Reality check (updated)

Update (16/1/10, 22:47)

«Tragedy in Haiti proves value of social media». Αξίζει να διαβάσετε το (ομολογουμένως εμπνευσμένο) editorial του theNation σχετικά με τα αντανακλαστικά που επέδειξαν οι χρήστες των  social media στον καταστροφικό σεισμό της Αϊτής.

Η δική μου εκδοχή όσον αφορά την ερμηνεία του φαινομένου δεν είναι τόσο αισιόδοξη  βέβαια…

————————————————————————————

Έχω την αίσθηση ότι όλο και πιο συχνά τελευταία βρισκόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που μας ξεπερνάνε. Με γεγονότα που μας κάνουν να νιώθουμε μικροί, φοβισμένοι και ανήμποροι. Με εικόνες αδιανόητες, σκέψεις αφόρητες, βιώματα που μέχρι πρότινος δεν τολμούσαμε καν να φανταστούμε.

Από την ρημαγμένη Αϊτή έρχονται ειδήσεις για οδοφράγματα χτισμένα με πτώματα σε αποσύνθεση. Για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους απελπισμένους, αγριεμένους και καταδικασμένους να πεθάνουν μαρτυρικά από πείνα, δίψα και αρρώστιες. Για τη βοήθεια που αργεί να φτάσει και για τις υποδομές που ποτέ δεν υπήρξαν σ’ αυτόν τον καταραμένο τόπο. Ίσως γιατί ποτέ δεν συνέφερε να δημιουργηθούν υποδομές που κοστίζουν χρήματα, ενώ προφανώς συνέφερε κάποιους το να εκμεταλλεύονται επί σειρά δεκαετιών την εξαθλίωση του ντόπιου πληθυσμού για να πλουτίσουν. Οι πλέον κυνικοί από αυτούς βλέπουν ήδη τις επιπτώσεις του σεισμού σαν μία πρώτης τάξης επιχειρηματική ευκαιρία για ανάπτυξη.

Δεν θέλουμε να ξέρουμε. Στέλνουμε ένα SMS στο τετραψήφιο νούμερο κάποιας ΜΚΟ, εκδηλώνουμε την αλληλεγγύη μας πατώντας ένα βιαστικό κλικ για να μπούμε σε κάποιο group συμπαράστασης στο Facebook, και προσευχόμαστε να καταφέρουμε να κοιμηθούμε κι αυτό το βράδυ.

Στην Ελλάδα, μία χορωδία πολιτικών, δημοσιογράφων και οικονομολόγων τραγουδάει το ρέκβιεμ της μεγάλης κρίσης. Η χώρα καταρρέει, η ανεργία καλπάζει, η εφορία δαγκώνει κι ο μόνος τρόπος να σωθούμε από το απόλυτο κακό είναι να δανειστούμε δισεκατομμύρια με ληστρικούς όρους. Και φυσικά να θυσιάσουμε για άλλη μια φορά τον γνωστό μαλάκα, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπαίτιους της  κρίσης. Ενώ καταλαβαίνουμε ότι κατά βάθος μας δουλεύουν, ενώ είμαστε σίγουροι ότι εκείνοι που μοιρολογούν πάνω από το κεφάλι μας είναι οι ίδιοι που μας έχουν φάει το κομπόδεμα, προτιμάμε να μη μάθουμε λεπτομέρειες που θα μας συγχύσουν ακόμα περισσότερο. Για να μην κατεβούμε κι εμείς στους δρόμους, όπου η βία ήδη έχει εδραιώσει την καθημερινή παρουσία της.

Δεν θέλουμε να ξέρουμε. Αλλάζουμε κανάλι στην τηλεόραση, ανταλλάσσουμε μερικά LMAO και ROTFL με τους followers μας στο Twitter, ποτίζουμε τα κολοκύθια στην εικονική μας φάρμα και προσευχόμαστε να ξυπνήσουμε σε έναν κόσμο όπου όλο και κάποιος πραγματικός φίλος θα βρεθεί να μας στηρίξει έτσι και χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα.

