Το όριο της αφθονίας

20% λέει στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη 17%. Κάτω από το όριο της φτώχειας. Ογδόντα εκατομμύρια άνθρωποι, που δεν κατάφεραν να πιάσουν κάποιο στατιστικό όριο και άρα την πάτησαν. Να, για παράδειγμα, αυτός εκεί πέρα είναι φτωχός και δεν έχει να φάει, εσύ που παίρνεις δέκα ευρώ παραπάνω το μήνα δεν είσαι φτωχός, γιατί είσαι πάνω από το όριο. Απλό.

Και τι είσαι είπες; Ιδέα δεν έχω, μάλλον μικρομεσαίος. Ή κάτι άλλο εντελώς ασήμαντο, που προφανώς δεν χρήζει ιδιαίτερης προστασίας. Μετανάστης σα να λέμε. Κι όχι απ’ αυτούς που έχουν πιάσει την καλή, ε… Από τους άλλους, που δούλεψαν σκληρά σε χωράφια και οικοδομές για χρόνια, μέχρι που κατάφεραν να ξεπεράσουν κι αυτοί το όριο της ανέχειας. Στο τσακ.

Γιατί όμως να μην υπάρχει κι ένα όριο της αφθονίας; Ένα εισόδημα που έτσι και το ξεπεράσεις να χαρακτηρίζεσαι αυτομάτως πλούσιος; Κανονικά δεν θα πρεπε;

Θα το μετράγαμε άραγε με τη συνολική αξία των περιουσιακών στοιχείων, με το ετήσιο εισόδημα ή με το μήνα; Ας πούμε ότι θα πήγαινε με το μήνα – μισθοί, ενοίκια, τόκοι, απ’ όλα. Ταρίφα. Και πόσο θα ήταν;

Με 1.500 ευρώ θεωρείσαι υψηλόμισθος πλέον στην Ελλάδα, αλλά όχι και πλούσιος. Κι ακόμα κι αν ζευγαρώσεις και βρεθείς με άλλα τόσα, πάλι ίσα που βγαίνετε (και με την προϋπόθεση ότι δεν χρωστάτε δάνεια σε τράπεζες).

Ας πούμε τρία χιλιάρικα το κεφάλι λοιπόν; Άνετα, και με το παραπάνω – αν και πάλι εξαρτάται. Τέσσερα; Με πέντε χιλιάρικα το μήνα σίγουρα πρέπει να έχεις περάσει το όριο, έτσι δεν είναι; Επί δώδεκα, μας κάνει εξήντα χιλιαρικάκια το χρόνο. Και γαμώ τα φράγκα.

Κάτσε όμως, σιγά τα λεφτά για να θεωρείσαι πλούσιος. Πώς θα πάρεις Καγιέν με τόσα λεφτά; Εξοχικό με πισίνα; Σκάφος; Όλοι οι πλούσιοι έχουν από ένα, εσύ δεν θα ‘χεις; Ας το εκτοξεύσουμε λοιπόν το όριο, για να μην πληγούν τα αδύναμα στρώματα όσων καθαρίζουν καμιά πενηνταριά με εκατοστή χιλιάρικα το χρόνο.

Ας το πάμε κατευθείαν στα διακόσια χιλιάρικα. Τριακόσια, για να πιάσουμε και τους γιατρούς των ιδιωτικών κλινικών, που δεν κόβουν ποτέ απόδειξη. Αυτοί είναι στάνταρ πλούσιοι. Και οι περισσότεροι παίρνουν παραπάνω από 25.000 ζεστά και αφορολόγητα ευρώ το μήνα (για να μη σου πω εικοσιπέντε χιλιάρικα τη βδομάδα και δεν με πιστέψεις). Το πιάσαμε το όριο λοιπόν.

Ή μήπως όχι; Θέλω να πω, αυτοί εκεί που τους ανήκουν αεροπορικές εταιρείες και ποδοσφαιρικές ομάδες, αυτοί που παίρνουν εργολαβία από το δημόσιο κοτζάμ Εθνική Οδό (και την κάνουν πουτάνα), αυτοί που έχουν δικά τους τηλεοπτικά κανάλια και τεράστιες εκτάσεις με χρυσόβουλα σουλτάνων, αυτοί δεν είναι πραγματικά πλούσιοι; Δεν είναι λίγο άδικο να βάζουμε τους μεροκαματιάρηδες των πεντακοσίων και των χιλίων ευρώ στο ίδιο τσουβάλι με αυτούς; Τι να κλάσει ο γιατρουδάκος μπροστά στο ίδρυμα Λάτση τώρα, σωστά;

Ωραία λοιπόν, καθορίστηκε το όριο της αφθονίας. Κάπου στα 25 με 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Καθαρά (μπουαχαχά, λες και θα υπήρχαν κρατήσεις). Έτσι, να ‘χεις και εταιρικό τζετ άμα λάχει, με αεροσυνοδούς εξώφυλλα του Κοσμοπόλιταν. Τύφλα να ‘χουν οι διαφημίσεις του Τζόκερ… Πλούσιος, όχι μαλακίες.

