Episode IV: A New Hope

Disclaimer: Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει καμία απολύτως σχέση με εκλογές, κόμματα, σκάνδαλα και κρυφές δημοσκοπήσεις. Είτε ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι θα ψηφίσετε ή έχετε αποφασίσει αλλά δε νιώθετε και τόσο τρελά περήφανος/η ώστε να το διατυμπανίζετε, αυτό εδώ το post δεν μπορεί (ούτε θέλει) να σας βοηθήσει. 

Autoportrait_de_Vincent_van_Gogh

Adagio: Stop Spreading the news

Κανονικά, ο ορίτζιναλ τίτλος του κειμένου που θα ανακοίνωνε ότι επιτέλους φεύγω από αυτή τη χώρα θα ήταν «start spreading the news» και θα παρέπεμπε στο τραγούδι που κάποτε έκανε διάσημο ο Φρανκ Σινάτρα. Ένα τραγούδι για μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται… 

Νέα Υόρκη μάγκες. Το μεγάλο μήλο. Αυτός ήταν ο αρχικός προορισμός, όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται. Όμως ο διάολος έσπασε το ποδάρι του, το χέρι του και μερικά παΐδια (ευτυχώς όμως αποδείχτηκε ότι φορούσε κράνος…) Και δεν έκατσε που λέτε η φάση, κι αντί να βρίσκομαι ήδη στην Ομπάμαλαντ, έμεινα μετέωρος κι εγκλωβισμένος στη Μάπαλαντ, να θέλω να γράψω ποστ με τίτλο «stop spreading the news» και ατάκες του τύπου «στοπ ρε πούστη μου, θα φάω άλλο ένα χρόνο στην Ελλάδα και δεν αντέχω άλλο, στοπ να κατέβω γιατί θα σαλτάρω γαμώ την αδικία μου».

Κρατούσα όμως μέσα μου λίγη πίστη, ότι δε γίνεται, μια προσωρινή αναποδιά είναι και να δεις που μέχρι το Νοέμβριο θα έχει κλειδώσει η δουλειά και θα μπορέσω να πάω. Να πάμε για την ακρίβεια, αφού στο κάτω-κάτω η δουλειά που έπρεπε να κλειδώσει δεν ήταν δική μου. Εγώ ήμουν ακόμα στο ψάξιμο (πιο πολύ στο ξύσιμο δηλαδή, αλλά μια ματιά να δω τι παίζει την έριχνα πού και πού στο Google Earth). Και με είχε πάρει από κάτω που λέτε, κι εκνευριζόμουν με το παραμικρό γιατί δεν είχα το κουράγιο να κάθομαι να περιμένω ένα θαύμα βράζοντας στο ζουμί μου.

«Μα καλά ρε φίλε» θα αναρωτηθεί κάποιος. «Εσύ που μας το παίζεις αριστερά και πρόοδος θα σηκωνόσουν να πας στο άντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού; Στην καρδιά του τέρατος; Μας δουλεύεις;» Καθόλου, γιατί πέρα από τα όποια πολιτικά κολλήματα τρώω, θέλω να βρίσκομαι σε έναν τόπο όπου γίνονται πράγματα και δίνονται ευκαιρίες, θέλω να είμαι εκεί που ο κόσμος κινείται και αλλάζει, θέλω να δω, να γευτώ και να μυρίσω μιαν άλλη ζωή. Μπούχτισα στη μιζέρια και τη γκρίνια εδώ πέρα. Βαρέθηκα να κάνω το μαλάκα, να διοχετεύω την ενέργεια μου σε άκυρες φαντασιώσεις και να τρώω καθημερινά όλο αυτό το σκατό στη μάπα. Να πρέπει να γλείψω, να τσακωθώ, να λαδώσω και να μαχαιρώσω πισώπλατα για να κάνω τη δουλειά μου με άθλιες προϋποθέσεις και εξευτελιστικές αμοιβές. Και όχι, δε με νοιάζει αν θα βγει ο Γιωργάκης και θα κάνει αυτό το μπουρδέλο Σουηδία, δε με νοιάζει αν θα βγει ο Καρατζαφέρης και θα το κάνει Ουζμπεκιστάν, δε με νοιάζει αν θα βγει η Αλέκα και θα το κάνει Βόρεια Κορέα, δε με νοιάζει αν όσο καιρό θα λείπω θα γίνει η επανάσταση κι εγώ θα τη χάσω γιατί θα είμαι μακριά και θα τρέχω να παραδώσω εγκαίρως κάποιο project.