Στο μεταξύ, ο καιρός απέχει πολύ από το να θεωρείται φυσιολογικός. Για την ακρίβεια, ποτέ μας δεν τον θυμόμασταν έτσι. Τα δέντρα έχουν τρελαθεί κι ανθίζουν μες στο καταχείμωνο, οι σαύρες έκαναν πρωτοχρονιά παρέα με τα κουνούπια, τα ψάρια βγήκαν στους δρόμους για να σουλατσάρουν αμέριμνα. Στον υπόλοιπο κόσμο, τα ακραία καιρικά φαινόμενα σπάνε ρεκόρ που κρατούσαν αιώνες. Αλλού παγώνουν, αλλού ζεσταίνονται, αλλού καίγονται. Η ισορροπία της φύσης έχει διαταραχθεί. Η ανθρωπότητα έχει διαπράξει Ύβρη, και σύντομα θα της δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσει και τη φίλη της τη Νέμεση. Πουτάνα Κασσάνδρα, εσύ και οι προφητείες σου και οι συνάδελφοι σου οι Μάγιας, που κάθονταν κι έφτιαχναν ημερολόγια αντί για κεραμικά και κιλίμια όπως οι υπόλοιποι Ινδιάνοι…

Δεν θέλουμε να ξέρουμε. Συνεχίζουμε να μολύνουμε και να καταναλώνουμε σα να μην τρέχει τίποτα, ανακυκώνουμε κάνα κουτάκι αναψυκτικού όποτε θυμόμαστε, και προσευχόμαστε να πεθάνουμε στον ύπνο μας καλύτερα από το να ζήσουμε τον εφιάλτη που περιγράφουν τα επιστημονικά σενάρια για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.

Από τη μια μεριά μπορεί κανείς να μας κατηγορήσει για αναλγησία και ατομισμό, από την άλλη όμως είναι λογικό να μη θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας με χάπια. Να μη θέλουμε να ξέρουμε, γιατί είναι τόσος πολύς ο πόνος, τόσο μεγάλη η αδικία, τόσο τεράστια η ντροπή, που πραγματικά δεν μας αφήνει και πολλές επιλογές πέρα από το να ανοίξουμε μια τρύπα στην άμμο και να χώσουμε μέσα το κεφάλι μας.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν ελεύθερα μεταξύ τους και να συνεργαστούν ισότιμα για να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν εφικτό το να ενημερωθεί κανείς τόσο άμεσα για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου, ούτε το να συμμετάσχει ενεργά σε μία κοινή και παγκοσμιοποιημένη προσπάθεια για να αλλάξει αυτός ο κόσμος προς το καλύτερο.

Ίσως η φαινομενική αδιαφορία μας να είναι  αντανακλαστική κίνηση μπροστά στο σοκ και το δέος που προκαλεί το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας. Βλέποντας τόσα δεινά να ξεχύνονται γύρω μας, κατεβάζουμε με δύναμη το καπάκι και πασχίζουμε να μη σκεφτόμαστε τι απελευθερώθηκε και τι έμεινε κλεισμένο μέσα. Δεν θέλουμε να ξέρουμε.

Advertisements
This entry was posted in ψυχοτραυματικα. Bookmark the permalink.

18 Responses to Reality check (updated)

  1. Ο/Η Νικόλας Έλικας λέει:

    Πλέον κανείς δεν νιώθει υπέυθυνος για τίποτα και υπόλογος απέναντι σε κανένα. Ούτε καν εμείς οι ίδιοι απέναντι στο ίδιο μας τον εαυτό. Ζώα… απλά ζώα με τα χειρότερα αντανακλαστικά όλου του ζωϊκού βασιλείου… τσέκαρε κι αυτό αν θες:

    http://wp.me/pzqHF-29

    και το χειρότερο είναι πως δεν είναι αδυναμία, αλλά επιλογή…

  2. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Πιστεύω ότι ζούμε σε καθαρά μεταβατική εποχή ήδη από τα μέσα του 1990.

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    @Νικόλας

    Φίλε και συνονόματε, ένας γκρινιάρης Έλικας είναι αρκετός σ’ αυτόν τον κόσμο. Δύο είναι υπερβολή.

    Κατά τ’ άλλα, δεν διαφωνώ μ’ αυτά που γράφεις. Φυσικά και είναι επιλογή, τόσο το να αντιδράσεις στα γεγονότα όσο και το να μην κάνεις τίποτα. Το χειρότερο όμως είναι ότι πολύς κόσμος αρκείται στην ψευδαίσθηση ότι κάνει κάτι, χωρίς να αναρωτιέται καν για τα αίτια των δεινών γύρω του.

    Η πρόγνωση ενός σεισμού ίσως είναι αδύνατη, αλλά οι συνθήκες που του επέτρεψαν να επιφέρει τόσο πολύνεκρο χτύπημα οφείλονται σε ανθρώπινη δραστηριότητα.

    @Greek Rider

    Ναι, αλλά τώρα πραγματικά έχουμε φτάσει στο point of no return. Βεβαίως, οι εξελίξεις που δρομολογούνται (παγκοσμίως, όχι μόνο στην Ελλάδα) κρύβουν σημαντικές κοινωνικοπολιτικές εκπλήξεις.

