Μάντης κακών

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης με  κληρονομικό χάρισμα για να συνειδητοποιήσει ότι η Ελλάδα είναι καπακωμένη χύτρα ταχύτητας που βράζει. Με χαλασμένη βαλβίδα ασφαλείας. Οπότε τέρμα η ελεγχόμενη εκτόνωση και το καθησυχαστικό σφύριγμα. Το καπάκι δεν πρόκειται να αντέξει για πολύ ακόμα. Κι ας ξεγελάει πολλούς αυτή η φαινομενική σιωπή που διανύουμε τον τελευταίο καιρό.

Στο συγγενικό και φιλικό μου περιβάλλον, όλες οι ιστορίες έχουν το ίδιο χρώμα. Μαύρο. Άλλοι χάνουν τη δουλειά τους, άλλοι είναι απλήρωτοι, άλλοι σχεδιάζουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, άλλοι έχουν βυθιστεί στην κατάθλιψη, άλλοι είναι τόσο εξοργισμένοι που μπορεί να κάνουν καμιά μαλακία. Σχεδόν όλοι τους χρωστάνε. Κανένας τους δεν «έφαγε», «χώθηκε» ή «φτιάχτηκε». Κι αυτούς τους ελάχιστους που ξέρω και υποψιάζομαι ότι τσιμπολόγησαν στη ζούλα κάτι ψίχουλα από το μεγάλο φαγοπότι, τους έχω κόψει την καλημέρα εδώ και καιρό.

Ίσως γιατί με ενοχλούν βαθύτατα οι άνθρωποι που επιμένουν να ζουν σε έναν φανταστικό και καβατζωμένο κόσμο, πιστεύοντας (ή απλά διαδίδοντας) ότι θα περάσει αυτή η κρίση σχετικά ανώδυνα, θα «λογικευτεί» το πόπολο και θα αποδεχτεί τη μοίρα του, και – με λίγες μεταρρυθμίσεις και κάμποση υγιή ανταγωνιστικότητα – σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα ορθοποδήσουμε εξαγνισμένοι. Ψυχραιμία χρειάζεται μόνο, πίστη στους θεσμούς και σεβασμός στην εξουσία των σοφών αγορών. Αμήν.

Στοιχηματίζω το δεξί μου αρχίδι ότι αυτό είναι το μόνο σενάριο που αποκλείεται να παίξει. Ακόμα κι αν καταλήξουμε σε 5-6 χρόνια να υποδεχόμαστε τον Σαμαρά στο αεροδρόμιο ως απελευθερωτή του έθνους, αυτό που θα έχει μεσολαβήσει θα είναι τρελά άγριο. Όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή δεν έχει υπάρξει ούτε μία περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία όπου ένας λαός υπέστη τόσο απότομη υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου χωρίς να έρθουν τα πάνω-κάτω. Και οι μεγάλες ανατροπές δεν έρχονται ποτέ μέσα σε συνθήκες κοινωνικής νηνεμίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

Δεν ξέρω αν θα γίνει επανάσταση, χούντα, πόλεμος ή κάτι άλλο εξίσου δραματικό.  Μπορεί απλά να γίνει μια γερή εξέγερση κι ένας προσωρινός στρατιωτικός νόμος. Αν και ίσως συμβεί κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν έχω ιδέα πόσο θα κρατήσει η αναστάτωση, ούτε ποιος θα βγει νικητής στο τέλος. Το μόνο που ξέρω είναι ότι – δυστυχώς – θα πεινάσουν και θα σκοτωθούν άνθρωποι. Πολλοί θα φύγουν μετανάστες, στερώντας τη χώρα από το καλύτερο δυναμικό της. Το πολίτευμα θα αποσταθεροποιηθεί τελείως, παίρνοντας άλλη μορφή (περισσότερο ή λιγότερο δημοκρατική). Η δε οικονομία θα καταρρεύσει νομοτελειακά. Είτε λόγω χρεών, είτε λόγω διεθνούς νομισματικής-χρηματοπιστωτικής κρίσης, είτε λόγω συρρίκνωσης της εγχώριας αγοράς, είτε λόγω βίαιης ανατροπής του καθεστώτος. Πιθανότατα από κάποιον συνδυασμό των παραπάνω.

Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις και οι συνδαιτημόνες τους έσπειραν απερίσκεπτα θύελλες. Ήρθε η ώρα να θερίσουν τυφώνες. Και όχι, αυτό δεν είναι κάτι που θεωρώ απαραίτητα καλό. Άλλωστε, οι τυφώνες τα δικά μας σπίτια θα σηκώσουν.

Πριν με απαξιώσετε ως ακραίο μηδενιστή και ψευδοπροφήτη, διευκρινίζω για άλλη μια φορά ότι θα προτιμούσα να μην συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά, καθώς κι ότι δεν πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας ισχυρός θετικός πόλος για να σηκώσει το βάρος της αλλαγής. Που καλά θα κάνει αυτή τη φορά να έρθει γρήγορα και να είναι ουσιαστική, αλλιώς, ευτυχισμένο το 1950.

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμηθείτε τη Γιουγκοσλαβία. Μέχρι την πτώση του υπαρκτού, ήταν μια χώρα με σχετική ευημερία (σε σύγκριση με τις χώρες στη σοβιετική σφαίρα επιρροής). Και από κοινωνική ειρήνη, νορμάλ (δε μιλάω για εκτοπίσεις αντιφρονούντων, αλλά για εθνοφυλετικές και θρησκευτικές διαμάχες). Μόλις 4-5 χρόνια πριν ξεσπάσει η κόλαση του εμφυλίου πολέμου, κανένας Γιουγκοσλάβος δεν μπορούσε καν να διαννοηθεί ότι όλα όσα θεωρεί δεδομένα στη ζωή του απειλούνται με τόσο ριζική ανατροπή.  Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έρθει μια μέρα με ακροβολιστές και βόμβες. Κι όμως, για όποιον ήθελε να δει, τα σημάδια ήταν ορατά.

Άλλες οι συνθήκες βέβαια εδώ, άλλες οι εποχές, και άλλου είδους αναταραχή μας περιμένει. Και για άλλους λόγους. Ελπίζω μόνο να μην αποδειχτεί τόσο βίαιη και καταστροφική. Αν και το καπάκι της χύτρας, όταν εκσφενδονίζεται είναι θανατηφόρο.

Advertisements
This entry was posted in griots, ψυχοτραυματικα, αγριαδες. Bookmark the permalink.

23 Responses to Μάντης κακών

  1. Ο/Η partizana λέει:

    Χα! Η Γιουγκοσλαβία από το 1948 μέχρι το 1991 (με μια μικρή διακοπή 3 χρόνων) ήταν διαρκώς χρεωμένη στο ΔΝΤ (ή τον προκάτοχό του). Αλλά ας μην πάμε τόσο μακριά και ας θυμηθούμε μόνο τα τελευταία 3- 4 χρόνια της, όπου το ΔΝΤ έκοβε και έραβε εκεί μέσα. Και τι σύμπτωση! Θυμάμαι που όλοι οι φίλοι μου θυμούνταν με νοσταλγία τα τελευταία χρόνια της ευημερίας αλλά όλοι υπογράμμιζαν ότι αυτή η ευημερία ήταν με ξένα λεφτά. .Πάλι κάτι μου θυμίζει αυτό!! Όπως και να χει, το τι ακριβώς θα γινόταν κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει με ακρίβεια, είχαν όμως βάσιμες υποψίες για τραγικά σενάρια.
    Το ότι θα σκάσει το καπάκι δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί ούτε στη χύτρα θέλουμε να μείνουμε, ούτε να αφήνουμε τη ρύθμιση της θερμοκρασίας στην καλή διάθεση αυτών που θέλουν να μας φάνε. Να βγουμε από τη χύτρα και να φροντίσουμε όταν σκάσει το καπάκι να πέσει στα κεφάλια αυτών που πρέπει. Όχι πάλι στα δικά μας!

    • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

      Το 1948 σίγουρα δεν υπήρχε το ΝΔΤ.Είχε άλλο όνομα που ιδρύθηκε μετά τη λήξη του 2ου ληστρικού ΠΠ με το δολλάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα συναλλαγών.Η Γουγκοσλαβλία ήταν χρεωμένη στον ιμπεριαλισμό αλλά όχι και υποδουλωμένη σ ΄αυτόν κι αυτό γιατί ελεγχόταν το ισοζύγιο πληρωμών με δαύτους,δηλδ.,είχαν τον κρατικό έλεγχο κατά κάποιο τρόπο στο εξωτερικό τους εμπόριο.Κάτι το παρόμοιο που εφάρμοζαν και οι υπόλοιπες
      ανατολικές χώρες στις δοσοληψίες τους με τους καπιταλιστές της Δ.Ευρώπης μετά το άνοιγμα του Β.Μπραντ προς αυτές,λόγω οικονομικών δυσχεριών που έβλεπαν τότε οι Γερμανοί κλέφτες τις αγορές σε παγκόσμια κλίμακα να στενεύουν.Με άλλα λόγια ούτε η Γουγκοσλαβία αλλά και οι υπόλοιπες χώρες της Α.Ευρώπης δε γονάτισαν από αυτούς.Άλλοι είναι οι λόγοι…Την περίπτωση της χύτρας την απάζομαι.Σύμφωνοι.

  2. Ο/Η HappyHour λέει:

    Έχεις δίκιο («τι να λέμε τώρα»). Απλά η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε (ιδιώς οι κάτω των 30 κ ανήκοντες σε μια μεσαία εισοδηματική τάξη) ότι υπάρχει περίπτωση να ζήσουμε σε μια σχετική φτώχεια. Αυτά λέγαμε δεν γίνονται ! Αλλά όπως λες κι εσύ όταν βλέπεις γνωστούς και φίλους να χάνουν τη δουλειά τους (και να μην μπορούν να βρουν άλλη ή να τους λένε εμείς ξεκινάμε από 700 ευρώ-μεικτά στους νεοπροσλαμβανόμενους ανεξαρτήτου πτυχίου ή προυπηρεσίας)και να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις του ε τοτέ σκέφτεσαι πως κάτι δεν παέι καλά. Και μιλάω για νέους και νέες χωρίς ιδιαίτερες υποχρεώσεις ένα ενοίκιο της τάξης των 300 ευρώ το πολύ και τα καθημερινά εξόδα τους, τα βασικά ε; τροφή, ένδυση άντε και καμιά μπύρα με φίλους. Απορώ δηλαδή με 590 ποιος μπορεί να επιβιώσει ;

  3. Ο/Η Μαλάκας λέει:

    Έχω ήδη στολίσει στο ράφι μου το βαζάκι με την φορμόλη.
    Τώρα το μόνο που λείπει είναι το δεξί σου αρχίδι, και αυτή τη φορά θα το απαιτήσω.
    Ο λόγος είναι απλός.
    Ο Ίδιος αναίσθητος / αλλοιωμένος κόσμος που ως τώρα σιωπούσε/συμμετείχε σε οποιαδήποτε, εξόφθαλμη, σήψη και παρακμή αυτής της κοινωνίας
    ( αναξιοκρατία – μίζες – κουμπαριλίκια – βολέματα – ρατσισμός ….), ο ίδιος αυτός αλλοτριωμένος κόσμος που έχει χάσει πια κάθε υγιή αξία, αυτός ο ίδιος που μετράει την αξία του ανθρώπου με το πόσα χρήματα έχει, που το μόνο που τον νοιάζει είναι πώς θα αράξει και πως θα επιδειχθεί,
    Ε Αυτός είναι που εσύ περιμένεις να εξεγερθεί.
    Και θα πάρει τον Πούλο.
    Και όσο για αυτούς που δεν έχεις κόψει την καλημέρα ,
    Θα πάρουν και αυτοί τον Πόυλο ,
    Θα έχει και Όνομα « Παράπλευρη απώλεια»

  4. Беднота (φτώχεια) καταραμένη, απειλεί τους ευτυχείς κατόχους Aει ποδ και Aει παδ, που δεν δίνουν μισή γαζέτα για το αν έχουν κατασκευαστεί από σκλάβους.

    O κανών των συγκοινωνούντων δοχείων. Aπλά ο ομφαλός του σύμπανδος έχει να φάει 2-3 πέη παραπάνω από τους μεσαιοταξίτες των άλλων πρωτοκοσμικών χωρών, λόγω εγγενών κοινωνικών και οικονομικών στρεβλώσεων.

    Tράγουδο: Igra rock ‘n’ roll cela Jugoslavija

  5. Ο/Η Jeanne λέει:

    Θα συμφωνήσω με τον σχολιαστή άνωθεν και παρα-άνωθεν…
    Όταν το απόστημα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, νεκρώνεται όχι μόνο το δόντι αλλά κι ο εγκέφαλος. Ποιος λαός λοιπόν να ξεσηκωθεί?Αυτός ο ίδιος που μένει παθητικός απέναντι στα πάντα, που το προηγούμενο Σάββατο πλημμύρισε σε μια ουρά χιλιομέτρων τα μπουζουκοκλαμπ της παραλιακής και που ανεβάζει τα ποσοστά τηλεθέασης στα τηλεσκουπίδια που του σερβίρονται… (Φυσικά!Να διασκεδάσει ο κόσμος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι όλοι αυτοί οι της μαζικής διασκέδασης-και πολλοί περισσότεροι-είναι άνθρωποι συγκεκριμένης μικροαστικής και ωχαδερφιστικής νοοτροπίας) Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και περιμένουν από κάποιον άλλο να βγάλει το φίδι από την τρύπα όσο εκείνοι θα κάνουν ανταύγειες στο κομμωτήριο και θα γυαλίζουν το καινούριο τους τζιπ. Όπως και οι περισσότεροι ΝΕΟΙ συνάδελφοί μου που δεν απεργούν ποτέ!Αυτοί οι ίδιοι που ψήφισαν το ένα κόμμα για να μη βγει το άλλο (!!!) αυτοί που δηλώνουν ότι » εντάξει δεν πάθαμε κ τίποτα που μας έκοψαν τους μισθούς, εδώ υπάρχουν άλλοι που πεινάνε»!!! Με αυτά και μ’αυτά (και με πολλά άλλα) τείνω,δυστυχώς να πιστέψω ότι ως λαός έχουμε μία πολύ υπό του μετρίου συλλογική νοημοσύνη που δεν μας επιτρέπει ούτε να κρίνουμε σωστά,ούτε την ευθύνη των εαυτών μας να αναλάβουμε ούτε τη δύναμη για αντίδραση να βρούμε. Δυστυχώς.

  6. Ο/Η Кроткая λέει:

    Καλά, δεν περίμενα και τίποτα αισόδοξο από του λόγου σου.
    Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη, κι εγώ η ίδια, αλλά όπως και να’χει, δεν περιμένω και πολλά από αυτόν τον κόσμο, δυστυχώς.

