Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

Δεν πρόκειται να σχολιάσω τις τελευταίες εξελίξεις. Θα αρκεστώ μόνο στο εξής:

Μία κυβέρνηση συνεργασίας που ΔΕΝ προέκυψε μέσα από εκλογική διαδικασία, ΔΕΝ έχει εκλεγμένο πρωθυπουργό, κι εφαρμόζει πολιτικές αποφάσεις που ΔΕΝ έχει εγκρίνει η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος είναι απολύτως ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ.

Κοινώς, έχουμε και πάλι δικτατορία – τεχνοκρατικού τύπου και διεθνών συμφερόντων. Αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για το αντίθετο, αντιπροτάσσοντας τρομοκρατικούς συναισθηματισμούς περί «Εθνικής Σωτηρίας» (και λοιπών ρητορικών εφευρημάτων φασιστικής προέλευσης).

Ευτυχώς έχουμε ακόμα ένα σύνταγμα δημοκρατικής προέλευσης, του οποίου η ακροτελεύτια διάταξη κλείνει ως εξής:

O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Η βία δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε τανκς και πολυβόλα, ούτε καν γκλομπς και δακρυγόνα. Η βία μπορεί να έχει να κάνει με τον χλευασμό της αξιοπρέπειας ενός λαού, με την αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας του ή με την καταδίκη του σε μία νεοφεουδαρχικού τύπου υποτέλεια. Η βία μπορεί να είναι οικονομική, πολιτική, δικαστική και πολιτισμική.

Ακόμα και το τηλεοπτικό θέαμα λαμπερών αστέρων που χορεύουν στον πάγο αποτελεί μορφή βίας, ιδίως όταν η προβολή του συμπίπτει με τον επιθανάτιο ρόγχο της Δημοκρατίας στον τόπο που κάποτε γεννήθηκε. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον βιασμό της λογικής μέσω των απόψεων που εκφράζουν δημοσιογράφοι, διαννοούμενοι και λοιποί αυλοκόλακες ενός διεφθαρμένου όσο και καταστροφικού καθεστώτος. Ενός καθεστώτος που είναι υποχρέωση μας να ανατρέψουμε πριν προλάβει να υποθηκεύσει ακόμα περισσότερο το μέλλον μας. Δια της βίας.

Γιούργκεν Χάμπερμας: «Το κυνικό νόημα του ελληνικού δράματος: Λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές»

Greeks will have ‘Bulgarian salary with London prices’

Αναγνωρίσεις (Old boy)

Καλτσοδέτες (Krotkaya)

Advertisements
This entry was posted in αγριαδες. Bookmark the permalink.

5 Responses to Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

  1. Ο/Η de wandelende jood λέει:

    Ερμηνευτική ερώτηση: το τελικό ‘δια της βίας’ κολλαει στο ‘υποθηκεύσει’ & όχι στο ‘ανατρέψουμε,’ σωστά; Μπερδεύτηκα γιατί νόμιζα ότι αναφέρεται στο δεύτερο, ενώ δύο ποστ πριν καταφερόσουν εναντίον της βίας.

    Btw, αν είναι να τον σχετικοποιήσουμε τόσο πολύ τον ορισμό της βίας, να βάλουμε μέσα & τη λεκτική βία που ασκείται κυρίως μέσω επιθετικών προσδιορισμών; Λέω για εμάς τους `αυλοκόλακες’ `διεφθαρμένων’ & `καταστροφικών’ καθεστώτων που προτάσσουμε `τρομοκρατικούς’ συναισθηματισμούς `φασιστικής’ προέλευσης (κατά τη δική σου πάντα κρίση). Αυτή είναι μία βία που ασκείται κατά κόρον από αυτοαποκαλούμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις έναντι σε οποιονδήποτε δεν συμφωνεί με τις αναλύσεις & τα προτάγματα τους. Ad nauseam (τους πνίγει το δίκιο, το οποίο ίσως έχουν & κατ’αποκλειστικότητα).