    Κάποιες από αυτές μπορεί να είναι ευχάριστες…

  4. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Το Πορτ Ω Πρενς το 2003 είχε πληθυσμό περίπου 700.000 και τώρα έχει κοντά στα 3 εκατομμύρια. Κύρια αιτία της αστυφιλίας η μαζική εσωτερική μετανάστευση αγροτών μετά το ξενοκίνητο πραξικόπημα του 2004 που ανέτρεψε έναν δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο που δεν ήταν υπέρ των νεοφιλελεύθερων πειραμάτων (θυμίζει κάτι η ιστορία;) και κατέστρεψε (η αλλαγή καθεστώτος) τις – όποιες – παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Από τότε η Αϊτή ήταν πλήρως εξαρτημένη από τις εισαγωγές και τα ψίχουλα των διεθνών οργανισμών. Οι ελάχιστες δημόσιες υποδομές ιδιωτικοποιήθηκαν ενώ οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να τρώνε κουλούρια από… λάσπη, το μόνο «τρόφιμο» σε αφθονία. Πριν το σεισμό, το 2008 είχαν την ατυχία να χτυπηθούν από τρεις τυφώνες που είχαν σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και μεγάλες υλικές ζημιές. Οι ίδιοι τυφώνες στη συνέχεια έπληξαν και τη γειτονική Κούβα. Απολογισμός εκεί: 4 νεκροί. Η Κούβα επιπλέον έχει μόνιμα εγκατεστημένους εδώ και καιρό 400 γιατρούς στην Αϊτή που προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες, και ασφαλώς συνεχίζουν να το κάνουν και κάτω από τις τωρινές τραγικές συνθήκες. Άλλοι τόσοι περίπου είναι οι Αϊτινοί γιατροί που σπούδασαν στην Κούβα – προφανώς γιατί δεν μπορούσαν να σπουδάσουν στο Χάρβαρντ και το Στάνφορντ.

    Στο μεταξύ οι ΗΠΑ πρόλαβαν να στείλουν ήδη 10.000 ναυτάκια, για να διασφαλίσουν την τάξη και καλά, ενώ πολυεθνικές εταιρίες ήδη κάνουν σχέδια για την… ανοικοδόμηση της χώρας. Δε λέω σε κανέναν να μη στείλει χρήματα σαν βοήθεια, αλλά ίσως άλλη είδους βοήθεια είναι πιο επείγουσα. Όχι μόνο στους Αϊτινούς αλλά και σε μας τους ίδιους, που αν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο σκέψης μας βλέπω να γινόμαστε μπανανία όχι μόνο σε νοοτροπία αλλά και βιοτικό επίπεδο σύντομα. Ο καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο είναι πολύ μεγαλύτερη ουτοπία από τον σοσιαλισμό. Είναι ουσιαστικά ένα λαχείο που για κάθε έναν που κερδίζει εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλοι χάνουν. Περίπου όπως στην ταινία Slumdog Millionaire.

    Πρόσφατα διάβαζα αποσπάσματα από κείμενα του μαρξιστή αντιπροέδρου της Βολιβίας, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα. Εξηγεί πως στη χώρα του καθώς και άλλες της Λατινικής Αμερικής, διάφορα κινήματα και οργανώσεις (πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και πολιτιστικά) ένωσαν τις δυνάμεις τους με κοινή συνισταμένη τον αντιϊμπεριαλισμό και τη χειραφέτηση, και δημιούργησαν ένα πολιτικό υποκείμενο που «υποχρέωσε» την παραδοσιακή διασπασμένη αριστερά να ενωθεί και να πάρει την εξουσία, μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Αυτό είναι κάτι καινούριο και πολύ αισιόδοξο που δεν έχουμε δει ακόμα στην Ευρώπη. Ίσως ξενίζει τους «ορθόδοξους» μαρξιστές – λενινιστές, που πιστεύουν ότι το «επαναστατικό κόμμα» είναι προαπαιτούμενο για να συσπειρωθεί και να ριζοσπαστικοποιηθεί το προλεταριάτο ώστε να επαναστατήσει. Όμως ο μαρξισμός πρώτα από όλα είναι εμπειρία. Και η εμπειρία δεν είναι ποτέ στατική.

    ΥΓ: Επειδή προχθές ήταν η επέτειος της εκτέλεσης της συντρόφισσας Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο ψευδοδίλλημα «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», απαντάμε βροντερά «Επανάσταση»! Χορτάσαμε «μεταρρύθμιση», «αλλαγή», «επανίδρυση» και δε συμμαζεύεται. Βέβαια και η Επανάσταση εξελίσσεται όπως η ιδεολογία. Από το αντάρτικο υπαίθρου και πόλεως, ο σύγχρονος αποτελεσματικός ανταρτοπόλεμος διεξάγεται σε άλλα πεδία. Ακόμα και στα social media που αναφέρεις στην αρχή.

