Ο άγνωστος πόλεμος

Αν κάτι απέδειξε όλη αυτή η εκτροπή που μας προέκυψε με την ΕΡΤ, αυτό είναι ότι τελικά η κόκκινη γραμμή μας είναι βαθιά πολιτισμική. Κι ότι ευτυχώς ο πατριωτισμός μας δεν εξαντλείται στον ξυλοδαρμό μεταναστών. 

ERT flag

Ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, ένας Θεός ξέρει πόσοι ακόμα σε επισφαλείς και φρικτά κακοπληρωμένες θέσεις «απασχόλησης», κι οι υπόλοιποι μετανάστες (που ευτυχώς δεν τους δέρνουν εκεί που βρίσκονται). Κι ωστόσο το αφήσαμε να περάσει. Γκρινιάξαμε, φωνάξαμε, πετάξαμε μερικές πέτρες, πνιγήκαμε στο χημικό, κάναμε εκλογές και τελικά λουφάξαμε. Ηττημένοι. Ίσως γιατί το θέταμε σε λάθος βάση. Ίσως γιατί το πολεμούσαμε με λάθος όρους. Ίσως γιατί το εμπιστευτήκαμε σε λάθος χέρια.

Δεν είναι η ταξική πάλη αδέλφια, τουλάχιστον όχι έτσι όπως την αντιλαμβάνεται η πλειοψηφία της μαχόμενης αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αν ήταν μόνο εργάτες-αφεντικά η φάση, με τέτοια κρίση το ΚΚΕ θα είχε ανέβει καιρό τώρα στην εξουσία, κι ενδεχομένως θα ήταν αυτό που θα έριχνε μαύρο σε μία κρατική τηλεόραση που δεν θα μπορούσε να ελέγξει όσο θα ήθελε. Επειδή όμως δεν υπήρξε ποτέ η περιβόητη ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο. Για άλλη μια φορά, είναι η παλιά, γνωστή, ξεπουλημένη δεξιά του χωροφύλακα και του χαφιέ αυτή που μας στερεί την ελευθερία μας.

Γιατί περί αυτού πρόκειται τόσο καιρό. Για την ελευθερία. Την οποία τραγουδάμε και σε έναν ύμνο που μάθαμε όλοι να αγαπάμε από παιδιά. Απλά μερικοί από εμάς σιχάθηκαν την εθνικιστική γαρνιτούρα που τον συνοδεύει, κι έκαναν το τραγικό λάθος να εκχωρήσουν τον πατριωτισμό στα χέρια των ακροδεξιών.

Screen shot 2013-06-23 at 4.51.34 π.μ.

Χρειάστηκε να παίξει η ορχήστρα των απολυμένων της ΕΡΤ τον Εθνικό Ύμνο και να δακρύσει η κοπέλα στη χορωδία για να πετύχουμε σ’ αυτή την αναμέτρηση τον πρώτο μας επικοινωνιακό πόντο από την εποχή του ΕΑΜ.  Δηλαδή, για όνομα του Θεού (δεύτερη φορά που τον επικαλούμαι στο ίδιο ποστ, και τίποτα δεν είναι τυχαίο), από που κι ως που έχουμε αφήσει να οικειοποιηθούν οι φασίστες την Επανάσταση του 1821; Επειδή οι οπλαρχηγοί προηγήθηκαν του Μαρξ και δεν διαπνέονταν από τις ιδέες του; Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι εναντιώθηκαν στην τότε εξουσία, δεν ήταν τα παρακρατικά τσιράκια της. 

Τα επικοινωνιακά αυτογκόλ του «λαϊκού» κινήματος δεν έχουν τελειωμό, με πιο πρόσφατη την απόπειρα μετατροπής του αγώνα ενάντια στο πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ σε υπόθεση τίμιων συνδικαλιστών, κομματικοποιημένων καλλιτεχνών, και ανιαρής νοσταλγικής αυτοαναφορικότητας. Τίγκα στον Θεοδωράκη, ο οποίος σημάδεψε μεν μια εποχή, αλλά μην ξεχνάμε ότι έχουν περάσει και σαράντα χρόνια από τότε.

Χρειάζεται ανανέωση ρεπερτορίου, αλλά και συνολικής ρητορικής. Η οποία οφείλει να είναι πολυσυλλεκτική κι ελπιδοφόρα, γιατί αν συνεχίσει να αναλώνεται σε παρέλαση φαντασμάτων και συνδικαλιστών, τη χάσαμε την παρτίδα.

