Γιατί;

Το πιστόλι λοιπόν οπλίστηκε και εκπυρσοκροτεί, σημαδεύοντας στο στήθος μια χώρα που μας έχουν μάθει από παιδιά να πιστεύουμε ότι ποτέ δεν πεθαίνει.

Προτού αναρωτηθούμε το ποιοί πάτησαν τη σκανδάλη, πώς βρεθήκαμε μπροστά στο όπλο και αν μπορούν να σταματηθούν οι σφαίρες την ώρα που πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής τον στόχο τους, ίσως θα ήταν προτιμότερο να αναλογιστούμε το γιατί. Στο κάτω-κάτω, κάθε έγκλημα οφείλει να έχει κι ένα κίνητρο. Κι ας μην έχει ακόμα πτώμα.

Γιατί μας πυροβολούν λοιπόν;

Υπάρχουν πολλές και αντικρουόμενες απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι καμία σφαίρα δεν θα μας απειλούσε αν είχαμε καθήσει στα αυγά μας και δεν διεκδικούσαμε αυτονόητα εργασιακά δικαιώματα. Τα οποία αρκετές φορές σχετίζονται με φαινόμενα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, πελατειακών σχέσεων, νεποτισμού και αναξιοκρατίας.

Οι παθογένειες του δημόσιου τομέα όμως δεν αρκούν για να εξηγήσουν τέτοιο καταιγισμό από σφαίρες. Το ίδιο ισχύει για τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων επαγγελματιών, την παραοικονομία της καθημερινότητας μας και τις αγροτικές επιδοτήσεις που φαγώθηκαν σε σκυλάδικα. Καλή η συλλογική ευθύνη, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ο νόμιμος και παράνομος τζίρος όλων των υδραυλικών της χώρας μετά βίας αγγίζει τα κέρδη μίας και μόνον τράπεζας.

Μερικοί νομίζουν ότι απλά υπήρξε ένα θέμα κακοδιαχείρισης, πιθανόν οφειλόμενο στη λάθος κρίση της εκάστοτε πλειοψηφίας Ελλήνων φηφοφόρων (που ποτέ δεν ήταν ακριβώς πλειοψηφία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Καλοπροαίρετοι λοιπόν οι κυβερνώντες σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, απλά γεννήθηκαν ανίκανοι λόγω κομματικού σωλήνα και ενδεχομένως έμπλεξαν με λάθος παρέες στην πορεία. Μέχρι που κάποια στιγμή, άκουσαν πίσω τους ένα πιστόλι να οπλίζει.

Γιατί όμως τους ψήφισαν όσοι τους ψήφισαν; Για ένα όνομα; Για ένα σύμβολο; Για ένα ρουσφέτι; Ή μήπως για να επιβεβαιώσουν τη ρήση ότι η βλακεία είναι αήττητη; Και γιατί να μην έχει παίξει καθοριστικό ρόλο η συντονισμένη προπαγάνδα, που αναδεικνύει αφερέγγυα πρόσωπα και προωθεί επικίνδυνες πολιτικές, οι οποίες – εντελώς συμπτωματικά – μια ζωή εξυπηρετούν τους έχοντες, τους κατέχοντες και τους εξουσιάζοντες;

Σύμφωνα με κάποιους άλλους, ο λόγος που η χώρα βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση έχει να κάνει με ένα διαρκές οικονομικό έγκλημα όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση έως σήμερα (ή και ακόμα παλιότερα, φτάνοντας μέχρι την ίδρυση του Νέου Ελληνικού Κράτους).

Σε παραλλαγές, το κεντρικό μοτίβο της πολιτικής αυτών των κυβερνήσεων συνοψίζεται σε σκληρά φορολογικά μέτρα, εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, εκχώρηση δημόσιου πλούτου σε ιδιωτικά συμφέροντα, εκπλήρωση των στοιχειωδών υποχρεώσεων απέναντι στους πολίτες και τους πιστωτές, και κατόπιν διασπάθιση του υπόλοιπου δημόσιου χρήματος μέσα σε ένα κλειστό κύκλωμα αχαλίνωτης διαφθοράς. Οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής.

Όσο ισοπεδωτική κι αν ακούγεται, η παραπάνω θεωρία έχει μια κάποια βάση. Ωστόσο, η απληστία δεν είναι επαρκές κίνητρο, καθώς στις πράξεις των πολιτικών διακυβεύεται η υστεροφημία τους (γιατί με τέτοιο δικαστικό σύστημα και τέτοια αστυνομοκρατία δεν κινδυνεύουν από τίποτα άλλο).

Άλλοι βέβαια ισχυρίζονται ότι αυτό που πραγματικά φταίει είναι ότι μας επιβουλεύονται ξένα κέντρα. Γενικώς. Για τα ωραία μας γονίδια, που μας οδηγούν στο να εκλέγουμε κορόιδα. Ή για τα ωραία μας χρήματα, τα οποία ούτως ή άλλως είναι δανεικά. Ή για τα εδάφη μας, λες και υπάρχει ποτέ περίπτωση να θέλει κανείς να εισβάλει στην Ελλάδα για να εκμεταλλευτεί ανύπαρκτους πόρους μέσα από κατεστραμμένες υποδομές.

Η αλήθεια είναι ότι η παγκόσμια κερδοσκοπία υπάρχει, αν και δεν γνωρίζει σύνορα, θρησκείες και φυλετικά χαρακτηριστικά. Ο δε τρόπος με τον οποίο διεξάγεται το αέναο παιχνίδι του διεθνούς χρηματιστηρίου εξαφανίζει τα ίχνη των όποιων ηθικών αυτουργών. Οι οποίοι πιθανόν και να αγνοούν ότι οι αποδόσεις του επενδυτικού πακέτου τους είχαν σαν αποτέλεσμα τη χρεωκοπία μιας χώρας. Οποιασδήποτε χώρας.