2-3.000.000 ευρώ το μήνα λοιπόν. Το όριο της υπερβολής. Το πλαφόν της ασυδοσίας. Κάτω από τόσα, πρέπει να θεωρείσαι και να αντιμετωπίζεσαι σαν μικροαστός, όπως ακριβώς κι ο τύπος που βγάζει 850 ευρώ το μήνα με το ζόρι. Δίκαιο δεν ακούγεται;

Κουφάλα πλούσιε, τώρα να δεις τι θα πάθεις. Θα σου σβήσουμε όλα τα χρέη από τυχόν επενδύσεις που έκανες και ξεφούσκωσαν στην πορεία, θα δανειστούμε κάτι ψιλά από το πορτοφόλι σου και θα στα επιστρέψουμε μετά από λίγο με εξωφρενικό τόκο, θα σου κλείσουμε μεγάλες δουλειές για να γίνεις ακόμα πιο πλούσιος και να υποφέρεις, και θα σε προστατέψουμε από οποιονδήποτε μαλλιά θέλει να σου πετάξει πέτρες, δέρνοντας τον τόσο άσχημα που ο κόσμος θα καταλήξει να μισήσει εμάς αντί για σένα. Α, και επίσης θα κυλιστούμε χαριτωμένα στη μοκέτα σου και θα σε αφήσουμε να τρίψεις την κοιλίτσα μας.

Να σε δαγκώσουμε πάντως αποκλείεται. Να σε γονατίσουμε στη φορολογία όπως τους άλλους ούτε συζήτηση. Αν το κάναμε θα κινδυνεύαμε να σβήσουμε το δημόσιο χρέος και να ξαναγεμίσουμε τα ταμεία. Και μετά με τι μούτρα θα ερχόμασταν να σου ζητήσουμε πάλι δανεικά;

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, υπεροψιες, αγριαδες. Bookmark the permalink.

6 Responses to Το όριο της αφθονίας

  1. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Έτσι κι αλλιώς το στατιστικό όριο της φτώχειας (το ποσοστό του πληθυσμό με εισόδημα μικρότερο από το 60% του μέσου αν θυμάμαι καλά από τα οικονομικά) είναι σχετικό και απλά ενδεικτικό και όχι απόλυτο μέτρο φτώχειας. Ένας Ευρωπαίος πχ λίγο κάτω από τα όρια της φτώχειας θα θεωρούνταν ευκατάστατος για να μην πούμε πλούσιος στην Αϊτή ή σε χώρες της Αφρικής. Ένα παράδοξο είναι πως συνήθως όσο πιο φτωχή είναι μια χώρα τόσο πιο μεγάλο είναι το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε φτωχούς και πλούσιους.

    Η ουσία είναι ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην πρακτική οι λίγοι να εκμεταλλεύονται τη δουλειά των πολλών για να θησαυρίζουν, με την αιτιολογία πως το «κεφάλαιο» πρέπει να αμείβεται περισσότερο από την εργασία. Λες και το κεφάλαιο δουλεύει από μόνο του και δεν είναι μέσο. Πόσο μάλλον ο κηφήνας που το κατέχει. Ακόμα και ο εργαζόμενος επιχειρηματίας – υπάρχουν και τέτοιοι σίγουρα – που λέει ότι πάει πρώτος και φεύγει τελευταίος από το εργοστάσιό του, διάολε δεν αξίζει η δουλειά του 1000 ή 1.000.000 παραπάνω από τη δουλειά του τελευταίου εργάτη. Πως εξακολουθεί λοιπόν αυτό το άδικο σύστημα να επιζεί και μάλιστα να γιγαντώνεται τα τελευταία 500 τουλάχιστο χρόνια; Επειδή οι λίγοι πλούσιοι, μαζί με τον πλούτο, έχουν στα χέρια τους και τη δύναμη: Πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική, επικοινωνιακή κ.λ.π. ώστε να προστατεύουν τα «κεκτημένα» τους και παράλληλα να καλλιεργούν και την παραμύθα στους υπόλοιπους πως με… σκληρή δουλειά μπορούν παρόμοια να προκόψουν.

    Το οποίο είναι το ίδιο αληθές όπως για το άλογο που κερδίζει στον ιππόδρομο. Στιν ιππόδρομο του καπιταλισμού τρέχουν εκατομμύρια άλογα και οι πραγματικοί νικητές είναι ένα μικρό ποσοστό. Επιπλέον τις περισσότερες φορές ο αγώνας δεν είναι δίκαιος. Κάποια άλογα ξεκινάνε από πιο μπροστά, άλλα είναι καλύτερα εξοπλισμένα και προπονημένα, πολλά «κλέβουν» και συχνότατα η διαιτησία είναι μεροληπτική.