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    @Tsal

    Όπως πάντα ενημερωμένος και καίριος. Βεβαίως, για πάρα πολύ κόσμο όλα αυτά που γράφεις είναι ψιλά γράμματα. Προτιμάει ο άλλος να μείνει σε ένα αφοριστικό «όπου φτωχός κι η μοίρα του», να συμπληρώσει με ένα «μακριά από μας», να δώσει και το κατιτίς του για φιλανθρωπία και να ξεμπερδεύει. Δεν θέλει να ξέρει.

    Κι αν του χτυπήσει την πόρτα η κρίση, θα ξεσηκωθεί και θα γκρινιάξει ο Έλληνας, αποφεύγοντας ωστόσο να ερευνήσει σε βάθος γιατί προέκυψε η κρίση και ποιοι πραγματικά πρέπει να πληρώσουν για το έγκλημα. Πάλι δεν θέλει να ξέρει.

    Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, και μακάρι να είχαμε μια σοβαρή, σύγχρονη και ενωμένη αριστερά στο πλάι μας.

  6. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Έχεις δίκιο, φταίει και ο κόσμος για την αδιαφορία και τον μικροαστισμό του. Οι ευθύνες όμως δεν είναι ισομερείς, μεταξύ απλού λαού και περίφημης «πεφωτισμένης ιντελιτζένσιας» της αριστεράς. Υποθέτω μας έχει κάνει ζημιά το περίφημο «Η Κύπρος είναι μακριά» κάποιου ιστορικού εθνάρχη μας. Αν η Κύπρος είναι μακριά, πόσο μάλλον η Αϊτή…

  7. Ο/Η Кроткая λέει:

    Έλικα, διαβάζοντας το κείμενό σου, μου γεννήθηκε η εξής απορία: επί χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς όλον αυτό τον πακτωλό πληροφορίας. Ζούσαν καλά; Δεν το ξέρω, αμυδρά θυμάμαι κι εγώ τις εποχές της πιο «λελογισμένης και περιορισμένης» πληροφόρησης. Απλά αναρωτιέμαι, κατά πόσον ειμαστε «φτιαγμένοι» για να αντέχουμε τόσες πολλές πληροφορίες. Υποθέτω ότι όπως ένα μέσο στο μάχι αντέχει μέχρι κάποια Χ ποσότητα φαγητό και πέρα από αυτή σκάει, έτσι κι ένας μέσος εγκέφαλος αντέχει μέχρι κάποια Χ ποσότητα πληροφορίας και μετά «κρασάρει».

    Αφετέρου, δεν ξέρω πόσο βοηθά τους Αϊτινούς (εν προκειμένω, τους Κογκολέζους ή τους Παλαιστίνιους σε άλλες περιπτώσεις) το να γνωρίζω εγώ το δράμα τους, το να βλέπω εγώ τις εικόνες με τους νεκρούς τους. Τι προσέφερα εγώ στην Αϊτή; Ένα πικρόχολο κείμενο και μερικά χρήματα σε ένα λογαριασμό ΜΚΟ που ελπίζω να φτάσουν στον προορισμό τους. Τι άλλο μπορώ να κάνω; Να μια καλή ερώτηση.

    Αναρωτιέμαι εν τέλει, μήπως εκτός από την «περιβαλλοντική» και την «συστημική» ύβρι, διαπράττουμε και ύβρι στο επίπεδο της πληροφορίας, της τεχνολογίας, της ταχύτητας μτακύλισης της πληροφορίας και δεν ξέρω σε ποια άλλα επίπεδα.

    Στην τελική, η πληροφορία ΔΕΝ είναι γνώση. Ενίοτε, είναι το ακριβώς αντίθετο.

    Τι προτείνω; Δεν ξέρω. Άλλωστε, κι εγώ είμαι τόσο γκρινιάρα όσο κι εσύ. Από πότε οι γκρινιάρηδες έχουν προτάσεις;

    Τέλος, για μια ακόμα φορά, μες τον καταιγισμό του ο Τσαλ είπε τα σωστά.

  8. Ο/Η BUTTERFLY λέει:

    Περιεγραψες αυτα που νιωθω με τον ακριβεστερο δυνατο τροπο! Καλυτερα δεν νιωθω τωρα, μονο που να, ανακουφιζομαι που και καποιος αλλος νιωθει ετσι…
    Καλημερα, με οση αισιοδοξια και χαμογελα γινεται!

  9. Ο/Η Elikas λέει:

    Καλημέρα.

