Η ειδοποιός διαφορά

Déjà vu. Ζούμε ένα έργο που έχουμε ξαναδεί να επαναλαμβάνεται σε πολλές και ποικίλες εκδοχές του, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Και κάθε φορά η έκβαση είναι πάνω-κάτω η ίδια, γιατί τα δομικά συστατικά που καθορίζουν το συγκρουσιακό πεδίο είναι παρόμοιας υφής και προέλευσης, κι άρα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μ’ έναν σχετικά αναμενόμενο τρόπο. Όπως θα δούμε παρακάτω όμως, αυτή τη φορά το πλαίσιο έχει αλλάξει κι η ιστορία μας έχει σοβαρές ελπίδες να εξελιχθεί διαφορετικά. Πολύ διαφορετικά…

Σε γενικές γραμμές το σενάριο έχει ως εξής:

Καταχρηστική διαχείριση, κερδοσκοπική επίθεση, οικονομική ύφεση, κοινωνική αποσύνθεση, γενικευμένη ένταση. Φόβος. Βία. Αγανάκτηση. Πρόωρη κι εξαναγκαστική εκλογική εκτόνωση οδηγεί σε πανωλεθρία των παραδοσιακών κέντρων πολιτικής εξουσίας, με ταυτόχρονη άνοδο ριζοσπαστικών κινημάτων κι εθνικιστικών μορφωμάτων. Η επικείμενη ανατροπή σπέρνει τον πανικό στους εναπομείναντες εκπροσώπους του απερχόμενου καθεστώτος, που πλέον στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης για να εφαρμόσουν ή να ελέγξουν οτιδήποτε. Αδυναμία σχηματισμού συγκυβέρνησης, κοινωνική αποσταθεροποίηση κι απειλή ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης. Αβεβαιότητα. Πόλωση. Τρομοκρατία. Παρά τις συντονισμένες τους προσπάθειες, τα μέσα μαζικής χειραγώγησης απαξιώνονται από μεγάλη μερίδα των πολιτών κι αποτυγχάνουν να αντιστρέψουν το κλίμα. Οι πλατείες γεμίζουν. Οι δημοσκοπήσεις τρελαίνονται. Οι κάλπες καραδοκούν. Syriza ante portas. Και μαζί του, η ολική αμφισβήτηση ενός μοντέλου εξουσίας που συνδέθηκε με εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς, αλαζονείας, ασυδοσίας κι ατιμωρησίας.

Ακούγεται κωμικό ίσως, αλλά αυτή τη στιγμή ο νούμερο ένα εχθρός του καπιταλιστικού συστήματος είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Όχι φυσικά επειδή ο ίδιος ή το συλλογικό εγχείρημα που τον ανέδειξε διαθέτουν το ειδικό βάρος να απειλήσουν άμεσα το μεγάλο κεφάλαιο σε παγκόσμια κλίμακα. Ούτε επειδή η αριστερά που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κατ’ ανάγκην αυτή που μπορεί να πραγματοποιήσει την επανάσταση και να φέρει την αλλαγή. Αλλά επειδή έτσι και σχηματίσει ο Χ Τσίπρας κυβέρνηση και καταφέρει να πετύχει μία ελάχιστη έστω βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, αυτομάτως παύει να ισχύει κάθε επιχείρημα υπέρ του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Πώς θα πείσεις τον Ισπανό, τον Ιρλανδό, τον Γερμανό, τον Άγγλο ή ακόμα και τον Αμερικάνο να αποδεχτούν αυστηρά μέτρα λιτότητας και πακέτα διάσωσης των τραπεζών εάν εκείνοι που αντιστάθηκαν σ’ αυτά γλιτώσουν από τα χειρότερα και ξεκινήσουν να ανακάμπτουν; Η Ισλανδία μπορεί να πέρασε στο ντούκου, αλλά η Ελλάδα παραέχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή ειδησεογραφία τα τελευταία δύο χρόνια. Κι είναι αδύνατον να εξαφανιστεί κάτω από το χαλί από τη μία μέρα στην άλλη. Αν λοιπόν το πείραμα εναλλακτικής διακυβέρνησης και δίκαιης ανακατανομής του πλούτου διεξαχθεί χωρίς να επιβεβαιώσει τις καταστροφολογικές προβλέψεις των φανατικών πολέμιων του, ο ήδη υπαρκτός κίνδυνος κατάρρευσης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής πυραμίδας γίνεται ολοένα και πιο πιθανός.

