Nazism 2.0

Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε

Φθινόπωρο 2010. Χρυσαυγίτες χαιρετούν ναζιστικά για να γιορτάσουν την εκλογική τους επιτυχία στον  δήμο της πόλης που κάποτε γέννησε τη δημοκρατία. Στην Ολλανδία, στη Δανία, στην Αυστρία και σε αρκετές άλλες χώρες της ανεπτυγμένης (και άλλοτε ενωμένης) Ευρώπης, φασίστες ήδη συμμετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς ή στηρίζουν τους ζορισμένους από την οικονομική κρίση νεοφιλελεύθερους – με αντάλλαγμα να δοθεί προτεραιότητα στην πολιτική τους ατζέντα. Στη Γαλλία και την Ιταλία, οι διεφθαρμένοι μέχρι το μεδούλι δεξιοί κυβερνώντες  σπεύδουν να υιοθετήσουν μισαλλόδοξες και διχαστικές πολιτικές προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους πάνω σε μια ολοένα και πιο ακροδεξιά κοινωνική βάση. Στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής, η αποκατάσταση της μνήμης των ανθρώπων που πολέμησαν τον κομμουνισμό φορώντας περιβραχιόνιο με σβάστικα είναι γεγονός. Στη Ρωσία, τάγματα εφόδου σκοτώνουν εν ψυχρώ μετανάστες και μαφιόζοι δολοφονούν δημοσιογράφους ανενόχλητοι. Στην υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη αλλά και στη Βρετανία, η άκρα δεξιά έχει ισχυρό ρεύμα και οι ιδέες της απολαμβάνουν πρωτοφανή κοινωνική συναίνεση εν μέσω οικονομικής ύφεσης. Ακόμα και στην Αμερική, οι θρησκόληπτοι και πολεμοχαρείς φανατικοί του Tea Party movement κερδίζουν έδαφος έναντι ενός άτολμου και κατασυκοφαντημένου από τα Μέσα προέδρου, που κάποτε υποσχόταν ότι θα φέρει την πολυπόθητη ανάκαμψη και κοινωνική αλλαγή.

Ας μην κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάχτυλο μας. Ζούμε μια ραγδαία άνοδο του φασισμού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο  κόσμο. Για την ακρίβεια, ζούμε μία εκτόξευση του φασισμού, που αυτή τη φορά φρόντισε να  οργανωθεί και να δικτυωθεί καλά, έτσι ώστε να αποκτήσει παγκόσμια και καθολική επιρροή πριν βγάλει τη μάσκα  του πατριωτισμού και δείξει το αληθινό του πρόσωπο. Το πρόσωπο της απόλυτης φρίκης και της βαρβαρότητας του ναζισμού. Ή του νεοναζισμού αν προτιμάτε. Του ναζισμού 2.0.

Τσιγγάνοι και μετανάστες απελαύνονται μαζικά, ομοφυλόφιλοι και αλλόθρησκοι στοχοποιούνται, αριστεροί και αναρχικοί ξυλοκοπούνται, ελεύθερες φωνές φιμώνονται, άνθρωποι που τολμούν να αντιστέκονται βασανίζονται, τραμπούκοι σουλατσάρουν στα κανάλια και κάνουν εθνικοπατριωτικά κηρύγματα, αρχιερείς προσπαθούν να επηρρεάσουν εκλογικά αποτελέσματα, εθνικιστές καταφέρνουν να μονοπωλήσουν τον δημόσιο διάλογο ακόμα και στο ελεύθερο διαδίκτυο, αμφισβητίες των εγκλημάτων του ναζισμού και της κάθε χούντας γίνονται ολοένα και πιο αποδεκτοί κοινωνικά, οι δε κυρίες τους παρουσιάζουν ριάλιτι σόου στην τηλεόραση. Τυχαίο οπωσδήποτε δεν είναι, ούτε μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά μέσα από ένα κοινωνιολογικό και οικονομολογικό πρίσμα. Κάποιοι θέλουν να επιστρέψει ο φασισμός στην εξουσία, και γι’ αυτό τον προωθούν συντονισμένα και με κάθε μέσο. Βαφτίζουν τρομοκράτες και ακροαριστερούς όποιους τους πάνε κόντρα, διαστρεβλώνουν αναίσχυντα την ιστορική αλήθεια, οξύνουν τις εθνικές και φυλετικές διαμάχες, εξαθλιώνουν και εξαγριώνουν εσκεμμένα τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα,  περικόπτουν άγρια τα κονδύλια για την παιδεία και τον πολιτισμό. Και κερδοσκοπούν ανελέητα,  ενώ παράλληλα εξοπλίζουν και φανατίζουν όσο περισσότερο μπορούν τους οπαδούς που με τόσο κόπο στρατολόγησαν όλα αυτά τα χρόνια. Χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικού Εκφασισμού, που πάλεψαν σκληρά (και με το αζημίωτο) για να μας προσφέρουν τρόμο, μίσος, ατομισμό, απαξίωση του δημοκρατικού ιδεώδους και αποθέωση της ρουφιανιάς. Πάντοτε με περιτύλιγμα απατηλής όσο και χυδαίας λάμψης.