Εδώ και πολύ καιρό ήμουν (και παραμένω) αποφασισμένος ότι θέλω να φύγω. Με κάθε κόστος και παίρνοντας κάθε ρίσκο, για τουλάχιστον τρία χρόνια. Αρκεί να μου δινόταν η δυνατότητα να φτιάξω τη ζωή μου κάπου αλλού. Οπότε η Αμερική (και ιδίως η Νέα Υόρκη, που όσο να ‘ναι είναι κομματάκι πιο κοσμοπολίτικη από τη Νεμπράσκα) φαινόταν μια καλή επιλογή. Αρκετά μακριά για να μη μπαίνεις στον πειρασμό να γυρίσεις μόλις δεις τα σκούρα και αρκετά μεγάλη ώστε να μην έχεις ιδέα τι σε περιμένει μόλις φτάσεις.

«If I can make it there, I’m gonna make it anywhere» έλεγε ο γερο-Φρανκ, φορώντας ένα περουκίνι κι ένα κουστούμι με αστραφτερές πούλιες. Αμερικάνικο όνειρο όμως μπορεί να σημαίνει και άλλα πράγματα. Τα οποία στην περίπτωση μου μεταφράζονται σε μία δημιουργική και οικονομική ώθηση, στην οικοδόμηση μιας καριέρας που νιώθω να έχω στερηθεί, σε ένα ξεκόλλημα. Θα πήγαινα σε ένα μέρος όπου υπάρχουν τα πάντα όλα για να κάνεις (ή να μην κάνεις). Και δεν θα είχα απολύτως καμία δικαιολογία αν δεν τα κατάφερνα και κατέληγα να γυρίσω πίσω σαν βρεγμένη γάτα…

Δυστυχώς, τζάμπα το συζητάμε γιατί πήραμε τα παπάρια μας. Πάπαλα η Νέα Υόρκη. Το πολύ-πολύ να πάμε να τη δούμε τα Χριστούγεννα για να ξεκαυλώσουμε…

Allegro: Πίκι-πίκι-ραμ

Αρκετοί θα προσέξατε ότι έχω αλλάξει την εικόνα της επικεφαλίδας του blog, καθώς και το σλόγκαν. Δε λέει πια «Ένας έλικας ανακατεύει τον καυτό αέρα», αλλά λέει «υγρό αέρα». Κι εκεί που υπήρχε ένα κόκκινο πράγμα που έμοιαζε με ανοιγμένα φτερά (στο αφηρημένο τους), εμφανίζεται μία λεπτομέρεια από πίνακα του Βαν Γκογκ. Μπλε και με κάτι διπλές σπείρες μούρλια. Τι παίχτηκε;

Για πισινή, είχαμε δηλώσει σαν δεύτερη επιλογή την Ολλανδία, έχοντας κυρίως στο μυαλό το Άμστερνταμ. Ξέραμε ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να πάμε, αφού η Νέα Υόρκη έμοιαζε σίγουρη και στην Ολλανδία πολύ σπάνια ανοίγουν θέσεις. Έλα όμως που έκατσε το απροσδόκητο τελικά… Και θα την κάνουμε για κανάλια γλυκιά μου, για τουλίπες, ποδηλατόδρομους και ευτυχισμένες αγελάδες σαν αυτές που βλέπεις στα διαφημιστικά. Θα οργώσουμε όλη την Ευρώπη με τα λεφτά που κοστίζει ένα αεροπορικό εισιτήριο μέχρι τη Μύκονο, και θα χωθούμε στη δίνη μίας μεγάλης και διεθνούς αγοράς – όπου η διαίσθηση και η εμπειρία μου λένε ότι αν κάνεις καλά αυτό που κάνεις δεν θα μείνεις για πολύ καιρό στην απέξω. Ελπίζω δηλαδή, αλλιώς την έχω βάψει…