Όσο βγαίνει ο Καλφαγιάννης και διαβάζει ανακοινώσεις, δίνεται περιθώριο στο λαβωμένο σύστημα εξουσίας να ελιχθεί. Τους συμφέρει να πάει σε εργασιακά δικαιώματα η συζήτηση, σε παζάρια για τρίμηνες ή εξαμηνιαίες συμβάσεις, σε συντεχνιακά συμφέροντα και μικροπολιτικά πυροτεχνήματα που μετατοπίζουν την αντιπαράθεση μακριά απ’ αυτό που πονάει. Από το γεγονός ότι έπεσε μαύρο. Κι ότι έπεται ακόμα περισσότερο αν τους αφήσουμε να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

An employee works to broadcast Web-Tv signal at control room of Greek state television ERT headquarters in Athens

Μην κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάχτυλο μας. Η ιδεολογική κυριαρχία του νεοφασισμού είναι αυτή που καθορίζει τόσο την κυβερνητική πολιτική, όσο και μεγάλο μέρος της χειραγωγούμενης από τα ιδιωτικά ΜΜΕ κοινής γνώμης. Οι εξελίξεις με την ΕΡΤ έδειξαν ότι δρομολογείται περαιτέρω στήριξη της -δικομματικής και απροκάλυπτα ακροδεξιάς πια- κυβέρνησης Σαμαρά από τη Χρυσή Αυγή. Η οποία ήδη κάνει κουμάντο στα ΜΑΤ και τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά και σε σημαντικό κομμάτι τον Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα εμφυλίου, για τον πολύ απλό λόγο ότι ο εμφύλιος προϋποθέτει δύο στρατιωτικά οργανωμένες κι εξοπλισμένες μέχρι τα δόντια αντιμαχόμενες δυνάμεις.  Κι αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο μία, που σημαίνει ότι οποιοδήποτε ενδεχόμενο βίαιου ξεσηκωμού θα καταλήξει σε βέβαιη σφαγή. Που θα μας βγάλει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα βγάλει και την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη δύσκολη θέση να παραδεχτεί ότι τα μέτρα λιτότητας απέτυχαν.

Προς το παρόν όμως, το παιχνίδι παίζεται πολιτικά. Και πολιτική δεν σημαίνει μόνο οικονομικές θεωρίες, συνθήματα και κομματικά λογότυπα σε ψηφοδέλτια. Πολιτική σημαίνει πρωτίστως επικοινωνία. Αν δεν παρακινείς και δεν αφουγκράζεσαι τον κόσμο, αν δεν συνδιαμορφώνεις τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του, αν δεν τον συνεπαίρνεις με το όραμα που προτείνεις και τον πολιτισμό που πρεσβεύεις, δεν κάνεις πολιτική. Απλά μαλακίζεσαι.

Από αυτή την άποψη, δυστυχώς το ακροδεξιό-νεοφιλελεύθερο τόξο έχει ασκήσει πολιτική. Και μπόλικη μάλιστα. Πήρε τον Μπουμπούκο από τη ζώνη του τηλεοπτικού λυκόφωτος και τον έκανε υπουργό, τον πασπάλισε και με λίγη χρυσόσκονη από τα σόου της κυρίας του, έκανε ολοένα και πιο αυτονόητες τις ιδέες του, να’σου κι οι αποκαλύψεις για την ερωτική ζωή του Κασιδιάρη, κι ούτε που καταλάβαμε πώς ο κυρίαρχος λαός έγινε κυρίαρχος φασίστας. Όσο το «σύστημα» εξύφαινε έναν ολόκληρο πολιτισμικό ιστό που έθετε αξίες, πρότυπα και αδιαμφισβήτητες αλήθειες στην κοινή γνώμη, το «κίνημα» μοίραζε φυλλάδια που γκρίνιαζαν για καναπέδες κι απέφευγε τις κάμερες για να μην του κλέψει ο φακός το αγωνιστικό του πνεύμα.

Μέχρι τη στιγμή που έπεσε μαύρο στην ΕΡΤ, όλα έδειχναν ότι το πράγμα πάει για κάποια μορφή αυταρχικότερου ακόμα καθεστώτος, με όλα τα τραγικά που αυτό συνεπάγεται. Εξαιτίας όμως μιας μαλακίας του επιτελείου φανατικών που περιστοιχίζουν τον Σαμαρά, κουρσεύτηκε η επικοινωνιακή τους ναυαρχίδα κι έμειναν με όλο τον υπόλοιπο στόλο πανικόβλητο κι αποσυντονισμένο. Τις πρώτες μέρες, η πειρατική ΕΡΤ κατάφερε αρκετές γερές κανονιές που ακούστηκαν πολύ μακριά. Η δακρυσμένη βιολονίστρια ας πούμε, που δεν είναι απλά μια ακόμα άνεργη, αλλά το απειλούμενο με εξαφάνιση δείγμα ενός πολιτισμού που κάτι έχει να πει και μερικές φορές το λέει υπέροχα.