    (Να & μια χούφτα επίθετα σε τυχαία σειρά να τα κολλήσουν σε όποια ουσιαστικά παραπάνω θέλουν οι επιθετοεξαρτημένοι αναγνώστες: ανεδαφική, μονολιθική, θεσπέσια, οραματική, αδιέξοδη, αριστερή, αστόχαστη, ριζοσπαστική, ελπιδοφόρα, δεινοσαυρική, κίτρινη, στρογγυλή, & χνουδωτή.)

  2. Ο/Η Elikas (@Elikas) λέει:

    @de wandelende jood
    Το «στρογγυλή & χνουδωτή» μου αρέσει, αν και το βρίσκω λίγο παράταιρο με τα υπόλοιπα.

    Το κατά πόσο είναι διεφθαρμένη και καταστροφική μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (κι ενδεχομένως ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ ή ακόμα και ΔΗΜΑΡ) φοβάμαι ότι δεν επαφίεται στην προσωπική μου κρίση αλλά στα μέχρι τώρα γεγονότα και την αδιαμφισβήτητη σύνδεση τους με πρόσωπα, σχήματα, διασυνδέσεις συμφέροντα και πολιτικές που διοίκησαν τη χώρα και την έφτασαν ως εδώ. Ακόμα κι αν αυτός που φέρει την αποκλειστική ευθύνη ανάδειξης του – κατά τα φαινόμενα υποκινούμενου από ξένα κέντρα αποφάσεων – συστήματος εξουσίας είναι ο ελληνικός λαός (που ψήφισε σοσιαλισμό btw), και πάλι δεν αναιρείται το πόσο διεφθαρμένο και καταστροφικό είναι το συγκεκριμένο καθεστώς. Όσο για τους «τρομοκρατικούς συναισθηματισμούς», είμαι ανοιχτός σε εναλλακτικές περιγραφές της ρητορικής «δεν έχουμε την πολυτέλεια της δημοκρατίας όταν είμαστε στο χείλος της καταστροφής» (παίζει σε εκατοντάδες παραλλαγές). Το «ωμούς εκβιασμούς» σου φαίνεται κάπως μπανάλ ας πούμε; Το «χουντικά παραληρήματα»; Η φασιστική προέλευση της «Εθνοσωτηρίου» θα έπρεπε να είναι αυταπόδεικτη σε οποιονδήποτε κατατάσσει τη δικτατορία των Συνταγματαρχών εκτός δημοκρατικού κανονιστικού πλαισίου. Από κει και πέρα, αν σε εσένα αρέσει να αυτοπροσδιορίζεσαι ως «αυλοκόλακας» όλων αυτών, κάτι θα ξέρεις παραπάνω από μένα.

    Δια της βίας. Νομοτελειακά, το «υποθηκεύσει» κάποια στιγμή θα προκαλέσει ένα «ανατρέψουμε». Μπορεί να πάρει τετρακόσια χρόνια. Μπορεί και λιγότερο. Ούτε αυτό έχει να κάνει με τη δική μου κρίση. Απλά συμβαίνει.

  3. Παράθεμα: Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη « Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο Κορίνθου

  4. Ο/Η de wandelende jood λέει:

    Υπάρχει ένα θέμα με το `[…] θα έπρεπε να είναι αυταπόδεικτη σε οποιονδήποτε […]’: συγκεκριμένα, το ότι δεν είναι αυταπόδεικτη ούτε σ’εμένα (που όντως κατατάσσω τη δικτατορία των συντ/χων εκτός δημοκρατικού κανονιστικού πλαισίου, όπως πολύ όμορφα έγραψες) ούτε & σε άλλο κόσμο με τον οποίο μιλάω, του οποίου τη γνώμη υπολογίζω ώστε να διαμορφώσω περαιτέρω τη δική μου, & οι οποίοι κατατάσσουν τη δικτατορία των συντ/χων ομοίως. Στο επαγγελματικό μου πεδίο – το οποίο όμως έχει αναπτύξει βασικές αρχές ελέγχου εικασιών & μια γλώσσα συνεννόησης – ο,τιδήποτε θεωρείται αυταπόδεικτο χωρίς να μπορεί να δημιουργήσει consensus αποκτά τη ρετσινιά του τσαρλατανισμού. Σε πολιτικό επίπεδο, κάτι ανάλογο είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο – αν μη τι άλλο, επειδή to ceteris paribus είναι ανύπαρκτο & έτσι μένει ο καθένας να ρίχνει το φταίξιμο όπου πιστεύει ο ίδιος ότι ανήκει. Αυτό δεν συνιστά αυλοκολακεία: δεν αποκομίζω κανένα άμεσο όφελος (πόσο μάλλον υλικό) πιστεύοντας ότι ο δρόμος που έχει η χώρα μπροστά της είναι μονόδρομος, εάν θέλει να αποφύγει τα χειρότερα. Ίσως συστήσει προδοσία, ότε & αν επέλθει η ανατροπή που αναφέρεις. Αλλά αυτό είναι στο μέλλον – δυνητικά, γιατί μπορεί να παραμείνει counterfactual. & κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου προφανές ότι επιλέγουμε τη χειρότερη απο τις δύο επιλογές (θεωρώντας ως δεύτερη την προτροπή σε εξέγερση). Αν το κάνουμε, ίσως το πληρώσουμε – το ίδιο ισχύει συμμετρικά & δι’υμάς. Όπως & να έχει, επειδή εξέγερση δεν περιμένω σύντομα – & εξελίξεις θα έχουμε πολύ σύντομα, είτε κάτι γίνει είτε δεν γίνει τίποτα – & επειδή δεν βλέπω τον λαοπρόβλητο ηγέτη που θα αναλάμβανε εάν αυτή γινόταν & πετύχαινε (δε το συζητάω για σοβιέτ), διαλέγω αυτό που εγώ βλέπω ως λιγότερο κακό ανάμεσα στις υπάρχουσες, πλέον πιθανές επιλογές. & σταθμίζω όσο μπορώ το τι έκαναν ΠΑΣΟΚ & ΝΔ στη χώρα τέσσερις δεκαετίες τώρα. Εάν εσύ θέλεις να διαλέξεις το outsider, γούστο σου-καπέλο σου. Η αυθαίρετη ταμπελοποίηση (`αυλοκόλακες’) όσων διαλέγουν το αντίθετο από εσένα, όμως, είναι υπεραπλούστευτική, άδικη, & βαράει στο γάμο του καραγκιόζη – γιατί τέτοιες απόψεις δεν εκφέρουν μόνο δημοσιογράφοι & διαννοούμενοι, αλλά & «απλοί» άνθρωποι που το κάνουν ερασιτεχνικά & γιατί τους καίει.

    Btw, εάν δεν πίστευα ότι η χώρα πάει & θα συνεχίσει να πηγαίνει κατά διαόλου, δεν θα ήμουν & περιπλανώμενος ιουδαίος εδώ & πάνω από δεκαετία. Σ’αυτό συμφωνούμε – φυσικά παντελώς ανέξοδα. Όσο για τους `τρομοκρατικούς συναισθηματισμούς’, δοκίμασε το `κυνικός ρεαλισμός.’