Εξυπακούεται ότι η οικονομική ελίτ θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο και να προστατέψει τα συμφέροντα της. Με κάθε τίμημα. Κι επειδή το παραμύθι μας έχει δράκο, το μοναδικό αποκούμπι του κατεστημένου σε τέτοιες περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης είναι η πλήρης ενεργοποίηση του παρακρατικού μηχανισμού, καθώς κι ο συστηματικός εκφασισμός των σωμάτων ασφαλείας και του γενικού πληθυσμού. Σχέδιο που στην Ελλάδα εκτελέστηκε αριστοτεχνικά κι υπομονετικά τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύοντας ότι όταν υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση, όλα είναι εφικτά. Και τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Πατριδοκάπηλοι τσαρλατάνοι μεταφέρθηκαν από το περιθώριο των τηλεπωλήσεων στα σαλόνια της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ενώ οι κυρίες τους μετατράπηκαν σε Φρειδερίκες του σύγχρονου lifestyle. Φιλοχουντικοί δημαγωγοί και βασιλόφρονες ιεροκήρυκες κατσικώθηκαν σε τηλεπαράθυρα και πάνελ, προσηλυτίζοντας την κοινή γνώμη υπέρ μιας ολοένα και πιο οπισθοδρομικής κοινωνικής ατζέντας. Φιλελεύθεροι και δήθεν προοδευτικοί δημοσιογράφοι υπερθεμάτισαν, ζητώντας να απαγορευτούν οι διαδηλώσεις, να επέμβει ο στρατός, να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο και να κλειστούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης οι μετανάστες. Σοσιαλδημοκράτες και συντηρητικοί υπουργοί έσπευσαν να ικανοποιήσουν κάποια από τα αιτήματα τους, ενώ τσεκουροφόροι ακτιβιστές της ακροδεξιάς έφτασαν να συμμετάσχουν στο κυβερνητικό σχήμα χωρίς να έχει ρωτήσει κανείς τη γνώμη των ψηφοφόρων. Υμνητές του Χίτλερ πολιτεύτηκαν νόμιμα κι εξελέγησαν δημοτικοί σύμβουλοι και βουλευτές. Μαχαιροβγάλτες και μπράβοι ανακηρύχτηκαν σε προστάτες ηλικιωμένων και τσουβαλιάστηκαν με το σύνολο σχεδόν της αριστεράς ως ακραίοι. Αστυνομικοί παραποίησαν τις στολές τους με ναζιστικά σύμβολα και φέρθηκαν με ανάλογη αγριότητα σε πολίτες, συχνά υποβοηθούμενοι από άγνωστους κουκουλοφόρους που κραδαίνουν ρόπαλα κι εκτοξεύουν μολότοφ. Ανυπόστατες συνωμοσιολογικές θεωρίες κι εθνικιστικά παραληρήματα ξεφύτρωσαν στο ίντερνετ σαν τα μανιτάρια, χωρίς κανείς να αναρωτηθεί πού βρέθηκαν οι πόροι και το ανθρώπινο δυναμικό για να συμβεί κάτι τέτοιο.

Ο μιλιταρισμός γνωρίζει άνθηση στην οργισμένη και σακατεμένη από την ανεργία νεολαία, η ανιστόρητη προγονολατρεία συσπειρώνει τις μάζες των απελπισμένων και το μίσος θριαμβεύει στο δημόσιο διάλογο. Η επιχειρηματολογία του προπαγανδιστικού μηχανισμού καταφεύγει σε εμφυλιοπολεμικές κινδυνολογίες με γκούλαγκ και κονσερβοκούτια προκειμένου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Οι νεοφώτιστοι πολιτικοί αρχηγοί που διεκδικούν κομμάτι από το πτώμα της παλιάς εξουσίας παζαρεύουν καρέκλες με πρόσχημα την εθνική σωτηρία, ενώ οι σπέκουλες για χρεοκοπίες, πραξικοπήματα και θερμά επεισόδια δίνουν και παίρνουν. Σε διεθνές όσο και εγχώριο επίπεδο. Ζούμε υστερικές στιγμές.

Πολλοί είναι εκείνοι που επιμένουν ότι οι χούντες ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Ότι ο φασισμός θα γελοιοποιηθεί από μόνος του και θα ξεφουσκώσει χωρίς να χρειαστεί εμείς να κάνουμε τίποτα. Ότι δεν γίνεται ο ελληνικός λαός να δεχτεί περαιτέρω στέρηση της ελευθερίας του εν ονόματι μιας απροσδιόριστης όσο και ψευδεπίγραφης εθνικής ασφάλειας. Ότι όσο δεν ακούμε ερπύστριες και πυροβολισμούς στους δρόμους η δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει και δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Λες και η ιστορία όντως τελείωσε επειδή κάποτε βιάστηκε να τη θάψει ο Φουκουγιάμα. Λες και η παρατεταμένη κρίση δεν οδηγεί σε μαζική εξαθλίωση, που με τη σειρά της φουντώνει τα πάθη κι ευνοεί κάθε είδους ακρότητες. Ακόμα κι αυτές που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε αδιανόητες να ξαναδούμε.

