Γαμιέται ο Δίας

Περίεργες διακοπές φέτος. Απροσδόκητες και ελαφρά περιπετειώδεις. Με μία διάθεση συχνά μελαγχολική, που άλλοτε οφειλόταν στο τοπίο κι άλλοτε στους ανθρώπους που το περιδιάβαιναν, πασχίζοντας να νιώσουν μέσα τους την ανεμελιά του τουρίστα. Μακριά από όλα όσα τους δίνουν υπόσταση κανονικών ανθρώπων, αλλά για λίγο. Πολύ λίγο.

Τον Δία τον γνώρισα σε ένα καφενεδάκι μπροστά στο ακρογιάλι. Όπως κάθε παπαγάλος Μακάο, είναι γεμάτος με έντονα χρώματα που σβήνουν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο, λες και έχουν σκοπό να διαφημίσουν κάποιο καινούργιο μοντέλο επίπεδης τηλεόρασης. Κάτω από την ψάθινη στέγη, ο παπαγάλος περνάει τα καλοκαίρια του ανάμεσα στα τραπεζάκια, γαντζωμένος στην άκρη μιας υπερυψωμένης μεταλλικής λεκάνης γεμάτης με άμμο. Του χρησιμεύει για να ακονίζει το ράμφος του υποθέτω. Καθώς και για να κρέμεται ανάποδα κάποιες φορές, παριστάνοντας την πιο γκροτέσκο εκδοχή νυχτερίδας που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Δεν πολυμίλαγε ο Δίας, πέρα από ένα «κατέβα κάτω γρήγορα» που τον άκουσα να φωνάζει πού και πού, κυρίως έκρωζε. Πιθανόν για να προσελκύσει κάποιο φανταστικό ταίρι.

Είναι πραγματικά όμορφα εκεί, κάτι που είμαι σίγουρος ότι μπορεί να το εκτιμήσει και ο παπαγάλος. Στην άκρη της προκυμαίας υπάρχει ένα εκκλησάκι με θέα στο πέλαγος, ενώ λίγο παραδίπλα είναι ένα μικρό και ήσυχο λιμανάκι γεμάτο με ψαρόβαρκες και ταβερνάκια. Όταν δύει ο ήλιος κιόλας, μιλάμε για την απόλυτη ρομάντζα. Την οποία απολαμβάνει κανείς καλύτερα όταν έχει την κατάλληλη παρέα. Αν είσαι στη θέση του Δία βέβαια, κάτι τέτοιο είναι κομματάκι δύσκολο, καθώς αμφιβάλλω ότι υπάρχει άλλος παπαγάλος Μακάο σε όλο το νησί, πόσο μάλλον θηλυκός. Θεωρητικά λοιπόν, ο μοναχικός παπαγάλος μας θα μπορούσε να πετάξει μακριά όποτε θελήσει, αφού δεν είναι δεμένος με κάποια αλυσίδα στο μεταλλικό του σπίτι. Βεβαίως, το είδος του δεν ανήκει ακριβώς στα αποδημητικά πουλιά που διασχίζουν τον Ατλαντικό για πλάκα, οπότε όσο μακριά και να πήγαινε, δύσκολα θα έβρισκε κάπου καλύτερα. Ελεύθερος αιχμάλωτος λοιπόν ο Δίας, εξόριστος από τον μακρινό και καταπράσινο τόπο καταγωγής του, στον οποίο πιθανόν θα κινδύνευε περισσότερο από όσο μπορεί να κινδυνεύσει ποτέ από τα κακομαθημένα παιδάκια που θέλουν να τον τρομάξουν, αν και τουλάχιστον εκεί θα είχε για παρέα άλλους πολύχρωμους παπαγάλους κι όχι ζευγαράκια που πίνουν φρέντο και τον φωτογραφίζουν.

Κάποια στιγμή ρώτησα την κοπέλα που δούλευε στο μαγαζί πόσων χρονών είναι ο Δίας και μου απάντησε ότι είναι μόλις εφτά. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι οι παπαγάλοι αυτού του είδους ζουν τουλάχιστον ογδονταπέντε χρόνια, ενώ σύμφωνα με κάποια βιβλία πάνω από εκατό. Είχε βραδιάσει και τον ξανακοίταξα. Με ανοιχτά μάτια στο μισοσκόταδο, σχεδόν ακίνητος κι εδώ και πολλή ώρα αμίλητος, ο Δίας στεκόταν με μια πληγωμένη αξιοπρέπεια που μου θύμισε μπάτλερ με λιβρέα. Σοβαρός, αλλά και τόσο υπέροχα παρδαλός ταυτόχρονα. Σκέφτηκα πως το πουλί έχει αποδεχτεί πως το πεπρωμένο του είναι να διασκεδάζει τους περαστικούς με τα καμώματα και τις μιμήσεις του, φέρνοντας πελατεία στο μαγαζί. Αναρωτήθηκα αν γνωρίζει ότι θα μας θάψει όλους, ακόμα και τα κακομαθημένα παιδάκια που τόσο τον ενοχλούν. Ποιος θα τον αναλάβει τότε άραγε; Κι αν τον αγαπάει και τον νοιάζεται πραγματικά, θα μπει ποτέ στα έξοδα να του φέρει ένα ταίρι;

