Ο 44ος

I’m black and I’m proud of it

obama-night-02

Δεν είναι τυχαίο το ότι οι δύο πολιτικοί αρχηγοί των οποίων οι απόψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ ουσιαστικά ταυτίστηκαν, εκπροσωπούν τα δύο (υποτιθέμενα) άκρα του εγχώριου πολιτικού φάσματος. Η κυρία Παπαρήγα απαξίωσε το γεγονός συγκρίνοντας «το σαξόφωνο του Κλίντον» με «το χρώμα του Ομπάμα». Μόνο που στη μία περίπτωση έχουμε να κάνουμε με επικοινωνιακό τερτίπι του καπιταλισμού (που σημειολογικά παραπέμπει σε ροζ σκάνδαλο), ενώ στην άλλη με μία μακραίωνη ιστορία φυλετικού μίσους που επιτέλους γυρίζει μια καινούργια σελίδα. Δεν είναι το ίδιο Αλέκα μου. Όπως δεν είναι το ίδιο το να εξομοιώνει κανείς τους αιματοβαμμενους αγώνες της λαϊκής τάξης με τις κακόγουστες φιέστες ενός εκλιπόντος ολοκληρωτικού καθεστώτος (το οποίο εσύ επιμένεις να υπερασπίζεσαι).

Στην αντιπέρα όχθη, ο Χερ Καρατζαφέρης θυμήθηκε τον κομμουνιστή Μάο (!) και την παροιμία του «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, κι οι δύο ποντίκια πιάνουν». Ισοπέδωση και σπέκουλα υπεράνω (και καλά) ρατσιστικών και διχαστικών προκαταλήψεων. Δηλαδή, η πεμπτουσία του πολιτικού λόγου μιας παράταξης που όσο και να προσπαθεί, ποντίκια δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει. Μόνο κατσαρίδες… Ισχυρή Αμερική Γιώργο μου δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην Μπους, όπως ισχυρή Γερμανία δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην Χίτλερ. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να κατακτήσει κανείς τον κόσμο πέρα από τον δικό σου.

obama-night-051

Κάποιοι υποστηρικτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθούν να συνδέσουν έμμεσα τον θρίαμβο του Δημοκρατικού υποψηφίου Μπαράκ Ομπάμα με τη χλιαρή επικράτηση της παράταξης τους στις ντόπιες δημοσκοπήσεις. Οι ευσεβείς τους πόθοι δεν μπορούν παρά να αδικούν κατάφωρα τον αρχηγό τους, ο οποίος αδυνατεί να εκφέρει μια ολόκληρη πρόταση χωρίς να συμβουλευτεί πρώτα τις σημειώσεις του. Σε αντίθεση με τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ, που εκφώνησε μια από τις συγκλονιστικότερες ομιλίες της νεότερης Ιστορίας χωρίς το βλέμμα του να αφήσει ούτε για μια στιγμή τους χιλιάδες ανθρώπους που τον στήριξαν στην πορεία του προς το Λευκό Οίκο. Αν δεν μπορούσε να το κάνει άλλωστε δεν θα είχε πάει και πολύ μακριά…

Με τον Καραμανλή δεν αξίζει να ασχοληθώ, καθώς είναι ήδη τόσο χαμένος όσο ο Μακ Κέην ποτέ δεν υπήρξε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξισώνω την πολιτική που πρεσβεύει ο καθένας τους. Στο κάτω-κάτω, ο Μακ Κέην είναι ένας έντιμος άνθρωπος που παραδέχεται ότι υπήρξαν λάθη στη μέχρι τώρα διακυβέρνηση των Ρεπουμπλικάνων.

Ούτε έχει νόημα να ευτελίσω ένα κοσμοϊστορικό γεγονός παρομοιάζοντας το φαινόμενο Ομπάμα με το φαινόμενο Τσίπρα. Άλλωστε ο Ομπάμα είναι πολλά πράγματα αλλά όχι αριστερός, ενώ ο Τσίπρας είναι εν δυνάμει πολλά πράγματα αλλά απέχει πολύ από το να είναι έτοιμος για μία τέτοια θεαματική επιτυχία. Πιθανότατα δεν θα το καταφέρει ποτέ κιόλας, εκτός κι αν αφουγκραστεί το σύνολο των απόψεων του ελληνικού λαού και προσπαθήσει να συνθέσει μία πολιτική που δεν θα στηρίζεται σε ταμπέλες και φοβίες. Αν δεν το κάνει αυτός πάντως, κάποιος πρέπει να το κάνει και σύντομα.

obama-night-03

Όσο και να προσπαθούμε όμως να στριμώξουμε μία διεθνή εξέλιξη αυτού του μεγέθους μέσα στη δική μας άβολη πραγματικότητα, αυτό που δείχνει να μας διαφεύγει είναι ο συμβολισμός σε όλες του τις προεκτάσεις. Γιατί αυτό που μετράει στον Ομπάμα δεν είναι μόνο το ότι είναι μαύρος. Ούτε μόνο το ότι είναι Αμερικάνος. Ούτε μόνο το ότι είναι πιο προοδευτικός από τον προκάτοχο του. Ούτε καν μόνο το ότι καλείται να αντιμετωπίσει μια τεράστια κρίση και να αποδειχθεί ο ηγέτης που υπόσχεται ότι είναι. Αυτό που μετράει στον Μπαράκ Χουσσεΐν Ομπάμα είναι ότι είναι όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα. Κι ότι εμφανίστηκε από το πουθενά, ενσαρκώνοντας με την πορεία του όχι απλά το αμερικάνικο όνειρο αλλά το παγκόσμιο όραμα. Μιας ανθρωπότητας που δεν επιτρέπει σε μισαλλόδοξους διαχωρισμούς και ιδεολογικές παρωπίδες να την καταδικάσουν στο μεσαιωνικό σκοτάδι. Ενδεχομένως να μην τα καταφέρει βέβαια ο Ομπάμα, αν και προσωπικά με έχει πείσει ότι το εννοεί και το πιστεύει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό έχω παρακολουθήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια.