Σταδιακά, απαγκιστρωνόμαστε από τη γλυκιά ανάμνηση της ιμιτασιόν δημοκρατίας μας, κι αφηνόμαστε να μας παρασύρει ο μαύρος χείμαρρος του γνήσιου ολοκληρωτισμού. Που – εξίσου σταδιακά – τείνει να γίνει ο νέος αυτονόητος μονόδρομος. Η πατριωτική τελική λύση. Το έσχατο αντίπαλο δέος απέναντι στη θεαματική άνοδο της αριστεράς και τη δεδηλωμένη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Ο μπαμπούλας.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, εδώ που φτάσαμε το πιθανότερο είναι ότι είτε δεν θα προλαβαίναμε καν να πάμε σε νέες εκλογές, είτε ότι θα πηγαίναμε και με το που θα σχηματιζόταν κυβέρνηση αριστερών φρονημάτων θα ξέσπαγε ένα όργιο βίας και τρομοκρατίας μέχρι να πέσει. Το διακύβευμα παραείναι υψηλό για να χάνει χρόνο το σύστημα προσπαθώντας να εξαγοράσει συνειδήσεις και να διαπραγματευτεί συμβιβασμούς. Οπότε είναι λογικό ότι θα επιλέξει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω παλιές και δοκιμασμένες λύσεις: πραξικόπημα, εμφύλιο ή εισβολή. Με οποιοδήποτε πρόσχημα και με όση βαρβαρότητα χρειαστεί. Για να παραδειγματιστούν κι οι υπόλοιποι.

Έχουμε κατά καιρούς αποδείξει ότι δεν φοβόμαστε τους μπαμπούλες όμως, είτε είναι ξένοι είτε εγχώριοι. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους πολεμήσουμε. Ειδικά τώρα. Γιατί αυτή τη φορά υπάρχει ένα σφάλμα στο Μάτριξ. Μια ειδοποιός διαφορά που κανείς δεν είχε πάρει στα σοβαρά μέχρι πολύ πρόσφατα. Κι αυτή η ειδοποιός διαφορά είμαστε εμείς.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν ζούμε πλέον στη Γερμανία της δεκαετίας του ’30, ούτε στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’60. Ο ταξικός διαχωρισμός δεν αφορά μόνο εργάτες κι αφεντικά, αλλά ένα σωρό κοινωνικές κατηγορίες, που τέμνονται και μεταλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν είναι πια ούτε αναλφάβητη, ούτε αποκλεισμένη από τον δημόσιο λόγο. Η επικοινωνία δεν παίρνει μέρες και βδομάδες αλλά κλάσματα του δευτερολέπτου, εκμηδενίζοντας αποστάσεις και καταργώντας σύνορα. Η γνώση δεν εκπορεύεται αποκλειστικά από ένα-δυο παραδοσιακά κέντρα εξουσίας, αλλά διαχέεται οριζόντια, ανεξέλεγκτα και με δωρεάν πρόσβαση. Εν έτει 2012, όλοι ξέρουμε τι συνέβη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Χούντα ή τι συνέβη στην Αργεντινή και την Ισλανδία – κι αν δεν ξέρουμε απέχουμε μονάχα ένα κλικ από το να μάθουμε. Το ίδιο ισχύει για τα οικονομικά και ιδεολογικά θέσφατα του πανικόβλητου καθεστώτος, που παρά τις εσχατολογικές εικασίες του δεν έχει να επιδείξει ούτε ένα παράδειγμα επιτυχημένης εφαρμογής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Το επιβεβαιώνουν οι αριθμοί, οι μαρτυρίες και οι στρατιές των αγανακτισμένων που αντιστέκονται από το Κάιρο μέχρι το Σηάτλ, κι από το Λονδίνο μέχρι το Τελ Αβίβ.

Το έχω ξαναγράψει, και δεν πρόκειται να βαρεθώ να το ξαναγράφω: Είμαστε πολλοί κι είμαστε online. Είμαστε το 99%, είμαστε αποφασισμένοι κι έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας για να δώσουμε ένα τέλος σ’ αυτή τη φάρσα πριν μας αποτελειώσει αυτή. Δεν πρόκειται να παίξουμε τον μαρτυρικό ρόλο που κάποτε έπαιξε η ΕΔΑ και το Κομμουνιστικό Κόμμα της προπολεμικής Γερμανίας. Δεν πρόκειται να κάνουμε το λάθος να πάρουμε πρώτοι τα όπλα, ούτε να υπομείνουμε μοιρολατρικά εξορίες και βασανιστήρια μέχρι να σωπάσουμε. Δεν πρόκειται να φοβηθούμε ούτε τις κουκούλες ούτε τις γραβάτες, και δεν θα πέσουμε στην παγίδα του διχασμού και της αποκτήνωσης για να ταΐσουμε με τις σάρκες μας το αχόρταγο τέρας της οικονομικής εξουσίας. Βλέπουμε το τυρί και βλέπουμε τη φάκα.

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι κάθε πολίτης έχει ένα κινητό και κάθε κινητό έχει μια κάμερα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είμαστε εμείς, το μήνυμα μας είναι ξεκάθαρο και η επιρροή μας τεράστια. Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί τα γεγονότα με κομμένη την ανάσα, και καμία εξουσία δεν μπορεί να καταπνίξει τέτοια ροή πληροφοριών. Ακόμα κι αν χρησιμοποιήσει βία για να το πετύχει.

