42

Disclaimer: Ξεκαθαρίζω ότι απλά πετάω σκόρπιες ιδέες κι όποιος τις διαβάσει και του αρέσουν ας τις πάρει κι ας τις κάνει ό,τι θέλει – αρκεί να μην τις διαστρεβλώσει. Δεν ανήκω πουθενά, δεν έχω κρυφή ατζέντα κι ούτε μου περισσεύει χρόνος ή διάθεση για να αποκτήσω. Ευχαριστώ.

Αν το πάρουμε ρεαλιστικά, αυτό που συμβαίνει στο Σύνταγμα και στις άλλες ελληνικές πλατείες έχει αρκετές πιθανότητες να λήξει άδοξα: Είτε από διάσπαση, είτε από καπέλωμα, είτε από καταστολή, είτε από προβοκάτσια, είτε από καύσωνα, είτε από βαρεμάρα. Κατά τη γνώμη μου, το χειρότερο που μπορεί να πάθει είναι να ακολουθήσει κάποια γραφειοκρατική πεπατημένη. Π.χ. το να συμφωνηθεί κάποια στιγμή η ίδρυση νέου κόμματος ή έστω να αναζητηθεί ένας στοιχειώδης θεσμικός χαρακτήρας με προεδρεία, εκπροσώπους και τα ρέστα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε αποδοχή ενός κανονιστικού πλαισίου που αποδεδειγμένα δυσλειτουργεί και πρέπει επειγόντως να αντικατασταθεί. “Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε” κοινώς.

“Η φαντασία στην εξουσία” έλεγαν οι εξεγερμένοι τον Μάη του ‘68. Τι μπορεί να συμβεί όμως αν η φαντασία δεν στραφεί προς την κατάκτηση της εξουσίας αλλά προς την αποκαθήλωση και αντικατάσταση της με ένα ριζικά διαφορετικό μοντέλο διαχείρισης; Και ποια ακριβώς θα μπορούσε να είναι η μορφή ενός τέτοιου μοντέλου; Πόσο οριζόντια θα μπορούσε να είναι η δομή του έτσι ώστε να είναι αληθινά δημοκρατικό; Πώς θα μπορούσε να επιβιώσει αυτό το μοντέλο και να τα βγάλει πέρα με μια κρίση αυτού του μεγέθους; Σε τι είδους κόσμο θα μπορούσε να μας οδηγήσει;

Προφανώς δεν είμαι σε θέση να συνθέσω και να περιγράψω μια τέτοια συνολική πρόταση, για τον πολύ απλό λόγο ότι ακόμα κι αν ήμουν ο Τσακ Νόρις της πολιτικής διανόησης θα μου ήταν αδύνατον να κάνω μόνος μου μια δουλειά που απαιτεί τη συντονισμένη σκέψη και ομοψυχία χιλιάδων. Για να μην πω εκατομμυρίων και θεωρηθώ υπερβολικός…

Ευτυχώς που έχει εφευρεθεί το crowd sourcing. Ευτυχώς που υπάρχει πλέον η τεχνολογική δυνατότητα να επικοινωνούμε και να συνεργαζόμαστε με όποιους και όσους  θέλουμε, όποτε θέλουμε κι απ’ όπου κι αν βρισκόμαστε. Ευτυχώς που έχουμε αναπτύξει μεθόδους για να μοιραζόμαστε με ταχύτητα τις γνώσεις, τις ιδέες και τις απόψεις μας. Μέχρι τώρα, ήταν κυρίως για να φτιάξουμε δωρεάν λογισμικό κι εγκυκλοπαίδειες. Γιατί όχι και πολιτικό σύστημα;