obama-night-04

Η ανακατανομή του πλούτου μπορεί να μην επιτευχθεί ποτέ στον βαθμό που πολλοί από εμάς θα θέλαμε, αλλά η ανακατανομή της αξιοπρέπειας έχει ξεκινήσει ήδη. Αν αυτός ο άνθρωπος μπόρεσε να γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, τότε κανένας αλήτης δεν έχει πια το δικαίωμα να φέρεται σε σένα λες και είσαι σκλάβος του. Κανένας αλήτης δε μπορεί πια να καυχιέται για την ανωτερότητα της φυλής του χωρίς να αμφισβητείται ανοιχτά η νοημοσύνη του. Κανένας αλήτης δεν μπορεί να σε πείσει ότι το μέλλον σου του ανήκει επειδή το κληρονόμησε ή το κέρδισε στο χρηματιστήριο. Αξιοπρέπεια. Μία ξεχασμένη σχεδόν έννοια που έρχεται να παρασύρει σαν ποτάμι τα περιττώματα που μας κατακλύζουν και μας μολύνουν. Καιρός ήτανε.

Το πόσο αποτελεσματικός πρόεδρος θα αποδειχτεί ο Μπαράκ Ομπάμα μένει να το δούμε, δεδομένου ότι θα του δοθεί η ευκαιρία να το πράξει όπως αυτός οραματίζεται. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για κάτι παραπάνω από άλλον έναν χαρισματικό πολιτικάντη. Είναι ηγέτης ο άνθρωπος. Και οι μεγάλοι ηγέτες που καταφέρνουν να κινούν και να συγκινούν τα πλήθη πάντα συνδέονται με μεγάλες αλλαγές στην Ιστορία. Είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Είναι τουλάχιστον αφελές να προσποιούμαστε ότι δεν μας αφορά, λες και μόνον οι αποικίες και τα προτεκτοράτα επηρεάζονται από τις δραματικές εξελίξεις στα εσωτερικά των υπερδυνάμεων. Η αλλαγή ήρθε, και είναι βαθύτατα πολιτική, οικονομική, θρησκευτική, φυλετική, περιβαλλοντική και πολιτισμική. Στο χέρι μας είναι αν θα την αγνοήσουμε ή όχι.

Τα «αμερικανάκια» πάντως δεν το έκαναν.

obama-night-01

Μαθήματα αμερικανικής ιστορίας. Και όχι μόνον…

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ελπιδες. Bookmark the permalink.

36 Responses to Ο 44ος

  1. Η τρίτη υποψήφιΑ που ήταν και αυτή μαύρη και δεν είχε εταιρικά κεφάλαια να την υποστηρίζουν, δεν ήταν αξιοπρεπής λύση; Ή αφού δεν μας την είπαν εδώ τα ΜΜΕ δεν αξίζει να την αναφέρουμε;
    Συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφεις, αλλά όταν έρθει η ώρα του πολέμου ακόμα και αν δεν θέλει ο Ομπάμιας θα πει και ένα τραγούδι.
    Μακάρι πάντως να βγω λάθος και εσύ σωστός …

  2. Ο/Η Elikas λέει:

    Η τρίτη υποψήφια είναι περισσότερο γνωστή στο εγχώριο κοινό εξαιτίας του Κούλογλου παρά στην πατρίδα της. Μπορεί να φταίει το αμερικάνικο σύστημα γι’ αυτό, μπορεί να είναι απελπιστικά λίγη για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του Λευκού Οίκου ή μπορεί να είναι απλά γραφική. Το ίδιο κάνει σαν αποτέλεσμα. Είναι σαν να λέμε ότι κάποια ασήμαντη φράξια εξωκοινοβουλευτικού κόμματος έχει περισσότερο δίκιο από τους υπόλοιπους αλλά εμείς θα αφήσουμε να ρημάξει η χώρα επειδή κανείς άλλος δεν σκοπεύει να την ψηφίσει για τα επόμενα εκατό χρόνια.

    Όσον αφορά τον πόλεμο και άλλες αρνητικές πτυχές της αμερικανικής πολιτικής, ποτέ δεν είπα ότι ο 44ος είναι αλάθητος ή τέλειος. Ούτε αυτός το είπε. Αν είναι στα συμφέροντα του λαού του να κάνει πόλεμο θα τον κάνει. Όχι όμως για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κάποιας κλίκας δισεκατομμυριούχων.

  3. Παράθεμα: Ο 44ος — ροη σταχυολόγων

  4. Ο/Η PanosJee λέει:

    Οπως και να έχει η ρητορία του πρέπει να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Ο λόγος που έβγαλε μετά την εκλογή του είναι δείγμα πολιτικού λόγου που μάλλον στην Ελλάδα δε θα ακουστεί ποτέ άσχετα αν θα ναι ειλικρινής ή όχι για να μην ξεχνάμε ότι ένας πρόεδρος δεν κυβερνά μόνος του απλά συμβιβάζει όλες τις συνιστώσες ενός πολιτικού συστήματος και δει του αμερικάνικου.

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    PanosJee

    Συμφωνώ απόλυτα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με φτηνό λαϊκισμό για τις ανάγκες της ψηφοθηρίας αλλά με ρητορική που παρασύρει έναν βαθιά συντηρητικό λαό και ανατρέπει τα δεδομένα. Μην ξεχνάμε ότι αν η Χίλαρι δεν ήταν τόσο γκαντέμω να της τύχει αντίπαλος ο Ομπάμα θα είχε πάρει το χρίσμα και την προεδρία με περίπατο. Μόνο που η Χίλαρι είναι μία από τα ίδια. Εκπροσωπεί το καθεστώς των κεφαλαιοκρατών, των λόμπι και του αμερικάνικου ονείρου που δικαιούνται να πιστεύουν μόνον οι λευκοί προτεστάντες. Το γεγονός ότι η διακυβέρνηση Μπους έφτασε τις ΗΠΑ και τον κόσμο ολόκληρο στα άκρα ώθησε τον κόσμο να ελπίσει σε μία ριζοσπαστική αλλαγή. Η οποία εκφράζεται στο πρόσωπο και τα λόγια του Ομπάμα αλλά και του επιτελείου του, των υποστηρικτών του και της βάσης που μέχρι τώρα δεν έμπαινε καν στον κόπο να ψηφίσει.