    @tsal

    “Πεφωτισμένη ιντελιτζένσια” της αριστεράς; Σ’ αυτόν τον αιώνα ή τον προηγούμενο; Και σε ποια ήπειρο;

    Το θέμα δεν είναι να επιρρίψουμε ευθύνες στον κόσμο ή στους ηγέτες (αν και κανονικά θα πρεπε), το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως τι παίζεται και γιατί, έτσι ώστε να πάρουμε τα μέτρα μας.

    Έλα όμως που οι πληροφορίες φιλτράρονται από τα μέσα εξημέρωσης και αναπαράγονται ακούσια από τη βάση. Για παράδειγμα, στις ανταποκρίσεις του BBC από την Αϊτή χορταίνεις από τον (αδιαμφισβήτητο) ηρωισμό των σωστικών συνεργείων, αλλά αν περιμένεις να ακούσεις κουβέντα για βαθύτερα τα αίτια της εξαθλίωσης έχεις ψωνίσει από σβέρκο.

    @κροτ

    Έχεις ένα δίκιο όσον αφορά το ψυχοτραυματικό του πράγματος. Κανένας δεν μπορεί να αντέξει όλο το βάρος του κόσμου στο κεφάλι του, να πληγώνεται για κάθε νεκρό και πεινασμένο του πλανήτη λες και είναι συγγενής του.

    Από την άλλη μεριά, το γεγονός ότι η πληροφορία δεν είναι πλέον καλουπωμένη και μεταποιημένη σε συστημική προπαγάνδα στο σύνολο της είναι θετικό. Το να ξέρουμε π.χ. ότι τα φτηνά καταναλωτικά μπιχλιμπίδια μας προέρχονται από κάτεργα στις χώρες του «αναπτυσσόμενου» κόσμου, ή το να κατανοούμε ότι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του τρόπου ζωής μας υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας, πέρα από ενοχές μπορεί να μας δημιουργήσει και την ανάγκη να αλλάξουμε νοοτροπία και να αντιδράσουμε δυναμικά.

    Διαφορετικά, είτε θέλουμε να ξέρουμε είτε όχι, κάποια στιγμή θα μάθουμε γιατί θα πάθουμε – και δεν θα μας αρέσει καθόλου.

    @butterfly

    Η ανακούφιση δεν είναι στο να μοιράζεσαι απλά τα ίδια συναισθήματα με άλλους, αλλά στο να ενώνεις τη φωνή και τις δυνάμεις σου μαζί τους για να συνδιαμορφώσεις έναν κόσμο που δεν θα σε κάνει να ντρέπεσαι που γεννήθηκες άνθρωπος. Κι ας είναι λίγο εγωιστικό σαν κίνητρο…

  10. Ζούμε στον αδιάφορο, ωχαδελφίστικο κόσμος μας και μένουμε εκεί απομονωμένοι. Η απόσταση ίσως εκφράζει κάποια δικαιολογία, αλλά είναι πραγματική; Πόσο συναισθηματικά βλέπουμε τις ειδήσεις και τα νέα του τόπου εκείνου; Μήπως με την ίδια επιφανειακή ενόχληση-πόνο που βλέπουμε κάθε άσχημο γεγονός; Πόσοι αναζήτησαν στο χάρτη την Αϊτή, την οικονομική της κατάσταση; Πόσο πόνεσαν αληθινά;

  11. Ο/Η Кроткая λέει:

    Δευτερολογώ ίνα απολογηθώ ( 🙂 ):

    Προφανώς και δεν είμαι κατά της ενημέρωσης. Αλλά έχω ένα θέμα με την υπερπληροφόρηση. Θέλω να γνωρίζω τι συμβαίνει στον κόσμο. Δεν θέλω (δεν θέλω, επαναλαμβάνω) να δω όλες τις εικόνες όλων των θυμάτων από κάθε πιθανή γωνία λήψης. Δεν θέλω να μάθω όλες τις ιστορίες διάσωσης, όλων των εγκλωβισμένων. Δεν μου προσφέρει τίποτα παραπάνω από την απλή γνώση που συμπυκνώνεται σε τρεις λέξεις: διακόσιες χιλιάδες νεκροί.
    Διακόσιες χιλιάδες νεκροί σε 1,5 λεπτό. Δεν φτάνει άραγε αυτό;

    Και επιμένω. Αν αυτές οι πέντε λέξεις δεν ήταν 5 ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις που αναπαράγουν χιλιάδες ήσσονος ή μείζονος αξίας πληροφορίες, ίσως, αυτές οι πέντε λέξεις να μην είχαν χάσει τόσο το νόημά τους. Ίσως να ανατριχιάζαμε αυθόρμητα διαβάζοντας ότι πέθαναν διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι. Ίσως να εξαγριωνόμασταν στ’αλήθεια, κι ίσως τότε να ήμασταν πιο «επικίνδυνοι».