Υπάρχουν και κάποιοι που ερμηνεύουν τους διαδοχικούς πυροβολισμούς αποκλειστικά με όρους ιδεολογικής καθαρότητας. Φταίει ο καπιταλισμός λένε. Αν ήταν σοσιαλισμός (κανονικός, όχι ιμιτασιόν), τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Στη συνέχεια τσακώνονται μεταξύ τους, επικαλούμενοι τις θεωρίες και πρακτικές ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν τον περασμένο και προπερασμένο αιώνα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, το να βρίσεις τον άνθρωπο που κατασκεύασε το όπλο είναι μακράν ο πιο βλακώδης τρόπος για να αμυνθείς απέναντι του. Είτε λέγεται Κολτ, είτε λέγεται Καλάσνικοφ, όσο και να αμφισβητήσεις τον ίδιο και τα επιτεύγματα του δεν πρόκειται να καταφέρεις τίποτα.

Πολύ απλά, γιατί δεν είναι αυτός που κρατάει το όπλο. Ούτε εκείνος που έχει το κίνητρο να το χρησιμοποιήσει.

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

26 Responses to Γιατί;

  1. Ο/Η Elikas λέει:

    Η παραπάνω ανάλυση είναι σαφέστατα ελλειπής και υπεραπλουστευτική, καθώς αποφεύγει να δώσει απαντήσεις και κυρίως αποσκοπεί στο να θέσει ερωτήματα. Είμαι σίγουρος ότι η συμβολή σας στο διάλογο θα την εμπλουτίσει.

    Ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την ασυνέπεια των απαντήσεων μου στα σχόλια. Για τις επόμενες ημέρες θα βρίσκομαι στον τόπο του εγκλήματος. Όχι για να προσπαθήσω να σταματήσω σφαίρες, αλλά για να τακτοποιήσω πιεστικές εκκρεμότητες.

    Ελπίζοντας ότι δεν πρόκειται να με βρει στο μεταξύ καμία αδέσποτη…

  2. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Καλά, έλα εσύ και θα σου πω εγώ.
    Όταν θα σε περιμένει ο τύπος με την καμπαρντίνα και τα γυαλιά κάτω από το σπίτι θα αναρωτιέσαι:
    -Τώρα αυτός είναι ασφαλίτης που ψάχνει την επόμενη γιάφκα του ΕΑ ή ο έφορας που περιμένει να με τσιμπήσει.

  3. Ο/Η Ioannis Skordopoutsoglou λέει:

    Εγώ δεν ανησυχώ. Θα έρθει ο Νίο.

  4. Ο/Η ESKARINA λέει:

    Το να προσπαθούμε να αποδώσουμε ένα σύνθετο φαινόμενο σαν αυτό που περιγράφεις σε μια αιτία, είναι μάλλον αφελές. Κατά τη γνώμη μου περισσότερες αιτίες συνέτειναν ή ακόμη και συνέπραξαν στο να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα.

    Π.χ. Αν στις δαπάνες του δημοσίου τομέα προσθέσεις τη «μικρή» φοροδιαφυγή και όλες τις υπόλοιπες *διαφυγές, τότε το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακά μεγαλύτερο. Πασπαλίζεις γενναιόδωρα με δανεικό χρήμα και βάζεις (στις περιρρέουσες συνθήκες) πολιτική ανικανότητα, συνεπικουρούμενη από διαπλοκή και προπαγάνδα προβολής, παρέα με ρουσφετάκια (μικρά και μεγάλα) και έχεις ήδη ένα κοχλάζον μείγμα. Ράντισε με αρκετή βλακεία, ωχαδερφισμό και αδιαφορία και είσαι ήδη στο στάδιο που πρέπει να απομακρύνεσαι γιατί σε λίγο θα αναφλεγεί. Σέρβιρε (το μπάχαλο που έχει δημιουργηθεί) με αποδόσεις και τον (έμφυτο) σκοπό του χρήματος να δημιουργεί περισσότερο χρήμα και αν δεν αρχίσουν τώρα οι πυροβολισμοί, σίγουρα κάτι έχεις κάνει λάθος στη συνταγή

    (και επειδή οι καιροί είναι πονηροί : Disclaimer – Η παραπάνω συνταγή δεν είναι μέθοδος παρασκευής εκρηκτικών υλών, αλλά συνταγή για την παρασκευή χώρας φλαμπέ)

  5. Ο/Η HappyHour λέει:

    Ισως αν δούμε το ζήτημα εκτός των δικών μας συνόρων να μπορούμε να δώσουμε μιαν απάντηση. Γιατί δεν είμαστε μόνο εμείς που υποφέρουμε. Αν δούμε κιόλας την Ιστορία της ανθρωπότητας (ένας ιστορικός θα βοηθούσε την κουβέντα μας-αν διαβάζει κανείς…) θα δούμε πως ανέκαθεν υπήρχε μία μάχη για το ποιος θα εξουσιάζει τον άλλον. Δεν ξέρω αν η απληστία είναι η αιτία. Μαλλον είναι παρενέργεια. Ο πρωταρχικός στόχος είναι η εξουσία που αν το επεκτείνουμε λίγο, είναι η ελευθερία του να κάνω ό,τι θέλω. Ετσι απλά ; Οχι πάντα. Φιλοσοφικά η εξουσία συνδέεται με τον φόβο του θανάτου, με την προσπάθεια δηλαδή του ανθρώπου να νικήσει την μοναδική βεβαιότητα στη ζωή του.

  6. Ο/Η Кроткая λέει:

    Εγώ πάλι νομίζω πως όλα όσα αναφέρεις είναι οι απαντήσεις στο γιατί. Αλλά όλα όσα αναφέρεις μέχρι την τελευταία παράγραφο είναι τα κομμάτια ενός παζλ. Το σύνολο του παζλ είναι η τελευταία παράγραφος.