    Ωραίο κομματάκι, Πόλσε! 🙂

  7. Ο/Η Elikas λέει:

    @partizana

    Όπου έχει ανακατευτεί το ΔΝΤ έχει επέλθει γερή αποσταθεροποίηση. Τυχαίο; Προφανώς όχι. Και δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας για να βρούμε τι φταίει, κοινή λογική χρειάζεται.

    Όσο για το καπάκι, συνήθως όταν σκάει ο μόνος τρόπος για να τη γλιτώσεις είναι να σκύψεις εγκαίρως. Ή να μην είσαι εκεί.

    @HappyHour

    Οι προηγούμενες γενιές είχαν το τραύμα του ξεριζωμού, της κατοχής, του εμφυλίου, της χούντας. Εμείς (βάζω και τον εαυτό μου μέσα στους νέους), θα έχουμε το τραύμα του ΔΝΤ και των επιπλοκών του. Και – σε αντίθεση με τις προηγούμενες γενιές – δεν είμαστε καθόλου προετοιμασμένοι. Γιατί είναι άλλο πράγμα να περπατάς ξυπόλητος και να κινδυνεύεις να πεθάνεις από φυματίωση πριν κλείσεις τα είκοσι, κι άλλο να έχεις συνηθίσει μια ζωή με το κινητό στο χέρι και την επώνυμη ετικέτα στα ρούχα. Βοήθεια μας.

    @μαλάκας (είναι μόνο ένας)

    Το βάζο με τη φορμόλη μπορείς να το κρατήσεις για να φιλοξενήσει τη μασέλα σου παλιόγρια. Αυτό το στοίχημα δεν πρόκειται να το χάσω. Γιατί ναι μεν ισχύουν αυτά που λες, αλλά το ζώο είναι ήμερο μέχρι που θα πεινάσει.

    Κάνε ένα πείραμα αν θέλεις. Βρες τον πιο μπουχέσα σκύλο, την πιο λουλού, το κακομαθημένο που τρώει μόνο φιλέτο και βγαίνει να κατουρήσει φορώντας καρό παλτουδάκι. Ρίξτου ένα γερό χέρι ξύλο κι άστο νηστικό για μια βδομάδα. Μετά άπλωσε το χέρι σου να το χαϊδέψεις.

    Η δε «παράπλευρη απώλεια» μόνο αν τη στείλεις στο μέτωπο να σκοτωθεί δεν εξεγείρεται.

    @Πόλσε

    Παίζουν και τα συγκοινωνούντα δοχεία, αλλά αυτό είναι επικίνδυνο παιχνίδι για τις εξουσίες. Ιδίως σε μια εποχή που μέσω Άει ποδ και Άει παδ μπορείς να επικοινωνήσεις με ολόκληρο τον πλανήτη.

    • Ο/Η HappyHour λέει:

      «Η δε “παράπλευρη απώλεια” μόνο αν τη στείλεις στο μέτωπο να σκοτωθεί δεν εξεγείρεται.»

      Αυτό είναι πολύ μεγάλη κουβέντα που είπες ! Πολύ όμως !

  8. Ο/Η Elikas λέει:

    @Jeanne

    Οι «καρτονέρος» της Αργεντινής (που λέγονται έτσι γιατί ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να ζουν σε χαρτοκούτες) προέρχονται από την προ ΔΝΤ μεσαία τάξη. Αν ο τύπος με το τζιπ (όχι αυτός που έχει λεφτά στην Ελβετία, ο άλλος που πήρε δάνειο για να το αγοράσει) βρεθεί χωρίς τζιπ, χωρίς αυθαίρετο και χωρίς ψωμί να φάει, μια χαρά ξεσηκώνεται. Αγώνας δρόμου της εξουσίας βέβαια είναι να μη φτάσουμε μέχρι εκεί, γιατί τότε θα είναι game over. Έτσι όπως πάει το πράγμα όμως, το κόβω ψιλοαναπόφευκτο.

    @Κροτ

    Ρεαλιστής είμαι, όχι απαισιόδοξος. Και τα γράφω αυτά για να καταλάβουν ορισμένοι τι διακυβεύεται και να αντιδράσουν εγκαίρως, όχι για να κλάψουμε τη μοίρα μας όλοι μαζί. Από αυτόν τον κόσμο περιμένω πολλά, από την ελληνική αριστερά είναι που περιμένω ελάχιστα (σε επίπεδο ηγεσίας).

  9. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Μια από τα ίδια πιστεύω και εγώ. Μέλη της οικογένειάς μου χάνουν τη δουλειά τους και άλλοι που ξέρω είναι χρεωμένοι.

    Κοινός παρανομαστής η μεγάλη απογοήτευση.

    Ο Πάγκαλος προσπάθησε σε πρόσφατη συνέντευξη να ενοχοποιήσει τους πάντες («…όσοι δεν έχουν κλέψει την εφορία και δεν έχουν αυθαίρετο…»), εγώ δεν συμφωνώ με αυτό.

    Η ευθύνη όλων είναι που δεν τους πετάξαμε με τις κλωτσιές νωρίτερα εκτός συνόρων, παρόλο που ήμασταν έτοιμοι να το κάνουμε.

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    Σε λίγες ώρες πετάω για Λονδίνο. Σε καμιά βδομάδα θα είμαι στην Αθήνα – αν και ομολογώ ότι δεν έχω καμία διάθεση να γυρίσω. Με κάποιους από εσάς θα τα πούμε κι από κοντά. Εκτός απροόπτου, θα επιστρέψω στην ήρεμη, καπιταλιστική και συννεφιασμένη Ολλανδία τέλος Αυγούστου.

    Αν αργήσω να απαντήσω στα επόμενα σχόλια, παρακαλώ δείξτε κατανόηση.

    @Greek Rider

    Ο Πάγκαλος αποτελεί τη μπρουτάλ εκδοχή της ίδιας ρητορικής που εκτοξεύουν οι διάφοροι Πάσχοι και οι χειροκροτητές τους. Μια ρητορική επικίνδυνη, υποκριτική και εντέλει φασιστική.

    Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι υπερβάλω με αυτά που γράφω κι ότι γίνομαι γραφικός. Μερικοί μάλιστα συγχέουν το τι διαπιστώνω με το τι εύχομαι. Ας κοιτάξουν την Ιστορία – όχι αυτή των σχολικών βιβλίων, την αληθινή. Κι ας μου επιχειρηματολογήσουν πειστικά γιατί αυτά που προβλέπω είναι μηδενιστικές φαντασιώσεις και όχι η δυσάρεστη πραγματικότητα που ήδη μας χτυπάει την πόρτα.

    Και κάτι ακόμα:

    Ο τραπεζίτες, οι κουμπάροι και οι μεγάλοι επιχειρηματίες κάνουν πάρτι με τις εξελίξεις. Η «ευκαιρία της κρίσης» θα κάνει το έγκλημα του χρηματιστηρίου να μοιάζει με πταίσμα. Εκτός αν καταλάβουμε επιτέλους ότι ήρθε η ώρα να τους πάρει ο διάολος – κι αυτούς, και τους «δημοκρατικά» εκλεγμένους λακέδες τους. Πριν μας εξοντώσουν και γυρίσουν τη χώρα 60 χρόνια πίσω.