Εκατό χρόνια αγαμίας είναι σκληρή τιμωρία για οποιονδήποτε παπαγάλο. Πόσο μάλλον για κάποιον που ξέρει να μιλάει. Δεν ξέρει πώς να εκφράσει τη δική του μοναξιά όμως, παρά μόνο να παπαγαλίσει τις ανόητες ατάκες των άλλων. Φτωχέ Δία… Κατά κάποιον τρόπο την έχεις καλύτερα απ’ όλους μας, όμως με τι τίμημα ε; Αν ήταν στο χέρι μου, θα έψαχνα να σου αγοράσω μια θηλυκή Μακάο, λιγότερο πλουμιστή από σένα ίσως, αλλά αναμφίβολα θελκτική για τα γούστα σου. Φίλε, θα την έβλεπες και θα ξέχναγες αμέσως τις βαρκούλες και τα εκκλησάκια, ακόμα και τα κρακεράκια που σου πετάνε στη ζούλα οι τουρίστες. Αφού θα την εντυπωσίαζες με τις γλωσσικές σου ικανότητες και τα ακροβατικά σου κόλπα, θα την πλησίαζες κορδωμένος και θα της τριβόσουν μέχρι να ενδώσει. Και με την πρώτη ευκαιρία, θα βρισκόσουν πάνω της, χτυπώντας όλο χαρά τα φτερά σου και ανακαλύπτοντας επιτέλους γιατί η φύση φρόντισε να είναι τόσο πολύχρωμα.

Αν και κανονικά δεν θα ‘πρεπε να σε παρακολουθώ σε μία τέτοια προσωπική στιγμή, θα ήθελα πραγματικά να είμαι κρυμμένος σε μια γωνιά και να σε καμαρώνω φιλαράκο, χαμογελώντας και μονολογώντας από μέσα μου: «γαμιέται ο Δίας».

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα. Bookmark the permalink.

19 Responses to Γαμιέται ο Δίας

  1. Ο/Η antidrasiandsex λέει:

    Κακώς ήλθες.
    Και το ποστ μεταδίδει την μελαγχολία της επιστροφής, εν αντιθέσει με την χαρά της αναχώρησης.
    Δυστυχώς, ο Δίας δε γαμιέται.
    (πόσο να κάνει ένας θηλυκός Μακάο?)

  2. Ο/Η fight back λέει:

    πολυ ομορφο.
    μελαγχολικη, αλλα δημιουργικη επιστροφη

  3. Ο/Η Rodia λέει:

    Κρίμα στο όνομα! Αλλά πού ξέρεις; Ακόμα είναι μονάχα εφτάχρονος. Εχει μέλλον να αποδείξει την αξία του -του Δία, εννοείται.
    το χάρηκα το κείμενο, ωραίο 🙂

  4. Ο/Η KMATH λέει:

    Φίλε μου, μην σε πιάνει μελαγχολία για την επιστροφή στην Αθήνα (εγώ νιώθω ήδη χειρότερα), στο χέρι μας είναι να προσπαθήσουμε να περάσουμε καλά, επαναλαμβάνοντας τις συναντήσεις μας.
    Όσο για το απίθανο κείμενο αντί να κρατήσουμε την μοναξιά του Δία (όλοι μας ξέρουμε ότι η μοναξιά είναι πολλές φορές καλύτερη από την κατ – αναγκαστική συμβίωση), ας κρατήσουμε στην μνήμη μας το νησί.

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    Καλώς σας βρήκα όλους και όλες. Χαίρομαι που επέστρεψα και πάλι στην Αθήνα. Μία νέα και δημιουργική χρονιά μας περιμένει.

    Γιατρέ, το είπα το ποίημα. Μπορώ να επιστρέψω πίσω στην παραλία τώρα σε παρακαλώ;

    Θέλω το αρμυρίίίίκιιιι μουουουου….

