever…)

  9. Παράθεμα: Οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ποδοσφαιριστές! « SOFISTIS

  10. Ο/Η sofistis λέει:

    Βεβαίως στο blog μου υπάρχει μια μικρή ταπεινή ένσταση σε όλα αυτά που δείχνει το «βίδεο».. Οποιος δεν βαριέται μπορεί να ρίξει μια ματιά έτσι για τον διάλογο..

  11. Ο/Η Elikas λέει:

    pølsemannen

    4th of July και τα μυαλά στα κάγκελα. Μπορούμε και χωρίς κοσμοσφαίρες φίλε. Πώς να μη νιώθει περίεργα μετά ο Αφρικανός μ’ αυτά που συνέβαιναν γύρω του;

    apos

    Ουδεμία σχέση ο τέως αρχιεπίσκοπος και οι κρατικές φανφάρες με την αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου. Ακόμα θυμάμαι τον Κωστάλα να κάνει παρατηρήσεις από τα μεγάφωνα για την απρεπή συμπεριφορά των φιλάθλων που σκαρφάλωναν όπου έβρισκαν.

    Τη λύπη πάντως την είχαμε νιώσει στο πετσί μας μια ζωή. Το σύνδρομο της ψωροκώσταινας είναι αυτό που κάνει το αυθεντικό σύνθημα να λέει «γαμημένο» και όχι «τιμημένο»…

  12. Ο/Η Elikas λέει:

    Γιώργος Μαργαρίτης

    Είναι περίεργο, αλλά παρά το γεγονός ότι κυριαρχούσαν εκείνο το βράδυ οι ελληνικές σημαίες, δεν ένιωσα ότι όλο αυτό γύρω μου είχε να κάνει τόσο πολύ με εθνικισμό (με εξαίρεση κάποιες στιγμές που ακούστηκε το ηλίθιο σύνθημα «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ»). Το να οδηγείς ανοιχτό αυτοκίνητο όρθιος με μια μπύρα στο χέρι και να μη σου λέει κανείς τίποτα ξεπερνάει το καλούπωμα που επακολούθησε. Ήταν διονυσιασμός η όλη φάση, ήταν ξέσπασμα ενός συλλογικού γαμώτο που βρήκε διέξοδο στη μπάλα, ήταν μία αγέλη σε παροξυσμό, και άλλα πολλά που δεν εξηγούνται με λόγια.

    Τώρα βέβαια, κάποιοι σπεύδουν να σταυρώσουν τους ίδιους ανθρώπους που τους χάρισαν αυτή την πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας, επειδή δεν υπερασπίστηκαν το στέμμα τους λέει σαν πρωταθλητές…

    sofistis

    Σου άφησα σχόλιο. Δεν διαφωνούμε όσον αφορά την καπήλευση που επιχειρήθηκε, διαφωνούμε στο ότι εγώ βλέπω όλα όσα περιγράφω με τις εικόνες που έζησα, και που δεν έχουν να κάνουν ούτε με τη μπάλα ούτε με την πατρίδα. Δεν παρουσιάζονται συχνά ευκαιρίες για να ξεχυθεί στους δρόμους ένας ολόκληρος λαός και να βγάλει δημόσια το άχτι του. Η αλήθεια είναι ότι ούτε στην μεταπολίτευση δεν υπήρχε τέτοια ομοψυχία. Μόνο στην απελευθέρωση από τους Γερμανούς ίσως, αλλά τότε ο κόσμος ήταν φρικτά ταλαιπωρημένος για να μπορεί να το γιορτάσει τόσο ξέφρενα.

  13. Ο/Η apos λέει:

    Αυτό ακριβώς ήθελα να πω και εγώ, αγαπητέ Έλικα. Ο κόσμος τρελλάθηκε και με το δίκιο του. Και οι Ελβετοί να κέρδιζαν το Euro ξαφνικά, θα πανηγύριζαν με τις Toblerone στα χέρια.
    Το ποιοι και πόσοι το εκμεταλλεύθηκαν ήταν το λυπηρό…

  14. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Εγώ εύχομαι να μην ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές.