    Το σύνολο του παζλ και η αιτία είναι ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός δεν είναι απλά το κολτ/καλάζνικοφ. Είναι ο εφευρέτης και ο κατασκευαστής και ο έμπορος και τελικά ο χρήστης του κόλτ/καλάζνικοφ και το ίδιο το κόλτ/καλάζνικοφ -όλα μαζί.

    Είναι το τοπίο, το σενάριο, ο σκηνοθέτης, το σκηνικό και ο πρωταγωνιστής της κακοστημένης κωμικοτραγικής αυτής φάρσας.

    Και ναι, αν υπάρξει απάντηση στον καπιταλισμό, τότε όντως είναι πιθανό τα δεινά μας να μειωθούν. Εξαρτάται από το ποια θα είναι η απάντηση.

    Και όλα αυτά γιατί ο καπιταλισμός είναι το σύστημα εκείνο που έχει ένα και μόνο στόχο: την μεγιστοποίηση και πολλαπλασιασμό του κέρδους υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Το σύστημα αυτό δεν το ενδιαφέρουν οι παράπλευρες ζημιές και είναι ικανό να χρησιμοποποιήσει οτιδήποτε (πρόσωπο, μέθοδο κλπ) για να επιτύχει το στόχο του. Και οι κυβερνήσεις/κυβερνώντες είναι απλά θεράποντες του συστήματος αυτού.
    Και η δημοκρατία (του) είναι άλλοθι, δικαιολογία και στάχτη στα μάτια. Είναι όπως όταν σου λένε «κοίτα μια πεταλούδα» για να στρέψεις αλλού το βλέμμα και να σου δώσουν να καταπιείς το καθαρτικό στη ζούλα.
    Για να μη μιλήσω για τους διάφορους διεθνείς οργανισμούς (ΕΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΗΕ. ΣτΕ, κλπ κλπ κλπ) που φτιάχτηκαν ακριβώς για να δουλεύει το σύστημα καλύτερα: αυτοί απλά λαδώνουν τους μεντεσέδες (του συστήματος).

    Εγώ μπορεί να ακούγομαι σαν την Παπαρήγα τώρα, αλλά ποιος είπε ότι έχει άδικο η Παπαρήγα; Δίκιο έχει σε πολλά, απλά δεν ξέρει πώς να πουλήσει το προϊόν της.

    Α, και συμφωνώ με τη Χάππι! Να γραφτεί στα πρακτικά, γιατί δεν συμβαίνει συχνά (λολ).

    [ΥΓ. Πρόσεξε μην αποκλειστείς στον τόπο του εγκλήματος και σε περάσουν για ύποπτο και σε μαζέψουν κι εσένα!]

  7. Ο/Η HappyHour λέει:

    Τι να πω εγώ τώρα μετά απο το «συμφωνώ με τη Χαππι» ; Έχω κάτι ψιλοδιαφωνίες περί δημοκρατιας αλλά δεν με παίρνει να διαφωνησω… 😛

    (Σαν την Παπαρήγα δεν μιλάς αλλά σαν τον Φάρο σίγουρα ! 😆 )

  8. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Συμφωνώ κι εγώ με τη σ/σα Κρότκαγια, αν και ιστορικά και διαλεκτικά είναι πιο αναμενόμενο το αντίστροφο (οι απαράτσνικ να συμφωνούν και να λιβανίζουν τους… ηγέτες!). Πολλές οι αιτίες της κρίσης, αλλά ο καπιταλισμός είναι το πλαίσιο που της γεννά και τις ενθαρρύνει. Επιπλέον, έχει την ικανότητα να αξιοποιεί τις κρίσεις για να μειώνει την διεκδικητική δύναμη των εργατών και να ανακατανέμει τον πλούτο (ακόμα περισσότερο) υπέρ της πλουτοκρατίας. Τα χει πει εδώ και 160 χρόνια ο σ. Μαρξ, λέγοντας ότι οι κρίσεις είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού και ξεπερνιούνται είτε με καταστροφή συντελεστών παραγωγής (συμπεριλαμβανόμενης ανθρώπινης εργασίας) είτε με άνοιγμα νέων αγορών. Δηλαδή αφού ξεζουμιστεί ο εργάτης-καταναλωτής. Παραθέτω ενδεικτικά ένα απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στο Έθνος:

    Οσο και αν ακούγεται απίστευτο, μέσα στο έτος της κρίσης, το 2009, τα κέρδη αυτών των 500 αμερικανικών κολοσσών αυξήθηκαν έναντι του 2008 κατά… 335%! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Αύξηση κερδών 335% με πτώση του τζίρου κατά 8,7%! Η δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση εδώ και εξήντα χρόνια!
    Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη… απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!