  6. Ο/Η Elikas λέει:

    antidrasiandsex

    Ποια μελαγχολία; Και – κυρίως – τι σκοπεύεις να κάνεις με έναν θηλυκό Μακάο;

    fight back

    Ποια μελαγχολία; Κι από πού κι ως πού θεωρείται επιστροφή η Αθήνα κι όχι η παραλία με το αρμυρίκι; Μετανάστης είμαι κατά βάθος (κι ας έχω γεννηθεί στο τσιμέντο).

    Rodia

    Σε μερικά πράγματα πρέπει κανείς να παίρνει το κολάι από νωρίς. Άλλωστε, δε νομίζω ότι η σεξουαλική ηλικία του παπαγάλου αντιστοιχεί σε έναν δικό μας εφτάχρονο (που οι ορμές του περιορίζονται στο να κλωτσάει την άμμο φωνάζοντας ακατάληπτες διαταγές σε αόρατους νίντζα).

    ΚΜΑΤΗ

    Αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Καλύτερα εκατό χρόνια αγαμίας παρά εκατό χρόνια έγγαμου βίου με μια παπαγαλίνα που θα ονομάζεται Ήρα…

  7. Καλώς επέστρεψες. Βλέπω πολύ μελαγχολικό το αρθράκι και τόσο τρυφερό. Για την κατοχή κατοικιδίων έχω τοποθετηθεί και παλαιότερα. Τα φυλακίζουμε, τα προβάλλουμε, τα διαφημίζουμε και το εμπορευόμαστε μέσα σε μία μεταμοντέρνα (υπέρ)καταναλωτική λογική.

  8. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂
    Να την στείλω στο Δία. Εσύ τι νόμισες??????!!!!?????
    (γέμισες μπαταρίες βλέπω)!!!!!!!!!

  9. Ο/Η BUTTERFLY λέει:

    Ωραιος ο Διας…τυχερος μεσα στην ατυχια του…ελευθερος αιχμαλωτος…λιγο πολυ οπως ολοι μας!
    Καλωσορισες! Εμπνευση σου φεραν οι διακοπες.

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    Σιγά-σιγά μαζευόμαστε βλέπω…

    Δείμο,

    Καλώς σε βρήκα. Έχεις δίκιο σ’ αυτό που λες για τα κατοικίδια, ιδίως όταν πρόκειται για ζώα που ανήκουν στη ζούγκλα μιας μακρινής ηπείρου. Από την άλλη μεριά, είναι μαγικό να κάθεσαι να χαζεύεις ένα τέτοιο πλάσμα εν δράσει.

    antidrasi&sex

    Φουσκωτοί παπαγάλοι υπάρχουν άραγε;

    Butterfly

    Καλώς σε βρήκα και με το καλό να φύγεις κι εσύ διακοπές (λίγες μέρες μείνανε). Ελεύθεροι αιχμάλωτοι όλοι μας καλή μου, αν και τουλάχιστον έχουμε και κάποιο δικαίωμα επιλογής (ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε).

  11. Ο/Η vera λέει:

    Βρε τον Δία…
    Πολύ Ωραία την αφηγείσαι την ιστορία του
    (έχει κλιμάκωση το θέμα)

    … πώς να «αναλογιστεί» τι χάνει από κάτι που όντως δεν έχει γνωρίσει?
    πχ. οι περισσότερες πεταλούδες ζουν 8-10 ημέρες. Μέσα στο διάστημα αυτό θα γονιμοποιηθούν. Αυτό στην θηλυκή θα συμβεί μια –και μοναδική- φορά.. Συγκεκριμένα το αρσενικό –μετά την ολοκλήρωση-φράζει την γεννητική οπή της θηλυκής με κάποια ουσία που εκκρίνει, η οποία είναι αντιληπτή στα υπόλοιπα αρσενικά (έτσι ώστε να μην πλησιάσουν και αποπειραθούν την ίδια πράξη).
    Ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Τους άρεσε δεν τους άρεσε αυτό ήταν…
    Το ενδεχόμενο της αποτυχίας, το δικαίωμα της επανάληψης, όπως και η πιθανότητα να θέλει κι άλλες εμπειρίες η πεταλουδίτσα… έχουν πετάξει μακριά!
    Όμως η πεταλούδα – σε αντίθεση με τον Δία- δεν θα προλάβει να σκεφτεί και πολλά μέσα σε 10 μέρες…
    Θα δανειστώ ένα στιχάκι του Πανούση:
    «κουφάλα δημιουργέ τα πάντα εν σοφία εποίησες»…αλλά αδίκησες τον Δία

    αγαπητέ Elika στην συνέχεια θα υπογράφω ως poorfox (προτίμησα αρχικά να γνωρίζεις από ποιόν είναι τα σχόλια και στην συνέχεια να βγάλω την μάσκα) 😉

  12. Ο/Η sofistis λέει:

    Αδερφέ μπορεί να μην συμφωνούμε μερικές φορές αλλά υποκλίνομαι στην πένα σου.. Από σήμερα σε τοποθετώ μονίμως εις την δεξιάν πλευράν του μπλοκακίου μου..

