Βαβέλ

ΟΚ, ξεκινάω με ένα χιλιοειπωμένο κλισέ: Αυτές οι εκλογές είναι μακράν οι πιο κρίσιμες από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Και μέχρι να έρθουν οι επόμενες. Που μπορεί να γίνουν μέσα σε λίγους μήνες ή μετά από εφτά ολόκληρα χρόνια, πάντως πάνω στη λήξη της τετραετίας αποκλείεται να είναι και το ξέρουμε όλοι.

Αν και δεν τρέφω πολλές ελπίδες να βγει κάτι πραγματικά θετικό από αυτή την κάλπη, έχω κλείσει εισιτήριο και θα κατέβω να ψηφίσω. Θεωρώ ότι στην παρούσα συγκυρία δεν μας παίρνει να απέχουμε ή να ρίξουμε άκυρο/λευκό, αφήνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας έρμαιο στα χέρια απατεώνων και φασιστών. Ο μόνος άμεσος και ειρηνικός τρόπος που έχουμε στη διάθεση μας για να αναχαιτίσουμε την εγκληματική τους δράση είναι να συστρατευτούμε μαζικά και να ψηφίσουμε εναντίον τους. Αγωνιζόμενοι παράλληλα να πείσουμε και τους υπόλοιπους γύρω μας να κάνουν το ίδιο.

Έχουμε πολλά μέσα στη διάθεση μας για να το κάνουμε. Από το να ποστάρουμε στο Facebook και να τρολάρουμε στο Twitter, μέχρι να βγούμε στους δρόμους ή να κουβεντιάσουμε το διακύβευμα των εκλογών με γνωστούς, φίλους και συγγενείς. Ντοκουμέντα υπάρχουν. Επιχειρήματα επίσης. Λόγοι να το τολμήσουμε, περισσότεροι από ποτέ.

Η σιωπή δεν αποτελεί επιλογή. Ειλικρινά λυπάμαι που ακούγομαι τόσο απόλυτος, αλλά εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα το να δηλώνει κανείς υπεράνω και ουδέτερος ισοδυναμεί με συνενοχή σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Ρωτήστε και τους Γερμανούς αν δεν με πιστεύετε. Ή τους Αργεντίνους έστω.

Απέναντι μας έχουμε ένα κράμα τεχνοκρατικού αυταρχισμού, πελατειακού κομματισμού και εθνικιστικής αποκτήνωσης. Ένα πολιτικό και πολιτισμικό ανοσιούργημα, που ο απολυταρχικού ύφους και ήθους μηχανισμός προπαγάνδας προωθεί σαν αυτονόητη λύση. Δεν είναι καθόλου εύκολος αντίπαλος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ανίκητος.

Επειδή όμως η κάλπη είναι μεγάλη πουτάνα, για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολύ καιρό έχουμε τόσες πολλές εναλλακτικές στη διάθεση μας, και καμία δεν φαίνεται ικανή να κυβερνήσει. Μερικές δεν είναι καν πρόθυμες να το κάνουν. Η πολιτική πρόταση εξόδου από την κρίση παραμένει θολή και ανομοιογενής όσο δεν παίρνει άλλο, τα ιδεολογικά και μικροπολιτικά χάσματα βαθαίνουν εντός και εκτός κομματικού πεδίου, και η χρήσιμη πληροφορία πνίγεται σ’ έναν ωκεανό δημαγωγίας. Σιγά-σιγά, η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μετατρέπεται σε θόρυβο. Όπου πλέον μόνο οι κραυγές ξεχωρίζουν.