    Η Παπαρήγα και το κόμμα της έχουν δίκιο στα περισσότερα που λένε (αφήνω στην άκρη κάποια ιδεολογικά ζητήματα, θα αναφερθώ σε αυτά κάποια άλλη στιγμή μέσω… «σαμιζντάτ»), αλλά εκτός από επικοινωνιακή απήχηση το πρόβλημα είναι οι λανθασμένες ταχτικές. Π.χ. χθες είχαν απεργία οι ναυτεργάτες οι προσκείμενοι στο ΠΑΜΕ. Ορθώς απήργησαν και επέβαλαν την απεργία τους. Το πρόβλημα ήταν πως ως μειοψηφία (2 απο τα 15 συνδικάτα, αν συγκράτησα σωστά) έδωσαν τροφή στα αστικά κόμματα και μέσα να απαξιώσουν την απεργία στη συνείδηση του κόσμου, με το αιτιολογικό ότι μια μειοψηφία συνδικαλιστών του ΚΚΕ απέκλεισε το λιμάνι του Πειραιά για… μικροκομματικές σκοπιμότητες. Δε συμφωνώ φυσικά με αυτή την επίθεση αλλά το γεγονός είναι πως περνάει στις πλατιές μάζες, ακόμα περισσότερο αφού πολλοί μπορεί να πλήττονται άμεσα από την απεργία, ως εργαζόμενοι στις μεταφορές, έμποροι, εκδρομείς, γονείς που έχουν πληρώσει την πενθήμερη εκδρομή των παιδιών τους κλπ. Προφανώς το δικαίωμα στην απεργία έχει προτεραιότητα και είναι ιερό. Όταν όμως δεν εξασφαλίζεται ευρύτερη συμμετοχή και αποδοχή της απεργίας, υπάρχει πρόβλημα. Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τις χωριστές συγκεντρώσεις και πορείες των συνδικάτων. Ο αντίλογος είναι ότι τα άλλα συνδικάτα είναι ξεπουλημένα. Ισχυρισμός που εν πολλοίς αληθής. Γιατί τότε χαρίζουν τους εργάτες στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες; Το ερώτημα δεν απευθύνεται μόνο στο ΠΑΜΕ αλλά σε όλες τις υγιείς προοδευτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις. Η απάντηση θα πρέπει να είναι ένα εννιαίο εργατικό μέτωπο που θα αντιπαρατεθεί στη δύναμη του κεφαλαίου και θα μπορεί να νικήσει. Αν αυτό απαιτεί την ίδρυση νέων συνδικαλιστικών φορέων, αυτό είναι το τυπικό ζήτημα. Η ουσία είναι πως την Επανάσταση θα την κάνουν οι εργάτες!

    ΥΓ: Τιμή και δόξα στον σ. Μιχαήλ Καλάσνικωφ!

  9. Ο/Η antidrasi+sex λέει:

    Krot, ο καπιταλισμός δεν είναι αυθύπαρκτος, δεν είναι μια οντότητα μόνος του, ούτε φυσικό φαινόμενο σαν την ηφαιστειακή στάχτη.
    Άνθρωποι κρύβονται από πίσω.

    Το ζήτημα ξεκινάει από τη στιγμή που το χρήμα, από μέσο συναλλαγής, έγινε το ίδιο ανταλλάξιμο/εμπορεύσιμο προϊόν.

    Κόψε τη δυνατότητα εμπορίας του χρήματος και δες πως φτιάχνουν αμέσως τα πράγματα.

  10. Ο/Η iguana λέει:

    Ελικα, νομίζω ότι από τα σωστα ερωτήματα που θέτεις λείπει ένα εξίσου (αν όχι περισσότερο) σημαντικό: Μόνο εμείς είμαστε το πρόβλημα;
    Και η απάντηση είναι σαφέστατα όχι, το πρόβλημα του υπερδιογκομένου χρέους τείνει να γίνει παγκόσμιο, να αφορά εξίσου ψωροκώσταινες όπως εμείς (ή και η Πορτογαλλία), δυνατές οικονομίες όπως η Βρετανία (13% ελλειμα), η και η Ισπανία, ακόμα και υπερδυνάμεις όπως οι ΗΠΑ.
    Ετσι εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι την πατήσαμε γιατί είμαστε λαμόγια,παρόλο που και αυτό επαιξε το ρόλο του. Αν όλα αυτα που βλέπουμε στην Ελλαδα γίνουν κοινος τόπος σε μια σειρά από κράτη (που μάλλον έτσι θα γίνει όπως δείχνουν τα πράγματα) , τοτε αυτό θα είναι και η καλύτερη απόδειξη ότι η Ελλαδα δεν κατουρησε στο πηγάδι, απλά είναι μικρό μέρος ενός μεγάλου διεθνούς προβλήματος, και άρα απαιτείται διεθνής λύση.
    Αυτο που θέλω να πω απολουστευμένα είναι ότι μαλλον κάνουμε λάθος που εντοπίζουμε το πρόβλημα στα του Οικου μας. Καλώς σκεφτόμαστε και έτσι βεβαίως (because greece is a seriously fucked up place :P) αλλά δεν αρκεί…

  11. Ο/Η Кроткая λέει:

    Αντιδρασέξ.

    «Το ζήτημα ξεκινάει από τη στιγμή που το χρήμα, από μέσο συναλλαγής, έγινε το ίδιο ανταλλάξιμο/εμπορεύσιμο προϊόν.»

    Αυτό ακριβώς είναι ο καπιταλισμός, μάνα μου. Πριν τον καπιταλισμό, στις οικονομίες της μανιφακτούρας ή της φεουδαρχίας ΔΕΝ ήταν το χρήμα εμπορεύσιμο προϊόν!

    «Κόψε τη δυνατότητα εμπορίας του χρήματος και δες πως φτιάχνουν αμέσως τα πράγματα.»

    Άρα, κόψε/άλλαξε/αντικατάστησε τον καπιταλισμό, και προφανώς θα αλλάξουν τα πράγματα.

    [Παναγιά μου, μπήκε ο Κολοζόφ μέσα στο κεφάλι μου, κάντε κάτι!!]

    Χάππι, ξανα-λολλ!

  12. Ο/Η marx-engels-lenin λέει:

    Σας ζητώ συγγνώμη για την παραπομπή αλλά νομίζω πως θα διευκόλυνε σημαντικά το να καταλάβουμε τι παίζετε αν διαβάζαμε τις απόψεις του Γιάννη Δραγασάκη, μέλους του ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, κορυφαίου οικονομολόγου, και με αριστερό ήθος, συνέπεια και αξιοπρέπεια διαχρονικά δοκιμασμένη που σπάνια συναντάς στην εποχή μας.

    παραθέτω εδώ 2 πρόσφατες τοποθετήσεις του που νομίζω θα λύσουν αρκετές απορίες και διλήμματα

    1) http://www.dragasakis.gr/keimeno.php?id=693&eidos=mmeis.gr/keimeno.php?id=693&eidos=mme

    2) http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=18729

  13. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Είχα καταθέσει κι εγώ την άποψή μου επί τούτου, αλλά προφανώς έπεσε στο βωμό της λογοκρισίας λόγω πολλών συνδέσμων και ίσως και κάποιων «κακών λέξεων», όπως σαμιζντάτ. Θα περιμένω με υπομονή το 20ο αναθεωρητικό και αποκαταστατικό συνέδριο για να… δικαιωθώ.