  13. Ο/Η vildanden λέει:

    *(πόσο να κάνει ένας θηλυκός Μακάο?)*

    Περίπου 1500 ευρώ, ανάλογα με τις τρέχουσες τιμές στο χρηματιστήριο παπαγάλων. Το τελευταίο καιρό, εκτός από το πετρέλαιο έχουν ανέβει και οι τιμές στους Αφρικάνικους Γκρίζους. Ευτυχώς, οι παπαγάλοι δεν «κινούν» κάποιον τομέα της οικονομίας.

    Όσον αφορά τα παιδάκια…Έχεις δει ποτέ μακάο να μασουλάει ξύλο; Παρακάλα να πλησιάσει κάποιο μούλικο τον Διάκο….

  14. Ο/Η antidrasi&sex λέει:

    vildanden,
    ευχαριστούμε για την πληροφορία…
    Να κάνουμε έναν έρανο για σύντροφο στο Δία? 🙂
    Ή μήπως το να καταδικάσουμε και δεύτερο πλάσμα στην συναναστροφή του με τα παιδάκια είναι μεγαλύτερο κρίμα?

    Για φουσκωτό παπαγάλο, το βλέπω χλωμό. Πρέπει να είναι πολύ ανθεκτικό το υλικό, γιατί από τα νύχια και το ράμφος του Δία, βλέπω τον φουσκωτό να… πετάει κιόλας (φφφφφιιιιιιιουουουουουουουιιιιιιιισσσσσσσττττ!!!)

  15. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    »Ελεύθερος αιχμάλωτος». Πολύ με πόνεσε αυτή η φράση. Όλοι έχουμε κάτι από την ελεύθερη αιχμαλωσία του Δία τελικά. Μονό λίγοι είναι εκείνοι που το συνειδητοποιούν. Ας είναι. Καλύτερα ο πόνος παρά το μούδιασμα της άγνοιας.

  16. Ο/Η Elikas λέει:

    vera

    Φαίνεται ότι όσο πιο πολύχρωμο είναι ένα πλάσμα, τόσο πιο προβληματική η σεξουαλική του ζωή. Αναρωτιέμαι τι να παίζει με τα τροπικά ψάρια και τους χαμαιλέοντες.

    sofistis

    Ευχαριστώ, αλλά θα προτιμούσα να με τοποθετούσες στην αριστερή πλευρά (είπα να βρω κάτι να διαφωνήσουμε πάλι).

    vildanden

    Είναι κακό για τις δημόσιες σχέσεις του μαγαζιού να μασουλάει δαχτυλάκια ο Δίας. Αν πάντως κοστίζει μόνο τόσο ένας θηλυκός Μακάο, λέω να πάρω δύο (μία για τον Δία και μία για τον αντίδραση&σεξ).

    antidrasi&sex

    Έχεις δίκιο, φουσκωτός παπαγάλος δεν παίζει. Ίσως ξύλινος να είναι μια λύση. Είσαι να ξεκινήσουμε μπλογκοκινητοποίηση για να βρεθεί σύντροφος για τον Δία; Με μπάνερ που θα λέει «help Zeus to get laid».

    Ανώνυμε/-η

    Σωστά το πιασες. Απλά δεν έχουμε τόσο ωραία χρώματα από φυσικού μας.

  17. Ο/Η athinovio λέει:

    όμορφη ανάρτηση, με συγκίνησες.

    την καλησπέρα μου!

  18. Ο/Η kleine wolke λέει:

    Πρέπει να σε βάλω σ’αυτό το πραγματάκι,τον reader,να προλαβαίνω να διαβάζω μόλις ποστάρεις πριν προλάβει κανείς άλλος να σχολιάσει γιατί παίρνουν όλα τα καλά τα σχόλια κι εγώ δεν προφταίνω.

    πολύ όμορφο το ποστ!
    Καλως ήρθες!

  19. Ο/Η yo!reeka's λέει:

    πωπω πίκρα ο παπαγάλος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s