ΟΚ, οι περισσότεροι έχουμε αγεφύρωτα ιδεολογικά χάσματα που μας χωρίζουν. Ωστόσο είμαστε αναγκασμένοι να συμβιώνουμε, μας αρέσει δε μας αρέσει. Δεν γίνεται να περιμένουμε να γίνουν όλοι κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, εθνικιστές ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο για να βρούμε κοινά αποδεκτές λύσεις σε προβλήματα που μόνο θεωρητικά δεν είναι. Ούτε μπορούμε να ξεφορτωθούμε όλους αυτούς που διαφωνούν μαζί μας στέλνοντας τους στα ξερονήσια. Και φυσικά δεν έχουμε την πολυτέλεια να εμπιστευτούμε ξανά τις αποφάσεις που η όποια (εκλεγμένη ή μη) ολιγαρχία έχει διαμορφώσει ερήμην μας. Ακόμα κι αν δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι, η παρούσα κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για το γεγονός ότι υπήρξαν ανίκανοι.

Άρα; Η μόνη διέξοδος είναι ο ελεύθερος και δημόσιος διάλογος που ήδη διεξάγεται στις πλατείες και συνεχίζεται στο ίντερνετ. Ένας διάλογος που συχνά ξεκινάει με αόριστα ευχολόγια του τύπου “έξω οι κλέφτες”, αλλά σιγά-σιγά επικεντρώνεται σε όλο και πιο συγκεκριμένα ζητήματα, των οποίων η επεξεργασία απαιτεί όλο και πιο εξειδικευμένες γνώσεις. Ας διαχωρίσουμε λοιπόν τις θεματικές ενότητες, ας βάλουμε κάτω όλα τα δεδομένα, ας διασταυρώσουμε τα στοιχεία, ας ακούσουμε τι έχουν να πουν οι πιο σχετικοί, ας τους αμφισβητήσουμε αν χρειαστεί, κι ας ψηφίσουμε στο τέλος για να συμφωνήσουμε σε κάποιες στοιχειώδεις κατευθύνσεις. Όλοι μαζί. Για όλα.

Μια τέτοια διαδικασία χρειάζεται καθαρό και ανοιχτό μυαλό. Και μπόλικη υπομονή. Θα πάρει καιρό μέχρι να προκύψουν ρεαλιστικές προτάσεις που θα είναι άμεσα εφαρμόσιμες και ταυτόχρονα κοινά αποδεκτές από την πλειοψηφία. Συνθέτοντας τις προτάσεις αυτές μεταξύ τους θα μορφοποιηθούν τα γενικότερα αιτήματα, που με τη σειρά τους θα καθορίσουν ένα ενιαίο ιδεολογικό στίγμα.

Σε πολλούς μπορεί να φαίνεται ανάποδη αυτή η σειρά. Η οποιαδήποτε ιδεολογική καθαρότητα όμως προϋποθέτει μια ήδη υπάρχουσα πολιτική ταυτότητα, την οποία καλούμαστε να ασπαστούμε ή να απορρίψουμε στο σύνολο της. Κι επειδή αποκλείεται να την ασπαστούμε όλοι, θα καταλήξουμε πάλι σε περιχαρακώσεις, διασπάσεις και λοιπές κινηματικές παθογένειες. Άσε που αν υπήρχε ήδη κάπου μία πλήρης πολιτική πρόταση της προκοπής, το σημερινό κίνημα θα συσπειρωνόταν μαζικά γύρω της και δεν θα ήταν τόσο ανομοιογενές και τόσο συγχυσμένο.

Υ.Γ.1. Εντάξει, οργανωτικά θα είναι κόλαση, δεν το συζητάω. Αν και σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι ανάμεσα μας που μπορούν να προτείνουν πρωτότυπες κι αποτελεσματικές λύσεις.

Υ.Γ.2. Το νούμερο «42» του τίτλου προέρχεται από μία ιστορία του Ντάγκλας Άνταμς, σχετικά με έναν λαό που έφτιαξε έναν σούπερ υπολογιστή, του ζήτησε τη μία και μοναδική απάντηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα, και μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια ο υπολογιστής απάντησε «42». Και τους έβαλε και χέρι ότι πρέπει να φτιάξουν έναν ακόμα καλύτερο και μεγαλύτερο υπολογιστή και να περιμένουν άλλα τόσα εκατομμύρια χρόνια για να μάθουν ποια είναι η σωστή ερώτηση. Προφητικά και καθόλου τυχαία, ο Ντάγκλας Άνταμς είχε φανταστεί ότι ο υπολογιστής που θα διατύπωνε το ερώτημα είναι η ίδια η Γη. Κομπλέ – με χλωρίδα, πανίδα και φιορδ.