Όσο η αριστερά έτρωγε τις σάρκες της και οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις έτρωγαν τα πάντα, ένα ολόκληρο σύστημα συνωμοτούσε και εργαζόταν ακατάπαυστα για την επάνοδο του ολοκληρωτικού σκοταδισμού. Μπορεί πολλοί από τους ακούσιους υποστηρικτές του να είναι απλά βλάκες με κακή ενημέρωση και συντηρητικές προκαταλήψεις. Μπορεί πολλοί από όσους ανέχονται σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα την επέλαση του νεοφασισμού να έχουν  άγνοια κινδύνου, θεωρώντας ότι υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα στη ζωή τους από το ενδεχόμενο να βυθιστεί ο μισός πλανήτης και βάλε σε έναν μακροχρόνιο και αιματοβαμμένο μεσαίωνα. Μπορεί πολλοί από όσους δυσανασχετούν για την όλη κατάσταση να φοβούνται ότι αν παρατραβήξουν το σχοινί θα χάσουν τη δουλίτσα τους και θα φάνε το κεφάλι τους, οπότε καλύτερα να αφήσουν το κακό να ξεθυμάνει από μόνο του. Κάνοντας συλλογές υπογραφών στο ίντερνετ, πατώντας κανένα «like» στο Facebook και ενίοτε συμμετέχοντας σε κουρασμένες πορείες και συνελεύσεις που δείχνουν να μην αφορούν πια κανέναν.

Προσωπικά, σκοπεύω να αντισταθώ σθεναρά και δυναμικά σε όλα όσα πρεσβεύουν οι φασίστες, λέγοντας τα πράγματα με το όνομα τους και όχι προσποιούμενος ότι είμαστε μια ωραία και πολιτισμένη ατμόσφαιρα. Και δηλώνω διατεθειμένος να πληρώσω το τίμημα για να υπερασπιστώ την ελευθερία μου και την ελευθερία όλων μας. Εσείς;

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, υπεροψιες, αγριαδες. Bookmark the permalink.

20 Responses to Nazism 2.0

  1. Ο/Η Кроткая λέει:

    πώς;

    Σημ1: Έχω και κατι ψιλοδιαφωνιες, που αφορούν στο κατά πόσον αυτό το φαινόμενο είναι η πρωτεύουσα έκφανση της κρίσης που ζούμε. Εννοώ πως η άνοδος του φασισμού είναι ένα σύμπτωμα της κρίσης του καπιταλισμού, ο οποίος πάντοτε χρησιμοποιούσε το φασισμό σαν δεκανίκι του όταν οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά. Προφανώς και πρέπει να απαντηθεί η άνοδος του φασισμου, αλλά φτάνει αυτό;

    Σημ2: Αυτό το ποστ δεν έρχεται σε πλήρη αντίδραση με το προηγούμενο, εκείνο με τον εσωτερικό διάλογο;