    Πολιτική σημαίνει πάνω απ’ όλα να εμπνέεις τα πλήθη. Κάτι που φαίνεται να έχουν ξεχάσει οι ντόπιοι Μαυρογιαλούροι…

  6. Ο/Η Rodia λέει:

    Πολλά φορτώνουμε στους ώμους αυτού του ανθρώπου και μακάρι να τα αντέξει. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του, λέει μια παροιμία. Ελπίζω η οικογενειακή του εστία, που φαίνεται ισορροπημένη, να του δώσει το κουράγιο.

  7. Ο/Η Elikas λέει:

    Rodia

    Κοντός ψαλμός και όλα τα σχετικά. Μόνος του έβαλε το κεφάλι του στον ντορβά πάντως ο Ομπάμα και χαρά στο κουράγιο του να θέλει να ρισκάρει την πολιτική του καριέρα αλλά και την ίδια του τη ζωή αναλαμβάνοντας ένα πόστο που μοιάζει με ηλεκτρική καρέκλα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τουλάχιστον έχει ένα (διεθνές) κίνημα λαϊκής υποστήριξης από πίσω του. Ανθρώπους των οποίων τις προσδοκίες δεν πρέπει να διαψεύσει, γιατί αν το κάνει δεν θα αφήσει κανένα παραθυράκι ελπίδας για τις επερχόμενες δεκαετίες.

  8. Ο/Η panos λέει:

    Δηλαδή, για να καταλάβω, πιστεύετε οτι η πολιτική που ακολουθεί μία κυβέρνηση υπόθεση ενός ανθρώπου; Με άλλα λόγια, ο καλός Ομπάμα θα ασκήσει καλή φιλολαλαϊκή πολιτική, ενώ κάποιος άλλος (κακός!) θα συνέχιζε τη φνώριμη και ασύδοτη πολιτική των ΗΠΑ; Σε τελική ανάλυση, νομίζετε οτι ο πρόεδρος κάνει κουμάντο;

    🙂

  9. Ο/Η Elikas λέει:

    Panos

    Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Όχι, δεν πιστεύω ότι η «ενός ανδρός αρχή» ισχύει ή έστω ταιριάζει στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, υπάρχουν διαβαθμίσεις. Άλλο ένας αχυράνθρωπος τύπου Μακ Κέην (που έδειξε ποιος πραγματικά είναι μόνο όταν αποδέχτηκε με μετριοπάθεια την ήττα του) και άλλο μία προσωπικότητα σαν τον Ομπάμα. Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με άλλον ένα Δημοκρατικό υποψήφιο, ούτε καν με έναν μαύρο που συμπεριφέρεται σαν λευκός. Έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο που δεν ήταν καθόλου προδιαγεγραμμένο ότι θα έφτανε μέχρι το χρίσμα του κόμματος του – πόσο μάλλον μέχρι τον Λευκό Οίκο. Η ισχύς του είναι ο λαός που τον εμπιστεύτηκε και του έδωσε σαφή εντολή να τα αλλάξει όλα. Που σημαίνει ότι ο Ομπάμα μπορεί πιο εύκολα να επηρεάσει το Κογκρέσο, τη Γερουσία και τα άλλα σώματα εξουσίας υπέρ της ιδεολογίας που ο ίδιος πρεσβεύει. Διαφορετικά, το πολιτικό κόστος βαρύνει αυτούς που θα του αντιταχθούν.

    Εννοείται ότι η «φιλολαϊκή» πολιτική που θα ακολουθήσει ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει κάποια όρια και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αριστερή (ούτε καν μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της σοσιαλδημοκρατίας). Είναι όμως αφελές να ελπίζουμε σε κομμουνιστική επανάσταση στις ΗΠΑ, εξίσου με το να ελπίζουμε ότι οι Σαουδάραβες θα γίνουν ξαφνικά χριστιανοί.

  10. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Είναι σίγουρα πολύ σημαντικό το γεγονός της εκλογής Ομπάμα. Ο ίδιος είναι επίσης εξαιρετικά χαρισματικός και «ηγέτης». Είναι επίσης σίγουρο πως η προεκλογική εκστρατεία που τον έκανε πρόεδρο μόνο ως κοινωνικό κίνημα μπορεί να εκληφθει.

    Είναι όμως και σίγουρο ότι τα όσα μεγαλόστομα λέει ο Ομπάμα, δε θα γίνουν ποτέ. Όχι γιατί ο ίδιος δε θέλει αλλά γιατί δε μπορεί και δε γίνεται. Όπως σίγουρο είναι και το ότι το κοινωνικό αυτό κίνημα της προεκλογικής εκστρατείας τώρα όμορφα πήγε σπιτάκι του περιμένοντας για τέσσερα χρόνια τον μπαμπάκα να «καθαρίσει». Έτσι είναι όταν επενδύεις σε ηγέτες και πρόσωπα. Μήπως όμως δεν έχουμε πια την πολυτέλεια για τέτοια?

  11. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Α και κάτι άλλο.

    Μολονότι είναι σημαντικό το βήμα στην κοινωνία των ΗΠΑ, μην εξιδανικεύουμε τα πράγματα. Το 90% αυτών που ψήφισαν Ομπάμα, το έκαναν με το μυαλό στα πορτοφόλια τους.