Advertisements
This entry was posted in ελπιδες and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

15 Responses to 42

  1. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    η ιστορα απο το Η ΖΩΉ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

  2. Ο/Η Кроткая λέει:

    ντάξει, επιστημονική φαντασία, έτσι;

  3. Ο/Η k λέει:

    Ποιά ιδεολογική καθαρότητα μωρέ; Μου έχει σπάσει τα νεύρα αυτή η έκφραση, γιατί είναι το πιό σύνηθες «επιχείρημα»-λάσπη απέναντι στην οργανωμένη αριστερά. «Η οργανωμένη αριστερά σνομπάρει, γιατί θέλει ιδεολογική καθαρότητα». Ναι – καλά – καληνύχτα.

    Ανάθεμα κ αν είχαν ποτέ καμία σχέση με οποιαδήποτε οργανωμένη αριστερά αυτοί που εκστομίζουν αυτές τις μπούρδες. Σε κάθε αριστερή ομάδα γίνεται της πουτ@νας – όσο αφορά στην μάχη ιδεών. Γι’ αυτό και η διάσπαση πάει σύννεφο. Υπάρχει όμως τουλάχιστο μια μίνιμουμ συμφωνία πάνω σε ένα δύο βασικά πράγματα. Που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύπτουμε πάλι τον τροχό τη στιγμή μάλιστα που οι αντίπαλοι επιτίθενται με αεροπλάνα.

    Μην συγχέεις την δική σου σκέψη ή επιθυμία με την σκέψη των ατενίστας και τρεντοαγανακτισμένων, είναι πολύ κλασσικό λάθος ανθρώπων που είναι έξω από τον μέσο όρο στην πολιτική τους σκέψη να αποκωδικοποιούν τα βελάσματα του όχλου ως ανατρεπτικά.

  4. Ο/Η Elikas λέει:

    @Νοσφεράτος

    Ναι, πρόκειται για μια εξαιρετική τριλογία πέντε βιβλίων 😉

    @Κροτ

    Επιστημονική φαντασία δε λες τίποτα. Κι ο Ασίμοφ στο τέλος της «Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας» κάτι ανάλογο οραματιζόταν – και το έκανε σε μία εποχή που δεν υπήρχε καν ίντερνετ.

    Τα δεδομένα έχουν αλλάξει όμως. Δεν βρισκόμαστε στη Ρωσία του Λένιν ή στην Κίνα του Μάο, όπου το 99% και βάλε του λαού δεν ήξερε καν να γράψει το όνομα του. Ζούμε σε μια εποχή όπου ανά πάσα στιγμή μπορούν να μαζευτούν 10, 100 ή 10.000 νομικοί, οικονομολόγοι, γιατροί ή γεωπόνοι και να συζητήσουν δημόσια προτάσεις για μία άλλη δικαιοσύνη, οικονομία, υγεία ή αγροτική πολιτική. Και μπορούν να το κάνουν αυτό παραμένοντας ανεξάρτητοι από κομματικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα. Άσε που όλο και κάποιος από αυτούς που τους παρακολουθούν μπορεί να έχει να συνεισφέρει μια χρήσιμη ιδέα.

    Το να σχηματιστεί ένα πλαίσιο δημοκρατικού διαλόγου που θα αγγίζει τη ρίζα των προβλημάτων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση βέβαια. Αξίζει τον κόπο όμως, γιατί η μόνη εναλλακτική είναι να θεωρητικολογούμε στις πλατείες μέχρι να μας σιχαθεί κι ο τελευταίος «αμύητος» και να πάει σπίτι του να χαζέψει Λαζόπουλο.