  2. Ο/Η Elikas λέει:

    @Krot

    1. Συμφωνώ απολύτως ότι «η άνοδος του φασισμού είναι ένα σύμπτωμα της κρίσης του καπιταλισμού, ο οποίος πάντοτε χρησιμοποιούσε το φασισμό σαν δεκανίκι του όταν οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά.» Στην προκειμένη περίπτωση όμως με ενδιαφέρει να χτυπήσω την καμπάνα για το σύμπτωμα και τις φονικές επιπτώσεις του, και όχι να κάθομαι να αντικαπιταλίζω την αιτία.

    2. Έχεις ένα δίκιο εδώ που τα λέμε, όμως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δεν με παίρνει να κάνω την πάπια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με αυτό το post (αλλά και με άλλα που θα ακολουθήσουν) δεν επιδεικνύω καμία διάθεση να δώσω χαμένες μάχες με σημαδεμένες τράπουλες, ούτε να υποστηρίξω τις απολιθωμένες πεποιθήσεις του κάθε συμβιβασμένου επαναστάτη και τους ναπολεοντισμούς του κάθε ψώνιου.

    Στο κάτω-κάτω, δεν αναφέρομαι στο τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά στο τι συμβαίνει παγκοσμίως.

    ——-προσθήκη—–

    Ξέχασα να απαντήσω στο «πώς;» που γράφεις στην αρχή του σχολίου σου. Είναι μεγάλη κουβέντα για να συζητηθεί εδώ. Κάποια στιγμή που θα ξαναβρώ λίγο χρόνο και θα καταφέρω να συγκεντρωθώ, θα ανεβάσω λεπτομερείς οδηγίες. Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι έχω τη λύση στο τσεπάκι μου και δε σας τη λέω για να σας κρατήσω σε αγωνία…

  3. Ο/Η Кроткая λέει:

    Το «πώς» το ρώτησα επειδή με ενδιαφέρει κι επειδή κι εμένα το τσεπάκι μου είναι άδειο από λύσεις και έλεγε άμα σου βρισκόταν καμία να μου τη δάνειζες… 🙂

    Τα υπόλοιπα ήταν απλώς επισημάνσεις.

  4. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    δεν ειναι καιρος να γινει αυτος που δεν εγινε στις αρχες της δεκαετιας του 30; ενα μετωπο;

  5. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Τι να πω εγώ ένας απλός στρατιώτης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, τα λέει πολύ καλά ο σ. Ζίζεκ:

    Ένα μικρό απόσπασμα μεταφρασμένο στο TVXS:

    Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη είναι η αρχή μίας πολύ επικίνδυνης τάσης. Συνοπτικά, μέχρι σήμερα είχαμε πολλά κόμματα, κεντρο-αριστερά και κεντρο-δεξιά, που ανταλλάσσαν δυνάμεις σε κάθε εκλογές. Τώρα, όλο και περισσότερο υ…πάρχει μόνο ένα κόμμα που αναδεικνύεται ως το κόμμα της υπάρχουσας φιλελεύθερης καπιταλιστικής δημοκρατικής τάξης. Συνήθως είναι φιλοκαπιταλιστικό κόμμα και την ίδια στιγμή σχετικά προοδευτικό σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, την έκτρωση κα. Παράλληλα, η μόνη πραγματική αντιπολίτευση, οι μόνοι που αντιδρούν δεν είναι πια αριστεροί αλλά εθνικιστές κατά των μεταναστών.

    […]Για τον Zizek, η μόνη λύση σε αυτή την κατάσταση είναι μία νέα Αριστερά.

  6. Ο/Η Rodia λέει:

    Η καλλιέργεια του τρόμου καλά κρατεί και δυσκολα βγαινει ο φοβισμενος (και όχι «σοφος») λαός απο το καβουκι του. Ολο και περισσοτερο κλεινεται.

    Καίριο ποστ.