  12. Ο/Η Elikas λέει:

    Inlove,

    δεν διαφωνώ για το δεύτερο σχόλιο σου. Όντως η οικονομική κρίση μέτρησε παραπάνω από όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι κακό αυτό όμως, ιδίως όταν έχεις τον πιο καπιταλιστικό λαό του κόσμου να ονειρεύεται ανακατανομή του πλούτου και να ακολουθεί έναν άνθρωπο που γεννήθηκε φτωχός και στηρίχτηκε από τα μεγάλα συμφέροντα μόνον όταν ήταν πια προφανές ότι η χιονοστιβάδα που τον συνοδεύει δεν σταματιέται.

    Σου πάω στοίχημα όμως ότι η αμερικανική κοινωνία της ερχόμενης τετραετίας δεν πρόκειται απλά να αφήσει τον «μπαμπάκα» να καθαρίσει. Εκεί δεν είναι Ελλάδα, όπου όλα καταλήγουν στη μόνιμη επωδό «δεν υπάρχει κράτος». Εκατομμύρια άνθρωποι σηκώνουν αυτή τη στιγμή τα μανίκια κι ετοιμάζονται για μία μάχη που τώρα μόλις αρχίζει. Θα ζήσουμε μια νέα δεκαετία του ’60 φίλε, βελτιωμένη και πιο ρεαλιστική από τα κινήματα που ξεφούσκωσαν μέσα σε ναρκωτικά, πλαστικές εγχειρίσεις και δισκογραφικά συμβόλαια.

    Για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό στη ζωή μου είμαι αισιόδοξος. Ναι, είναι εφικτό.

  13. Ο/Η dpurpler λέει:

    Έλικα, συμφωνώ με την διαπίστωση που κάνεις:

    Δεν έχει νόημα τι θα καταφέρει να κάνει ο Ομπάμα, έχει νόημα τι είναι (και τι ήταν πριν από μονο 2 χρόνια).

    Αυτό είναι το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε. Από κει και πέρα, ότι καλό έρθει, καλοδεχούμενο.

    Αν και…

  14. Ο/Η ellinaki λέει:

    Προς το παρόν μπορούμε να αφήσουμε τις μελλοντολογίες και να αρκεστούμε στο παρόν. Και το παρόν είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος έγινε Πρόεδρος τον ΗΠΑ με τη μεγαλύτερη εκλογική συμμετοχή εδώ και πολλά χρόνια και με τους νέους Αμερικάνους να επιστρέφουν στην πολιτική.

    Δεν εξετάζουμε το IQ του μέσου Αμερικάνου που ψήφισε Ομπάμα, ούτε τις πραγματικές προθέσεις του τελευταίου. Κρατάμε το γεγονός ότι στην αμερικάνικη κοινωνία αυτή τη στιγμή συντελείται μία ανατροπή, που προσωπικά μου φαίνεται αξιοζήλευτη. Το αντίστοιχο για τα δικά μας δεδομένα θα ήταν να εμφανιστεί ένας χαρισματικός πολιτικός από το πουθενά, και μέσα σε 2 χρόνια να σχηματίσει ολόκληρο πολιτικό ρεύμα που εναντιώνεται στην υπάρχουσα μπίχλα. Ε… δεν είναι και λίγο!

  15. Ο/Η Elikas λέει:

    dpurpler & ellinaki

    Τα σχόλια σας αλληλοσυμπληρώνονται. Ανεξάρτητα από το πού θα οδηγηθούμε από την πολιτική που θα χαράξει ο Ομπάμα και το επιτελείο του, η Αμερική γνωρίζει ένα μαζικότατο κίνημα που επιτέλους κατάφερε να κερδίσει (αναίμακτα και δημοκρατικά) την εξουσία. Ο κόσμος ολόκληρος πανηγυρίζει την πολυαναμενόμενη αποκαθήλωση του φασιστοειδούς πίθηκα από το Τέξας και της σιχαμένης κλίκας του. Υπάρχει ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο. Έστω και αν οι πιθανότητες είναι εναντίον της…

    Είναι κομπλεξικός επαρχιωτισμός της κακιάς ώρας να απαξιώνουμε μία ιστορική στιγμή τέτοιου μεγέθους επειδή στη μίζερη πραγματικότητα μας δεν υπάρχει θέση για ήρωες και οράματα.

    Τα αμερικανάκια μας έβαλαν τα γυαλιά, δείχνοντας μας τι πάει να πει λαϊκή κυριαρχία, ταξικός αγώνας και διάφορα άλλα μεγαλόστομα που κατά καιρούς αρεσκόμαστε να χρησιμοποιούμε – χωρίς να έχουμε φροντίσει να υπάρχει το απαραίτητο αντίκρυσμα.

  16. Ο/Η vloutis λέει:

    Κέρδισε το σοου και η τεχνολογία. Αλλά και ο έξυπνος λόγος του.

    Κάτσε να δούμε τί μας ξυμέρωσε. Ακόμα με την τσίμπλα στο μάτι είμαστε.

    Για το καλό της ανθρωπότητας…

    Την καλημέρα μου.

    vloutis.wordpress;com
    vloutis.blogspot.com

  17. Ο/Η inlovewithlife λέει:

    Μακάρι να είναι εφικτό Νεφ, όπως ξέρεις είμαι και εγώ αισιόδοξος και συμφωνώ ότι έτσι κατευθύνονται τα πράγματα.

    Κατά τα άλλα σε θέλω. Θα πέσει τηλ.

  18. Ο/Η poorfox λέει:

    Αρχικά χάρηκα για την ηθική δικαίωση όλων των έγχρωμων του πλανήτη ρε παιδιά.
    Η αλλαγή φαίνεται μεγάλη στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο των ΗΠΑ ας μην τρίβουμε τα χέρια μας όμως, καλά θα είναι να δούμε τι κάνουμε με τα δικά μας κοπρόσκυλα. Ο μόνος ενδοιασμός που έχω είναι κατά πόσο κυβερνάει αυτός που εκλέγεται?… αλλά απάντησε ο nefelikas σε αυτό

  19. Χωρίς να είμαι τόσο αισιόδοξος όσο εσύ (ειδικά για την εξωτερική πολιτική) γενικώς συμφωνώ με το άρθρο σου. Σχετικά βέβαια με την εκλογή Ομπάμα έγραψα κι εγώ.