  11. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Επαναλαμβάνω σχόλιό μου με αφορμή το κείμενο «Ο απόλυτος θρίαμβος του καναπέ»

    Πράγματι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Όμως οι τελευταίοι που νομιμοποιούνται να διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους γι’ αυτό είναι οι δημοσιογράφοι και οι κάθε λογής opinion makers, που κατά τα προηγούμενα χρόνια συνέβαλαν τα μέγιστα στην επικράτηση και παγιοποίηση αυτής της κατάστασης. Ειδικά αυτή η καραμέλα για τα μεγάλα τζιπ, τα μπουζούκια και τις βίζιτες έχει μεγάλη απήχηση. Ενώ εκφράζει μια ηχηρή μεν, μειοψηφία δε. Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, του μόχθου, των ανθρώπων που εργάζονται με κάτω από το βασικό μεροκάματο, με μπλοκάκι, που φτιάξαν τα Ολυμπιακά έργα (Έλληνες και ξένοι εργάτες), που δεν έχουν γνωρίσει τι σημαίνει 8ωρο και ασφάλιση. Όλη αυτή η Ελλάδα δούλευε για μια ελίτ προνομιούχων και μια ακόμα υποελίτ κομματικών και επιχειρηματικών «στελεχών», ξεπουλημένων συνδικαλιστών, μεγαλοδημοσιογράφων, τηλεπερσόνων και τσογλανιών όλων αυτών. Δυστυχώς αυτή η «άλλη Ελλάδα» δεν είχε αρκετά δυνατή φωνή, εν μέρει με δική της ευθύνη, αλλά ακόμα περισσότερο επειδή αυτοί που ήταν δουλειά και καθήκον τους να την προβάλουν, την έπνιγαν ή την διαστρέβλωναν.

    Όσον αφορά τη μειωμένη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, εκεί τίθεται ένα άλλο ζήτημα ως προς τις μεθόδους διεκδίκησης και παρέμβασης των εργαζομένων. Σε παλιότερες ιστορικές περιόδους, η κάθοδος στο δρόμο ήταν η μοναδική διέξοδος. Σήμερα αυτός ο τρόπος είναι λιγότερο προσιτός και δημοφιλής, για πολλούς λόγους. Δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την «κουλτούρα του καναπέ», όπως απλουστευτικά διατείνονται όσοι κατά κύριο λόγο την έχουν επιβάλει. Επίσης ένα άλλο ζήτημα είναι ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην ηγεσία των συνδικάτων ανήκουν στην πλειοψηφία τους στην περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου», η οποία ήταν εκπαιδευμένη στις μεθόδους πάλης που έμεναν βασικά απαράλλακτες από την εποχή των μεγάλων επαναστάσεων. Η κοινωνία και οι συνθήκες αλλάζουν όμως. Ο Τόνι Νέγκρι και ο Μάικλ Χαρντ περιγράφουν στην «Αυτοκρατορία» ότι η εποχή της παγκοσμιοποίησης παρέχει και μέσα ανατροπής του συστήματος – όχι βέβαια από πρόθεση του συστήματος, αλλά από αδυναμία του να ελέγξει τον τεράστιο όγκο τεχνικών και επικοινωνιακών δυνατοτήτων πάνω στον οποίο στηρίζει την κυριαρχία του. Τα διαδραστικά επικοινωνιακά μέσα είναι μια τέτοια δυνατότητα, αλλά προφανώς δεν είναι από μόνα τους η λύση του προβλήματος.

  12. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Να προσθέσω επίσης, αναφορικά με τις «εσχατολογικές» προβλέψεις του εισηγητή ότι είμαι λίγο πιο αισιόδοξος. Εκτιμώ ότι αυτή τη φορά τουλάχιστο θα αποφύγουμε εμφυλίους, χούντες και εξεγέρσεις, μεγάλης κλίμακας τουλάχιστο. Όχι γιατί είμαστε σε ανεκτή κατάσταση ή επειδή θα μας λυπηθούν, αλλά απλά γιατί φοβούνται τέτοιες ακρότητες στο μαλακό υπογάστριο της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ, της «Δύσεως» γενικά. Δε θέλουν με τίποτα μια νέα Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, ούτε ένα παράδειγμα ανηπακοής που μπορεί να ακολουθήσουν και άλλοι φτωχοί συγγενείς. Δεν είμαστε πια στα 90ς, με το διαφαινόμενο «τέλος της ιστορίας» και την παντοκρατορία της μίας υπερδύναμης. Οι περιφερειακές δυνάμεις έχουν αρχίσει και αναδύονται (BRICs κ.α.), και μάλλον καλοβλέπουν τη δημιουργία νεός εναλλακτικού πόλου που μπορεί να εξελιχθεί σε «αντίπαλο δέος». Πιθανότητα όχι από ιδεαλιστικά κίνητρα αλλά συμφεροντολογικά, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός. Περιμένω λοιπόν ότι όταν τα πράγματα ζορίσουν κι άλλο – που είναι βέβαιο ότι θα γίνει – κάτι θα κάνουν για να μας χρυσώσουν το χάπι. Θα χαλαρώσουν λίγο το μνημόνιο, θα δεχτούν στα δάνεια περισσότερες δόσεις (ο Θεοδόσης), θα πετάξουν ενδεχομένως και κανένα ξεροκόμματο για τους πιο πειναλαίους – αντίστοιχα με τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού στην Κατοχή – και θα αποφύγουν τα χειρότερα. Έτσι βέβαια δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, απλά θα δοθεί παράταση ζωής στον μελλοθάνατο. Η χειρότερη επίπτωση θεωρώ ότι θα είναι μια χαμένη γενιά: η Γενιά της Κρίσης, όπως λέγαμε παλιά για τη Γενιά της Ήττας. Οι σημερινοί φοιτητές και νέοι άνεργοι που είτε θα υποχρεωθούν να μεταναστεύσουν είτε να φυτοζωήσουν θυσιάζοντας τις φιλοδοξίες τους, προηγούμενα εργασιακά «κεκτημένα», την οικογένεια, τον ελεύθερο χρόνο, την αξιοπρέπεια. Μαζί με όποια σπέρματα αντίστασης και ριζοσπαστικοποίησης πρόλαβαν να τους περάσουν οι παλιότερες γενιές ή ανακάλυψαν με κάποιο τρόπο μόνοι τους. Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο απαισιόδοξο γιατί καταδικάζει την όποια απελευθερωτική δυναμική των σύγχρονων σκλάβων. Διατηρώ βέβαια κάποια αισιοδοξία από τα δομικά στοιχεία αυτοκαταστροφής του συστήματος – βλ. προηγούμενο σχόλιο – τα οποία μπορεί να αξιοποιήσουν οι ανατρεπτικές δυνάμεις, αν τα συνδυάσουν με την προηγούμενο εμπειρία και καταφέρουν να συγκροτήσουν πολιτικό υποκείμενο το οποίο θα διεκδικήσει και θα πάρει στα χέρια του την εξουσία.