Έχω περάσει από το Άμστερνταμ μόνο σαν τουρίστας βέβαια, κι αυτό πριν από πάρα πολλά χρόνια. Σίγουρα έχει αλλάξει από τότε, και ακόμα πιο σίγουρα ισχύει το απόφθεγμα “άλλο τουρίστας κι άλλο μετανάστης”. Δεν θα είναι ρόδινα τα πράγματα, ιδίως τον πρώτο καιρό. Οι προϋποθέσεις είναι καλές πάντως, από κάθε άποψη. Ποιότητα ζωής, κοινωνική πρόνοια, οργάνωση, αξιοκρατία, καλές αμοιβές και (με εξαίρεση τα ενοίκια) φτηνότερο κόστος ζωής από εδώ. Στον δε επαγγελματικό μου τομέα είναι ένα από τα κέντρα του κόσμου, μια πόλη που σφύζει από πολιτιστική ζωή και πρωτοπορία. Άσε που δεν είναι απαραίτητο να μάθω ολλανδικά, αφού όλοι μιλάνε άπταιστα αγγλικά…. Και είναι και δίπλα (συγκριτικά με τη Νέα Υόρκη τουλάχιστον).

Presto: Και τώρα τρέχουμε

Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτή την εξέλιξη δεν με παίρνει να χάνω τον χρόνο μου. Σε τρεις-τέσσερις βδομάδες φεύγουμε, και οι εκκρεμότητες είναι πολλές και πιεστικές. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω το blog, ούτε καν να σταματήσω εντελώς να γράφω, αλλά για τους επόμενους μήνες προβλέπω ότι δεν θα έχω την πολυτέλεια να ξημεροβραδιάζομαι μπροστά σε μια οθόνη. Από μία άποψη, καλό θα μου κάνει…

 

Υ.Γ.1: Θα σας αποχαιρετήσω όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, μη βιάζεστε λοιπόν να με καταραστείτε που σας εγκαταλείπω σ’ αυτό το χάος.

Υ.Γ.2: Βασικά, θα πάω κι εγώ για τα coffee-shops, όπως όλοι. Απλά έπρεπε να βρω μια πιο πειστική δικαιολογία.

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, παραμυθακια, εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

29 Responses to Episode IV: A New Hope

  1. Ο/Η BUTTERFLY λέει:

    Οταν κλεινει μια πορτα, ανοιγει ενα παραθυρο! Να δεις που ειναι για καλο! Αντε, μακαρι να σου ερθουν ολα οπως τα θες!

  2. Ο/Η DPurpler λέει:

    Χαίρομαι για σένα

    🙂

  3. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Θα έπρεπε να ντρέπεσαι, παλιολαμόγιο, λιποτάκτη, ρίψασπη.

    Παλιόγερε φουντάκια! Κρυψίνοα!

    Αλλά ξέρω γιατί δεν έλεγες τίποτα και έκανες την ….

    Γιατί λες «την πρώτη φορά που μίλησα με γλωσσόφαγαν οι παλιοζηλιάρηδες».

    Και τι θα κάνει ρε τώρα ο AD-Astra και ο giorgalis?

    Κοίτα τουλάστιχον να πιάσεις σπίτι με spare room.

    Και να χεις το νου σου για καμιά δουλίτσα και για μας.

    Καθίκι…

    😆

    Ο Ελικας μετά από 2 μήνες:

    ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ!!!!

    (και ας μου γλύτωσες στο PES).
    (δεν πειράζει, coffe shop εσύ, Ρακουμέλ εγώ… σνιφ)

  4. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Άντε καλή αρχή! 🙂

  5. Ο/Η pølsemannen λέει:

    (Μόνο μην κόψεις το αυτί σου σαν τον εικονιζόμενο εεε;;; ) 😀

  6. Ο/Η bolivias λέει:

    μπραβο φιλε, καλη τυχη
    ανακαλυψα το μπλογκ σου απο σχολια σου στο τβχσ και μου εχει κανει εντυπωση η πολυ καλη γραφη σου
    οσο για το αμστερνταμ, ειμαι σιγουρος οτι θα ενθουσιαστεις
    προσφατα εκανα 2 χρονια σε αυτη την πολη και ειναι οπως λες, το κεντρο των εξελιξεων, οικονομικων, καλλιτεχνικων, εμπορικων κλπ
    ξεχνας την μιζερια και γκρινια και ασχολεισαι μονο με το πως θα πας μπροστα, ατομικα και επαγγελματικα
    δεν ξερω αν πας για σπουδες η δουλεια, μονος η με παρεα αλλα οπως και να χει θα καταλαβεις ποσο μπροστα ειναι ο κοσμος και ποσο πισω η μιζερη χωρα μας
    μη ρωτας γαιτι γυρισα, ειναι μεγαλη η ιστορια, αν θες στειλε μειλ
    καλη σου τυχη και ειμαι σιγουρος οτι απο εκει θα γραφεις πιο συχνα σε αυτο το μπλογκ
    και θα σου πω γιατι: γιατι ξαφνικα θα ανακαλυψεις οτι σε αυτες τις χωρες η μερα σαν να ειναι πιο μεγαλη, σου δινει χρονο και διαθεση για τον εαυτο σου, να γραψεις, να δημιουργησεις
    και ειμαι σιγουρος οτι θα αλλαξει και η θεματολογια σου, θα γινει λιγοτερο καταγγελτικη και πολυ πιο ελευθερη και δημιουργικη
    καλη αρχη

  7. Ο/Η geokalp λέει:

    τι μου θύμησες…
    το babaza πρέπει να ήταν…

    πολύ καλά θα κάνεις να πας

    άντε, ετοιμάσου!

  8. Ο/Η geokalp λέει:

    έκατσα και το ξανα-είδα…
    ποιο baba και ποιο babaza…
    πάνε τα χρόνια και δεν ξαναγυρνούν…

    και πάλι, πολύ καλή η επιλογή, όπως και το μήλο βέβαια

  9. Ο/Η Εξερευνητής λέει:

    Κάποιοι πάντως το λένε και «λατρεία της δύναμης» αυτό.

    Όπως και νά ‘χει, να μάς γράφεις κι από κεί, έστω κι αν μάς έχεις …γραμμένους.

    Κατά τα άλλα…

    Καλό ΣαΚυ.
    Καλή ψήφο.
    Καλό μας κουράγιο.
    (θα μάς -και σού!- χρειαστεί)

  10. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Καλό ταξίδι και καλή νέα αρχή! Νομίζω η Ολλανδία σου πάει καλύτερα από τη Νέα Υόρκη 🙂

  11. Ο/Η athinovio λέει:

    είμαι σίγουρη ότι δεν θα το μετανιώσεις. σου εύχομαι να πάνε και τα επαγγελματικά σου όπως ελπίζεις.

  12. Ο/Η Кроткая λέει:

    Ήθελα να κάνω το εξής κακεντρεχές σχόλιο:
    «Και μου αρέσει που όταν σου είχα πει να έρθεις εδώ να κάνουμε παρέα, μου είχες απαντήσει ότι στόχευες σε πιο ηλιόλουστα μέρη! Χα, καλά να πάθεις!»

    Αλλά είμαι ΤΟΣΟ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΗ που θα βρίσκεσαι σε απόσταση 2 ωρών από δω, που το μόνο που θα πω είναι:

    «Με το που θα φτάσετε ΔΩΣΕ ΣΗΜΑ κι έφτασα!»

    Αχ, σούπερ, σούπερ, σούπερ!!!!!

    [για τα πρακτικά, θα στείλω μέηλι!]

  13. Ο/Η Кроткая λέει:

    Α, Αντιδρασοτέτοιε ΝΑ ΣΚΑΣΕΙΣ από τη ζήλεια σου, να σκάσεις, χα χα χα χα!!!

  14. Ο/Η Elikas λέει:

    Πρώτα απ’ όλα, όποιος/α σκοπεύει κάποια στιγμή να περάσει από Ολλανδία ας στείλει ένα mail. Το ίδιο και όποιος/α έχει κάποια σχέση με Ολλανδία και μπορεί να μοιραστεί μαζί μου κάνα-δυο χρήσιμες πληροφορίες (π.χ. τι παίζει με ενοίκια σπιτιών, τι καθεστώς ισχύει για εργασιακά/φορολογικά και πού να πάμε για καλό κινέζικο).