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    @k

    Παρακολούθησα χθες λίγο live streaming από τη συνέλευση, και παρά τα προβλήματα που εντόπισα δεν άκουσα βελάσματα όχλου κι εξυπναδούλες ατενίστας. Θα μου πεις, αυτοί που κυρίως συμμετέχουν σε τέτοιες συνελεύσεις είναι οι ψημένοι της αριστεράς και του α/α χώρου, κι όχι ο μέσος κάφρος που ξέρει μόνο να κουνάει σημαιούλες και να μουντζώνει στα τυφλά.

    Κατά τ’ άλλα, ναι, πρέπει να ανακαλύψουμε τον τροχό ή κάτι που θα τον αντικαταστήσει. Δεν υπάρχει κοινή αφετηρία του τύπου «ζήτω η εργατική τάξη και κάτω ο καπιταλισμός» ή «έξω η αστική δημοκρατία και μέσα η αυτοδιαχείριση». Τίποτα δεν είναι αυτονόητο για όλους. Ευτυχώς, γιατί αυτά που είναι αυτονόητα για την οργανωμένη αριστερά συχνά είναι ήδη ξεπερασμένα για την σύγχρονη πραγματικότητα.

  6. Ο/Η k λέει:

    «Τίποτα δεν είναι αυτονόητο για όλους. Ευτυχώς, γιατί αυτά που είναι αυτονόητα για την οργανωμένη αριστερά συχνά είναι ήδη ξεπερασμένα για την σύγχρονη πραγματικότητα.»

    Δυστυχώς η ταξική συνείδηση και πάλη (με κάθε μέσο) είναι πολύ αυτονόητο για τραπεζίτες,βιομήχανους,εξουσιαστες, υπαλλήλους των παραπάνω κλπ.

    Οι υπόλοιποι μπορούν να «ψαχτούν» όσο θέλουν για να ανακαλύψουν (ξανά) τα αυτονόητά τους.

    Άλλοι εκπαιδεύνταν χρόνια και ακονίζουν τα μαχαίρια τους και άλλοι ξυπνήσανε χτες και ψάχνουν να δουν από ποιό πλευρό να ξανακοιμηθούν. Ποιός θα νικήσει άραγε;

  7. Ο/Η Elikas λέει:

    @k

    Η χιλιοδιασπασμένη και χιλιοδιαψευσμένη αριστερά σε καμία περίπτωση δεν κατέχει το φως το αληθινό που οι άλλοι απλά πρέπει να ξυπνήσουν για να δουν. Κι αν όντως ήξερε (ποιο απ’ όλα τα κομμάτια της αριστεράς άραγε; ) όλες τις λύσεις στα προβλήματα μας, κάτι έκανε λάθος τόσα χρόνια που δεν έπειθε παρά ελάχιστους. Και όχι, δεν φταίει μόνο το κακό καπιταλιστικό σύστημα που εξαγόρασε συνειδήσεις και ξέχασε ο (κατά τ’ άλλα αθώος) λαός τα αυτονόητα.

    Πετάς μια «ταξική συνείδηση και πάλη», εντοπίζεις τον εχθρό στο πρόσωπο των τραπεζιτών, βιομηχάνων, κλπ και καθάρισες. Δηλαδή το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να πάμε σε εκλογές (έστω με απλή αναλογική), να βγει πρώτο κόμμα το ΚΚΕ (ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και είμαστε ΟΚ; Θα αναλάβει μετά η κομματική νομενκλατούρα να μας σώσει και θα μπορούμε να ξανακοιμηθούμε ήσυχοι;

    Χλωμό.

  8. Ο/Η Νοσφερατος λέει:

    Δυστυχώς η κατασταση θυμιζει Μουσσολινι του 1919
    Ντροπή σε ολους μας … ΝΤΡΟΠΗ

  9. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Και πάλι το ΥΓ(2) είναι όλη η ουσία. Αρχικά νόμισα πως είχες… γενέθλια.