Όταν ο κοινωνικός ιστός αποσυντίθεται και η φτώχεια, η διαφθορά και η βία χτυπάνε κόκκινο, ο κόσμος γίνεται επιρρεπής στο να πέσει θύμα του κάθε επιτήδειου ελπιδέμπορα. Κι επειδή η πιο δυνατή ένεση ελπίδας είναι η πατριωτική αφήγηση με τις Θερμοπύλες και τα καρυοφίλια, οποιοσδήποτε υπόσχεται φωτιά και τσεκούρι σε οχτρούς και προσκυνημένους αυξάνει την επιρροή του στις τρομοκρατημένες μάζες. Και κατά συνέπεια την οικονομική του στήριξη από ανθρώπους και οργανισμούς που έχουν συμφέρον στην αποσταθεροποίηση, διάλυση και ανοικοδόμηση μιας ολόκληρης χώρας.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, η άνοδος του φασισμού δεν αποτελεί αυθόρμητη έκφραση της δικαιολογημένης λαϊκής οργής, ούτε κληρονομικό αντανακλαστικό του πατριωτισμού των Ελλήνων. Η άνοδος του φασισμού είναι το τελευταίο στρατήγημα ενός οικονομικού κατεστημένου σε κατάσταση πολιορκίας. Ένα τέρας που τρέπει τους αντιπάλους σε φυγή, καταβροχθίζοντας μίσος και χέζοντας πόνο στο πέρασμα του. Συχνά ο φασισμός ξεφεύγει από τον έλεγχο των δημιουργών του, και τότε γίνεται ο ύστατος αντιπερισπασμός ενός καταχραστή για να κάνει ταμείο και να την κοπανήσει από το παράθυρο. Έτσι ώστε να επιστρέψει μετά από χρόνια εξαγνισμένος και θριαμβευτής. Έχει ξαναγίνει.

Εκτός κι αν συμβεί ένα θαύμα, που θα μας βάλει σε νέες περιπέτειες μεν, θα αλλάξει επιτέλους το σκηνικό δε. Και το θαύμα θα ήταν να προκύψει μια ισχυρή αριστερά, που παρά τον κατακερματισμό της και την αδιαλλαξία της, θα αντιστρέψει έστω και ελάχιστα την πορεία των πραγμάτων. Ή θα επιταχύνει τις εξελίξεις – όποιες κι αν είναι αυτές.

Το τι σόι αριστερά μπορεί να είναι αυτή και με ποιο τρόπο θα καταφέρει να ακυρώσει διεθνείς συμβάσεις και εγχώριες παθογένειες είναι μια άλλη ιστορία. Το πιθανότερο είναι ότι θα βρεθεί για άλλη μια φορά στην αντιπολίτευση, όπου θα κληθεί να δώσει άνισες μάχες με παρωχημένα όπλα και περιορισμένη λαϊκή στήριξη. Που και πάλι είναι προτιμότερο ενδεχόμενο από το τίποτα της απολιτικής μοιρολατρείας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες έχουν διαψευστεί με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Σταθερότητα και ανάπτυξη δεν πρόκειται να δει κανένας στην Ευρώπη για τα επόμενα χρόνια. Ακόμα κι εδώ στην Ολλανδία, το έλλειμμα έφτασε στο 4,6% (ξεπερνώντας το επιτρεπτό όριο που έχει θέσει η Ε.Ε.), και τώρα που ναυάγησαν τα παζάρια για τις «αναγκαίες» περικοπές η κυβέρνηση συνασπισμού διαλύεται και πάμε σε εκλογές. Τις οποίες δεν αποκλείεται να κερδίσει ο γραβατωμένος ακροδεξιός Geert Wilders – και κάπου εκεί είναι που με βλέπω να τα μαζεύω και να αλλάζω ημισφαίριο.