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά μπορούμε να συσπειρωθούμε, να οργανωθούμε και να αντιδράσουμε πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε καλοκουρδισμένο μηχανισμό καταστολής και προπαγάνδας. Έχουμε στη διάθεση μας ανεξάντλητο ανθρώπινο δυναμικό και δυνατότητες που υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνες που μπορεί να επιστρατεύσει ακόμα και η πλουσιότερη ολιγαρχία. Και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να τις αξιοποιούμε.

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι έχουμε εισέλθει σε μία καινούργια φάση της παγκόσμιας ιστορίας, όπου μπορούμε επιτέλους να συνδιαμορφώσουμε από τα κάτω νέες κοινωνικοπολιτικές δομές και συνθήκες, υλοποιώντας μια ριζοσπαστική αλλαγή που μέχρι πρόσφατα δεν ήταν καν εφικτό να ονειρευτούμε. Κι αυτή τη φορά δεν έχουμε ανάγκη από πατερούληδες και σωτήρες.

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι οι δυνάστες μας είναι κατατρομοκρατημένοι, αποκαθηλωμένοι και ανίκανοι να επιβληθούν στις χειραφετημένες μάζες. Όσους τραμπούκους κι αν αμολήσουν στους δρόμους και στα τηλεπαράθυρα.

Γιατί η ειδοποιός διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά ο μπαμπούλας είμαστε εμείς.

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, παραμυθακια, δικτυολογιες. Bookmark the permalink.

22 απαντήσεις στο Η ειδοποιός διαφορά

  1. Συμφωνώ απολύτως. Ακόμα δεν κατάλαβα τι φοβούνται με τον ΣΥΡΙΖΑ (αφού δεν είναι ένα άκρως αντισυστημικό κόμμα, αλλά αριστερό κινητικό σοσιαλδημοκρατικό). Φοβήθηκαν τη μελέτη για το «επαχθές χρέος»; Φοβήθηκαν την άμεση άρνηση πλήρως του μνημονίου (καλά πιστεύουν, αυτό που δεν πιστεύει κανένας Έλληνας -σσ. σχετικά με το «άμεσα») ή φοβούνται κάτι που δεν το έχω καταλάβει, πχ μήπως αποδειχθεί ότι υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι πλην της λιτότητας; Μάλλον το τελευταίο σε συνδυασμό με τις κινηματικές του ρίζες.

  2. Παράθεμα: Η ειδοποιός διαφορά | ahairlessape

  3. Ο/Η kanivalos λέει:

    Το φάουλ ξεκινά από νωρίς στο κείμενό σας, και είναι αυτό:

    «έτσι και σχηματίσει ο Χ Τσίπρας κυβέρνηση και καταφέρει να πετύχει μία ελάχιστη έστω βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού»

    Δεν πρόκειται.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Έστω ότι δεν πρόκειται. Με βάση ποιο επιχείρημα όμως; Ότι θα ανοίξουν τα γκούλαγκ κι η πηγάδα του Μελιγαλά; Ότι θα βγούμε από Ευρώ, ΕΕ, ΝΑΤΟ κι ΟΗΕ; Ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα αποδειχτούν λαμόγια όπως όλοι οι άλλοι; Ότι ο Τσίπρας θα γίνει ο Έλληνας Ομπάμα και με το που θα κάτσει στην καρέκλα θα ξεχάσει όλα όσα έλεγε τόσο καιρό;

      Όλα τα παραπάνω είναι εικασίες και δίκη προθέσεων. Ενώ στην περίπτωση που βρεθούμε με συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ξέρουμε πάρα μα πάρα πολύ καλά τι μας περιμένει. Γιατί το έχουμε υποστεί ήδη.

      • Ο/Η Ο δικηγόρος του διαβόλου λέει:

        Με βάση το ότι το ποσοστό του πληθυσμού κάτω απ΄το επίπεδο της φτώχειας θα αυξηθεί, πολλές μέχρι τώρα υγιείς επιχειρήσεις θα κλείσουν επειδή δε θα μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους σε ευρώ και συνεπώς η ανεργία θα αυξηθεί, το επίπεδο της νοσοκομειακής περίθαλψης θα πέσει ακόμα περισσότερο εξαιτίας της έλλειψης υλικών και λοιπά απολύτως μετρήσιμα μεγέθη για το βιοτικό επίπεδο μιας χώρας. Δεν αναφέρω καν το προφανές ότι θα βγούμε από την ευρωζώνη/ΕΕ, γιατί πολύ σωστά αυτά δεν έχουν (άμεση) σχέση με το βιοτικό επίπεδο μιας χώρας.

        Η διαφορά μας λοιπόν είναι σε αυτή τη μικρή πρόταση που αναφέρει ο κανίβαλος στο σχόλιό του. Εσείς πιστεύετε ότι ο Χ Τσίπρας μπορεί να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού κι εμείς όχι. Και φοβάμαι ότι επιχειρήματα για τη μία ή άλλη άποψη δεν υπάρχουν, μένει μόνο να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα.