  7. Ο/Η kanali λέει:

    μια και το έχω πρόχειρο, σας το αφήνω


    Την εποχή της ραγδαίας πτώσης της γερμανικής οικονομίας κερδίζει αλματικά το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα τις μεγάλες επιτυχίες του: από τις 800.000 ψήφους το καλοκαίρι του 1928 φτάνει στα 6,4 εκατομμύρια το φθινόπωρο του 1930, στα 13 εκατομμύρια το καλοκαίρι του 1932 και στα 17 εκατομμύρια το Γενάρη του 1933. Σύμφωνα με έναν υπολογισμό του Γαίγκερ (Χίτλερ, Ρότερ Άουφμπάου(1), Οκτώβρης 1930) στα 6,4 εκατομμύρια των εθνικοσοσιαλιστικών ψήφων συγκαταλέγονταν κιόλας τρία περίπου εκατομμύρια ψήφοι εργαζόμενων και μάλιστα 60-70 τοις εκατό υπαλλήλων και 30-40 τοις εκατό εργατών βιομηχανίας.

    Το πρόβλημα που δημιούργησε αυτή η κοινωνιολογική διαδικασία, το διατύπωσε όσο ξέρω τουλάχιστον, με τη μεγαλύτερη ενάργεια ο Καρλ Ράντεκ, ήδη στα 1930 μετά το πρώτο άλμα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος έγραφε:

    «Δεν ξέρουμε τίποτε παρόμοιο στην ιστορία των πολιτικών αγώνων, ιδίως σε μια χώρα με πολύ παλιούς πολιτικούς διαφορισμούς, όπου κάθε νέο κόμμα πρέπει ν’ αγωνιστεί πολύ σκληρά για να κατακτήσει μια θέση πλάι στα παλιά κόμματα. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι για το κόμμα τούτο, που παίρνει τη δεύτερη θέση στην πολιτική ζωή της Γερμανίας, τίποτε δεν έχει γραφεί ως τα τώρα, ούτε στην αστική ούτε στη σοσιαλιστική φιλολογία. Είναι ένα κόμμα χωρίς ιστορία, που υψώνεται ξαφνικά μέσα στην πολιτική ζωή της Γερμανίας, όπως αναδύεται ξάφνου καταμεσής στη θάλασσα ένα νησί ξεπεταγμένο από ηφαίστειες δυνάμεις» (Γερμανικές εκλογές, Ρότερ Άουφμπαου, Οκτώβρης 1930)

    Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου, πως κι αυτό το νησί έχει την ιστορία του και την εσωτερική λογική του. Η απάντηση στο μαρξικό δίλημμα: «οπισθοδρόμηση στη βαρβαρότητα» ή «άνοδος στο σοσιαλισμό» εξαρτάται, σύμφωνα με τους συλλογισμούς μας, από τούτο: αν δηλαδή η ιδεολογική δομή στις κυριαρχούμενες μάζες συμπίπτει με την οικονομική τους κατάσταση ή αν διαφέρει, είτε επειδή οι μάζες υπομένουν παθητικά την εκμετάλλευση, όπως στις μεγάλες ασιατικές κοινωνίες, είτε επειδή η ιδεολογία της πλειοψηφίας των καταδυναστευμένων είναι αντίθετη από την οικονομική τους κατάσταση, όπως σήμερα στη Γερμανία.

    Το βασικό πρόβλημα λοιπόν είναι, τι καθορίζει τη διάσταση που περιγράψαμε παραπάνω, και εμποδίζει τη συμφωνία της οικονομικής κατάστασης και της ψυχικής ομαδικής δομής. Πρέπει άρα να καταλάβουμε τη φύση της δομής αυτής και τη σχέση της με την οικονομική βάση, απ’ όπου ξεπήδησε.

