Υπολογίζοντας την υπεραξία της μυζήθρας

superstock_1612r-7555

Προχθές που πέρασα από Ερμού, είχε περισσότερο κόσμο από τις πρόσφατες διαδηλώσεις. Ίσως γιατί οι εκπτώσεις δε σημαίνουν μόνο χαμηλότερες τιμές, αλλά και χαμηλότερες αξίες.”

Με αυτές τις δύο φράσεις έκλεισα ένα σχόλιο στο προηγούμενο ποστ μου, ικανοποιημένος που η στιγμιαία εξυπναδούλα μου είχε μια εσάνς από τσιτάτο του Όσκαρ Γουάιλντ (υπενθυμίζω ότι ο μεγάλος αυτός συγγραφέας – και ακόμα μεγαλύτερος ατακαδόρος – είχε πει κάποτε ότι “κυνικός είναι αυτός που γνωρίζει την τιμή κάθε πράγματος αλλά αγνοεί την αξία του”. Ή κάπως έτσι, βαριέμαι να ψάχνω για λινκ). Είπα κι εγώ λοιπόν τη σαχλαμάρα μου και πρόσθεσα το λιθαράκι μου στην «επαναστατική» προσπάθεια απαξίωσης του συστήματος. Για να νιώσω καλύτερα ίσως. Για να τονώσω τον εγωισμό μου. Για να έχω περισσότερους επισκέπτες και να αποκτήσω περισσότερο κύρος. Ίσως και για να εξαργυρώσω μια μέρα την φανταστική υπεραξία της συμμετοχής μου στους συλλογικούς αγώνες της «διαδικτυακής πρωτοπορίας». Πόσο κυνικό…

Ευτυχώς, η προσωρινή αυτή κρίση υπαρξιακής αμφισβήτησης μου πέρασε γρήγορα. Ξαναδιαβάζοντας τη μάλλον κοινότυπη και σαφώς ακατέργαστη σοφιστεία μου συνειδητοποίησα ότι αυτός που είναι κυνικός δεν είμαι τόσο πολύ εγώ που χαίρομαι να εκτοξεύω αφορισμούς δεξιά-αριστερά όσο η κοινωνία στην οποία τέτοιοι αφορισμοί ταιριάζουν γάντι. Μια κοινωνία που παραμυθιάζεται με δείκτες ανάπτυξης, ποσοστά δημοσκοπήσεων και εκπτώσεις σε είδη που ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς σε τι ακριβώς χρησιμεύουν. Μια κοινωνία που βιάζεται να βάλει θετικό ή αρνητικό πρόσημο σε εθνικότητες και ιδεολογίες προκειμένου να προσδιορίσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται την προκατάληψη της απέναντι τους. Μια κοινωνία που συμψηφίζει τις ανθρώπινες απώλειες και τις υλικές ζημιές με λογική μπακαλόγατου: «Ένας δικός μας, δύο δικοί τους, πέντε από τους άλλους και δεκατέσσερις βιτρίνες». Σκέψη που μας οδηγεί σε άλλο ένα τσιτάτο (εντελώς δωρεάν):

Κυνική λέγεται μια κοινωνία που χαζεύει τιμές, ξοδεύει μονάδες, εκστασιάζεται με τα νούμερα και έχει εθιστεί να ψηφίζει μηδενικά.

Δεν χρειάζεται να χρωστάει κάποιος στεγαστικά δάνεια για να μπορεί να μετρήσει την αξία του να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου. Ούτε να ξετινάζει πιστωτικές κάρτες για να αποκτήσει σεβασμό από τον κοινωνικό του περίγυρο. Ούτε καν να εκφράζει την αγάπη του στους δικούς του ανθρώπους με κεράσματα και ακριβά δώρα. Οι παλιοί που είχαν προλάβει φτώχεια το ήξεραν καλά αυτό. Κι ας έφτιαξαν για μας έναν κόσμο όπου τα πάντα έχουν καρτελίτσα με τιμή εκτός από αυτά που έχουν πραγματικά αξία.

Πεινούσα χθες το βράδυ όταν γύρισα στο σπίτι και το ψυγείο ήταν σχεδόν άδειο. Έβγαλα ελιές, παξιμάδια και μυζήθρα που ήρθε από κάποιο χωριό μέσω κάποιας θείας. Πρόσθεσα δυο σταγόνες λάδι κι ελάχιστη ρίγανη. Κι ήταν μια χαρά, πολύ υγιεινότερο από τα χάμπουργκερ που σαβούριασα το μεσημέρι και πολύ οικονομικότερο από το σούσι που έφαγα προχθες που βγήκα έξω. Και πολύ νόστιμο επίσης. Πέρα από την σταθερή αξία της μεσογειακής διατροφής, αυτό που κουβαλούσαν οι ελιές, τα παξιμάδια και η μυζήθρα ήταν η ανάμνηση μιας άλλης εποχής, τότε που είμασταν πιτσιρίκια και η γιαγιά μας τάιζε κάτι πρόχειρο για να πάρουμε δυνάμεις μετά το παιχνίδι. Πάνω-κάτω το ίδιο που εκατομμύρια γιαγιάδες τάιζαν εκατομμύρια εγγόνια για πάρα πολλούς αιώνες. Κάτι απλό και θρεπτικό. Κι αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από όλα τα χαμηλά λιπαρά, όλες τις πλούσιες βιταμίνες και όλες τις παραπανίσιες θερμίδες οποιασδήποτε τυποποιημένης γκουρμέ απόλαυσης. Ίσως γιατί έχει ένα νόημα που μπορούμε να καταλάβουμε και που χαρίζει στη μυζήθρα μια υπεραξία που ποτέ δεν θα προδώσει όσους επενδύσουν σ΄αυτήν. Γιατί ακόμα κι αν προλάβει και χαλάσει το τυρί πριν το φάμε, μπορούμε πάντα να το εκτοξεύσουμε εναντίον εκείνων που οι πέτρες και οι σφαίρες θα μετέτρεπαν σε μάρτυρες. 