    Υπογραμμίζω μόνο ότι η αποδοχή και το ποσοστό που έλαβε ουσιαστικά τον καθιστούν υπεύθυνο για την μοίρα της αμερικανικής οικονομίας όσο κανείς άλλος στο παρελθόν. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι σκέφτεται να υπουργειοποιήσει το οινομικό επιτελείο του Κλιντον που αγαπήθηκε τόσο πολύ για την εσωτερική του πολιτική. Υπάρχει μάλιστα και η ελπίδα να μπορέσει να αμβλύνει τις ανισότητες στα μεσάια και κατώτερα στρώματα.

  20. Ο/Η Gpapoul λέει:

    πολυ καλό κείμενο. μία υποσημείωση:

    «Ομιλία – όχι – από στήθους
    ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ – ακόμη και Έλληνες- με την ομιλία του στο Σικάγο το βράδυ της Τρίτης ο Μπαράκ Ομπάμα. Όχι, δεν μιλούσε από στήθους – αν και είναι εξαιρετικός ομιλητής. Όπως πάντα στην Αμερική, το κείμενο του Μπαράκ «περνούσε» από μια ηλεκτρονική ζελατίνα- το λεγόμενο τελεπρόμπτερ.»

    από «ΤΑ ΝΕΑ» 7/11/2008

  21. Ο/Η ΝΕΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ λέει:

    Ο εκλογικός θρίαμβος του Ομπάμα, η τεράστια συμμετοχή του κόσμου, η συμμετοχή της νέας γενιάς, η μαζική «έκριξη» αξιοπρέπειας των μεταναστών και των «απο κάτω» επιλέγοντας ένα Μαύρο με συγκεκριμένη ιστορική διαδρομή, η ανάγκη να ξαναδούν μια δημοκρατική Αμερική που έχει καταστρέψει ο Μπούς, η καταστροφή που φαίρνει η οικονομική κρίση, τα όνειρα των πατεράδων κια παπούδων τους για μια ανθρώπιμη Αμερικανική κοινωνία…….και τόσα άλλα που μπορούμε να πούμε, είναι μια συκλονιστική κοινωνική κατάσταση, ένα μαζικό ρεύμα που διεκδικεί μια άλλη Αμερική με κοινωνική δικαιοσύνη, και αξιοπρέπεια, φιλική και όχι εχθρική στον κόσμο, που να ενσαρκώνει τους αγώνες των παπούδων τους και όλων των αγώνων του Αμερικάνικου λαού.
    Μ΄αυτή την έννοια οι παρατηρήσεις του elikas στο σκέλος αυτό είναι σωστές.
    Είναι άλλο όμως αυτό, και άλλο τι εκπροσωπεί και τι πρεσβέβει ο Ομπάμα.
    Η τοποθέτηση του για τον Νο 1 Κίνδυνο την τρομοκρατία, το Αφγανιστάν, το Ισραήλ………καθώς και η υποστήριξη απο τον Σόρος, τον Πάουελ, τον Κλίντον……και άλλα παιδιά του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού δέιχνει ποιοά συμφέροντα τελικά θα καλεστεί να εκφράσει.
    Απλά η Αμερική αυτή την στίγμή που «καταρέει» ηθικά, πολιτικά, στρατιωτικά, ιδεολογικά και στο εσωτερικό της υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό ρίγμα, πρέπει να βρεί ένα τρόπο να διατηρήσει ή να σώσει ότι μπορέσει απο την κυριαρχία της κια την ηγεμονία της.
    ΖΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΔΙΕΘΝΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟΣ.

    ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.
    «ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΑΙ». (αυτό λέγανε οι υποστηριχτές του Ομπάμα κια ο ίδιος βέβαια)

    Ευχαριστώ

  22. Ο/Η Elikas λέει:

    Δεν είναι τόσο πολύ το χρώμα του δέρματος που μετράει, όσο το γεγονός ότι για πρώτη φορά έχουμε έναν άνθρωπο που δεν προέρχεται από μεγαλοαστικό «τζάκι» (όπως οι Κέννεντι π.χ.) και που δεν κουβαλάει πάνω του την σωβινιστική άγνοια του Μπους και της Πέιλιν (που δεν ήξερε καν ότι η Αφρική είναι ήπειρος). Ένας άνθρωπος που γνωρίζει στο πετσί του τι σημαίνει διαφορετικότητα, καθώς ούτε μαύρος 100% είναι, ούτε νομίζει ότι οι μουσουλμάνοι (όπως ο πατέρας κι ο πατριός του) είναι όλοι τους τρομοκράτες. Ποιος θα πίστευε πριν από έναν χρόνο ότι κάποιος με το όνομα Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ;

    Κι όμως, ένας θρησκόληπτος και εθνικιστής λαός, κουρασμένος από την τρομολαγνεία της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, έκανε την υπέρβαση και τον ψήφισε. Ακόμα κι αν ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ αποδειχτεί μία από τα ίδια σε τομείς όπως η επεκτατική πολιτική και η φιλελεύθερη οικονομία, τίποτα πια δεν πρόκειται να είναι το ίδιο με πριν. Το πρώτο βήμα για έναν ριζικό επαναπροσδιορισμό της εθνικής ταυτότητας των λαών έγινε. Και είναι τεράστιο.

    Από κει και πέρα, μπορεί όντως να χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να διαβάσει τους λόγους του – αλλά ούτε αυτό σημαίνει πολλά, καθώς οι λόγοι του είναι εξαιρετικά εμπνευσμένοι και καταφέρνουν να δονούν το συλλογικό ασυνείδητο εκατομμυρίων ανθρώπων.