    Για να το κατορθώσουμε, θα πρέπει ν’ απελευθερωθούμε πρώτα από τις αγοραίες μαρξιστικές αντιλήψεις, που δε μας αφήνουν να καταλάβουμε το φασισμό. Ιδού ποιές είναι οι κυριότερες: Ο αγοραίος μαρξισμός χωρίζει σχηματικά τον οικονομικό βίο από το γενικό κοινωνικό βίο και πρεσβεύει πως η «ιδεολογία» και η «συνείδηση» των ανθρώπων καθορίζονται αποκλειστικά και άμεσα από τον οικονομικό βίο. Έτσι καταλήγει σε μια μηχανιστική αντιπαράταξη οικονομίας και ιδεολογίας, «υποδομής» και «εποικοδομήματος». Εξαρτά σχηματικά και μονόπλευρα την ιδεολογία από την οικονομία και παραβλέπει, πως και η εξέλιξη της οικονομίας εξαρτάται από την ιδεολογία. Γι’ αυτό και δεν αντιλαμβάνεται καθόλου το πρόβλημα του «αντίκτυπου της ιδεολογίας». Αν και παραδέχεται τώρα πια την «καθυστέρηση του υποκειμενικού παράγοντα», όπως την εννοούσε ο Λένιν, δεν μπορεί να δαμάσει πρακτικά αυτή την καθυστέρηση, επειδή προηγουμένως έβλεπε μονόπλευρα τον υποκειμενικό παράγοντα σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης, χωρίς να εξετάζει πρώτον, μήπως οι αντιφάσεις της οικονομίας οφείλονταν στην ιδεολογία και, δεύτερον, χωρίς να καταλαβαίνει, ότι η ιδεολογία είναι ιστορική δύναμη.

    Βίλχεμ Ράιχ
    Η ΜΑΖΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
    Εκδόσεις Μπουκουμάνη
    σελίδες 51-52

  8. Ο/Η ESKARINA λέει:

    Εάν δεχθούμε ότι η Ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται, αλλά απλά επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, οπότε υφιστάμεθα όμοιες ή παρόμοιες συνέπειες, νομίζω ότι τα σενάρια που θέλουν την ανέχεια και την απελπισία να πυροδοτούν την μισαλλοδοξία και την επιθετικότητα περιμένουν την εκ νέου εφαρμογή τους, πιθανότατα με άλλους πρωταγωνιστές.
    Στο μέτρο λοιπόν που ο άνθρωπος συνεχίζει – την από παλιά κακή συνήθεια του – να ακούει και να μην σκέφτεται, αναπαράγοντας με τον τρόπο αυτό ο,τιδήποτε του σερβίρουν, είναι μάλλον μοιραίο ότι θα φτάσουμε να ζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις με αυτές μετά το Κραχ. Τα θεμέλια έχουν ήδη τεθεί και το έδαφος έχει ήδη προλειανθεί, διότι όπως είπε και η Κροτ, ο φασισμός πάντα βοηθούσε τον καπιταλισμό στις δύσκολες στιγμές. Άλλωστε η «πλέμπα» πάντα χρειάζεται μια «διέξοδο» όταν τα πράγματα ζορίζουν οικονομικά και ποια καλύτερη διέξοδος από το να αναλώνεται σε θεωρίες υπεροχής και συνωμοσίας…
    Προσωπικά, φοβάμαι μήπως δούμε στο τούνελ του μέλλοντος ένα ακόμη πρόβλημα, αλληλένδετο με την άνοδο του φασισμού, αλλά και με τη φύση του καπιταλισμού. Ο φασισμός οδηγεί σε και εκμεταλλεύεται την μισαλλοδοξία και την εχθρότητα, αντίστοιχα όμως ο καπιταλισμός, για να κάνει το απαραίτητο μετά από φάσεις ύφεσης restart, χρειάζεται υπερ-ανάπτυξη, που μόνο μετά από μια καταστροφή μεγάλης κλίμακας μπορεί να έρθει. Ο συνδυασμός αυτών των δύο έχει αποδειχθεί ότι είναι εκρηκτικός, μήπως λοιπόν στο μέλλον δούμε και πραγματικούς, εκτός από οικονομικούς, πολέμους;

    Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, αλλά τι λύση μπορεί να υπάρχει, όταν οι άνθρωποι δεν ακούν, δεν βλέπουν και δεν κατανοούν τι γίνεται γύρω τους;