  13. Ο/Η streetfox λέει:

    Η σιωπή που κυριαρχεί αυτή την περίοδο είναι εκκωφαντική και προμηνύει θύελλες
    Η εξέγερση δεν θα αποφευχθεί όπως και οι απώλειες και ο μόνος τρόπος καταστολής της θα είναι αυτό που λες: η επιβολή κάποιου στρατιωτικού νόμου.
    Σε βάθος χρόνου, υποθέτω πως θα ζήσουμε και το μεγαλείο μιας οικουμενικής κυβέρνησης..
    και από εκεί και πέρα, αν θα ακολουθήσει εμφύλιος ή πόλεμος με γειτονική χώρα δεν μπορώ να το υπολογίσω αλλά δεν το αποκλείω κιόλας αφού η χώρα θα βρεθεί σε πλήρως ευάλωτη θέση.
    Τέλος απεύχομαι εντελώς την παράταση αυτής της κατάστασης με λίγα ψίχουλα ακόμη. Αρκετά ψίχουλα δεν διεκδικήσαμε?
    Πότε θα δημιουργήσουμε την ζωή?
    Και εδώ έρχεται ο μοναδικός παράγοντας που κάνει το άνθρωπο θηρίο
    Η πείνα.. Αν δεν πεινάσουμε δεν θα πετάξουμε από πάνω μας τους νταβατζίδες (εγχώριους και μη).
    Κρίμα που όλο αυτό το πλήθος, έχει αγνοήσει ως τώρα, την σημασία των αγώνων συντονισμένων ή αυθόρμητων … των δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί και ξεριζώνονται… της ευθύνης τους και της απουσίας τους στην κριτική της ελληνικής ιστορίας…
    Προκαλεί μέγιστη απορία πως με τόσες αποκαλύψεις περί διαφθοράς, δολοπλοκίας, ξεπουλήματος δεν έχει γίνει ακόμη το μεγάλο μπαμ στο κεφάλι του λαού..
    … ο ελληνικός λαός πιπίλησε τις δόσεις του δανείου, την ανάγκη της δουλίτσας του και υπολόγιζε στις εκλογές για μια θέση ακόμη…ανεχόμενος, ανεχόμενος, ανεχομενος…
    από την άλλη οι σκεπτόμενοι, οι αριστεροί, το κίνημα, οι εξεγερμένοι και ολης της ελλάδας οι κολασμένοι δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να οραματιστούμε την ίδια εικόνα.

    θα τιναχτούν όλα στον αέρα λοιπόν αναπόφευκτα
    δεν χρειάζεται υπολογισμός για αυτό
    αφού δεν υπάρχει πρόταση/εικόνα/ λόγος/ οραμα, το λόγο θα πάρει το ένστικτο της επιβίωσης…
    και «καρμικά» θα το ζήσουμε όλοι, γιατί έχουμε αυτό που δημιουργήσαμε

    φαίνεται πως η ατομική οξυδέρκεια και η κριτική δεν μας πήγε πουθενά… την περιφρουρήσαμε σαν κάτι μοναδικά δικό μας και πολύτιμο
    δειλοί στο να ακούσουμε και να συνεργαστούμε
    οι ιδέες οφείλουν να ξετυλίγονται, να δημιουργούν, να εξελίσσονται
    αν δεν δουλεύουμε πάνω στο συλλογικό καλό, θα φάμε ο ένας τον άλλον. Η μοναδική κατάσταση που απεύχομαι ειλικρινα, για αυτό και συνεχίζω να πιστεύω πως μπορούμε…
    μέσα σε κάθε κρίση κρύβετε μια ανάλογη (σε μέγεθος) ευκαιρία να πετάξουμε από πάνω μας (και μέσα μας) τα σκατά
    -με την προϋπόθεση να δημιουργούμε τα καλύτερα –

    καλή μέρα σε όλα τα σημεία του ορίζοντα

  14. Ο/Η Fileas Fog λέει:

    Πρόσφατα βρέθηκα κι εγώ Αγγλία για μερικές μέρες, και όταν επέστρεψα στην Αθήνα, μου ήρθε να ξεράσω, ειλικρινά..

    Μια χαρά τα λέτε, συμφωνώ ότι τα χειρότερα έρχονται, δυστυχώς.

    Πραγματικά όμως έχω κουραστεί, έχω σιχαθεί να ακούω και να μιλάω άλλο γι’αυτή την κολοχώρα (ναί αυτός ο χαρακτηρισμός της αξίζει), για το πού πηγαίνει, αν και πώς θα αντιδράσει ο κόσμος, κτλ κτλ…
    Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα που υποδουλώνει λαούς και κράτη. Δεν έφταιξε μόνο αυτό στο Ελλαδιστάν.

    Ολόκληρος ο μηχανισμός της ελληνικής κοινωνίας, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, είναι σάπιος. Είναι απλά θέμα χρόνου να καταρρεύσει, και έχει ήδη ξεκινήσει. Αλλά δε μου λέτε, όλοι αυτά τα ζωοειδή που κυβερνούν τόσα χρόνια, δεν είναι μικρογραφία του λαού? Είτε μας αρέσει είτε όχι. Καλό το φαγοπότι αλλά το πάρτυ τελείωσε. Πώς ήταν δυνατόν να υπάρξει διαφορετική κατάληξη??
    Ναι φταίει ο ήλιος, το κλίμα, και οι αόρατες Χαρδαβελοειδείς δυνάμεις.

    Ζώ και εργάζομαι μέσα σε αυτή την κοινωνία και έχω νιώσει τη δυσοσμία της μέχρι το κόκκαλο.
    Όταν ο καρκίνος βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, δεν υπάρχει ίαση, ίσως μόνο ένα θαύμα να βοηθούσε. Και in Real Life, δεν υπάρχουν θαύματα. Οι χημειοθεραπείες και οι κομπογιαννίτικες τεχνικές απλά καθυστερούν το αναπόφευκτο, δίνουν ψεύτικη ελπίδα στο συγγενικό περιβάλλον, και φυσικά βασανίζουν και ταλαιπωρούν τον ασθενή.
    Ο μόνος τρόπος για να ξαναυπάρξει η Ελλάδα ως υγιές βρέφος, είναι απλά και όμορφα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της ήδη βαριά άρρωστης Ελλάδας. Θάνατος και γέννηση, ένας σοφός μηχανισμός και απαράβατος νόμος που διέπει το σύμπαν και οδηγεί την εξέλιξη. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως δυστυχώς αλλά φυσικά, είναι να προηγηθούν οι στάχτες.

    Και Ρωτάω:
    Γιατί πρέπει εμείς η νέα γενιά να είμαστε μέρος της στάχτης?? Γιατί πρέπει να εξακολουθήσουμε να μένουμε εδώ δεμένοι χειροπόδαρα, να ποτίζει το πετσί μας με όλη αυτή τη βρωμιά, τη μιζέρια και την ασφυξία? Εντάξει να σπάσουμε τα δεσμά μας, αλλά…
    Γιατί να προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε τα σκατά της προηγούμενης γενιάς ??
    Ναι, γιατί να προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε τα σκατά της προηγούμενης γενιάς ??
    Ευθυνόμαστε και εμείς γι’αυτά μήπως??
    Μιας αποτυχημένης γενιάς που μας γαλούχησε σύμφωνα με το δικό της λανθασμένο τρόπο σκέψης και τείνει να μας κάνει σαν τα μούτρα της?
    Γιατί??
    Γιατί να βοηθήσω (αν υφίσταται κάτι τέτοιο πλέον) μια χώρα που όχι απλά δε μου πρόσφερε απολύτως τίποτα, αλλά με υποβίβασε σε σκουλίκι???

    Προσωπικά δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση τα παιδιά μου να μεγαλώσουν εδώ (και δεν πρόκειται). Το θεωρώ εγκληματικό.