    @Butterfly

    Σ’ ευχαριστώ. Πιστεύω ότι δεν θα το μετανιώσουμε – όχι που φεύγουμε (γι’ αυτό δεν τίθεται καν θέμα) αλλά που δεν ρισκάρουμε να περιμένουμε μπας και τελικά κάτσει η ΝΥ.

    @DPurpler

    Σ’ ευχαριστώ φίλε μου. Ελπίζω οι εξελίξεις να με κάνουν να χαρώ κι εγώ – όχι μόνο για μένα που φεύγω αλλά και για σας που μένετε.

    @Αντιδρασέξ

    Αφού με βρίζεις καλά-καλά, μου θέλεις να σε φιλοξενήσω και στον καναπέ μου όταν έρθεις για ταξιδάκι… Στο χαλάκι της πόρτας ρε, έξω στο κρύο και στην υγρασία, εκεί θα σε βάλω. Να κάνεις παρέα στις μαούνες, που μου θέλεις να σου βρω και δουλειά…

    Ρακόμελα οπωσδήποτε πάντως πριν φύγουμε. Και μπύρες όταν έρθεις (ίσα-ίσα για να γλυκαθείς και να ξαναφύγεις, χεχεχε).

    @Πόλσε

    Το αυτί μου δεν το κόβω, αν έμενα όμως λίγο ακόμα εδώ δεν θα τη γλίτωνε το γαμημένο με τίποτα…

    @bolivias

    Σ’ ευχαριστώ. Επειδή δεν έχω τη διεύθυνση σου, όποτε βρεις χρόνο στείλε μου mail (θα το βρεις στη δεξιά στήλη). Όπως καταλαβαίνεις, μαζεύω πληροφορίες αυτό τον καιρό.

    Όσο για το μπλογκ, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να γίνει ολλανδόφωνο 🙂

    @geokalp

    Αλίμονο αν κάνω όλο αυτό το βήμα για να καώ στα coffee-shops. Αν ήμουν εικοσάχρονος μπάκουρας και πήγαινα για σπουδές, δεν το συζητάω τι θα γινόταν. Τώρα όμως, προέχουν άλλα. Και βιάζομαι να τα προλάβω όλα…

    @Εξερευνητής

    «Λατρεία της δύναμης» είναι το να θέλεις να φύγεις μακριά από τη μιζέρια; Το να θέλεις να αφιερώσεις το χρόνο σου σε κάτι που σε γεμίζει ΚΑΙ σε πληρώνει αρκετά για να ζεις με αξιοπρέπεια;

    Για το καλό κουράγιο συμφωνούμε πάντως. Χρειάζεται σε όλους μας.

    @coolplatanos

    Θα δείξει. Η Νέα Υόρκη μπορεί να περιμένει άλλωστε, δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Νομίζω δηλαδή…

    @athinovio

    Ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι κι εγώ τα καλύτερα σε σένα.

    @Κροτ

    Τι εννοείς; Δεν είναι το πιο ηλιόλουστο μέρος της Ευρώπης το Άμστερνταμ; Λες να χρειαστώ και ομπρέλα;

    Κοντοχωριανηηηή!!! Θα έρθουμε, θα έρθεις κι άμα λάχει μοιράζουμε και την απόσταση και συναντιόμαστε έξω από το διεθνές δικαστήριο της Χάγης για κρέπες. Δεν χανόμαστε πάντως τώρα με τίποτα 🙂

    Κι άσε τον άλλο τον ζηλιάρη να κρατάει την αναπνοή του μέχρι να μπλαβιάσει…

  15. Ο/Η thalassa sto vouno λέει:

    Καλά όσα λες και λένε και οι υπόλοιποι αξιολογότατοι φίλοι, αλλά ζείτε σε μια αυταπάτη κυρίες και κύριοι…
    αυτά που τσαμπουνάς ότι θα φύγεις για τρία χρόνια, για πλάκα τα λες? άκουσε με κι εμένα πουλάκι μου, για τρεις μήνες αν φύγεις δεν θα μπορέσεις ΠΟΤΕ να ξαναγυρίσεις εδώ!!! Στην καλύτερη σαν τουρίστας σε καμιά Παύλιανη ή καμιά Κρήτη…
    Έτσι για να μάθεις που νομίζεις και βαυκαλίζεσαι ότι για λίγο είναι… μάγκα μου, έκανες στροφή ζωής μόλις και πάρτο χαμπάρι!
    Α, και για να συνεχίσω να είμαι ειλικρινής: την καλύτερη δουλειά έκανες!!!! Λες να πάρουμε και την Κροτ και να κάνουμε τον σύλλογο «Απόδραση» ??