    • Ο/Η Calabokis λέει:

      Θα δεχόμουν σαν βελτίωση βιοτικού επιπέδου το τέλος του τρόμου και την προοπτική εξανθρώπησης του συστήματος, έστω και σε βάθος χρόνου.

    • Ο/Η makoutin λέει:

      Αν δεν έχουν εξαφανιστεί οι πλούσιοι από αυτή τη χώρα – και δεν έχουν σας διαβεβαιώ – τότε αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν την ελάχιστη βελτίωση. Πώς γίνεται αυτό; Με το να πάρεις τις τράπεζες και να ακολουθήσεις το δρόμο του χρήματος. Άν λοιπόν θεωρείτε ότι υπάρχει μεν βούληση αλλά δεν υπάρχουν τα όπλα, σας πληροφορώ ότι υπάρχουν και ότι μπορούμε να δούμε τις κινήσεις όλων των λογαριασμών φυσικών και νομικών προσώπων σε βάθος 15ετίας. Εσείς τι λέτε; Γίνεται ή δεν γίνεται;

  4. Ο/Η KYRIAZ λέει:

    εξαιρετικό το άρθρο…. ναι οι μπαμπούλες είμαστε εμείς αυτή τη φορά, και γι αυτό από εμάς και μονο εμάς -όχι από κάποιον καλό ή κακό κομματικό μηχανισμό, καλό ή κακό ηγέτη- θα εξαρτηθεί και η τυχόν ομπαμοποίηση ή η παπανδρεοποίηση του κάθε Τσίπρα, η αφομοίωση των οραμάτων μας, η εκ νέου γραφειοκρατικοποίηση της κοινωνίας, κλπ. Για αυτό ας αφήσουμε τις τηλεοράσεις και την ελληνική αναβλητικότητα και ας αρχίσουμε από τώρα τη σκληρή δουλειά που απαιτείται για να «μπορούμε επιτέλους να συνδιαμορφώσουμε από τα κάτω νέες κοινωνικοπολιτικές δομές και συνθήκες, υλοποιώντας μια ριζοσπαστική αλλαγή που μέχρι πρόσφατα δεν ήταν καν εφικτό να ονειρευτούμε», ο καθένας στον χώρο του….

  5. Ο/Η noikokira λέει:

    ωραία όλα,ένα μόνο
    μία μερίδα του πληθυσμόυ δεν έχει αυτή την πρόσβαση στην πληροφορία,είτε λόγω ηλικίας,είτε γιατί η πρόσβαση δεν οδηγεί απαραίτητα στην πληροφορία όπως την εννοείς.Μην θεωρούμε ότι όσοι ζουν γύρω μας δεν είναι 18-50 κάτοικοι Αθήνας.
    (επίσης ο ταξικός διαχωρισμός αφορά χοντρικά ‘εργάτες και αφεντικά’,τώρα απλά οι δυο κατηγορίες έχουν πάρει διαφορετικές μορφές)

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Έχεις δίκιο σ’ αυτό που λες, όντως πολύς κόσμος δεν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ (ή περιορίζεται σε 1-2 ειδησεογραφικά site και λίγο Facebook). Η νοοτροπία του crowd sourcing όμως μπορεί να επεκταθεί και στις γειτονιές. Αρκεί να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τον λαό ως άμορφη μάζα που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ψηφίζει και να διαδηλώνει, και να αναγνωρίσουμε ότι ο καθένας από εμάς έχει κάποιες χρήσιμες γνώσεις και ικανότητες που δεν έχουν όλοι οι υπόλοιποι. Ώστε να τις αξιοποιήσουμε δημιουργικά.

      Όσο για τον ταξικό διαχωρισμό, σαφώς και υπάρχει αλλά είναι πολύ πιο περίπλοκος από το παραδοσιακό δίπολο φεουδάρχης-πόπολο. Ένας sales manager με μισθό 2-3 χιλιάρικα π.χ. δεν είναι ούτε εργάτης αλλά ούτε και αφεντικό. Έχει μεν προνόμια που θέλει να κρατήσει, αλλά ταυτόχρονα πλήττεται από την προοπτική να βρεθεί από τη μία μέρα στην άλλη άνεργος ή με κουτσουρεμένο μισθό. Η κλασική αριστερή ρητορική τον τρομάζει εξίσου με τη νεοφιλελεύθερη.

  6. Ο/Η Elikas λέει:

    @Ο δικηγόρος του διαβόλου

    Είναι αλήθεια ότι κανείς μας δεν έχει κρυστάλλινη σφαίρα για να προβλέψει με ακρίβεια το μέλλον. Από κει και πέρα όμως, η αφετηρία του σκεπτικού σας είναι ότι εάν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση θα βγούμε από Ευροζώνη & ΕΕ, ενώ κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου μα καθόλου βέβαιο. Κι αυτή δεν είναι απλά η προσωπική μου άποψη, ούτε αυτή των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι άποψη που έχουν εκφράσει πολλοί οικονομολόγοι και αναλυτές διεθνούς κύρους, ξένοι ηγέτες και υπουργοί, καθώς και διοικητές μεγάλων ευρωπαϊκών οργανισμών. Καπιταλιστές στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