    Πίσω από τους πραγματικούς νικητές συνωστίζεται μια πολύ μεγαλύτερη ομάδα αλόγων και μουλαριών που έχει πετύχει ικανοποιητικά αποτελέσματα, ώστε να ζει καλούτσικα χωρίς να είναι φτωχοί ούτε και πλούσιοι. Η περίφημη «μεσαία τάξη». Που αγωνίζεται να φτάσει την ανώτερη και παράλληλα να μην ξεπέσει. Είναι αυτή που στην πλειοψηφία της ψηφίζει αστικά κόμματα εξουσίας, κοιτά να βολευτεί στο δημόσιο ή καμιά καλή εταιριούλα, δανείζεται και χρεώνεται στην προσπάθεια να πλησιάσει σε τρόπο ζωής και θεαθήναι τους πραγματικούς πλούσιους και που κατηγορεί τους «αναρχικούς» που τα σπάνε και τους ξένους που πάνε να της πάρουν τις δουλειές.

    Το ερώτημα είναι: Ένας κόσμος και μια οικονομία που δουλεύει για την απληστεία και την κερδοσκοπία των λίγων ή που υπηρετεί τις ανάγκες των πολλών; Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Ο τρόπος ανατροπής του άδικου συστήματος γνωστός. Διαρκής και δυναμική ταξική πάλη!

  2. Ο/Η Кроткая λέει:

    μα τι εκφράσεις…

    «δανεικά»… άκου δανεικά… επιδοτήσεις λέμε, υποστήιρξη για ανοικοδόμηση λέμε, συνδρομή λέμε…

    πώς εκφράζεστε έτσι!

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    @tsal

    Σωστά όλα όσα γράφεις, σωστό και το ερώτημα που θέτεις στο τέλος. Εκεί που διατυπώνω επιφυλάξεις είναι στο συμπέρασμα της ταξικής πάλης, κι αυτό επειδή θεωρώ ότι το όνειρο της εξάλειψης κοινωνικών ανισοτήτων δεν είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά τους φτωχούς (ή άντε και τους μικρομεσαίους). Κάτι τέτοιο προϋποθέτει ένα όριο αφθονίας, όπου ο Χ μισθωτός/επιχειρηματίας που βγάζει 4-5 χιλιάρικα το μήνα γίνεται ξαφνικά «ο άλλος», ο εχθρός. Ο πλούσιος…

    Ταξική πάλη ναι λοιπόν, αλλά όχι με βάση τον διαχωρισμό «εμείς και οι άλλοι». Με βάση την ανάγκη κατάργηση των ταξικών διαχωρισμών, που είναι εξίσου ντροπιαστικοί για την ιστορία του είδους μας με τους εθνοφυλετικούς διαχωρισμούς.

    Στην πραγματικότητα, είναι απλά θέμα κοινής λογικής. Δεν γίνεται ο ένας πίθηκος να μοιράζεται με άλλους τρεις μία μπανάνα, ενώ ο άλλος πίθηκος να έχει μια ολόκληρη μπανανοφυτεία δική του (την οποία φυσικά δεν μπορεί να φάει μόνος του).

    @Κροτ

    Επενδύσεις. Για ακόμα περισσότερες μπανάνες σε όλο και λιγότερους πιθήκους, μέχρι που δεν θα υπάρχουν πια ούτε μπανάνες ούτε πίθηκοι.

  4. Ο/Η dame31 λέει:

    Οικογενειακά, με μισθούς επιδόματα κι ένα νοίκι καθαρίζουμε γυρω στα 2.500 χιλιάρικα το μήνα. Θεωρούμαστε πλούσιοι και πολλοί είναι αυτοί που λυσσάνε πως πρέπει να μου κόψουν τον υπέρογκο μισθό μου των 1400 ευρώ, γιατί εγώ φταίω που η εθνική οικονομία πάει κατά διαόλου. Εγώ φταίω, όχι άλλος. Έχουν πείσει τον κόσμο πως πρέπει να εξισωθούμε όλοι στην αθλιότητα όχι σε κάτι καλύτερο.
    Το κακό δεν είναι αυτοί που θέλησαν να πείσουν τον κόσμο για κάτι τέτοιο, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το κακό είναι πως ο κόσμος πείστηκε πως αυτό πρέπει να γίνει….

  5. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Ρε μπαγάσα, νομίζω ότι εκεί που πήγες όχι μόνο ξαναβρήκες φόρμα (φούτερ-σπορτέξ), αλλά είσαι καλύτερος από ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s