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα and tagged , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to Βαβέλ

  1. Ο/Η Alexandros Polis λέει:

    εχεις δίκιο.. μέχρι τη στιγμή που η πολιτική γίνεται ένα τεχνοκρατικό καρδιογράφημα και σε εκείνο το σημείο η συζήτηση χαώνεται: Μηλιός ή Ματσαγγάρης; οταν ο οικονομισμός μετουσιώνεται σε πολιτικό πρόγραμμα δυστυχώς η κοινή λογική (του τύπου: οι ναζι είναι κακοί) δεν αρκεί…δεν αποδέχομαι ότι η απλότητα του δίλημματος (μνημόνιο ή αντι-μνημόνιο) διευκολύνει την εκλογική απόφαση ή πολύ περισσότερο, προωθεί τη νέα μας ‘αυτοκατανόηση’.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Η κοινή λογική παύει να υπάρχει σε κατάσταση πανικού. Και το σκηνικό που στήνεται, βρωμάει πανικό μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Εκρηκτικό μίγμα, και σ’ αυτό έχει παίξει ρόλο το μνημόνιο, αλλά ενδεχομένως ούτε καν πρωταγωνιστικό.

  2. Ο/Η Yannis Tsal λέει:

    Φασισμός, (ο):
    1. Ένα κίνημα του «καπιταλισμού υποκόσμου» (μικροαστών και λούμπεν προλεταριάτου) που υπηρετεί την άκρα αντίδραση και επιβάλλει την ανοιχτή δικτατορία της όταν τα συνηθισμένα μέσα δεν αρκούν για να καμφθεί η απειλή της κοινωνικής επανάστασης (μαρξιστικός ορισμός των Τσέτκιν, Ράντεκ, Γκράμσι και Τρότσκι).
    2. Η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου (ορισμός Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν).

    Νομίζω και ο δικός σου ορισμός αξίζει να συμπεριληφθεί κάτω από αυτούς των ιερών τεράτων της αριστερής διανόησης.

    Επί της ουσίας τώρα, αν και το διαφαινόμενο πλήγμα του δικομματισμού είναι καταρχήν θετική εξέλιξη, φοβάμαι πως το πανούργο σύστημα για άλλη μια φορά θα πετύχει να διατηρηθεί, να συρθεί έστω λίγο ακόμα, μέσω της σύγχυσης και του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων. Και αναφέρομαι κυρίως στην κατάσταση μετά τις εκλογές, γιατί οι εκλογές από μόνες τους είναι απλώς μια στιγμιαία καταγραφή του συσχετισμού δυνάμεων και πρόσκαιρη εκτόνωση της ενέργειας του λαού στην κάλπη. Πιο κρίσιμες θεωρώ ότι θα είναι οι εκλογές της 7ης Οκτώβρη στην Βενεζουέλα, όπου κρίνεται η τύχη του «Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» του εξασθενημένου σωματικά Τσάβες και του προοδευτικού ανέμου που σαρώνει εδώ και μια δεκαετία περίπου το δυτικό ημισφαίριο.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Τσαλ, εξαρτάται από τη θέση του παρατηρητή. Αν ήμουν πιο πολύ καιρό εδωπέρα, ίσως να με ένοιαζαν περισσότερο οι ολλανδικές εκλογές.

      Ευχαριστώ για το κομπλιμάν, αλλά αυτό που μετράει δεν είναι τόσο οι καλά διατυπωμένοι ορισμοί (ή αφορισμοί στην περίπτωση μου). Αυτό που μετράει είναι πώς περνάει το νόημα τους προς τα έξω. Πώς καταλαβαίνει ο μπάρμπας στην Κυψέλη ότι αν ψηφίσει χρυσά αυγά θα θρηνήσει ακόμα περισσότερο κι από τότε που έριξε ΠΑΣΟΚ.

  3. Γράφεις, φίλτατε Έλικα:
    «Ακόμα κι εδώ στην Ολλανδία, το έλλειμμα έφτασε στο 4,6% (ξεπερνώντας το επιτρεπτό όριο που έχει θέσει η Ε.Ε.), και τώρα που ναυάγησαν τα παζάρια για τις “αναγκαίες” περικοπές η κυβέρνηση συνασπισμού διαλύεται και πάμε σε εκλογές.»