  16. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Ελα ρε, σιγά.
    Μες την μπίχλα πας… και δεν έχουν και Λευκό Πύργο!

    😆 😆 😆

  17. Ο/Η HappyHour λέει:

    Κατάλαβα… όλη μέρα στα κοφι σοπ σε κοβω με χασισομαφιν στο χερι…

    Καλά να πας και καλά να βρείς και καλά να μας ξαναρθεις…

    Τελικά η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της.

    Ο Ατνίδραση να κάτσει εδώ, όλοι να φυγούν πια !

  18. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Αγαπητέ υποψήφιε εμιγρέ Έλικα,

    Λυπάμαι για την πρόωρη απομυθοποίηση του «αμερικάνικου ονείρου», αλλά από την άλλη χαίρομαι που επιλέγεις τον «ευρωπαϊκό» δρόμο. Δεν είμαι καθόλου κατάλληλος για να κάνω επαγγελματικές προτάσεις και να εκδόσω… ταξιδιωτικές οδηγίες, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν είναι η καταλληλότερη περίοδος για αναζήτηση καριέρας στην περίφημη χώρα της ευκαιρίας. Μπορεί να υπάρχει μια αισιοδοξία μετά την εκλογή Ομπάμα, αλλά αυτό δεν έχει φτάσει ακόμα στην πραγματική οικονομία, σε βαθμό που να προσφέρονται αρκετές και καλές δουλειές. Ιδιαίτερα σε ξένους. Εκτός αν ο επαγγελματικός σου κλάδος είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Για να μην είμαι άδικος βέβαια, η Βόρεια Αμερική αναμφισβήτητα προσφέρει ενδιαφέρουσες προκλήσεις και δυνατότητες. Όχι μόνο λόγω διαφορετικού οικονομικού συστήματος, αλλά και (κυρίως κατά τη γνώμη μου) επειδή είναι μια πιο μεγάλη και πολυπολιτισμική κοινωνία. Μιλάμε πάντα για μεγάλες πόλεις. Ιδιαιτέρως η Νουέβα Γιόρκ, εκτός από Μέκκα του καπιταλισμού, είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πόλη, με μεγάλη ποικιλομορφία και πολλές εκπλήξεις. Δεν είναι υπερβολή ότι μπορεί να μένεις εκεί πολλά χρόνια και κάθε μέρα να έχεις ένα διαφορετικό μέρος να δεις. Το θέμα είναι ότι αν έχεις πολύ απαιτητική καριέρα δεν έχεις χρόνο και δυνάμεις να δεις και πολλά, εκτός από το γραφείο, το διαμέρισμα και τους σταθμούς του μετρό.

    Η Ολλανδία θεωρώ κι εγώ πως είναι καλή εναλλακτική λύση, για τους λόγους που ανέφερες κι εσύ και οι άλλοι σχολιαστές. Αν αντέχεις το πολύ υγρό κλίμα και τις απέραντες πεδιάδες. Εγώ προτιμώ χώρες με ορεινό και άγονο ανάγλυφο, όπως οι μεσογειακές. Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής, αλλά και ταχτικής. Στο ψηλά και δύσβατα βουνά αναπτύσσονται ευκολότερα αξιόμαχα αντάρτικα και οργανώνονται κυβερνήσεις… του βουνού. Βέβαια και για τις πεδινές χώρες έχει λύσεις η θεωρία του ανταρτοπόλεμου, όπως αντάρτικα πόλεως α λα Τουπαμάρος. Τέλος, δεν ξέρω αν το σκέφτηκες, αλλά από την Ολλανδία πέρασε ένα διάστημα και ο μέγας διανοούμενος επαναστάτης Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), εργαζόμενος για την Αλγερινή Επανάσταση, πριν συλληφθεί κατηγορούμενος για… παραχάραξη και δικαστεί το 1961 σε μια δίκη παροδεία. Ελπίζω να αποφύγεις τέτοιες κακοτοπιές, αλλά σε κάθε περίπτωση να είσαι σίγουρος πως θα έχεις στο πλευρό σου το διεθνιστικό κίνημα επαναστατικής αλληλεγγύης, το οποίο θα ασκήσει αφόρητες πιέσεις σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και τα μητροπολιτικά κέντρα επιρροής. Γιατί κατα βάθος υποψιάζομαι το σχέδιό σου. Η αναζήτηση επαγγελματικών ευκαιριών και πλουτισμού είναι πρόσχημα. Από πίσω κρύβεται η γενναία απόφασή σου να υπηρετήσεις τη διεθνή επανάσταση ως πράχτορας μέσα στα πιο απόρθητα κάστρα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, με στόχο τη διάβρωσή τους μέχρι την ποθητή κατάρρευση. Αν τα καταφέρεις, η θέση σου μέσα στους πρωτεργάτες της επαναστατικής πρωτοπορείας είναι δεδομένη. Αν όχι, πάλι δε θα ξεχαστείς, θα γίνεις μάρτυρας, σύμβολο και εμπνευστής των αγώνων της νεότερης γενιάς επαναστατών.