    Και καλές να ήταν οι συνθήκες, ευημερία, ανάπτυξη κτλ (λέμε τώρα), δεν υπήρχε περίπτωση να έμενα στην Ελλάδα. Το «κλίμα» δε θα με σήκωνε ούτος η άλλως.
    Εδώ, νιώθω πια ξένος. Απλά όλο αυτό που συμβαίνει με κάνει να σηκωθώ να φύγω μια ώρα αρχύτερα.
    Θυμώνω με το σύγχρονο έλληνα, τον υπερόπτη αυτό, κουτοπόνηρο, χωρίς αληθινή παιδεία (χωρίς καν παιδεία εδώ που τα λέμε), χαβαλετζή, μίζερο και ασυνείδητο λαό, που όλα θεωρεί ότι περιστρέφονται γύρω του. Παράλληλα όμως θλίβομαι βαθύτατα για αυτή του την κατάληξη, ειλικρινά.

    Μπορεί να ακουστεί παράδοξο, αλλά δεν ντρέπομαι που είμαι έλληνας, είμαι περήφανος. Και γι’αυτό θα την κάνω σύντομα για εξωτερικό (στο καλό, και θα σας γράφω). Και ναι υπάρχουν κράτη (της βόρειας Ευρώπης για παράδειγμα) που όχι δεν είναι παράδεισος, αλλά ναι, είναι μακράν καλύτερα από δώ (όποιος έχει ζήσει έστω και για λίγο έξω καταλαβαίνει): πολύ καλύτερο βιοτικό επίπεδο, οργάνωση, ευκαιρίες, αξιοκρατία, ανθρώπινες πόλεις, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Βλέπεις κόσμο να χαμογελά, ισχύουν τα αυτονόητα, εφαρμόζονται οι νόμοι, υπάρχει ευγένεια, σεβασμός, παιδεία, στοιχειώδης συνείδηση, και συμπεριφέρονται στους μετανάστες σαν ανθρώπους (και όχι σα ζώα όπως εμείς στους δικούς μας). Εκεί αν θέλεις να κάνεις κάτι και παλέψεις μπορεί να το καταφέρεις, εδώ είσαι απλά καταδικασμένος.

    Κάπου, κάπως, κάποτε, ήτανε…
    Α ρε Ελλάδα πώς κατάντησες, virtual Ελευθερία, virtual Δημοκρατία, virtual Ιδανικά, virtual Reality. Κρίμα.

    Α, και όποιος μείνει Ελλάδα να παλέψει στο πέλαγος με τα σκατά, απλά να θυμάται ότι δε θα είναι απαραίτητα ήρωας.

    Έχω μια απορία, εδώ και δεκαετίες ο Έλληνας αποκαλεί ο ένας τον άλλον μαλάκα, είτε φιλικά, είτε για να τον βρίσει. Τυχαίο? Δε νομίζω.

    Είναι σκληρό, αλλά αυτή η χώρα παίρνει απλά αυτό που της αξίζει.
    Ζωή σε μας.
    Αμήν.

    Και να κλείσω με μια κάπως άσχετη φράση του Cancerman απο τα X-Files (ήταν παλιά τηλεοπτική σειρά):
    «Ο καλύτερος τρόπος για να προβλέψεις το μέλλον είναι να το δημιουργήσεις».

  15. Ο/Η fvasileiou λέει:

    Έχεις απόλυτο δίκιο: Υπάρχει στην ατμόσφαιρα ο φόβος του επερχόμενου. Κανένας δεν θέλει να σκέφτεται τον χειμώνα – όλοι φοβούνται για το τι μπορεί να συμβεί, δεν ξέρω όμως αν αυτός ο φόβος είναι αρκετός για να κρατήσει τα πράγματα σε ένα μέτρο.
    Το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή διέξοδος, διαφυγή, ελπίδα. Λίγο-πολύ είναι κοινή η αίσθηση ότι δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά πλέον. Ίσως να μην έχουμε να χάσουμε τίποτα πλέον.

    • Ο/Η Ανώνυμος λέει:

      Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα;
      Για ρώτησε λίγο τους γονείς σου…
      Αναπαράγετε όλοι την ηττοπάθεια και τον φόβο.
      Σαν να εύχεστε κρυφά την καταστροφή γατί βαριέστε να προσπαθήσετε.
      Αξιολύπητη στάση καλομαθημένων που κλαψουρίζουν.

  16. Ο/Η Elikas λέει:

    Ένα γρήγορο σχόλιο από το συννεφιασμένο Λονδίνο:

    Συμφωνώ με τον Τσαλαετεινό όσον αφορά τα περί καναπέ και γενιάς της κρίσης. Στις δύσκολες μέρες που έρχονται, η αντίδραση του κόσμου δεν πρόκειται να εκτονωθεί αποκλειστικά μέσα από φθαρμένα καλούπια (πορεία, ντουντούκα, συνδικάτα, αριστερά κόμματα, κλπ). Κι αυτό είναι μεν θετικό (γιατί θα αναδειχτούν νέες μορφές πάλης και εναλλακτικές πολιτικές προσεγγίσεις), αλλά είναι και αρνητικό (γιατί ένα άμορφο και ασαφές κίνημα είναι ευάλωτο στις δημαγωγίες του πρώτου τυχόντα). Όπως και να ‘χει όμως, η ιστορία κάθε άλλο παρά τελείωσε και η έκβαση το πολέμου κάθε άλλο παρά κρίθηκε.

    Ναι, έχουμε να κερδίσουμε ένα τεράστιο στοίχημα, ανατρέποντας όλα τα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα, σφάζοντας τις ιερές αγελάδες και εφευρίσκοντας ένα νέο όραμα. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, αλλά και μαζί.

    Έχει διαβρωθεί η ελληνική κοινωνία, κι αυτό έχει γίνει εσκεμμένα και συστηματικά για λογαριασμό της εξουσίας. Η προπαγάνδα δεν ξεκινάει και σταματάει στα δελτία των 8. Όλα όσα συνθέτουν το πολιτισμικό μας πλαίσιο έχουν κοινό παρονομαστή την αποχαύνωση, το βόλεμα, την πελατειακή εξάρτηση, κλπ. Γι’ αυτό και το όποιο κίνημα θα αποπειραθεί να απαντήσει στην κρίση δεν γίνεται να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από εργασιακά δικαιώματα και οικονομικές αντιπροτάσεις.

    Για αρχή, καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε τον φόβο. Ακόμα κι αυτό εδώ το κείμενο, τον φόβο καλλιεργεί. Κι ας το κάνει με σκοπό να ξεσηκώσει αντί να καθυποτάξει. Συσπείρωση λοιπόν. Στις γειτονιές, στις παρέες, στο ίντερνετ, παντού. Χωρίς μικροπολιτικά μπαϊράκια και άγονες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις. Καιρός να ξεκαπακώσουμε τη χύτρα.

  17. Ο/Η dame31 λέει:

    Make my day…..

    Είναι αυτά που σκέφτομαι και δεν θέλω να σκέφτομαι.

  18. Ο/Η Γιώργος Μαθιουδάκης λέει:

    ΜΟΥ ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΜΕ EMAIL.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΠΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΗ.