    & κάτι ακόμα: ο κόσμος δεν ψήφισε σοσιαλισμό, όπως – συγχώρεσε ένα τέταρτο επίθετο – αφελώς γράφεις, αλλά ΠΑΣΟΚ. Από το οποίο πέρασε ο Σημίτης πριν από πάμπολλα (σε πολιτικό χρόνο) χρόνια & εξάλειψε κάθε σοσιαλιστική επίφαση. Ακόμη χειρότερα, ο κόσμος ψήφισε το αντίπαλο δέος του Καραμανλή, όπως ίσως ακόμη & τώρα ψηφίσει το αντίπαλο δέος του Παπανδρέου. & κάποιος κόσμος, φυσικά, ψήφισε τον οικογενειακό βολεματία/βολευτή. & φαίνεται ότι κάποιοι άλλοι ψήφισαν Γκερέκου, Νταλάρα, Βούρο & ό,τι άλλο celebrity ταΐζονται, το οποίο δεν καταλαβαίνω καθόλου αλλά φαίνεται να ισχύει. Μη ξεχάσουμε & αυτά που ξέραμε τόσα χρόνια για το πως & ποιόν ψηφίζει ο ελληνικός λαός (ο ίδιος από τον οποίο περιμένουμε τώρα & καλά τη μεγαλειώδη εθνεγερσία).

  5. Ο/Η Elikas (@Elikas) λέει:

    @de wandelende jood
    Δεν φταίω εγώ αν η ρητορική περί «σωτηρίας του έθνους» παραπέμπει σε χουντική δημαγωγία. Ούτε αποτελεί προσωπική μου εκτίμηση το γεγονός ότι κάθε δημοκρατική εκτροπή που καταφεύγει σε πατριωτικές κορώνες για να δικαιολογήσει την ύπαρξη της είναι σαφέστατα και αυταπόδεικτα φασιστική. Αν τώρα εσύ δεν θεωρείς δημοκρατική εκτροπή τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις για σχηματισμό κυβέρνησης με μη εκλεγμένο πρωθυπουργό και πρόγραμμα που ουδέποτε τέθηκε στην κρίση του εκλογικού σώματος, καλό θα ήταν να τεκμηριώσεις τη θέση σου με ιστορικά παραδείγματα.

    Ξεκαθαρίζω ότι δεν θεωρώ όλους τους δημοσιογράφους και διανοούμενους de facto αυλοκόλακες, παρά μόνον αυτούς που προβάλονται κατά κόρον από τα ΜΜΕ για να υποστηρίξουν συντεταγμένα τις πολιτικές επιλογές ενός – αποδεδειγμένα καταστροφικού – συστήματος εξουσίας. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η επίμονη και συστηματική κατασυκοφάντηση της πλειοψηφίας και οποιουδήποτε εκφράζει εναλλακτικές απόψεις φέρει στοιχεία ολοκληρωτισμού. Το αν κάποιος επιλέγει να το κάνει τζάμπα ή με το αζημίωτο είναι δικό του θέμα.

    «Κυνικός» ναι, «ρεαλισμός» όχι. Τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε ένα ιστορικό προηγούμενο όπου η πολιτική ανελέητης λιτότητας και εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων κατέληξε σε ανάκαμψη της οικονομίας και ομαλοποίηση των κοινωνικών εντάσεων, ο όρος «παραλογισμός» είναι μάλλον καταλληλότερος.

    Το «ΣΟ» στο «ΠΑΣΟΚ» σημαίνει «σοσιαλιστικό». Το προεκλογικό σλόγκαν «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» υποτίθεται ότι προήγαγε τον πρώτο έναντι της δεύτερης. Δεν διαφωνώ ότι πολλοί ψηφοφόροι της απερχόμενης (;) κυβέρνησης υπήρξαν αφελείς ή/και ιδιοτελείς, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δικαιούται ο ΓΑΠ ή οποιοσδήποτε άλλος να εφαρμόσει πολιτικές αντιδιαμετρικά αντίθετες με τις εξαγγελίες για τις οποίες εξελέγη. Ιδίως όταν δια στόματος Στρως Καν αποκαλύφθηκε ότι οι διαπραγματεύσεις με το (άκρως νεοφιλελεύθερης αντίληψης) ΔΝΤ ξεκίνησαν την εποχή που το ΠΑΣΟΚ έταζε κοινωνικό κράτος και μισθολογικές αυξήσεις. Πράγμα που σημαίνει ότι το παρόν πραξικόπημα είναι το δεύτερο (τουλάχιστον) από τον Οκτώβριο του 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s