Πρέπει επειγόντως να συνειδητοποιήσουμε ότι διαθέτουμε ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα σ’ αυτή τη μάχη. Την ΕΡΤ. Όχι τους εργαζόμενους, ούτε το κτίριο, αλλά το brand name. Την αναγνωρισιμότητα, το κύρος και την υποδομή της Εθνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης, που την έχουμε γαμωσταυρίσει άπειρες φορές αλλά την έχουμε αγαπήσει κιόλας, και που ναι, ανήκει σε όλους μας και είναι σύμβολο για την ταυτότητα μας ως λαού, έθνους κι όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Και άρα είναι ένα πανίσχυρο όπλο διαμόρφωσης συνειδήσεων κι επικοινωνίας με ολόκληρο τον κόσμο.

Τα πυρομαχικά αυτού του όπλου είναι το οπτικοακουστικό του περιεχόμενο. Το ενημερωτικό και πολιτιστικό του πρόγραμμα, μαζί με τη συνολική διαδικτυακή του παρουσία. Το υλικό. Και να μεν έχουν υπάρξει κάποιες αποκαλυπτικές συζητήσεις και δυνατές στιγμές, αλλά τώρα που παίζουμε ίντερνετ, πρέπει να ξεσκιστούμε στα viral. Και η Φαραντούρη δεν πρόκειται ποτέ να γίνει viral, σόρι που σας το χαλάω και με κάθε σεβασμό στην κυρία Φαραντούρη και την ιστορία της.

Αν θέλουμε να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο, καλά θα κάνουμε να αντιπαρατάξουμε ένα πολιτισμικό τσουνάμι που θα πνίξει το παρακμιακό σκουπιδαριό της ιδιωτικής τηλεόρασης. Έναν τυφώνα αξιόπιστης ενημέρωσης που θα σαρώσει τα αχυρένια σπιτάκια της φιλοναζιστικής παραπληροφόρησης. Είμαστε πολλοί, είμαστε online, κι έχουμε ναυαρχίδα. Που μπάζει νερά έστω, αλλά προς το παρόν εξακολουθεί να επιπλέει.

Ας μην κάνουμε το λάθος να αντιμετωπίσουμε αυτή την ιστορική πρόκληση σαν ευκαιρία για να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους σε κάποιο γαμημένο συμβόλαιο, ούτε σαν αφορμή για να βγάλουμε προεκλογικούς λόγους. Κι ας μην περιοριστούμε σε συναυλίες, πάνελ και σοβαροφανείς παρελθοντολογίες. Υπάρχουν χιλιάδες εκεί έξω που μπορούν να συνεισφέρουν πρωτότυπο δημιουργικό περιεχόμενο, κι έχουν άπειρα πράγματα να πούνε. Πάρτε λοιπόν το μικρόφωνο από τα χέρια των καθοδηγητών, κι ελάτε να ξανακερδίσουμε τον κόσμο με το μέρος μας.

ERT tango

Advertisements
This entry was posted in υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, δικτυολογιες, ελπιδες, video post and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ο άγνωστος πόλεμος

  1. Σε κάνω πλάκα που έχεις φαγωθεί με τη Φαραντούρη, η οποία δεν πάτησε όμως στην ΕΡΤ και μάλλον δεν θα πατήσει, διότι τυγχάνει εδώ και πολλά χρόνια σύζυγος του κυρίου Χυτήρη. Επίσης έχε υπόψη ότι έχουν απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα, μέσω του καναλιού που εκπέμπει στο διαδίκτυο, σε όποιον θέλει να πάει να παίξει στον προαύλιο χώρο. Επομένως όσοι πραγματικά το θέλησαν πήγαν και θα πηγαίνουν ακόμα ίσως, ανάλογα με το πόσο άμεσα ανταποκρίθηκαν. Δεν μπορούν να πιάσουν κανέναν από το αυτί με το ζόρι να πάει. Αρα αυτούς που πιθανόν δεν βλέπεις να είναι αυτοί που ίσως είναι αρκετά εγωπαθείς και περιμένουν προσωπική πρόσκληση.

  2. Ο/Η petalouditsa λέει:

    Την παρτιδα χασαμε… την πατριδα χασαμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s