    «Βέβαιος είμαι μόνο για το είναι καθεαυτό. Ως εμπειρία, ως συνείδηση κειμενικότητας. Αβέβαιος, εάν είμαι (σολιψιστικά) μόνον εγώ και το σημαίνον. Αβέβαιος, εάν είμαι ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκα ότι ήμουν πεταλούδα ή εάν είμαι μία πεταλούδα που ονειρεύομαι ότι είμαι άνθρωπος. Αβέβαιος, εάν είμαι ένας καλωδιωμένος εγκέφαλος σε δοκιμαστικό σωλήνα Matrix. Αβέβαιος, εάν μπορώ ρητά να αληθεύω, καθώς κάθε λογικό σύστημα εμπεριέχει τουλάχιστον μία πρόταση που δεν είναι ούτε αληθής ούτε ψευδής, όπως το ρήμα ψεύδομαι. Αβέβαιος, εάν υπάρχει παρελθόν ή μέλλον, καθώς εδώ και τώρα ιστορώ και εδώ και τώρα μέλλω. Αβέβαιος, εάν το είναι στερείται (μηδενιστικά) νοήματος. Αβέβαιος, εάν η γνώση της αλήθειας είναι (αγνωστικιστικά) αδύνατη. Αβέβαιος, ακόμα κι εάν γεννήθηκα, καθώς δε θυμάμαι την γέννησή μου και ούτε γνωρίζω κανέναν που να θυμάται τη δική του. Αβέβαιος, ακόμα και για το εάν θα πεθάνω.

    Είμαι και δεν μπορώ να μην είμαι, κι ας βιώνω την αμετάκλητη απώλεια της εμπειρίας του άλλου, δηλαδή τη θνητότητα και ουχί το θάνατο που παραμένει η μόνη λέξη, η οποία δεν αντιστοιχεί σε καμία εμπειρία, επειδή όσο ζούμε δεν πεθαίνουμε για τον βιώσουμε και όταν πεθάνουμε δεν θα ζούμε για να τον περιγράψουμε. Γνωρίζοντας όμως ότι κάθε προσπάθεια για αληθή γνώση προσκρούει σε ανυπέρβλητα κριτήρια ελέγχου, όπως π.χ. ο διάλληλος κύκλος ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος αναστήθηκε, επειδή αναγράφεται στη Βίβλο και αναγράφεται στη Βίβλο, επειδή αναστήθηκε. Τουτέστιν μόνο σκοπώ. Αβέβαια. Αυθαίρετα. Ελεύθερα. Δίοτι ο σκοπός είναι και πράξη.

    Πράξη είναι κάθε ρηματική έκφραση του ανθρώπου και ακόμα περισσότερες. Και εάν εσύ μπορείς να νοηματοδοτήσεις με συνέπεια τα παλαβά της θύμησής σου, είναι επειδή εσύ το επιλέγεις. Και οι περισσότεροι άνθρωποι διαχρονικά πρωτίστως επιλέγουν να ζουν και είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα, το οποίο σημαίνει ότι τα περί ηθικής περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι επιδιώκουν «την αποδοχή της φυλής». Οι περισσότεροι άνθρωποι ανταγωνίζονται. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να διαιωνίζονται, το οποίο σημαίνει ότι τα τέκνα τους γίνονται αυτοσκοπός. Οι περισσότεροι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται μαζικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι λειτουργικά αναλφάβητοι και δεν γνωρίζουν την φαυλότητα των σκέψεών τους, αλλά ακόμα και όταν το ψυχανεμίζονται, αρνούνται να το παραδεχτούν και οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν χαρά. Αντιθέτως, ελάχιστοι άνθρωποι αυτοκτονούν. Ελάχιστοι άνθρωποι αδιαφορούν για τη γνώμη των άλλων. Ελάχιστοι άνθρωποι δεν ανταγωνίζονται. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι άτεκνοι. Ελάχιστοι άνθρωποι ζούνε φιλήσυχα. Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν πολλά και ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν επιζητούν την ευτυχία. Και αυτή είναι η αλήθεια.

    Η αλήθεια όμως είναι ότι η αλήθεια αφ’εαυτής δεν αρκεί, γι’αυτό και επιστρατεύουμε τη φαντασία μας, ώστε να καλύψουμε τα κενά. Δυστυχώς όμως η φαντασία δεν έχει θερμίδες, όπερ εστίν μεθερμηνευόμενον, είτε επέχω (ναι, με έψιλον) και είμαι ατάραχος είτε όχι, το χαμαλίκι δεν το γλυτώνω. Χρειαζόμαστε λύσεις, πρακτικές λύσεις, και τις χρειαζόμαστε άμεσα. Διότι όταν πονάω στο δόντι, δεν περιμένω κάποιον να μου πει ότι ο πόνος είναι μόνο στη σκέψη μου. Το γνωρίζω ήδη αυτό και δε θέλω να κάνω άσκηση πειθαρχίας. Αυτό που θέλω είναι να μην πονάω και το τελευταίο που με απασχολεί είναι από τι προκλήθηκε. Και από ευφάνταστες λύσεις και παραμύθια εμείς οι άνθρωποι… άλλο τίποτα. Βλέπεις η υποκρισία είναι η βαζελίνη της κοινωνικής μας επαφής, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να ζουν έτσι.

    Πάντως έχετε όντως δίκιο, στην καθημερινότητα με τη λέξη σκεπτικισμός συνήθως εννοούμε μόνο την αβεβαιότητα και την αμφισβήτηση. Αυτές οι σκέψεις όμως δεν βοηθούν την συνεκτικότητα των οργανωτικών δομών οποιουδήποτε κοινωνικού μορφώματος. Διαχρονικά. Το αποδεικνύει άλλωστε και η πληθώρα των ιστορικών κειμένων. «Ησυχία, τάξις και ασφάλεια καθ’ άπασαν την επικράτειαν» είναι η νόρμα. Παντού. Έτσι λειτουργεί η κοινωνία. Εάν ζεις μόνος σου σαν τον Ροβινσώνα, απολαμβάνεις πλήρη ελευθερία, αλλά ελάχιστη ασφάλεια. Ακόμα κι ένας πονόδοντος αρκεί για να πεθάνεις. Εάν πάλι ζεις μέσα στο μπουλούκι, η ελευθερία σου περιορίζεται, αλλά είσαι πιο ασφαλής. Και στην κοινωνία υπάρχει κάθε καρυδιάς καρύδι: μαύροι, άσπροι, κοντοί, ψηλοί, χοντροί, ισχνοί, όμορφοι, άσχημοι, άρρωστοι, υγιείς, χαζοί, έξυπνοι, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, αυταρχικοί, δουλοπρεπείς, σοβαροί, αστείοι, θυμωμένοι, χαρούμενοι κ.α… και εναλλάσονται διαρκώς στην εξουσία, σχηματίζοντας από συλλογικότητες στην αρχή της ομοφωνίας, έως τις ενός ανδρός αρχή αυτοκρατορίες. Αυτό δε που γίνεται διαχρονικά, συνήθως έχει ως εξής: κάτι συμβαίνει σε κάποιον, τον προβληματίζει, βρίσκεται σε κρίση, ρωτά, αναζητά στοιχειοθετημένη γνώση και εντέλει αποδέχεται\πείθεται με κάποιες αναπόδειχτες υποθέσεις, ώστε να λύσει πρακτικά το πρόβλημά του, επηρεάζοντας κατά το μάλλον ή ήττον ολόκληρη την κοινωνία. Η μόνη επανάσταση που δεν ευαγγελίστηκε ποτέ κανείς είναι αυτή που θα γίνει στον εγκέφαλό του και θα τον αφήσει κουρέλι να παραληρεί για την απώλεια της σιγουριάς του, και αυτό διότι κανείς δεν προσδοκά αβεβαιότητα όταν ρωτά, αλλά τελεσίδικες απαντήσεις. Και παρόλο που ακόμα και οι αβέβαιοι θα μπορούσαν να ευαγγελίζονται την αβεβαιότητά τους, δεν το κάνουν. Όχι όμως ότι και η αβεβαιότητα δεν έχει τα μειονεκτήματά της· ο Αριστοφάνης τα περιέγραψε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον στις Νεφέλες του.