    Κι επειδή όσο και να ακούγομαι ένθερμος υποστηρικτής του παραμένω επιφυλακτικός απέναντι στους κάθε λογής «Μεσσίες», επανέρχομαι στη θλιβερή διαπίστωση ότι μετά τον θρίαμβο του Ομπάμα η ελληνική πολιτική πραγματικότητα φαντάζει τόσο μα τόσο παρωχημένη και μίζερη – ίσως ακριβώς γιατί της λείπει η υπόσχεση ενός ηγέτη που θα μπορέσει να κινητοποιήσει έναν (υποτίθεται) δημοκρατικό λαό να διεκδικήσει με πάθος τα αυτονόητα.

    Αν δεν υπήρχε ο Ομπάμα, οι Αμερικάνοι θα έπρεπε να τον εφεύρουν (και πιθανόν αυτό ακριβώς να συνέβη). Εμείς όμως ακόμα ασχολούμαστε με το Βατοπαίδι, τους Ρουσόπουλους και τους Ψωμιάδηδες. Ως πότε άραγε;

  23. Ο/Η ELGRECO λέει:

    Η νίκη του Ομπάμα δίνει πολλά μυνηματα και μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Προσωπικά, χάρηκα που ένας ανοικτόμυαλος σύγχρονος άνθρωπος (απλός απ οτι δείχνει), έχει βάλει τέλος στην προεδρία των Ρεπουμπλικανών.
    Εκ πρώτης όψεως, ή σκεψεως αν προτιμάς, δείχνει άνθρωπος που θα βάλει τα δυνατά του για να κάνει καλό αντί κακό.
    Αυτό που μένει, είναι να δούμε στην πράξη αυτά που έχει υποσχεθεί…
    Η ομιλία του, όντως εξαιρετική, θα πρέπει να είναι σημείο αναφοράς για τους (δηθεν) πολιτικούς που έχουμε… Ίσως μάθουνε κατι (Ναι καλά…)

  24. Ο/Η Elikas λέει:

    http://change.gov/page/content/americanmoment

    «Αόρκιστος» για τους επόμενους δυόμιση μήνες, ο 44ος μαζεύει ιδέες και προτάσεις για τη διακυβέρνηση του. ΟΚ, μπορεί οι κακόπιστοι να δουν σ’ αυτή την κίνηση ένα επικοινωνιακό τρικ δήθεν αμεσοδημοκρατίας, ωστόσο η ανοιχτή πρόσκληση για συμμετοχή των πολιτών στη χάραξη πολιτικής δεν συνηθίζεται. Ιδίως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα…

    Έχουν γραφτεί ήδη αρκετά γύρω από τον ρόλο που έπαιξε το internet και τα social media στη νίκη του Ομπάμα. Από το να τα χρησιμοποιεί κανείς ψηφοθηρικά όμως μέχρι να τα αξιοποιεί για να ενώσει μια διαιρεμένη και δύσπιστη για το μέλλον της χώρα, η απόσταση είναι μεγάλη.

  25. Ο/Η kleine wolke λέει:

    Πιστεύω πως το σημαντικότερο επίτευγμα του Ομπάμα είναι ότι κατάφερε να εμπνεύσει αρκετή εμπιστοσύνη στους πολίτες της χώρας του(και όχι μόνο) ώστε να αφήσουν τον εαυτό τους να ελπίσει.Αυτό έδωσε. Ελπίδα. Και αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικό.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Έλικα.

  26. Ο/Η Elikas λέει:

    Επίσης Kleine. Έχεις δίκιο για την ελπίδα, αν και εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν έχουμε να κάνουμε με άλλη μία περίπτωση τύπου Κλίντον (που είχε εμπνεύσει ελπίδες που αργότερα διέψευσε). Και μόνο η δέσμευση του Ομπάμα για στροφή της αμερικανικής βιομηχανίας προς οικολογικές λύσεις και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κάτι λέει. Το ίδιο και το κοινωνικό κράτος που οραματίζεται (και για το οποίο τον κατηγορούν για σοσιαλισμό), η διαλλακτικότητα στην εξωτερική πολιτική (που μπορεί μεν να καταλήξει πάλι σε βομβαρδισμούς αλλά τουλάχιστον θα έχει προηγηθεί προσπάθεια ανεύρεσης διπλωματικής λύσης), και πάει λέγοντας.

    Δυστυχώς, οι περισσότεροι Έλληνες φαίνεται να επηρεάζονται από την ισοπέδωση που καταδυναστεύει την δική μας πολιτική ζωή (το γνωστό σύνδρομο «όλοι ίδιοι είναι») και τον συγκεκαλυμμένο ρατσισμό. Είναι τόσο ηλίθιο το επιχείρημα ότι και η Κοντολίζα είναι μαύρη, που η μόνη απάντηση που θα μπορούσε να του αναλογεί είναι ότι και ο Γκέμπελς ήταν άσπρος.

  27. Ο/Η sikofagos λέει:

    Καλησπέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.

    Να ρίξουμε μια επιπόλαιη ματιά στα χαρακτηριστικά του Ομπάμα, που τόσο συγκινούν;

    1. Το χρώμα του: Ναι, αλλά κι η Κοντολίζα Ράις κι ο Κόλιν Πάουελ, μαύροι ήταν. Και οι τρεις ανήκουν φυλετικά σε μειοψηφίες, αλλά πολιτικά σε ελίτ.

    2. Γιος μετανάστη: Ναι, αλλά κι η τσεχοεβραία Μαντλίν Ολμπράιτ μετανάστρια πρώτης γενιάς. Και τόσοι άλλοι. Η δυνατότητα ανέλιξης κι επιτυχίας, το δικαίωμα στο αμερικανικό όνειρο ακόμα και σε μετανάστες, πόσο επηρεάζουν την πολιτική στάση και πόσο αντίθετα αυτή καθορίζεται από τους συσχετισμούς;

    3. Χαρισματικός, αλλά ο Τσόμσκυ, λέει : ένας χαρισματικός ηγέτης με τις δυνατότητες του μηχανισμού της Αμερικής φοβίζει…

    4. Αουτσάιντερ: τον έχουν κυκλώσει όλοι οι καρχαρίες. Μπάφετ, Σόρος, Ροκφέλερς, κλπ.