Αν είναι να έρθει η κρίση λοιπόν ας έρθει. Θα την αντιμετωπίσω με τυρί, ελιές και παξιμάδια. Καλό θα μου κάνει. 

Κι αν μου πει κανείς ότι υπάρχουν καλύτερα ιδανικά για να πιστέψω από αυτά που μπορούν να με κρατήσουν ζωντανό κι ευτυχισμένο, θα του ζητήσω να μου τα απαριθμήσει. Και στο τέλος ίσως τον ρωτήσω να μου πει και πόσο κοστίζουν…

justice-scales

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

9 Responses to Υπολογίζοντας την υπεραξία της μυζήθρας

  1. Καλά όλα αυτά, αλλά να σε δω τι θα κάνεις όταν θα γίνει και η μυζήθρα γκουρμεδιά…. Δε βλέπεις τι γίνεται; Οι αγρότες στους δρόμους, σε λίγο και οι κτηνοτρόφοι….τόφου κι αγιος ο θεός θα λέμε!

  2. Ο/Η Elikas λέει:

    @κόκκινο μπαλόνι

    Τόφου δεν βάζω στο στόμα μου. Ακόμα κι οι θυσίες των κοινωνικών αγώνων έχουν τα όρια τους…

  3. Ο/Η thalassastovouno λέει:

    Παλιά που ζήσανε τη φτώχεια λες (ή κάπως έτσι)… κρατήσου κι έρχεται!!!

    Μα, είναι δυνατόν;;; Τρως σούσι;;;; μπλιαξ!

    Κόκκινο μπαλόνι,
    άσε τη μυζήθρα στον έλικα. Κάτι μου λέει πως εσύ προτιμάς κατίκι Δομοκού! 😉

    Πάντως όταν βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους να σπρώχνονται, οφθαλμολάγνοι, στην Ερμού κάτι με πιάνει… Ξεχνάω κάθε στάλα κυνικότητάς μου (και έχω, πολύ) και νιώθω τη θλίψη. Βαθειά…

  4. @βουνίσια θάλασσα
    Αληθεύει ότι το κατίκι Δομοκού είναι το αγαπημένο μου, αλλά και τη μυζήθρα δε τη σνομπάρω.
    @Έλικα
    Πραγματικά, πόσα να κάνουμε για αυτόν τον έρμο αγώνα πια;;; Τσιτάτο νούμερο 3: Η τηλεόραση έχει τη δύναμη να παίρνει «μηδενικά» και να τα κάνει «νούμερα», κάνοντας και νούμερα με αυτά (φυσικά δεν είναι δικό μου).
    Καλά, ξέφυγα πρωί-πρωί. Καλημέρα σας

  5. Ο/Η poorfox λέει:

    …*μα περισσότερο τις κοινωνικές σου αναλύσεις.
    χαίρομαι που επέστρεψες λοιπόν στα συγκαλά σου (?)

    Γράφεις (μέσα σε όλα)
    «Μια κοινωνία που βιάζεται να βάλει θετικό ή αρνητικό πρόσημο σε εθνικότητες και ιδεολογίες προκειμένου να προσδιορίσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται την προκατάληψη της απέναντι τους.»
    και κατ άλλα να καταναλώνουν τα πάντα προκειμένου να νιώσουν πως ζουν, πως υπάρχουν γιατί ανήκουν σε ένα σύνολο… χαμένων αξιών