    Για την ακρίβεια, οι μοναδικοί που θεωρούν δεδομένο ότι αν εκλεγεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και καταφέρει να κυβερνήσει θα βγούμε από Ευρώ & ΕΕ και θα εξαθλιωθούμε ακόμα περισσότερο απ’ όσο μας έχουν εξαθλιώσει ήδη τα μνημόνια είναι τα πολιτικά στελέχη του τέως δικομματισμού και τα μιντιακά φερέφωνα της εγχώριας άρχουσας τάξης. Δηλαδή οι κατεξοχήν υπεύθυνοι για τον εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας. Γιατί – ας μην κοροϊδευόμαστε – ούτε η αριστερά κυβερνούσε τόσα χρόνια, ούτε οι καταργηθείσες εργασιακές κατακτήσεις είναι υπεύθυνες για τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος και τις επαχθείς συμφωνίες που ξεπουλάνε κυριαρχικά δικαιώματα σε δανειστές και επενδυτικούς ομίλους.

    Και στην τελική, αν είναι να μας ξανακυβερνήσει ο Παπουτσής κι ο Λοβέρδος ή ο Αβραμόπουλος κι ο Χατζηδάκης προκειμένου να σωθούμε από τον Τσίπρα, χίλιες φορές καλύτερα να πτωχεύσουμε και να γυρίσουμε στη δραχμή, την οκά και τη μπομπότα.

    • Ο/Η Ο δικηγόρος του διαβόλου λέει:

      Το λάθος που κάνετε οι περισσότεροι όσοι υποστηρίζετε τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θεωρείτε ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι που διαφωνούμε μαζί σας υποστηρίζουμε (ή ακόμα χειρότερα, κατευθυνόμαστε από) τα παλιά, «μεγάλα» κόμματα. Κι επειδή σας αρέσει να βάζετε ταμπέλες στους ανθρώπους, να τους χωρίζετε σε αριστερούς και δεξιούς, σοσιαλιστές/κομμουνιστές και φιλελεύθερους, να σου πω ότι εμένα προσωπικά αυτή τη στιγμή με εκπροσωπεί περισσότερο η Δημιουργία Ξανά, έτσι για να σε διευκολύνω στην κατάταξή μου, Μπορεί να μη συμφωνώ σε όλα μαζί τους, μπορεί ο Τζήμερος να βγαίνει κάπως απόλυτος μερικές φορές, αλλά το προτιμώ χίλιες φορές απ΄την ψευτομαγκιά και το υφάκι του Τσίπρα, αλλά πάνω απ΄όλα κι απ΄την απόλυτη κενότητα του λόγου του. Αλλά δε θα κάνω το λάθος να αντιπαραθέσω τους ηγέτες, προτιμώ να αντιπαραθέσω τις θέσεις. Οι θέσεις της ΔΞ είναι ξεκάθαρα διατυπωμένες και οργανωμένες θεματικά στο site τους. Όποιος θέλει να μάθει την άποψή τους για οτιδήποτε, μπορεί να το βρει πολύ εύκολα. Στο site του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένα μακρόσυρτο και μπλεγμένο ευχολόγιο που δύσκολα θα βρει κανείς συγκεκριμένες προτάσεις και σχέδια. Ο ίδιος ο Τσίπρας νομίζω πρόσφατα στη συνέντευξή του στον Κούλογλου είπε σε κάποια φάση ότι «είμαστε ένα μικρό κόμμα και δεν περιμέναμε να βγάλουμε αυτό το ποσοστό και τώρα πρέπει να κάτσουμε να διαβάσουμε και να κάνουμε σχέδια» (ή κάτι τέτοιο, αν θες μπορώ να ξαναδώ το βίντεο και να σου στείλω ακριβώς το σημείο που το λέει).

      Επίσης να σημειώσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με «αριστερή» κυβέρνηση, εφόσον αυτή έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα και δεν προσπαθεί να βγάλει τη χώρα απ΄την ΕΕ και την ευρωζώνη. Θα μπορούσαν ας πούμε οι Οικολόγοι Πράσινοι να κάνουν κυβέρνηση, αν και δεν έχω μελετήσει επαρκώς τις θέσεις τους εκτός των περιβαλλοντικών θεμάτων.

      Φυσικά όπως είπατε κι εσείς κανείς δεν έχει κρυστάλλινη σφαίρα κι εδώ είμαστε για να δούμε τι θα γίνει. Αλλά προς χάριν της συζήτησής μας, θα το εκτιμούσα πάρα πολύ αν με παραπέμπατε σε μερικούς «αναλυτές διεθνούς κύρους» που γράφουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να παραμείνει στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, αν δεν ακολουθήσει πιστά τους όρους του μνημονίου. Γιατί αυτό είναι το ερώτημα, κι όχι αν η κυβέρνηση είναι αριστερή, δεξιά, ή δεξιά με αριστερές πινελιές.