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    Κατά κάποιο τρόπο έχω όντως γενέθλια Τσαλ. Όλοι έχουμε. Η βάπτιση έπεται 😉

    Ή θα πνιγούμε μέσα στην κολυμπήθρα ή θα βγούμε από μέσα λαδωμένοι, κλαμμένοι και (ανα)βαπτισμένοι.

  11. Ο/Η Κωνσταντίνος Αυδίκος λέει:

    Χρειαζόμαστε λαϊκή κυριαρχία….ή έστω λαϊκό έλεγχο. Πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξει το σύνταγμα και εκτός της Βουλής ως έχει και ως νομοθετικό σώμα να οριστεί νέο σώμα μια Βουλή αντιπροσώπων 1000 ατόμων αναλογική του πληθυσμού και οι αντιπρόσωποι να μην είναι αιρετοί αλλά κληρωτοί με θητεία 1 ή 2 ετών…….και η πλειοψηφία αυτού του σώματος θα εγκρίνει ή θα καταψηφίζει κάθε νομοσχέδιο και τον προϋπολογισμό. Είναι ο μοναδικός τρόπος να έχει ο λαός τον έλεγχο….φανταστείτε ότι σ’ αυτό το σώμα θα είναι άνθρωποι από κάθε κάστα και κάθε μορφωτικό επίπεδο….μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας…..δε θα είναι μόνο δικηγόροι, μάνατζερ, γιατροί και δημοσιογράφοι…..αλλά και αγρότες και ψήστες και ταξιτζήδες και σερβιτόροι…….και μην ακούσω ότι ο λαός δεν είναι ώριμος……με τη στάση του έχει αποδείξει ότι είναι πολύ πιο ώριμος και κυρίως πολύ πιο καθαρός από τα λαμόγια τους επαγγελματίες πολιτικούς και τα παπαγαλάκια τους…..
    Το σύστημα έκανε τον κύκλο του……και πέθανε….ήρθε η ώρα της πραγματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας….όλοι για όλους κι όλοι για τον τόπο!

  12. Ο/Η Elikas λέει:

    @Κωνσταντίνος Αυδίκος
    Το μοντέλο που προτείνεις μπορεί να ακούγεται δίκαιο, αλλά κατά τη γνώμη μου απέχει πολύ από το να είναι λειτουργικό ή έστω δημοκρατικό. 1.000 άνθρωποι στην τύχη; Άλλες δουλειές δεν έχουν να κάνουν από το να γίνουν εκπρόσωποι οποιουδήποτε; Και πότε ακριβώς απέδειξε αυτός ο λαός ότι είναι ώριμος; Κι από πού κι ως πού μπορείς να εξισώσεις τον δικηγόρο ή τον μάνατζερ με τον ταξιτζή και τον σερβιτόρο; (Δεν εννοώ ότι οι πρώτοι είναι ανώτεροι άνθρωποι, απλά ότι γνωρίζουν ένα αντικείμενο που οι άλλοι αγνοούν).

    • Ο/Η Κωνσταντίνος Αυδίκος λέει:

      Γι’ αυτό μιλάμε για 1000 άτομα κι όχι για 100 ή 300…..εκτός αυτού δεν είναι δα και στη Βουλή όλοι ειδήμονες….(αν μάλιστα λάβεις υπόψιν ότι πολλοί ήταν ηθοποιοί ή τραγουδιάρηδες…).Εκτός αυτού και σ’ αυτή τη Βουλή των αντιπροσώπων κάθε νομοσχέδιο θα συζητείται και θα αναλύεται πριν έρθει για ψήφιση.
      Εκτός αυτού κάποιος που θα θεωρεί ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει θα μπορεί να δηλώνει κώλυμα και δεν θα συμμετέχει και θα έρχεται ο επόμενος….
      Εσύ από που συμπεραίνεις ότι ο λαός δεν έχει ωριμότητα και κριτήριο να αποφασίζει; Και αν αυτό πιστεύεις τότε εξήγησέ μου με ποιο σκεπτικό εφαρμόζεται το ίδιο σύστημα παγκοσμίως στο δικαστικό σύστημα…με τους κληρωτούς ενόρκους. Οι μόνοι που έχουν να χάσουν από ένα τέτοιο σύστημα είναι οι διαπλεκόμενοι και η διαφθορά