    Η υπερσυσσώρευση πληροφορίας δεν διαφέρει πολύ από ένα σούπερ μάρκετ ή ένα mall. «Ψωνίζεις» ενημέρωση αβέρτα: ποδόσφαιρο, σεισμοί, οικονομική κρίση, χρηματιστήριο, περιβαλλοντική καταστροφή, ακραία καιρικά φαινόμενα, όλα ένας αχταρμάς μες το καλάθι -ό,τι πάρεις 2 ευρώ.

    Προσωπικά εξακολουθώ να προτιμώ να ψωνίζω ενημέρωση από το «μπακάλη».

  12. Ο/Η Elikas λέει:

    @δείμος

    Μπορεί κανείς να αντέξει τόσο πόνο αν δεν αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά; Σίγουρα όχι, θα οδηγηθεί στην τρέλα.

    Το ζητούμενο όμως δεν είναι να υποφέρει ολόκληρη η ανθρωπότητα για κάθε θύμα και κάθε καταστροφή. Το ζητούμενο είναι να πάρει μια βαθιά ανάσα, να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια και να φροντίσει να μην επαναληφθεί ποτέ τέτοιο κακό. Κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ανάβοντας κεράκια, ούτε αφήνοντας τους κερδοσκόπους να αναλάβουν την ανοικοδόμηση ενός ακόμα προτεκτοράτου ανενόχλητοι.

    @Κροτ

    Πολύ σωστά επισημαίνεις τη μετατροπή ενός ακραίου ειδησεογραφικού γεγονότος σε ψυχαγωγικό προϊόν. Από ένα σημείο και μετά, οι χιλιάδες ιστορίες «ευαισθητοποίησης» απλά πουλάνε δάκρυ, ηρωισμό και ενοχές, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούνται για αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

    Άσε που όταν βλέπεις τα πτώματα στιβαγμένα σου έρχεται μία ακατάσχετη επιθυμία να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου και να κρυφτείς στο λαμπερό σκηνικό ενός talent show.

    Αυτά συμβαίνουν αν «ψωνίζεις» από το τηλεοπτικό σουπερμάρκετ βέβαια (ενώ ο μπακάλης θα σου τυλίξει την είδηση στο περιτύλιγμα της αρεσκείας του). Το ίντερνετ όμως είναι μία άλλου είδους αγορά, όπου μπορείς να επιλέξεις ελεύθερα πληροφορίες και να τις προωθήσεις παραπέρα. Κι έτσι κάποιοι θα μάθουν αυτά που γράφει ο φίλος μας ο Τσαλ, κάποιοι θα το ψάξουν και θα μάθουν ακόμα περισσότερα, κάποιοι θα κινητοποιηθούν και θα βοηθήσουν ενεργά στην όλη προσπάθεια, και πάει λέγοντας.

    Φυσικά, κάποιοι απλά θα ανακυκλώσουν φωτογραφίες με καταπλακωμένα κορμιά, ικανοποιώντας τη νοσηρή περιέργεια του ανθρώπου να κοιτάξει τον θάνατο χωρίς να κινδυνεύει να τον δει κι εκείνος.

  13. Ο/Η pølsemannen λέει:

    Ρε α πάγαινε από κει, που θα μας πεις για τα εκ Γιαχβέ εκπορευόμενα SUV μας!

    Να ακούς Alex Jones στο ίδερνετ και να φοράς το αλουμινένιο σου καπέλο, για να μορφώνεσαι και να μην διαβάζουν τις σκέψεις σου οι ιλουμινάτι.

    Τώρα για τα σόσιαλ μύδια έχω να πω τούτο:

    Είναι σούπερ καραεύκολο να φτιάχνεις γκρουπάκια στο φέησμβούκιον ή να δώσεις 10 ευρά μέσω πιστωτικής στην unicef.

    Άλλα είναι τα δύσκολα.

    Και επειδή σε έχω ψυχολογήσει για αντεθνικώς δρώντα, πάρε και ένα αντεθνικό βίδεο να γουστάρεις.