    Μετά την επιπόλαιη γκρίνια μου, να πω ότι υπάρχει (ανάγκη για) αισιοδοξία, καθώς κάποτε η Αμερική έβγαλε και Λινκολν και Ουιλσον και Φρ.Ρούσβελτ. Αρχή άνδρα δείκνυσι.

  28. Ο/Η Elikas λέει:

    sikofagos

    Για το (κατά βάθος ρατσιστικό) επιχείρημα «και η Κοντολίζα μαύρη είναι» απάντησα στο προηγούμενο σχόλιο μου. Και ο Μπους είναι άσπρος στο κάτω-κάτω. Το ίδιο κι ο Τσόμσκι…

    Το αν είναι κανείς μαύρος, απόγονος μετανάστη ή οτιδήποτε άλλο δεν είναι αξιολογικό κριτήριο. Άλλο το πρωτοφανές της υπόθεσης ως αξιοπερίεργο κι άλλο η προσμονή τόσου κόσμου ότι με τον Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ ο κόσμος θα αλλάξει προς το καλύτερο. Λόγω της κοινωνικοπολιτικής ταυτότητας του (αναμφίβολα χαρισματικού) ηγέτη συμβαίνει αυτό και – κυρίως – λόγω των θέσεων που έχει διατυπώσει με τόση πειθώ στην ατζέντα του. Μην ξεχνάς άλλωστε ότι οι μαύροι είναι μόνο το 13% του αμερικανικού πληθυσμού. Και πάω στοίχημα ότι αν κατέβαινε υποψήφια η Κοντολίζα δεν θα την ψήφιζαν ούτε οι μισοί.

    Τον (υπερτιμημένο από τους Ευρωπαίους) Τσόμσκι τον θεωρώ πια γραφικό και ξεπερασμένο από την ιστορία. Το ίδιο και τον φαφλατά δήθεν ακτιβιστή Ραλφ Νέιντερ. Κάποτε ίσως σήμαιναν κάτι αυτοί οι άνθρωποι και οι αγώνες τους. Τώρα, είναι κάτι σαν τη δική μας «γενιά του Πολυτεχνείου» – μόνο που λόγω αμερικανικής πραγματικότητας παραμένουν στην απέξω και κατάντησαν κομπλεξικοί. Που εξαργυρώνουν το ένδοξο παρελθόν τους όπου βρεθούν κι όπου σταθούν. Με το αζημίωτο…

    Στο μεταξύ, ένας νέος και άφθαρτος οραματιστής από το πουθενά είχε την εξυπνάδα να τρυπώσει μέσα από τα παραθυράκια του πολιτικού συστήματος για να καταλάβει την εξουσία αντί να της πετροβολάει τα τζάμια. Σε πάρα πολλά σημεία, ο πολιτικός λόγος που εκφράζει υπερβαίνει τα ξαναζεσταμένα θέσφατα των γκουρού της αμερικανικής «αριστεράς». Και – αν μη τι άλλο – είναι σύγχρονος.

    Φυσικά, ο Ομπάμα δεν πρόκειται να είναι τόσο ριζοσπαστικός όσο εμείς θα θέλαμε. Θα συμβιβαστεί και θα ενώσει. Αυτή είναι η δουλειά του. Μακάρι να την κάνει καλά.

  29. Ο/Η sikofagos λέει:

    Aγαπητέ Ελικα, δεν χρησιμοποιώ το χρώμα ως ρατσιστικό ή αντιρατσιστικό επιχείρημα. Επίτρεψέ μου να σε παραπέμψω στο «ανθρώπινο στίγμα» του Ροθ, για να σου δείξω τι εννοώ.
    Σε ό,τι αφορά τον Τσόμσκυ, συμφωνώ μαζί σου, όμως η συγκεκριμένη ρήση -με την οποία συμφωνώ- του ανήκει, και επειδή η ρήση δικαιώνει το όνομα, κι όχι το ανάποδο, στο ανέφερα. Και προφανώς ένας αμερικανικός πρόεδρος δεν εκλέγεται για να δικαιώσει τις ελπίδες των υπολοίπων κρατών, αλλά πόσο περιέργο είναι να νομίζει κάποιος πως η εξωτερική ή οικονομική πολιτική μιας χώρας με συνέπεια, μπορεί να αλλάξει άρδην χάριν ενός ανθρώπου, λες και δεν υπάρχουν ποικιλότυποι συσχετισμοί. Και επειδή παντού αυτό εντοπίζω,το κρίνω ως ψυχολογική ανάγκη κι ευχή, παρά ως εκτίμηση σταθμισμένη. Καληνύχτα.

  30. Ο/Η Elikas λέει:

    sikofagos

    Δεν σε κατηγόρησα για ρατσισμό. Άλλωστε αν διαβάσεις το προηγούμενο ποστ μου θα δεις ότι δεν αποτελώ και κανένα πρότυπο πολιτικής ορθότητας. Απλά θεωρώ ότι το τσουβάλιασμα ανθρώπων με βάση την καταγωγή τους δεν οδηγεί πουθενά. Κι όσο για το «σύστημα», όλοι εντός του είμαστε – ακόμα κι οι αντιεξουσιαστές.