  14. Ο/Η ΦΙΛΙΠΠΟΣ λέει:

    2010 – ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ

  15. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Επαναλαμβάνω το προηγούμενο σχόλιο μου γιατί προφανώς ο νοικοκύρης απουσιάζει και η παρέμβαση έπεσε θύμα του Μολώχ του αντι-σπαμ (όταν επιστρέψει μπορεί να σβήσει το έν από το δύο):

    Συμφωνώ κι εγώ με τη σ/σα Κρότκαγια, αν και ιστορικά και διαλεκτικά είναι πιο αναμενόμενο το αντίστροφο (οι απαράτσνικ να συμφωνούν και να λιβανίζουν τους… ηγέτες!). Πολλές οι αιτίες της κρίσης, αλλά ο καπιταλισμός είναι το πλαίσιο που της γεννά και τις ενθαρρύνει. Επιπλέον, έχει την ικανότητα να αξιοποιεί τις κρίσεις για να μειώνει την διεκδικητική δύναμη των εργατών και να ανακατανέμει τον πλούτο (ακόμα περισσότερο) υπέρ της πλουτοκρατίας. Τα χει πει εδώ και 160 χρόνια ο σ. Μαρξ, λέγοντας ότι οι κρίσεις είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού και ξεπερνιούνται είτε με καταστροφή συντελεστών παραγωγής (συμπεριλαμβανόμενης ανθρώπινης εργασίας) είτε με άνοιγμα νέων αγορών. Δηλαδή αφού ξεζουμιστεί ο εργάτης-καταναλωτής. Παραθέτω ενδεικτικά ένα απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στο Έθνος:

    Οσο και αν ακούγεται απίστευτο, μέσα στο έτος της κρίσης, το 2009, τα κέρδη αυτών των 500 αμερικανικών κολοσσών αυξήθηκαν έναντι του 2008 κατά… 335%! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Αύξηση κερδών 335% με πτώση του τζίρου κατά 8,7%! Η δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση εδώ και εξήντα χρόνια!
    Εδώ αρχίζει το ανατριχιαστικό μέρος αυτής της ιστορίας. Αφού ο τζίρος μειώθηκε και τα κέρδη απογειώθηκαν, είναι προφανές ότι μειώθηκαν τα έξοδα των επιχειρήσεων. Με ποιο τρόπο; Με τον απλούστερο: τη μαζική σφαγή των εργαζομένων. Αυτές οι 500 επιχειρήσεις που μέσα στο 2009 συσσώρευσαν αστρονομικά κέρδη… απέλυσαν 821.000 εργαζόμενους!

    Η Παπαρήγα και το κόμμα της έχουν δίκιο στα περισσότερα που λένε (αφήνω στην άκρη κάποια ιδεολογικά ζητήματα, θα αναφερθώ σε αυτά κάποια άλλη στιγμή μέσω… “σαμιζντάτ”), αλλά εκτός από επικοινωνιακή απήχηση το πρόβλημα είναι οι λανθασμένες ταχτικές. Π.χ. χθες είχαν απεργία οι ναυτεργάτες οι προσκείμενοι στο ΠΑΜΕ. Ορθώς απήργησαν και επέβαλαν την απεργία τους. Το πρόβλημα ήταν πως ως μειοψηφία (2 απο τα 15 συνδικάτα, αν συγκράτησα σωστά) έδωσαν τροφή στα αστικά κόμματα και μέσα να απαξιώσουν την απεργία στη συνείδηση του κόσμου, με το αιτιολογικό ότι μια μειοψηφία συνδικαλιστών του ΚΚΕ απέκλεισε το λιμάνι του Πειραιά για… μικροκομματικές σκοπιμότητες. Δε συμφωνώ φυσικά με αυτή την επίθεση αλλά το γεγονός είναι πως περνάει στις πλατιές μάζες, ακόμα περισσότερο αφού πολλοί μπορεί να πλήττονται άμεσα από την απεργία, ως εργαζόμενοι στις μεταφορές, έμποροι, εκδρομείς, γονείς που έχουν πληρώσει την πενθήμερη εκδρομή των παιδιών τους κλπ. Προφανώς το δικαίωμα στην απεργία έχει προτεραιότητα και είναι ιερό. Όταν όμως δεν εξασφαλίζεται ευρύτερη συμμετοχή και αποδοχή της απεργίας, υπάρχει πρόβλημα. Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τις χωριστές συγκεντρώσεις και πορείες των συνδικάτων. Ο αντίλογος είναι ότι τα άλλα συνδικάτα είναι ξεπουλημένα. Ισχυρισμός που εν πολλοίς αληθής. Γιατί τότε χαρίζουν τους εργάτες στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες; Το ερώτημα δεν απευθύνεται μόνο στο ΠΑΜΕ αλλά σε όλες τις υγιείς προοδευτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις. Η απάντηση θα πρέπει να είναι ένα εννιαίο εργατικό μέτωπο που θα αντιπαρατεθεί στη δύναμη του κεφαλαίου και θα μπορεί να νικήσει. Αν αυτό απαιτεί την ίδρυση νέων συνδικαλιστικών φορέων, αυτό είναι το τυπικό ζήτημα. Η ουσία είναι πως την Επανάσταση θα την κάνουν οι εργάτες!

    ΥΓ: Τιμή και δόξα στον σ. Μιχαήλ Καλάσνικωφ!

  16. Ο/Η Elikas λέει:

    Ένα γρήγορο σχόλιο, τώρα που βρήκα πρόχειρο ίντερνετ.