  9. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Ο ναζισμός και ο φασισμός ήταν οι ιδεολογίες που εξέφραζαν πολιτικά και στηρίχτηκαν πιο φανατικά από τους μικροαστούς. Την κοινωνική τάξη δηλαδή που είναι σε λίγο καλύτερη κατάσταση από την εργατική τάξη (προλεταριάτο) αλλά απέχει πολύ από την προνομιούχα καπιταλιστική τάξη. Η επιδίωξή της είναι να ανελιχθεί στην μεγαλοαστική τάξη αποφεύγοντας ταυτόχρονα να «ξεπέσει» στην εργατική τάξη. Η δε πολιτική στάση της ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες και ιδιαιτερότητες, ήταν να συμμαχεί είτε με την αστική είτε με την εργατική τάξη. Στην πρώτη περίπτωση η έκβαση ήταν συνήθως πιο προοδευτικά καθεστώτα και στη δεύτερη πιο αυταρχικά. Η περίοδος του μεσοπολέμου ήταν μια περίοδος όπου ο καπιταλισμός ήταν σε άμυνα, τόσο λόγω της οικονομικής κρίσης του 1929 όσο και λόγω του αυξημένου κύρους και επιρροής της Οκτωβριανής Επανάστασης. Χρειαζόταν επομένως έναν… Χίτλερ (και έναν Μουσολίνι κατά δεύτερο λόγο) για να σταθεί στα πόδια του.

    Παραπέμπω σχετικά και σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του Λεβ Νταβίντοβιτς:
    Τι είναι ο εθνικοσοσιαλισμός;

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    Σας ευχαριστώ για τα σχόλια. Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να απαντήσω γιατί είμαι στο τρέξιμο με το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ (IDFA), το μεγαλύτερο του κόσμου στο είδος του.

    Σε καθημερινή βάση έρχομαι σε επαφή με δεκάδες ανθρώπους (γνωστούς και αγνώστους) από όλα τα μέρη του κόσμου. Ξέρετε ποια είναι η πρώτη κουβέντα που λένε όλοι μετά από τις τυπικές συστάσεις; Ότι ανησυχούν και απελπίζονται γιατί στις χώρες τους: α) Οι τράπεζες έχουν φάει τα λεφτά όλου του κόσμου και δεν κινείται τίποτα, και β) η ακροδεξιά απλώνει τα πλοκάμια της (με την υποστήριξη των ΜΜΕ βεβαίως βεβαίως).

    I rest my case.

  11. Ο/Η antidrasex λέει:

    Αντί για απάντηση, ο Urfurslaag.

  12. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    ΚΑΝΑΛΙΩΤΗ εκανα το σχολιο σου ποστ
    http://nosferatos.blogspot.com/2010/11/51-52.html

  13. Δυστυχώς όσο μεγαλώνει γύρω μας αυτή η διχαστική και μισάνθρωπη κοινωνία μίσους, τόσο περισσότερο τρέφουμε την κοινωνική ακροδεξιά που εύκολα μεταμορφώνεται σε εκλογική. Και βέβαια ένα μέρος των αριστερών σε κάθε ευκαιρία αποκαλύπτει τις ακροδεξιές υποφώσκουσες δυνάμεις, αλλά η συντεταγμένη αριστερά περιχαρακώνεται στις εκλογικές της επιτυχίες ή αποτυχίες.

    Αλλά πρέπει να θυμόμαστε και το ρόλο των ίδιων των ΜΜΕ που ανδρώνουν το ακροδεξιό τέρας. Μην ξεχνάμε ότι κάθε τόσο ο Καρατζαφέρης έχει το δικό του πανελλήνιο τηλεοπτικό βήμα σε γνωστά μεγάλα κανάλια, μέσα από την ανάγκη της αστικής τάξης για δημιουργία ενός κλίματος συνένωσης υπέρ των μέτρων λιτότητας. Μια ευκαιρία που όμως ενισχύει το ΛΑΟΣ έναντι όχι μόνο της αριστεράς, αλλά και κάθε προοδευτικής σκέψης.