    Όπως και να χει, εύχομαι να κάνεις την καλύτερη επιλογη, και να μη χάσεις το ραντεβού με τις… κάλτσες!

    ΥΓ: Πετυχημένη η αλλαγή σκηνικού με τον πίνακα του Βαν Γκογκ. Εγώ είμαι θαυμαστής του παλιόφιλου του Γκωγκέν – ό,τι έγινε στην Αρλ περασμένα ξεχασμένα έτσι;

  19. Ο/Η Elikas λέει:

    @antidrasi+sex

    Κόκαλο ο Σαλονικιός, κάτι τον χάλασε…

    @HappyHour

    Να’ σαι καλά. Είτε τρώει η Ελλάδα τα παιδιά της είτε όχι, σίγουρα τα παιδιά της τρώνε φρίκες με την Ελλάδα. Και την κοπανάνε μαζικά τον τελευταίο καιρό.

    Μερικά κάποτε επιστρέφουν.

    @τσαλ

    Τι πίνεις; Είχες δεν είχες, με έχρισες «πράχτορα» της «επανάστασης» και μέγα στρατηλάτη του αντάρτικου πόλεων. Κάτι σε Κομαντάντε Μάρκο Βαν Μπάστερντ. Πίστεψε με, είναι το τελευταίο πράγμα με το οποίο σκοπεύω να ασχοληθώ (λυπάμαι αν σε απογοητεύω).

    Αν αυτό μπορεί να μετριάσει τον πόνο σου, ίσως περάσω κάποια στιγμή να σε αποθανατήσω με την κάμερα καθώς θα ανοίγεις μονοπάτια μέσα στη ζούγκλα με τη μασέτα σου (αδιαφορώντας για τα κουνούπια, τα φίδια και τυχόν εχθρικούς στρατιώτες που θα συναντήσεις στο δρόμο σου).

    Υ.Γ. Ο Γκωγκέν είναι το «Plan B». Manao Tupapau φίλε…

  20. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Υποδύεσαι καλά το ρόλο σου (αρνούμενος τις υποψίες για πραχτοριλίκι), και πράττεις πολύ συνετά. Αλλά αυτό τον Βαν Μπάστερντ τι τον ανέφερες; Το νεκροθάφτη των ελπίδων της πάλαι ποτέ κραταιάς της ΕΣΣΔ στο Γιούρο του ’88; Μια ομάδα μοντέλο, με Ντασάεφ, Ντεμιανένκο, Μιχαηλιτσένκο, Βασίλι Ρατς, Λιτόφτσενκο, Μπελάνοφ, Ζαβάροφ, Προτάσοφ και άλλους, υπό τις διαταγές του έμπειρου Λομπανόφσκι. Μετά ήρθε το «βρώμικο ’89» και οι παίχτες σκόρπισαν…

    Όσο για μένα, πίνω πράσινο τσάι από βιετναμέζικες κολεχτίβες, με λεμόνι από αυτοδιαχειριζόμενες κοοπερατίβες του Εκουαδόρ. Σχεδιάζω να ακολουθήσω κι εγώ τα χνάρια του μαιτρ Γκωγκέν, αλλά όχι να φτάσω μέχρι τον τελικό προορισμό του. Αρκούμαι μέχρι την Καραϊβική (πρώτο υπερπόντιο ταξίδι του).