    Το όπλο εκπυρσοκρότησε κι οι σφαίρες ταξιδεύουν. Όπως κάθε θύμα πυροβολισμού, οι Έλληνες προς το παρόν νοιώθουν ένα περίεργο κάψιμο και δείχνουν έκπληκτοι όταν ακουμπάνε το χέρι τους στο θώρακα και συνειδητοποιούν ότι έχει μουσκέψει από το αίμα. Οι περισσότεροι δεν άκουσαν καν το μπαμ.

    Δεν είναι ζήτημα καπιταλισμού όμως αυτή η κατάσταση. Όχι μόνο. Καπιταλισμό έχουν κι άλλες δυτικές χώρες και δεν είναι τόσο κατεστραμμένες οι οικονομίες τους, ούτε οι κοινωνίες τους είναι τόσο βουτηγμένες στη διαφθορά και την απελπισία. Μπορεί να έχουν κοινωνικές ανισότητες και κερδοσκόπους, αλλά έχουν και υποδομές που παράγουν πλούτο, κρατικούς μηχανισμούς που φροντίζουν τους πολίτες, εξουσίες που κάποτε λογοδοτούν για την ασυδοσία τους.

    Δεν ονομάζεται καπιταλισμός λοιπόν αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Φεουδαρχικός σουρεαλισμός είναι το πολιτικό σύστημα. Τσιφλικάτο. Με δυναστείες που εναλλάσσονται στην εξουσία, με παρακράτος που κάνει κουμάντο, με μαφιόζους που θεωρούνται επιχειρηματίες, με γραφικούς καφενόβιους που περνιούνται για επαναστάτες. Και με έναν λαό πολιτισμικά εξαθλιωμένο, χυδαία καρικατούρα του παρελθόντος του. Ραγιάδες χωρίς αύριο, που ακόμα και τώρα που έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι τους, κοιτάνε πώς μπορούν να τη σκαπουλάρουν οι ίδιοι, επιστρατεύοντας κάθε μέσο για να πληρώσουν τα σπασμένα οι άλλοι. Οι όποιοι άλλοι.

    Έχω τρεις μέρες στην Ελλάδα και δεν βλέπω την ώρα να ξανασηκωθώ να φύγω. Ούτε όρεξη για καλοκαιρινές διακοπές δεν έχω. Προτιμώ να πάω κάπου αλλού, παρά να βρεθώ να πίνω ούζα κάτω από ένα αρμυρίκι, προσποιούμενος ότι αυτή η χώρα έχει και τα καλά της. Όχι πια. Όχι για μένα.

    Όσο για την αισιοδοξία μου ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, εξανεμίζεται ταχύτατα. Η μόνη συμβουλή που μπορώ να δώσω σε όσους έχουν καλή διάθεση και ικανότητες να κάνουν κάτι στη ζωή τους είναι μία:

    Σηκωθείτε να φύγετε από αυτό το μπουρδέλο πριν να είναι πολύ αργά.

  17. Ο/Η marx-engels-lenin λέει:

    Όταν έχεις οικογένεια, παιδιά, γέρους γονείς και δεν σε παίρνει και οικονομικά να σηκωθείς και να φύγεις, τότε μένεις αναγκαστικά σ’ αυτό το «μπουρδέλο» και παλεύεις μέχρι τέλους με νύχια, με δόντια και με το μυαλό σου να το καθαρίσεις όσο μπορείς από τους κάθε λογής «νταβατζήδες».

    Ειλικρινά ζηλεύω όσους μπορούν και την κάνουν γι «αλλού» αλλά δυστυχώς εμένα και πολλούς άλλους δεν μας παίρνει.

    Μένω λοιπόν, κρατώ την ψυχραιμία μου, ανοίγω τ’ αυτιά μου και το μυαλό μου, προσπαθώ να ενεργοποιήσω τη φαντασία μου, πλουτίζω τις γνώσεις μου και εξακολουθώ να ονειρεύομαι ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας.

  18. Ο/Η Elikas λέει:

    Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που είναι εγκλωβισμένος σ’ αυτή τη δυσάρεστη πραγματικότητα, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να ανοίξει μια πόρτα και να βρεθεί κάπου αλλού. Και χωρίς να φταίει για όλα όσα έχουν συμβεί ήδη ή πρόκειται να συμβούν στο μέλλον.

    Από αυτή την άποψη λοιπόν, το να λέω εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος «σηκωθείτε να φύγετε από αυτό το μπουρδέλο» είναι μία άδικη προσβολή και τίποτα παραπάνω. Ιδίως για όσους έχουν αγωνιστεί για να μην φτάσει το πράγμα στο απροχώρητο. Ακόμα κι αν το έχουν κάνει με αναποτελεσματικούς τρόπους.

    Δεν ξέρω ρε παιδιά, ειλικρινά. Μακάρι να μπορούσα πραγματικά να βοηθήσω, να βρω μια λύση που δεν έχει σκεφτεί κανένας άλλος, ή να βρω το χρόνο να παροτρύνω όσους ξέρουν τις λύσεις να τις μοιραστούν με τους υπόλοιπους. Αλλά τόσο πολύ που έχει ξεφύγει πια η κατάσταση, ούτε αυτό δεν έχω τη διάθεση να επιχειρήσω.

    Όποτε μου έρχεται καμία ιδέα, θα τη λέω. Μέχρι εκεί όμως. Έχω να κοιτάξω τη ζωή μου και να λύσω τα δικά μου προβλήματα. Δεν με πληρώνει κανείς για να κυνηγάω ανεμόμυλους βλέπετε. Και στο κάτω-κάτω, δεν έχω αποδείξει ότι μπορώ να προσφέρω και κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο. Νομίζω δηλαδή.