    Επί του παρόντος, ζούμε τις παρενέργειες της μαζικής κοινωνίας 7 δις στοιβαγμένων ανθρώπων που η ελευθερία διαχέεται τόσο, ώστε κανείς τελικά δεν είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα, σε πείσμα των WASP και των εωσφορικών που κρατούν με επιμονή το πηδάλιο. Όχι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου. Εάν σκεφτείς όλον τον πλανήτη έως μία χώρα και κάθε χώρα ως ένα χωριουδάκι, τότε θα καταλάβεις ότι ζούμε σε ένα παραθαλάσσιο, ευήλιο οικοπεδάκι, επάνω στην εύθραυστη κρούστα ενός διάπυρου χαλυβουργείου, στον πυθμένα ενός διάφανου ωκεανού με παγετώνες τα σύννεφα, και με εμάς στον ρόλο των «φιλόξενα» αδηφάγων, δίποδων παράσιτων του εδάφους, με εμμονή στη μνήμη και τα εργαλεία. Πρόκειται για έναν πλανήτη μουσείο, ο οποίος όπως πάει θα αξιοποιείται και ως πλανήτης φυλακή. Ο παράδεισος της παλαιολιθικής μας ελευθερίας είναι αμετάκλητα χαμένος. Τα χειρότερα δε έπονται. Δηλαδή ποια χειρότερα που όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, από την νεολιθική εποχή έως σήμερα. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία, τον εαυτό μας προεκτείνουμε πάντα. Ανθρωπομορφολογικά σκεπτόμαστε διαρκώς, χρησιμοποιώντας κάθε τι γνώριμο σε μας ως μέτρο σύγκρισης και επαιρόμαστε, με αυτό το σώμα ως όχημα βιώνουμε τον κόσμο και αυτό το σώμα μας αφήνει ανεξίτηλα το σημάδι του.

    Σε 10.000 χρόνια από τώρα οι απόγονοί μας ενδέχεται να κοιτάνε την εποχή μας με τον ίδιο τρόπο που κοιτάμε εμείς τη νεολιθική εποχή σήμερα, και σε 1.000.000 χρόνια ενδεχομένως κάποιο άλλο είδος να κοιτάει τα οστά μας -τα οποία παρεμπιπτόντως θα είναι τα μόνα που θα έχουν απομείνει (ούτε ξύλα, ούτε πέτρες, ούτε μέταλλα, ούτε χαρτιά, ούτε γυαλιά, ούτε πλαστικά)- με τον ίδιο τρόπο που κοιτάμε εμείς τα οστά των δεινοσαύρων σήμερα. Εξάλλου στο καλύτερο ‘self-service’ εστιατόριο του γαλαξία, η ζωή δε μπορεί παρά να είναι εξ’ορισμού υπερτιμημένη. Μη το γελάς καθόλου, αλλά ενδέχεται να εξυπηρετούμε έναν και μόνο σκοπό: την παραγωγή πλαστικού για λογαριασμό της φύσης και μόλις εκπληρώσουμε το σκοπό μας, να αφανιστούμε. Αν το καλοσκεφτείς είμαστε το μοναδικό είδος με εξειδίκευση στην επεξεργασία πετροχημικών! Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι τα ραδιοκύματα που εκπέμπουμε ως πολιτισμένο είδος εδώδιμης ύλης, ενδεχομένως να υπάρχουν ακόμα και μετά από 1.000.000 χρόνια, αποδεικνύοντας ότι τελικά ήμασταν μακράν το καλύτερο ‘Hell’s Kitchen’ δορυφορικό κανάλι in the universe! Τα υπόλοιπα είναι απλοί λεκέδες στο πιγούνι μας [ήχος ρεψίματος].

    Κατά τα λοιπά, “If you are not an agent [of action], you are a furniture and as long as that ethos is there, you will continue to have this problem.”. Να θυμάστε ότι το μονοπάτι του σκεπτικισμού είναι μοναχικό και δύσβατο.

    Μετά συγχωρήσεως κιόλας για την μακρηγορία, αλλά βλέπεις, αφενός φταίει κι αυτή η ρημάδα η πρωτογενής σχέση φωνήματος και νοήματος της ελληνικής γλώσσας που βοηθάει στην ετυμολογία της σκέψης. Τελος πάντων, ευχαριστώ για την φιλοξενία.

    «Κανίβαλος»»

  19. Ο/Η iliaskount λέει:

    Διαβάζοντας το κείμενο σου Elika μου ήρθε αυτόματα στο νου ο παράλληλος βίος που διάγουμε ο αδελφός μου και εγώ. Εκείνος δουλεύει από τα 18 του, εγώ έχω αποφασίσει να σπουδάσω.

    Στα 36 του καλείται από την εταιρία στην οποία εργάζεται να απορροφήσει στο μισθό του την κακή διαχείρηση των κεφαλαίων από την εργοδοσία [η οποία βρήκε την ευκαιρία εντός της κρίσης να προβάλλει τα προβλήματα της και να αρχίσει το μοιρολόι] και να σκύψει το κεφάλι καθώς οι απολαβές του δεν διαφέρουν πλέον από εκείνες που λάμβανε πριν από 18 χρόνια. Με ένα μικρό παιδί πλέον και μια σύζυγο που δουλεύει, αισθάνεται ότι δεν έχει επιλογές και αυτό όχι απλά τον πνίγει, αλλά τον εξαγριώνει. Αισθάνεται θύμα των επιλογών άλλων, ενώ εκείνος ποτέ δεν ζήτησε κάτι παραπάνω πέραν από μια αξιοπρεπή ζωή.

    Εγώ από την άλλη πήρα την απόφαση να φύγω αυτό το Σεπτέμβρη στο εξωτερικό. Με κούρασε η νοοτροπία της συντεχνίας, ακόμα και στους χώρους εκείνους που διαφημίζονται ως φύλακες του σύγχρονου τρόπου σκέψης. Δεν κλέψαμε ποτέ. Δεν φοροδιαφύγαμε ποτέ και όμως καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα. Να τα πληρώσουμε, αλλά όχι χωρίς να ικανοποιείται η αίσθηση της δικαιοσύνης. Δεν είμαστε βόδια. Άνθρωποι είμαστε και δυστυχώς άνθρωποι με πολλά ελατώμματα και αδυναμίες.

    Υπάρχει όμως και κάτι που με ενοχλεί ακόμα περισσότερο: η απεικόνιση της κατάστασης από τα ΜΜΕ. Η ανάδειξη του δράματος και των σκληρών αντιτιθέμενων τάσεων αισθάνομαι ότι με προετοιμάζουν για έναν κατά τους τύπους ιδεολογικό εμφύλιο, κατί το οποίο συμφέρει εκείνους που μας κυβερνούν. Ενώ εμείς θα σφαζόμαστε εκείνοι θα χώνουν το χέρι στις τσέπες και τα μυαλά μας και θα μας «ληστεύουν» χωρίς τιμωρία. Κοινώς μία από τα ίδια. Μια συντήρηση του status quo που μας έφερε στο σημείο αυτό που ζούμε τώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s