  21. πω πω πω…όλα τα πόστα στην κεντρική Ευρώπη πιάσαμε!!!!!

    Εμείς πότε θα φύγουμε;;; (έστω από την βρωμόπολη αν όχι από την χώρα)
    ΖΟΥΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ 👿

  22. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Μπαλόνι, πριν φύγουμε, έχουμε πολιτικό καθήκον να εκτοπίσουμε τους… άλλους!

  23. Ο/Η streetfox λέει:

    πολύ καλώς κάνετε!! ώρα καλή στην πρύμη σας και αέρα στα πανιά σας
    …ζηλεύω –τι αν λέμε τώρα-
    και εύχομαι και στα δικά μας!!

  24. Ο/Η Elikas λέει:

    @Θάλασσα στο βουνό

    Σε ξέχασα και είσαι και γειτόνισσα… Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού και όλα τα σχετικά. Θα δείξει. Προς το παρόν, θα ανταλλάσσουμε επισκέψεις σε χαμηλό υψόμετρο και ίσως ιδρύσουμε και σύλλογο Ελλήνων απεγκλωβισμένων (παράρτημα Μπενελούξ).

    @Τσαλ

    Βενσερέμεν 🙂

  25. Ο/Η Elikas λέει:

    @Μπαλόνι

    Ψυχραιμία και καλό πογκρόμ του ταξικού οχτρού (με τη βοήθεια του Τσαλαπετεινού εννοείται).

    @streetfox

    Και στα δικά σας, και στα δικά σας… Να αραιώνουμε σιγά-σιγά 🙂

  26. Ο/Η Αγησίας λέει:

    Φίλε, σε ζηλεύω! Όχι για τις επαγγελματικές προοπτικές, αλλά για την απόδραση από αυτή την καταραμένη από τους πολίτες της χώρα. Αν όλα σου πάνε καλά, μην τολμήσεις να σκεφτείς επάνοδο, διότι θα το μετανιώσεις πολύ πικρά. Μόνο για διακοπές νάρχεσαι εδώ.
    Καλή σου επιτυχία.

  27. Ο/Η s'one λέει:

    Έχω μείνει μαλάκας – τρελλή σύμπτωση. Εάν χρειαστείς τίποτα, από ολλανδική μετάφραση μέχρι γενικές πληροφορίες, στείλε email – μένω 4μιση χρόνια εδώ. Ως ανταπόδωση για τα ποστ σου μέχρι τώρα…

  28. Ο/Η Elikas λέει:

    @Αγησίας

    Όπως λένε και τα παπαγαλάκια, «τον πούλο, τον πούλο»… Σε καλό να μας βγει.

    @s’one

    Σ’ ευχαριστώ πολύ και θα χαρώ να τα πούμε κι από κοντά. Μόνο στείλε μου σε παρακαλώ ένα mail γιατί δεν ξέρω το δικό σου.

  29. Ο/Η Σοφία λέει:

    Σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία όπου και αν πας
    Σε παρακολουθώ καιρό τώρα
    Δεν επικοινωνώ μαζί σου συχνά γιατί όλοι οι άλλοι με καλύπτουν σε σχόλια και δεν έχω κάτι πιο έξυπνο να πω.
    Όμως πραγματικά πιστεύω ότι είναι καλύτερο να τολμήσεις κάτι και ας μη σου βγει, παρά να κάθεσαι να κλαις τη μοίρα σου στη χώρα της κακομοιριάς.
    Μακάρι να μπορούσα κι εγώ ( και πολλοί άλλοι φαντάζομαι), να είχα την τόλμη και τη δυνατότητα να το κάνω.
    Αν μη τι άλλο στη ζωή σου προσπάθησες για κάτι καλύτερο!
    Εύχομαι το καλύτερο για σένα και την οικογένειά σου και σε ζηλεύω που άρπαξες την ευκαιρία γι’αυτή την αλλαγή στη ζωή σου.
    Πάντα μετανοιώνεις για πράγματα που δεν έκανες, πολύ σπάνια για ότι έκανες.
    Σοφία από Κέρκυρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s