      Τέλος, είναι αλήθεια ότι η αριστερά δεν κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια, αλλά είναι μεγάλο ψέμα ότι δεν έχει ευθύνες για την κατάσταση. Πολλά διαρθρωτικά μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν περάσει πολύ νωρίτερα δεν πέρασαν επειδή οι εκάστοτε κυβερνήσεις οπισθοχωρούσαν υπό το βάρος των υποκινούμενων αντιδράσεων (βλέπε ΠΑΜΕ και συνδικάτα).

      • Ο/Η Elikas λέει:

        Δεν τα μάθατε τα νέα; Ο Τζήμερος και η Δημιουργία Ξανά ανακοινώνουν κοινή κάθοδο με τον Στέφανο Μάνο. Πρώην υπουργό της ΝΔ, που κάποιο φεγγάρι έκανε και μεταγραφή στο ΠΑΣΟΚ αλλά τον είχαν στον πάγκο. Νέο υλικό, με φρέσκιες ιδέες. Ειδικές οικονομικες ζώνες για μετανάστες (που θα πληρώνονται λιγότερο από τους – πάντα άνεργους – ντόπιους). Διαδηλώσεις μόνο στο πεζοδρόμιο κι όχι στο οδόστρωμα, για να απλώνεται η πορεία μέχρι την Παλλήνη. Αιώνιο χρέος και τυφλή υπακοή στο τραπεζικό σύστημα, που έφτασε να αμφισβητείται πια ανοιχτά ακόμα και στην Αμερική. Ψάξτε το στα διεθνή οικονομικά έντυπα, που κατακρίνουν την αναποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας και αδειάζουν τη Μέρκελ. Στην τύχη.

        Για τον συνδικαλισμό και τις ρεμούλες των εργατοπατέρων, ρωτήστε καλύτερα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, που τόσα χρόνια οι δικοί τους έκαναν παιχνίδι με τις αντίστοιχες κυβερνήσεις. Αν κάποιες πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων ευνοήθηκαν έναντι άλλων, αυτό οφειλόταν σχεδόν αποκλειστικά στην πελατειακή συνδιαλλαγή ψήφου-διορισμού πρασινοφρουρών και γαλάζιων παιδιών και ελάχιστα στην επαναστατική γυμναστική των κομμουνιστών ή όποιων άλλων. Που πολλές φορές μπορεί να είχαν άδικο, αλλά δεν παίζει και ιδιαίτερο ρόλο γιατί ποτέ δεν εισακούστηκαν.

        Δεν προσπαθώ να σας προσηλυτίσω υπέρ κανενός, αλλά δεν γίνεται να συγκρίνουμε πολιτικούς χώρους που έχουν γράψει ιστορία στην Ευρωβουλή, τη Βουλή και τα κινήματα με αντιπερισπασμούς της τελευταίας στιγμής όπως ο Τζήμερος – που δεν έχει ούτε στελέχη, ούτε οργάνωση, ούτε πείρα, ούτε τίποτα (πέρα από προσωπική φιλοδοξία). Δικαίωμα σας να τον εμπιστεύεστε, επειδή όμως έχω κάνει με διαφημιστές, σας διαβεβαιώ ότι είναι χειρότερη φάρα κι απ’ τους ταξιτζήδες. Μόνο οι τηλεδημοσιογράφοι μπορούν να τους συναγωνιστούν σε κωλοτούμπες, γλείψιμο και μπουρδολογία.

        Κι όπως έγραψε κάποιος πολύ εύστοχα στο Twitter, ο Τζήμερος είναι ο Βγενόπουλος σε app.

  7. Παράθεμα: Η ιστορία μας έχει σοβαρές ελπίδες να εξελιχθεί διαφορετικά. Πολύ διαφορετικά…(Η ειδοποιός διαφορά!) « Paganeli

  8. Ο/Η Αυδίκος Κωνσταντίνος λέει:

    40-50 χρόνια έχουμε φάει στη μάπα την ίδια γαλαζοπράσινη σκαταδούρα….ας δοκιμάσουμε και κάτι διαφορετικό….χειρότερα από τα λαμόγια που μας κυβερνούσαν ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να είναι….και στο κάτω κάτω ας αφήσουμε ένα νέο άνθρωπο να μας αποδείξει αν μπορεί να φέρει σε πέρας αυτό που πρεσβεύει…..
    Δεν ξέρω για τους άλλους αλλά ξέρω ότι για μένα ο ΣΥΡΙΖΑ με έχει ήδη βοηθήσει, γιατί έχει καταφέρει να ξαναβάλει στα χείλη μου το χαμόγελο και στην καρδιά μου την ΕΛΠΙΔΑ….η οποία τα τελευταία 3 χρόνια ειλικρινέστατα ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ….την είχαν σβήσει και την είχαν αντικαταστήσει με την απόλυτ μαυρίλα.
    Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι τα Πάντα Νέα Σοκ τα ψηφίζουν οι 55+ δηλαδή ότι πιο »παλιό» και συντηρητικό υπάρχει….κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί η μοναδική πηγή πληροφόρησης τους είναι τα ΜΜΕ της Βαρωνίας όπως λέει και ο φίλος μας ο Τράγκας (ο της ακραίας τάσης του Σύριζα Τράγκας…..απλά γαμάτος κι απολαυστικός).
    Στο μόνο με το οποίο διαφωνώ με τον Τσίπρα είναι η εμμονή με το ευρώ….. Όσο το ευρώ δεν μας γίνεται θηλιά στο λαιμό κι όσο δεν συνεπάγεται και μνημόνιο…..τότε μπορούμε να παραμείνουμε,…..αν όμως το ευρώ αρχίζει να μας σκοτώνει τότε η δραχμή είναι προτιμότερη. Όποιο νόμισμα κι αν έχουμε το σημαντικότερο όλων είναι να επιβιώσει αλλά και να ευημερεύσει ο λαός και να έχει ελπίδα αλλά και μέλλον ο νέος άνθρωπος.
    Άσε που αν βγούμε από το ευρώ και μέσα σε 1-2 χρόνια αρχίσει η ανάπτυξη σύντομα βλέπω το τέλος του ευρώ μιας και όλες οι χώρες που θα μαστίζονται από χρόνια λιτότητα θα ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδας και η ΟΝΕ θα είναι παρελθόν.(Τελικά και το 4ο Ράιχ όπως και το 3ο στην Ελλαδίτσα θα αφήσει τα όνειρά του για παγκόσμια ηγεμονία…..ας πρόσεχαν).
    Εύχομαι να κλείσουμε επιτέλους μια και καλή και για πάντα την πόρτα της ιστορίας στα 2 αυτά κόμματα που μας έκλεψαν την ελπίδα και να αρχίσει μια νέα εποχή για την Ελλάδα…..καλό μας βόλι.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Στηρίζει Σύριζα ο Τράγκας; Έχω χάσει τεύχη. Για Καμμένο τον είχα περισσότερο. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Κακαουνάκη…

      • Ο/Η Αυδίκος Κωνσταντίνος λέει:

        Kι όμως φίλε μου ακόμη κι ο Τράγκας το γύρισε…..φυσικά δεν το παραδέχεται αλλά δίνει εμμέσως ψήφο εμπιστοσύνης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι από τους ελάχιστους αντιμνημονιακούς δημοσιογράφους και κάθε μέρα σέρνει σε ΠΑΝΔΟΚ τα μύρια όσα…..τρελό γλέντι και απόλαυση να τον ακούς.

  9. Ο/Η αντικατοχικος λέει:

    Το σχέδιο που παίζεται στην πλάτη του λαού αλλά και των αντιμνημονιακών δυνάμεων-το σχέδιο τους είναι η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΔΡΑΧΜΗ, πολλαπλά υποτιμήσιμη, και ΟΧΙ το ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ δηλ ο έλεγχος της οικονομίας μας από εμάς. Πώς θα το θέσουν σε εφαρμογή οι μνημονιακές δυνάμεις; Ακούστε: http://www.youtube.com/watch?v=BF5D5Misd8U&feature=player_embedded

  10. Ο/Η Πάνος λέει:

    εξαιρετικό άρθρο. Όσον αφορά την Ελλάδα, είμαι στην ίδια πλευρά με σένα αλλά λυπάμαι γιατί φαίνεται ότι οδηγούμαστε σε πόλωση και διχασμό, αντί για μια ευρύτερη σύνθεση. Η ειδοποιός διαφορά που επισημαίνεις είναι πολύ σημαντική και για την Ελλάδα και για τον κόσμο. Εγώ θα το περιέγραφα έτσι: Μέσω της τεχνολογίας και της συνεπακόλουθης διάχυσης ιδεών και ειδήσεων αναπτύσσεται μια συλλογική νοημοσύνη πολύ ισχυρότερη από το άθροισμα των επιμέρους μυαλών που τη συναποτελούν, η οποία έχει πρωτόγνωρες δυναότητες μνήμης, αναστοχασμού, σύνθεσης, φαντασίας, δημιουργικότητας και ταχύτητας. Συν τοις άλλοις, ο αντίπαλος δεν μπορεί να μαντέψει τη στρατηγική της, πολύ απλά γιατί αυτή δεν υπάρχει – αναδιαμορφώνεται συνεχώς μέσα από τον πειραματισμό, τον αναστοχασμό και τη σύνθεση. Μπαμπούλας δε λες τίποτα.

    • Ο/Η Elikas λέει:

      Πολύ ωραίος ο ορισμός σου. Συλλογική νοημοσύνη. Αυτό ακριβώς. Σιγά-σιγά συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κύτταρα ενός τεράστιου οργανισμού, που εδώ και μερικές χιλιετίες πάσχει από καρκίνο. Μερικοί από εμάς θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε τα αντισώματα που θα τον εξολοθρεύσουν. Τεράστιο στοίχημα, το οποίο απαιτεί τη συμμετοχή όλων. Κι όχι μόνο των αριστερών…

  11. Παράθεμα: Η ειδοποιός διαφορά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s