    Το ότι οι χαρισματικοί ηγέτες είναι επικίνδυνοι εξυπακούεται. Επικίνδυνοι για ποιον όμως; Μην ξεχνάμε ότι ναι μεν ο Χίτλερ υπήρξε χαρισματικός, αλλά το ίδιο ισχύει και για τον Γκάντι. Όχι ότι ο Ομπάμα είναι πιο κοντά στον έναν ή στον άλλον φυσικά…

    Πάντως, οι Αμερικάνοι έχουν συνδέσει τον θεσμό του προέδρου με σχεδόν μεταφυσικές προεκτάσεις. Σαφώς δεν συγκεντρώνονται όλες οι εξουσίες στο πρόσωπο του, όμως αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ (και το επιτελείο που τον πλαισιώνει) χαράξουν μία πολιτική κατεύθυνση οι υπόλοιποι λίγο-πολύ ακολουθούν. Ιδίως όταν υπάρχει από πίσω μαζική κοινωνική συναίνεση. Δες τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Αμερική. Όλοι οι μέχρι πρότινος σκληροί επικριτές του Ομπάμα (από την Πέιλιν μέχρι τον Λίμπερμαν) σπεύδουν τώρα να κάνουν γαργάρα τις κινδυνολογίες τους. Ακριβώς γιατί δεν θέλουν να σπιλώσουν την προσωπική τους υστεροφημία. Εννοείται ότι – όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος – περιμένουν το πρώτο στραβοπάτημα για να εκδηλώσουν ανοιχτά τις διαφωνίες τους.

  31. Ο/Η ΑΚΡΑΤ λέει:

    ΤΟΝ ΑΡΑΠΗ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΟΥΝΑΣ…… χεχε

  32. Ο/Η GK λέει:

    Είναι πολλά αυτά που μπορούμε να δούμε στην θριαμπευτική εκλογή του Ομπάμα, όπως σε ποιά κατάσταση έχει έρθει η Αμερική ειδικά μετά την διακυβέρνηση από την νεο-συντηριτική κλίκα του Μπούς.
    Ένα απο τα εντυπωσιακά στοιχεία είναι: η τεράστια συμμετοχή της νεολαίας (ψήφισαν 2,2 εκκατομμύρια περισσότεροι νέοι), την μαζική υποστίριξη των νέων στον Ομπάμα, την επιστροφή στην πολιτική της νεολαίας πράγμα που έχει φανεί απο πρίν, καθώς καi όλα τα νέα μέσα για επικοινωνία, διάλογου και κινητοποίησης που χρησιμοποιεί όπως είναι το internet….. .
    Εδω δεν φτάνει ούτε να χειροκροτήσουμε ούτε να ξορκίσουμε.
    Η Αμερική δίνει αυτή την στιγμή μαθήματα που καλό θα ήταν η «κοινωνία των πολιτών» να τα επεξεργαστεί αν την ενδιαφέρει το μέλλον………..

  33. Ο/Η exitmusician λέει:

    Φίλε Νεφέλικα διάβασα το σχόλιό σου και μένω σε μία πρόταση που θέλω να σχολιάσω:

    «Κάποιοι υποστηρικτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθούν να συνδέσουν έμμεσα τον θρίαμβο του Δημοκρατικού υποψηφίου Μπαράκ Ομπάμα με τη χλιαρή επικράτηση της παράταξης τους στις ντόπιες δημοσκοπήσεις.»

    Όχι και τόσο έμμεσα. Μάλλον άμεσα θα έλεγα, αν σκεφτείς ότι έπεσε πρόταση να μετονομαστεί το ΠΑΣΟΚ σε… Δημοκρατικό Κόμμα!

    Το επόμενο είναι να βγει ότι το μεσαίο όνομα του ΓΑΠ είναι Muhammad και ότι το DNA του προσδιορίζει ότι κατάγεται από την Τανζανία…

  34. Ο/Η Elikas λέει:

    Άλλο ένα ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης είναι το ότι το 40% των εισφορών υπέρ της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα (που συγκέντρωσε το ποσό ρεκόρ των 600 εκατομμυρίων δολαρίων και βάλε) προέρχεται από δωρεές έως 200 δολάρια. Δηλαδή, από πολίτες που ούτε ελίτ μπορούν να χαρακτηριστούν ούτε λόμπι ούτε τίποτα.

    Επίσης, η εκτεταμένη χρήση του διαδικτύου στην εκστρατεία νίκησε κατά κράτος την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ (που μέχρι την τελευταία στιγμή υποστήριζαν στην πλειοψηφία τους τους Ρεπουμπλικάνους – ιδίως το ανεκδιήγητο Fox News).

    Όσο για τους εν Ελλάδι μιμητές του φαινομένου, πρέπει να καταλάβουν ότι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Και όχι μόνο λόγω της περιορισμένων δυνατοτήτων ρητορικής του ΓΑΠ. Ας δημιουργήσουν πρώτα ένα λαϊκό κίνημα που θα σαρώσει κάθε αντίπαλο στο πέρασμα του και το συζητάμε.

  35. Καλώς σέ {ξανα}βρήκα Έλικα,{*}
    Διάβασα, υπομονετικότατα σε διαβεβαιώ, όλα τα γραφτά {σου και των άλλων} εδώ και θεωρώ πως στη «συνισταμένη» τους οδηγούμαστε.
    Και…. κατά πως έλεγε κι η βάβω: «Δεν είν’ αλάργα το σκοτάδ’, κλείσ’ τα μάτια να το δείς».
    Θέλω πάντως να σημειώσω μιά φράση σου που μού έκανε εξαιρετική, εξαιρετικά καλή, εντύπωση:
    «Κανένας αλήτης δε μπορεί πια να καυχιέται για την ανωτερότητα της φυλής του χωρίς να αμφισβητείται ανοιχτά η νοημοσύνη του.»
    «…Έγραψε», που λέν κι οι νέοι μας.
    Και μόνο αυτό να μάς μείνει ως κέρδος από την εκλογή Ομπάμα, ικανοποιημένος θά ‘μαι.
    Αισιοδοξώ πάντως μαζί σου για αρκετά περισσότερα.
    αγάπη – αφοπλισμός – ειρήνη
    Ναπολέων

    ———————
    {*}το βασικό μου «browser» κάποια στιγμή έπαψε να συγκρατεί το wordpress, έσβηνε αμέσως μετά το άνοιγμα. Τώρα έβαλα και ένα άλλο μέσω του οποίου επικοινωνώ με …wordpress-άδες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s