    και δεν περνάει από το μυαλό τους πως δεν χρειαζόμαστε άλλα πράγματα γμτ.
    Ούτε ένα τόσο δα πραγματάκι δεν αντέχει …ο πλανήτης! έχουμε τιγκάρει..
    αν μπορούσαμε να μοιράσουμε τα πράγματά μας θα είχαμε στο τέλος ότι είναι αρκετό για εμάς, και θα έπαιρνε και ένα άλλο παιδί (του Έλληνα των 700ευρώ ή του Μετανάστη) ένα μπουφάν (αντί να έχω τρία στην ντουλάπα) κι αν όταν έφτιαχνα κέικ πήγαινα και κανά κομμάτι στο γείτονα (έτσι για τον καφέ) η μέρα μου θα γινόταν πιο όμορφη… και ας αντάλλαζα τα ρούχα μου με των φίλων μου αν βαρέθηκα τα ίδια… (ουφ! πια)
    Κι ο τρόπος που ζούσαν οι παππούδες μας δεν θα ήταν γλυκόπικρες αναμνήσεις πια..
    Γιατί οι παππούδες ζούσαν την ζωή τους κοιτώντας τον διπλανό τους (ακόμα κι αν μαλώνανε) είχαν αξίες που δεν είχαν τιμή και εγωισμό (η ατομικισμό καλύτερα)
    τα μοιράζονταν όλα και τα ανακύκλωναν.
    Έτσι η λύπη διαιρούνταν και η χαρά πολλαπλασιαζότανε… και η ζωή ήταν …χαρά.
    Χάριζαν χαμόγελα (άσχετα αν το καταλάβαιναν ή όχι) και στις χειρότερες κακουχίες.
    Οι διαπροσωπικές σχέσεις ήταν ένα όπλο για την επιβίωση
    Αυτό που μας δυσκολεύει πια είναι οι τοίχοι που χτίσαμε και μπήκαμε μέσα, βάλαμε και μια tv και δεν ακούμε πια τον γείτονα, πήραμε και ένα δάνειο και κάνουμε την πάπια (και ούτε λόγος για εκδρομή ή για απεργία), ασχημύναμε απο την μιζέρια μας, παχύναμε από την κακή διατροφή, απομακρυνόμαστε και αδιαφορούμε για τα παιδιά και και και τα κρατάμε όλα για την πάρτη μας και τελικά απομονωθήκαμε
    (Συγνώμη για τον 1ο πληθυντικό θα επανορθώσω παρακάτω)

    γαιτί τα χει πει ο ποιητής
    «Μικροαστοί θα σας φάνε τα παιδιά σας… κανίβαλοι, κανίβαλοι θα γίνουν»

    ξέφυγα από το θέμα
    θεωρώντας πως καταναλοτισμός και χαμένες αξίες πάνε χέρι-χέρι

    ευχαριστώ για την φιλοξενία
    την καταχράζομαι ενίοτε.

  6. Ο/Η Elikas λέει:

    @Θάλασσα στο βουνό

    Μη χαλιέσαι με τα στίφη των καταναλωτών. Σε λίγο που δεν θα έχουν πια λεφτά για να ψωνίζουν θα αραιώσουν.

    Το σούσι είναι ωραιότατο και εξαιρετικά υγιεινό σε πληροφορώ. Αξίζει να ξεπεράσεις την προκατάληψη σου και να το δοκιμάσεις 🙂

    @Κόκκινο μπαλόνι

    Και το κατίκι μια χαρά είναι. Για τους αγώνες υπάρχει πάντα το γιαουρτάκι (με ή χωρίς πήλινο σκεύος).

    @poorfox

    Η φιλοξενία είναι για κατάχρηση και η κατάχρηση συχνά συνοδεύει μια ωραία φιλοξενία. Πίνανε και τσίπουρο άλλωστε οι παλιοί μαζί με τις ελιές και τα τυριά τους 😉

  7. Ο/Η thalassastovouno λέει:

    Δεν μπορώ ρε γαμώτο να ξεπεράσω την προκατάληψή μου με το σούσι. Έχω μεγαλώσει σε ψαροχώρι, για μένα το ωμό ψάρι ξεκοιλιάζεται και καθαρίζεται στην άκρη της θάλασσας και μετά απαραιτήτως μαγειρεύεται! Πάντως έχω και άγνοια, το σούσι είναι τελείως ωμό ή μαριναρισμένο, «μαγειρεμένο» στο αλάτι ή καπνισμένο??????
    Τέλος πάντων, τι σας φορτώνομαι για το θέμα μου με το σούσι!! ?

  8. Ο/Η Elikas λέει:

    θάλασσα στο βουνό

    «Γούστα» είπε ο πίθηκος κι έφαγε το σαπούνι…

    Το θέμα δεν είναι αν αξίζει να δοκιμάσεις σούσι, ούτε αν η συγκεκριμένη «γκουρμεδιά» θεωρείται lifestyle (για εμάς φυσικά, για τους Ιάπωνες είναι βασική διατροφική επιλογή). Το θέμα είναι ότι υπάρχουν απλά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή που μπορούν να καλύψουν ανάγκες μας, χωρίς να τους προσδίδεται παραπάνω αξία από αυτή που τους αναλογεί. Όπως η μυζήθρα για παράδειγμα.

    Δυστυχώς, υπάρχουν κι ένα σωρό υπερεκτιμημένες (και υπερτιμημένες) αηδίες που το μόνο που κάνουν είναι να μας χαϊδεύουν τον εγωισμό προκαλώντας τον φθόνο στους μη έχοντες. Συχνά, κάποιοι από εμάς ξοδεύουν σε πράγματα που δεν τους αρέσουν καν, μόνο και μόνο για να γεμίσουν το κενό της ύπαρξης τους. Κι αυτό, πέρα από κυνικό, είναι θλιβερό.

  9. Ο/Η Τάσος Αυγερίου λέει:

    Γεια σου elikas.

    Πολύ καλό !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s