    Σίγουρα δεν έχω ίσο μερίδιο ευθύνης με όσους νέμονται την εξουσία και αναδιανέμουν τον πλούτο προς όφελος τους. Το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους από εσάς όμως. Άρα, σας εύχομαι να βρείτε τον τρόπο να επικοινωνήσετε ουσιαστικά μεταξύ σας, να συνεισφέρετε τις γνώσεις και την ενέργεια σας για το κοινό καλό και να καταλήξετε σε ανατροπές που θα επουλώσουν το συντομότερο δυνατόν τις πληγές αυτής της πολύπαθης χώρας. Που τρώει τα παιδιά της, τα διώχνει, τα φυλακίζει, τα εξευτελίζει, τα κοροϊδεύει και τα πυροβολεί.

    Καλή προσπάθεια, καλό κουράγιο και καλή τύχη.

    Υ.Γ. Το ξέρω ότι ίσως ακούγονται υπερβολικά μελοδραματικά όλα αυτά, αλλά αν είχατε μόλις ανταλλάξει τη γαλήνη ενός ηλιόλουστου και κατάμεστου Vondelpark με το πνιγηρό σκοτάδι των Κάτω Πατησίων, μπορεί και να γράφατε πολύ χειρότερα πράγματα.

    • Ο/Η Υπολανθάνων λέει:

      Γιατί, αναρωτιέμαι, τόσο συχνά ξεχνάμε την ένοια της σχετικότητας; Εσύ Έλικα, έκλεισες προφανώς έναν κύκλο ζωής στα Κάτω Πατίσια και ξεκίνησες έναν νέο στην Ολλανδία. Κάποιος άλλος μέσα στην ίδια βοιοματική αναγκαιότητα, αλλά με διαφορετική αφετηρία και δεδομένα, ξεκινά από το Ιράκ ή το Πακιστάν ή την Μποτσουάνα, και έρχεται στην Ελλάδα. Γι αυτόν τα Κάτω Πατίσια που για εσένα εξαντλήθικαν, μοιάζουν στην Γή της Επαγγελίας. Και η Ελλάδα αντί να ανοιχτεί σ΄αυτούς τους ανθρώπους και να τους εντάξει σιγά σιγά σε μια εύνομη κοινωνία πολιτών (που η ίδια ακόμα δεν έχει κατακτήσει, οκ, το γνωρίζουν κι οι πέτρες πια αυτό), και να συμπορευτεί με αυτούς, τους αντιμετωπίζει σαν υστερική γεροντοκόρη που αντικρύζει κατσαρίδες και ποντίκια, την ίδια ώρα που τα ποντίκια και οι κατσαρίδες είναι για τα καλά εγκατεστημένα μέσα στην εντυπωσιακά μεγαλοπρεπή και βλακωδώς περίτεχνη κόμη της!

  19. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Κοίτα να δεις, όπως η εμπειρία του σοσιαλισμού (υπαρκτού ή ανύπαρκτου) διαφέρει από χώρα σε χώρα το ίδιο και μορφή του καπιταλισμού. Άλλος ο καπιταλισμός των ΗΠΑ, της Βόρειας Ευρώπης, των «αναδυόμενων αγορών», της περιφεριακών μικρομεσαίων χωρών (όπως η Ελλάδα), της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Αυτό δε σημαίνει ότι ο καπιταλισμός είναι πιο «ευγενής» ή «πολιτισμένος» σε κάποιες χώρες, αλλά ότι οι κοινωνικές, ιστορικές, πολιτισμικές συνθήκες τον κάνουν να διαφέρει ανά τον κόσμο. Έτσι στις ΗΠΑ έχουμε μια χώρα με τεράστια οικονομική ανάπτυξη και δυνατότητες, αλλά και αδίστακτο ανταγωνισμό και ανισότητες (μέσα σε λίγες μέρες μπορεί από πλουσιοπάροχα αμειβόμενος χρηματιστής στη Γουώλ Στρητ να καταλήξεις να κοιμάσαι σε χαρτόκουτο). Στη Σκανδιναβία έχουμε επίσης καπιταλισμό αλλά και ενα πολύ αξιόλογο κοινωνικό κράτος με σεβασμό στους νέους, τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς, τις μειονότητες. Στην Ελλάδα έχουμε μπουρδελοκαπιταλισμό, που συγγενεύει με τον μαφιοκαπιταλισμό της Ν. Ιταλίας αλλά στο πιο ερασιτεχνικό (υβρίδιο από οθωμανικό τσιφλικαδισμό και μαυραγοριτισμό της κατοχής). Στην Αφρική έχουμε πρωτόγονου τύπου καπιταλισμό, με τον δικτάτορα ή 2-3 διεφθαρμένους πολιτικούς και τα σόγια τους να τους ανήκει η μισή χώρα. Ο κοινός παρονομαστής είναι ίδιος: το κυνήγι του κέρδους με κάθε μέσο (που επιτρέπει το κάθε σύστημα), η συσσώρευση κεφαλαίου σε λίγους πλουτοκράτες και η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, που προφανώς στις μέρες μας δεν απαρτίζεται μόνο από τους εργάτες της φάμπρικας αλλά και από όλους όσους δουλεύουν έναντι κάποιου μισθού, προσφέροντας την υπεραξία της εργασίας τους σε κάποιο εργοδότη, αφεντικό ή μέτοχο. Με άλλα λόγια, ένας είναι ο εχθρός, ο καπιταλισμός!