  14. Ο/Η Noσφερατος λέει:

    Robert Paxton: Η κρίση μπορεί να φέρει και το φασισμό
    http://nosferatos.blogspot.com/2010/10/robert-paxton.html

  15. Ο/Η Marios-George λέει:

    Λοιπόν δεν το διάβασα όλο το άρθρο απλά το «έτρεξα» και σκάλωσα εδώ
    «Μπορεί πολλοί από όσους ανέχονται σιωπηλά και αδιαμαρτύρητα την επέλαση του νεοφασισμού να έχουν άγνοια κινδύνου, θεωρώντας ότι υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα στη ζωή τους από το ενδεχόμενο να βυθιστεί ο μισός πλανήτης και βάλε σε έναν μακροχρόνιο και αιματοβαμμένο μεσαίωνα.»

    λοιπόν ωραία και να πούμε έχει δίκιο… η επέλαση όσων κλέβουν με την συγκατάθεση σου, είναι καλύτερη μορφής φασισμού; η σιωπηλή διαμαρτυρία σου, και το να κοιτάει όλος ο κόσμος αδιάφορα απέναντι στον καθημερινό βιασμό όλων των θεσμών, της κάθε τσέπης, της θρησκείας και όλων, είναι ΟΚ? Που μας βγάζουν όλα αυτά; σε έναν κόσμο όπου όλα πάνε καλά; η αριστερά που είναι το πλέον πιο απολυταρχικό φασιστικό σύστημα που πέρασε από τον κόσμο, είναι η «μορφή δημοκρατίας» για σένα; Φίλε μου εγώ δεν λέω ότι ούτε οι μεν ούτε οι δε είναι καλύτερη. εσύ μεθοδευμένα όμως δείχνεις μόνων ότι οι «ΜΕΝ» είναι οι καλύτεροι… ότι και να πούμε όμως, εγώ, εσύ, εκείνοι… το αποτέλεσμα είναι ένα… υπάρχει σαπίλα, και όπου υπάρχει σαπίλα, κόβετε δια τις βίας ώστε να σωθεί ότι δεν είναι σάπιο… και αυτό δεν νομίζω ότι δεν γίνετε με τον γνωστό τρόπο της «δημοκρατίας» γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς η δημοκρατία μας έδειξε ότι ανέχεται τους κλέφτες, τους απατεώνες, του αλήτες που παρουσιάζουν ποιο είναι το λάθος αφήνοντας υπονοούμενα ότι το σωστό είναι αυτό που ζούμε τώρα… για να φύγουν τα ΣΚΑΤΑ φίλε μου, πρέπει να μπει ο ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ και ο αχόρταγος δεν θα ρωτήσει πιο από τα σκατά ήταν καλύτερο, θα το ρουφήξει και άντε γεια!

  16. Ο/Η ESKARINA λέει:

    Αγαπητέ Μάριε, λες «υπάρχει σαπίλα, και όπου υπάρχει σαπίλα, κόβετε δια τις βίας ώστε να σωθεί ότι δεν είναι σάπιο… και αυτό δεν νομίζω ότι δεν γίνετε με τον γνωστό τρόπο της “δημοκρατίας” » … ελπίζω να μην εννοείς αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ ότι εννοείς, διότι τότε θα είμαι υποχρεωμένη να σε ρωτήσω αν αντιλαμβάνεσαι τι λες; Παρεμπιπτόντως, φαντάζομαι ότι καταλαβαίνεις ότι όταν κάποιος αρχίζει να κρίνει αυθαίρετα και με απεριόριση εξουσία ποιος είναι και ποιος δεν είναι το σκατό, τότε όλοι μας είμαστε υποψήφια σκατά…

  17. Ο/Η BUTTERFLY λέει:

    ΝΙΚΟΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!

  18. Ο/Η robopsychologist λέει:

    Ωραίο post και πολύ ενδιαφέρον το απόσπασμα του Βίλχεμ Ράιχ που μοιράστηκε ο kanali…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s