    Λεβέντες,
    αν η ανθρώπινη κοινωνία (ή έστω κάποιο τμήμα της καταρχή…) δεν καταλάβει ότι ο ένας-μόνος-μεγάλος «ορκισμένος» εχθρός είναι το άϋλο χρηματιστηριακό, απαράγωγο, ακριδικό διεθνές κεφάλαιο {και όχι οι -και ψυχωτικές- φασιστικές εξάρσεις φοβισμένων πλασμάτων}, που έχει μετατρέψει τους «εκλεγμένους» (με όποιον τρόπο) ταγούς σε φριντμανικούς λακέδες τότε… «χέστα κι άστα» για να συμβαδίσω με την γλώσσα του ‘Ελικα.

    Άντε… Καλό κουράγιο.
    Η μεγάλη ανατροπή είναι προ των πυλών. Και θα ξεκινήσει από την Ελλάδα… Όπως κι άλλα …τινά στο παρελθόν.
    Και μην κλαυθμηρίζετε για την μη «ενότητα» των αριστερών…
    1. Γιατί ποιός όρισε, με επάρκεια και πολιτική/φιλοσοφική αρτιότητα, ποιός ή ποιό κόμμα είναι αριστερό;;;
    2. Πότε γμτ… η «αριστερά» ήταν ενωμένη;;; Το 1901;; Το 1905;;; Το 1917;;; το 1935;;; Το 1941;;; Το 1946;;; Πότε;;;
    3. Μην χανόμαστε σε τέτοιες «σκολιάς» οδούς… Ας πολεμήσουμε τον εχθρό και ως πολλοί και κατά μόνας… Ας ξεχάσουμε τα περί ενότητας: Παραπλανητικά… αποπροσανατολιστικά είναι. Η κοινωνία ποτέ δεν ήταν, ποτέ δεν θά ‘ναι «ενωμένη», ενιαία, ομοιόμορφη κλπ κλπ κλπ…
    Γιατί πρέπει να είναι κάποια κόμματα;;;
    4. Και πολύ καλά κάνει που δεν είναι «ενωμένη», ομόφωνη… Αλοίμονό μας αν ήταν…
    Βασική Αρχή της Οικολογίας:
    «Ένα οικοσύστημα είναι τόσο πολύ πιο σταθερό όσο πιο πολύπλοκο είναι».
    5. Η ομοιομορφία, η «ενότητα» μόνον τους -εκάστοτε…- «από πάνω» διευκολύνει.

    Ξανακαλό κουράγιο.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Άλλο η πολυπλοκότητα ενός ζωντανού οικοσυστήματος, κι άλλο η ποικιλία απορριμάτων της χωματερής. Όσο ο πλουραλισμός της αριστεράς δεν παράγει νέα πολιτική σκέψη και απλά ανακατεύει τα αζήτητα κατάλοιπα της παλιάς, οι φασίστες θα πείθουν το πόπολο ότι μόνο αυτοί είναι οι αληθινοί επαναστάτες. Γιατί – σε αντίθεση με τους αριστερούς – οι φασίστες και οι καπιταλιστές έχουν μάθει να εκσυγχρονίζονται και να ασπάζονται νέες μεθόδους επικοινωνίας. Μπορεί το όραμα τους να είναι σάπιο και καταστροφικό, αλλά τουλάχιστον το παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει με όραμα για το μέλλον – κι όχι με μοιρολόι για το χαμένο παρελθόν.

      Σόρι κιόλας, γιατί δεν μου φταις σε τίποτα εσύ.

  4. Εξαιρετικό κείμενο. Προσυπογράφω. Προς τα πού κλίνεις;

  5. Ο/Η Elikas λέει:

    Ναπολέων, μη μπερδεύεσαι από τα διαφημιστικά τερτίπια των κομματικών επιτελείων. Η επικοινωνία δεν είναι απλά περιτύλιγμα της πολιτικής, αλλά το περιεχόμενο της. Ακόμα κι όλες τις λύσεις για τα προβλήματα του κόσμου να έχω στο τσεπάκι μου, αν δεν μπορώ να πείσω κανέναν να τις εφαρμόσει είμαι πολιτικά ανύπαρκτος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s