    Η Ολλανδία στην οποία αναφέρεσαι με εγκωμιαστικό τρόπο είναι μια χώρα που θεμελίωσε τη βιομηχανική και οικονομική της ανάπτυξη στην αποικιοκρατεία και το δουλεμπόριο, όπως και η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία (σε μικρότερο βαθμό). Στους δύο παγκοσμίους πολέμους κράτησε παθητική στάση (αν και είχε αξιόλογη αντίσταση στο Β) και μετά αξιοποίησε την οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ για να ανοικοδομηθεί. Δε αμφισβητω ότι οι Ολλανδοί και οι ξένοι που μετανάστευσαν στις Κάτω Χώρες δούλεψαν σκληρά για να απολαμβάνουν σήμερα ένα καλό βιοτικό επίπεδο. Και άλλοι λαοί όμως δούλεψαν το ίδιο ή και περισσότερο, με διαφορετικά αποτελέσματα. Ο καπιταλισμός δεν δημιουργεί ανισότητες μόνο μεταξύ ανθρώπων και τάξεων, αλλά και κρατών, σε μάκρο επίπεδο. Η επικράτηση κάθε φορά διαμορφώνεται από τους εκάστωτε συσχετισμούς δυνάμεων. Σήμερα η Ολλανδία είναι ενταγμένη στο κλαμπ των «ισχυρών» της Ευρώπης που εκμεταλλεύεται τις φτωχότερες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου αλλά και των άλλων ηπείρων, μέσα από το μηχανισμό ακριβές εξαγωγές -> κατανάλωση εισαγωγικών χωρών -> δάνεια για να στηριχτεί η κατανάλωση σε αυτές -> πίεση για απορρύθμιση αγορών και οικονομική ηγεμονία. Τα ίδια και χειρότερα κάνουν και οι ΗΠΑ, προσθέτοντας και γεωστρατηγικά δοακυβεύματα στο αλισβερίσι. Για να το πούμε διαφορετικά, για να πλουτίσει ένας πρέπει κάποιος άλλος να φτωχύνει. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε Ολλανδία εις βάρος κάποιου άλλου, αλλά να πολεμηθεί λυσσαλέα ο καπιταλισμός παγκόσμια για να οικοδομηθεί στη θέση του μια πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία. Εγώ πιστεύω πως μια τέτοια κοινωνία μπορεί να λέγεται σοσιαλιστική, μπορεί όμως να λέγεται και διαφορετικά. Αυτό που είναι αναγκαίο κοινωνικά και ιστορικά είναι να ανατραπεί ο χρεωκοπημένος στη συνείδηση των λαών καπιταλισμός, με ανάλογο τρόπο όπως η φεουδαρχία κάποτε παρέδωσε τα σκήπτρα στον καπιταλισμό.

  20. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Σόρρυ για τα μπολντ, ξέχασα να τα απενεργοποιήσω στη δεύτερη παράγραφο.

  21. Ο/Η επισκεπτης λέει:

    @tsalapeteinos
    Μια λεπτομερεια να επισημανω:
    Λες «Η Ολλανδία είχε αξιόλογη αντίσταση στο Β» (παγκοσμιο).
    Δεν ειχε. Το αντιθετο μαλιστα… Την παραδοση του στρατου (αρκετα νωρις) ακολουθησαν γιορτες για τον πανγερμανισμο και απο την χωρα στελεχωθηκαν εθελοντικα ταγματα SS αλλα και η συμμετοχη των ολλανδων στη wehrmacht ηταν αξιολογη. Μονο μια χουφτα κουμμουνιστες κρατησαν τα προσχηματα στην Ολλανδια.
    Κατα τα λοιπα συμφωνουμε

  22. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    @επισκέπτη
    Δεν είμαι ειδικός στο κεφάλαιο «ολλανδική αντίσταση» αλλά είχα διαφορετική εντύπωση. Έσσι κι αλλιώς πάντα οι «τρελοί» που αντιστέκονται είναι λίγοι. Οι περισσότεροι συμβιβάζονται, πολλοί συνεργάζονται κιόλας. Δεν ήταν λίγοι ούτε σε μας οι δοσίλογοι και οι γερμανοτσολιάδες – προφανώς από συμφέρον, όχι από ιδεολογία.

  23. Ο/Η Кроткая λέει:

    Έλικα, προφανώς και έχουν καπιταλισμό και άλλες χώρες. Οι περισσότερες. Απλά ο καπιταλισμός δεν εμφανίζεται με τον ίδιο τρόπο σε χώρες με διαφορετική ιστορία και γεωγραφία. Χώρες μα βαριά βιομηχανική παράδοση (Γερμανία, Βέλγιο), με χρόνια σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων(Σκανδιναβικές), με αποικιοκρατικό παρελθόν (Βρετανία, Γαλλία), δε μπορούν να ζουν την ίδια πραγματικότητα όπως χώρες που δεν είχαν καν δημοκρατία ως το 74 και έχουν κατά βάση αγροτική οικονομία.

    Είμαστε ο αδύναμος κρίκος, ήμασταν από πάντα και αυτό σκοπίμως συντηρήθηκε έξωθεν και ένδοθεν. Αλλά δεν είμαστε και καμιά παγκόσμια πρωτοτυπία, όσο κι αν μας αρέσει να κάνουμε πως είμαστε κάτι τέτοιο ακόμα και στα αρνητικά. Η Πορτογαλία για παράδειγμα έχει παρεμφερές παρελθόν με το δικό μας εξού και θα έχει παρεμφερή μοίρα. Αναμείνατε στους δέκτες σας, το επόμενο παιχνιδάκι των αγορών μυρίζει μπακαλιάρο.

  24. Ο/Η desierto, quizas, florido λέει:

    (τραγικά) επίκαιρο όσο ποτέ εκείνο το σχόλιο του Σιδηρόπουλου….

    Εν κατακλείδι

    Και τώρα φίλοι μου είν’ αργά
    μια καληνύχτα στη μαμά
    και λίγη στάχτη στα μαλλιά
    καιρός να πούμε αντίο

    Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
    με αρρωστιάρικους ψαλμούς
    κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
    γυμνοί μέσα στο κρύο

    Κατά τ’ άλλα εσείς
    που ‘σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
    βοηθήστε μας και λίγο
    δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
    μια ιδέα στεγανή
    που να μη μπάζει κρύο

    Πουλάμε σώμα και ψυχή
    δώστε μας λίγη προσοχή
    στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
    λουφάζουνε δύο δύο

    Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
    αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
    και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
    που χάσανε το πλοίο

    Κατά τ’ άλλα εσείς
    που ‘σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
    βοηθήστε μας και λίγο
    δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
    μια ιδέα στεγανή
    που να μη μπάζει κρύο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s