      • Ο/Η Elikas λέει:

        Το ότι το παρόν κοινοβουλευτικό σύστημα έχει τα χάλια του δεν σημαίνει ότι πρέπει να αντικατασταθεί από ένα ανάλογης δομής σύστημα. Αν και συμφωνώ ότι καλύτερα να εκλέγονται ανεξάρτητοι εκπρόσωποι παρά κόμματα. Όχι στην τύχη όμως (που με λίγη διαφθορά μπορεί να μην είναι και εντελώς τυχαία η επιλογή «αντιπροσωπευτικού δείγματος» του πληθυσμού).

        Το ότι ο λαός δεν έχει ωριμότητα το συμπεραίνω από το γεγονός ότι τα τελευταία 37 χρόνια ψηφίζει μηχανισμούς παραγωγής λαμόγιων κι όχι πολιτικές προτάσεις ουσίας. Και τώρα που ξεσηκώθηκαν, οι περισσότεροι απλά θέλουν να διαγραφεί το χρέος και να συνεχίσουμε τη ζωούλα μας όπως πριν.

        Άλλο οι βουλευτές κι άλλοι οι ένορκοι. Οι ένορκοι ελέγχουν τη δικαστική εξουσία, δεν την απαρτίζουν. Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι πιο κοντά στο μοντέλο της σημερινής Ισλανδίας, όπου μετά την τραπεζική κρίση ξαναγράφεται ολόκληρο το Σύνταγμα της χώρας σε ανοιχτή διαβούλευση (κάτι σαν το crowd sourcing της wikipedia).

  13. Ο/Η Κωνσταντίνος Αυδίκος λέει:

    Πάντως και στα δικαστήρια οι ένορκοι καταλήγουν σε απόφαση…(αθωωτική ή καταδικαστική)…έτσι κι εδώ η πλειοψηφία θα δέχονταν ή θα απέρριπτε τα νομοσχέδια που θα πρότεινε η Βουλή (οι ειδικοί)……εγώ απλά το βλέπω σαν ασφαλιστική δικλείδα του συστήματος και ουσιαστικά την πρώτη παρέμβαση και ενεργή συμμετοχή του ίδιου του λαού (κι αν σκεφτείς ότι η »θητεία» θα λήγει σε ένα χρόνο…..δεν μιλάμε ούτε για κληρονομικά χαρίσματα ούτε για βολέματα….)
    Στο ότι ο λαός δεν έχει ωριμότητα γιατί επιλέγει εδώ και 40 χρόνια μεταξύ του ίδιου δίπολου…..εδώ είναι πολύπλοκο ζήτημα…και θέλει μεγάλη ανάλυση (εδώ μπαίνουν και το μαζί τα φάγαμε του Πάγκαλου….αλλά και η ακαμψία της Αριστεράς καθώς και η αγορά ολιγοπωλίων …τα διεφθαρμένα ΜΜΕ …..όμως τον πιο καταλυτικό ρόλο τον έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα που δεν προσέφερε λύσεις στα αδιέξοδα που δημιουργούνταν…….βουλευτική ασυλία, άκυρα/λευκά στο 1ο κόμμα…..ενισχυμένη αναλογική…)
    Η νεολαία είναι άκαυτη και με φρέσκα μυαλά και μπορούν να φέρουν την ανανέωση που χρειαζόμαστε…(μόνο αυτοί μπορούν)

    Η Ισλανδία δεν είναι συγκρίσιμη με την Ελλάδα ούτε σαν μέγεθος ,ούτε γεωπολιτικά, ούτε νομισματικά, ούτε πληθυσμιακά ούτε από άποψη νοοτροπίας (άσε που δεν ανήκει καν στην ΕΕ….έχουμε κι αυτό το χάλι) Μακάρι να τα καταφέρουν κι αυτοί μπας και πάρουμε και καμιά ιδέα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s