  14. Ο/Η dame31 λέει:

    Δεν θέλω να ξέρω, δεν αντέχω πια να ξέρω και το εννοώ. Αν ξέρω θα σκεφτώ πως υπάρχει ένας εντεκάχρονος μικρός που μεγαλώνει, κι αν το σκεφτώ θα θυμηθώ τη Μήδεια. Θα του κόψω το λαιμό και μετά το δικό μου. Γιαυτό σου λέω, δεν θέλω να ξέρω….
    Γιαυτό έκλεισα τηλεόραση, δεν ακούω ειδήσεις, δεν διαβάζω εφημερίδα. Διαβάζω βιβλία με αναλύσεις για το τι εστί εθνικισμός και πατριωτισμός, βιβλία νεομαρξιστών, βιβλία γενικώς. Προσπαθώ να καταλάβω πως τα καταφέρνουν και βγαίνουν αυτοί πάνω από την καθημερινότητα κι έχουν το κουράγιο και το καθαρό (;) μυαλό ν’ αναλύουν.
    Ίσως αυτοί να μπορούν ν’ αποστασιοποιηθούν, εγώ πάλι στις παρούσες συνθήκες όχι. Μόνο ευχαριστώ την τύχη μου που δεν γεννήθηκα στην Αϊτή ή το Αφγανιστάν ή τη Γάζα κι έχω ακόμα την πολυτέλεια να διαλέξω αν θέλω να ξέρω ή όχι.

  15. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Με έχετε πει ότι είμαι μεγαλύτερος γκρινιάρης και από τον Ελικα.
    Όμως πιο πολύ από γκρινιάρης, είμαι αντιδρστικός.

    Λες:
    «Η τραγική ειρωνεία είναι ότι ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν ελεύθερα μεταξύ τους και να συνεργαστούν ισότιμα για να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν εφικτό το να ενημερωθεί κανείς τόσο άμεσα για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου, ούτε το να συμμετάσχει ενεργά σε μία κοινή και παγκοσμιοποιημένη προσπάθεια για να αλλάξει αυτός ο κόσμος προς το καλύτερο.»

    Όπως είπε και ο Greek Rider, ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο. Θέλω να πιστεύω ότι απλώς ακόμα δεν έχουμε βρει τον τρόπο να αξιοποιήσουμε όπως μπορούμε τους νέους τρόπους, ακόμα το ψάχνουμε.

    Το θέμα είναι θα προλάβουμε προτού μας φράξουν και αυτό?
    Ακόμα, σε δεύτερη ανάλυση, είναι αυτό η πραγματική λύση είναι είναι ακόμα ένα τρικ, για τον έλεγχο της αντίδρασης? *βλέπε Όργουελ 1984 και Μάτριξ Reloaded.

    Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και με όποια μέσα, οι χύτρες έχουν καπάκια με βαλβίδα για να μην εκρύγνηνται.
    Αν δεν προλάβεις όμως τη βαλβίδα, δεν υπάρχει τρόπος να κρατήσεις το καπάκι στη θέση του.

  16. Ο/Η Elikas λέει:

    @Πόλσε

    Εντελώς φιλικά, σε συμβουλεύω να ελαττώσεις τον Λιακόπουλο γιατί θα σου εξατμίσει τον εγκέφαλο. Εκτός βέβαια αν έχεις προβλέψει να παρακολουθείς τις εκπομπές του φορώντας τσίγκινο καπέλο τύπου Βίκινγκ (με κέρατα από καουτσούκ, μη βγάλεις και κάνα μάτι κατά λάθος).

    @dame31

    Καθαρό μυαλό δεν έχει κανένας πια μου φαίνεται. Κι ούτε πρέπει (εφόσον θεωρήσουμε ότι η σκέψη οφείλει να διαχωρίζεται από το συναίσθημα). Όσο και να αποστασιοποιούμαστε και να προσπαθούμε να αναλύσουμε τα φαινόμενα, μιλάμε για ανθρώπινες ζωές και όχι για νούμερα, τάσεις και στατιστικά σφάλματα.

    @antidrasi+sex

    Η ελευθερία του διαδικτύου είναι ένα τεράστιο πεδίο μάχης. Η έκβαση αυτής της μάχης θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της ανθρωπότητας. Αν επιτρέψουμε στην εξουσία να ελέγξει το τι λέγεται και το πόσοι μπορούν να το παρακολουθήσουν, δεν υπάρχει ελπίδα. Αλλά ακόμα κι αν δεν επιβληθεί λογοκρισία ή άλλη μορφή φιλτραρίσματος του περιεχομένου στο ίντερνετ, ο δρόμος που οδηγεί σε ριζική αλλαγή νοοτροπίας της πλειοψηφίας είναι μακρύς και ζόρικος.