    Γιατί τότε βγαίναμε και χτυπούσαμε Αλβανούς και όποιον ήταν περίεργος σε όλη την Ελλάδα με τρεις νεκρούς. Όσο για την καθημερινότητα που είπε κάποιος, ήταν τότε ίδια όπως και τώρα. Και δεν αλλάζει με τέτοια πράγματα. Το μόνο καλό που υπήρξε τότε ήταν ένα γενικό αίσθημα που μας πιάνει όλους όταν βρεθούμε στους δρόμους μαζί και ξεχάσουμε ότι όλο τον υπόλοιπο καιρό ζούμε ο καθένας χώρια.

  15. Ο/Η Elikas λέει:

    apos

    Ο κόσμος τρελάθηκε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

    inlovewithlife

    Εκατομμύρια Έλληνες βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν εκείνο το βράδυ, κάποιοι χιλιάδες κάφροι φώναξαν «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ», μερικές δεκάδες φασίστες βρήκαν άλλη μία ευκαιρία για να επιτεθούν σε μετανάστες. Δεν δέχομαι λοιπόν τον πρώτο πληθυντικό («χτυπούσαμε»), αν και αποδέχομαι τη συλλογική ευθύνη μιας κοινωνίας που επιτρέπει (και κάποιες φορές επικροτεί σιωπηλά) τέτοια φαινόμενα.

    Η καθημερινότητα ποτέ δεν αλλάζει έτσι εύκολα. Ούτε με διαδηλώσεις, ούτε με πανηγυρισμούς. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να καθόμαστε σπίτια μας όμως. Ούτε ότι πρέπει να βλέπουμε μόνο την εθνικιστική βία και να απορρίπτουμε όλα τα υπόλοιπα. Είναι λίγο σαν να βλέπουμε μόνο αυτούς που σπάνε βιτρίνες κι αυτοκίνητα σε μία διαδήλωση και να θεωρούμε ότι οι χιλιάδες που διαμαρτύρονται για καλύτερη παιδεία δεν την αξίζουν γιατί είναι τρομοκράτες…

  16. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    Ωραίο βίντεο… Μόνο που θα έπρεπε κάπου και να αφήσεις και τον ορίτζιναλ ήχο.
    Είναι η μαγεία της μιας βραδιάς, της μιας στιγμής αν θέλεις. Μια απρόσμενη χαρά. Είναι η περίεργη φάση, που πας την άλλη μέρα άυπνος για δουλειά, και ενώ ξέρεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει (εγώ το βίωσα κιόλας με το που έφτασα στην δουλειά, όπου είχε γίνει μια χοντρή ζημιά μέσα στο ΣΚ και προσγειώθηκα απότομα) βλέπεις όλο ον κόσμο γύρω σου σε μια περίεργη εφορία, με μια άλλη διάθεση.
    Όσο για το «χτυπούσαμε», θα πω ότι μαζί με αυτούς, βγήκαν και άλλοι (όπως εγώ και η παρέα μου) έτοιμοι να χτυπήσουν τους κάφρους, έτσι και τους πετύχαιναν μπροστά τους. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είναι όσοι πανηγύριζαν τότε εθνικιστές.
    (υπήρχε και άλλο ηλίθιο σύνθημα, όχι τόσο όσο αυτό με το «δεν θα γίνεις έλληνας ποτέ», αυτό με την τσαπού του τσολιά).

  17. Ο/Η Rodia λέει:

    Τότε ήμουν στην Κρήτη. Χαμός και εκεί! 🙂
    Ωραίο το ιερόν βίδεον, μόνο που η μουσική αποδυναμώνει την εικόνα. Χάθηκε ένα διθυραμβικό εμβατήριο, ένα λάτιν έστω;

  18. Ο/Η Elikas λέει:

    Rodia + antidrasi&sex

    Η μουσική σχολιάζει τα τεκταινόμενα, επιχειρώντας να δώσει μια άλλη διάσταση στον παροξυσμό. Ενδεχομένως να μην τα καταφέρνει και τόσο καλά βέβαια.

    Διαβάστε τους στίχους στο πρώτο σχόλιο και θα καταλάβετε πού το πάω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s