  17. Ο/Η melen λέει:

    Η υπερπληροφόρηση, έχει (τουλάχιστον) δύο όψεις.
    Δες τι έγινε με το εμβόλιο κατά του Η1Ν1.
    Φωνάζαν από όλες τις μεριές αντιφατικά πράγματα.
    Ακούσαμε θεωρίες συνωμοσίας, διαβάσαμε φρικιαστικά τσέιν μέιλ, είδαμε διαφορετικά κράτη, να ακολουθούν διαφορετικές πολιτικές. Οι γιατροί, διχασμένοι κι αυτοί.
    Τελικά τι καταλάβαμε; Άσχετα από το τι επέλεξε να πιστέψει ο καθένας από μας, κανείς δεν μπορούσε να βάλει το «χέρι του στη φωτιά» για την ακριβή εικόνα της κατάστασης.
    Επέλεξε ο καθένας, βάσει πίστης και όχι βάσει γνώσης, για ένα θέμα τόσο ζωτικό όσο η υγεία.

    Δεν θέλω -προφανώς- να πω μ’ αυτό πως είμαι εναντίον της πληροφόρησης. Λέω, πως κάθε κατάσταση, έχει τα υπέρ της, τα κατά της και τις συγγενείς παραμορφώσεις της.

    Ωραία που ξανάρχισες να γράφεις εδώ.

  18. Ο/Η g.stefanou λέει:

    «άσχετο αλλά όχι μόνο…»

    Η Ζωή μας συζεί, μ’ ένα διαρκές Τώρα σε αλλαγή.
    Ο δικός μας κόσμος όμως, ό,τι νομίζουμε πως είναι πιο κοντά σε μας, όλοι οι άλλοι, που κάνουν την «κοινωνία» κι εμείς μαζί, είμαστε κάποιοι που ζούμε για το μέλλον, τότε που πρέπει να είμαστε «όπως πρέπει».
    Κάποιοι που ζούμε για το παρελθόν, τότε που έχουμε κατάθλιψη γιατί αισθανόμαστε ότι «κάποτε» ζούσαμε καλύτερα.

    Η αληθινή, η κρυμμένη σε κάποια όνειρα Ζωή μας, ρέει σ’ ένα διαρκές παρόν!
    Το οποίο συνήθως δεν αισθανόμαστε και αυτό κατρακυλάει προς μια κατάσταση «μη αξίας».
    Δεν έχει αξία ό,τι είναι αδιάφορο,

    Αν είχε,

    Οι «δουλειές» μας θα γινόταν με άλλο τρόπο, για άλλο λόγο, σε διαφορετική στιγμή και χώρο
    και η «διασκέδαση»,
    θα μπλεκόταν μαζί και μέσα σε ό,τι άλλο κάνουμε διαρκώς και κάθε στιγμή.

    Θα ήταν όλα μη βαρετά ή λιγότερο κουραστικά.
    Θα νυστάζαμε λιγότερο.
    Θα θέλαμε να κοιμηθούμε για να κάνουμε καινούρια όνειρα στον ύπνο μας, θα ξυπνούσαμε αλλιώς και για άλλους λόγους.
    Η ζωή μας, υποβιβάζεται κάθε στιγμή.
    Από παιχνίδι και φωνές και γέλια και κλάματα σε αλάνες, παραλίες και αυλές, γίνεται πλαστικές παιχνιδίστικες σαβουρίτσες μιας χρήσης, ή πλαστές περιπετειάρες στον υπολογιστή.
    Παιχνίδια στο δίκτυο, που μας συνηθίζουν κι αυτά στην ιδέα ότι είμαστε θέλοντας και μη σε μια κατάσταση διαρκούς προσπάθειας απέναντι σε άπειρες απειλές και άγχη και φόβους.
    Παιχνίδια και ριάλιτυ, και διαφημίσεις και ενημερώσεις, που παίζουν με τις σκιές του ασυνειδήτου μας. Αυτές που δεν ξέρουμε ή θέλαμε να αφήσουμε πίσω μας.

    Εχθροί με όλα, μοναχικοί, ρουφηγμένοι και αδύναμοι. Με κάποιες αστραπές κάθαρσης σε τηλεοπτικούς εράνους, με τα ονόματα των δωρητών στη συνέχεια ως ηχητικούς υπότιτλους. Παπάααμ!!!

    Άσχετο ίσως, καμιά φορά προσέχω γελαστές φάτσες που παίζουν σε κάποιο παιχνίδι για μάνεϊ.
    Που είναι όλοι αυτοί οι «χαρούμενοι άνθρωποι»;
    Εκτός τηλεόρασης – και μετά απ΄’ αυτήν – κάπου μπαίνουν και κρύβονται μάλλον…

    Γυρνάω σπίτι εξοντωμένος; μην έχοντας διάθεση να κάνω το παραμικρό;
    Ανοίγω την τηλεόραση για να φάω στο κούτελο τη χαριστική ή γυρνάω από μια δουλειά που γουστάρω πηγαίνοντας σε ένα σπίτι και μια κατάσταση που αγαπάω επίσης;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s