Να το πάρει το ποτάμι

Ποιος κέρδισε ρε παιδιά, γιατί έχουμε μπερδευτεί;

βατραχος νουφαρο

Από το πουθενά, μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, μια «ψαγμένη» τηλεπερσόνα ίδρυσε κόμμα, πλασαρίστηκε ως εναλλακτική λύση (σε ό,τι γουστάρει ο καθένας), προωθήθηκε από ΜΜΕ και εταιρείες δημοσκοπήσεων με τρέλα, και χωρίς να έχει ούτε πρόγραμμα, ούτε στελέχη, ούτε κομματικό μηχανισμό, ούτε τίποτα, έπιασε ένα 6,6% και προσπέρασε το ΚΚΕ λες και ήταν σταματημένο. Το ΚΚΕ ρε φίλε! 100 χρόνια ιστορίας. Σφυροδρέπανα, αγώνες, εμφύλιοι, εξορίες, συνδικάτα, απεργίες, νεολαίες, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τα πάντα όλα. Κολλημένο στα στάσιμα νερά του 6%, να επιπλέει πάνω στο νούφαρο του και να κοάζει εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και των μνημονίων.

Δε μπορώ να πω ότι τους λυπάμαι κιόλας, απλά ξεκινάω από εκεί για να επισημάνω πόσο σημαντικό πράγμα είναι το επίμονο marketing μιας καινούργιας και άφθαρτης πρότασης σε εποχή πολιτικής σύγχυσης. Και πόσο τελειωμένη υπόθεση είναι η παραδοσιακή αριστερολαγνεία, και όλο αυτό το νταβαντούρι με τους καθοδηγητές, τους εργατοπατέρες, τους αφισοκολλητές και τις ντουντούκες.

Το πείραμα των βαρώνων των ΜΜΕ πέτυχε, και με λίγο πιο σοβαρό σχεδιασμό μπορεί να γίνει κίνημα που θα πνίξει την όποια προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει. Γι’ αυτό εφευρέθηκε το Ποτάμι άλλωστε. Για να έχουν κάτι να ψηφίσουν οι δυσαρεστημένοι πασόκοι και οι ψευτο-προοδευτικοί απολιτίκ, μη γίνει καμιά στραβή. Πνίγηκε ο Κυρ Φώτης στα ρηχά βέβαια, αλλά δεν εξυπηρετούσε πια σε κάτι ώστε να λείψει σε κανέναν.

croc

Έτερος κερδισμένος, οι Ναζί. Που με αρχηγό και μισή ηγετική ομάδα στη φυλακή, ανεβάζουν ταχύτητα και αγγίζουν το διψήφιο. Όχι γιατί στηρίζονται από παραπλανημένους πατριώτες, αλλά ακριβώς επειδή είναι Ναζί. Κροκόδειλοι, που υπόσχονται να δαγκώσουν, να πονέσουν και να σκοτώσουν κόσμο. Γιατί αυτοί που τους στηρίζουν μισούν και θέλουν εκδίκηση. Και κανείς δεν μισεί καλύτερα από τους Ναζί. Ας το πάρουμε απόφαση λοιπόν, ότι το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να σφαχτούμε μαζί τους, και καλύτερα να το κάνουμε τώρα παρά να περιμένουμε πότε θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο του στρατού και την αποδοχή της πλειοψηφίας. Που ήταν, είναι και παραμένει συντηρητική, ορθόδοξη, εθνικοπατριωτική και ρατσιστική μέχρι το κόκαλο, γιατί έτσι είναι δομημένη η ελληνική κοινωνία – από τις σχολικές παρελάσεις μέχρι τα οικογενειακά τραπέζια. Είτε μας αρέσει είτε όχι, και για να το αλλάξουμε θέλει γενιές ολόκληρες και πολλή δουλειά. Σοβαρή δουλειά, όχι αντιφά πανηγυράκια κι εξυπνάδες για σκουλήκια και τρύπες.

Και μιλώντας για σκουλήκια, μέχρι κι ο Καρατζαφέρης αναστήθηκε, για να διοχετεύσουν κάπου την αποδοκιμασία τους οι Νεοδημοκράτες που δεν γουστάρουν τους χρυσαυγίτες γιατί τους φαίνονται λίγο τεντιμπόιδες.

una-rafting

Τελικά, το σποτάκι του Ποταμιού για την «πρώτη φορά» ήταν προφητικό. Η αριστερά κέρδισε εκλογές για πρώτη φορά, και σαν καλή και αφελής πρωτάρα διατυμπανίζει σε όλη την Ευρώπη ότι ανακάλυψε τον αληθινό έρωτα. Μόνο που ο αγαπημένος της πήρε λίγο μικρότερα ποσοστά απ’ αυτά που είχε πάρει τον Ιούνιο του ’12, και όχι, δεν έχει νόημα να κάνουμε συγκρίσεις με τις προηγούμενες ευρωεκλογές που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει 4,7%, γιατί ήταν τελείως διαφορετικοί οι συσχετισμοί και οι  συνθήκες.

Παρά το γεγονός ότι διανύουμε ήδη τον έβδομο χρόνο ύφεσης, παρά το τι έχει μεσολαβήσει τα τελευταία δύο χρόνια, παρά το στοίχημα του «ψηφίζουμε και φεύγουν», παρά τη «χαλαρή» ψήφο των ευρωεκλογών, είναι εμφανές ότι νικητής δεν μπορεί να θεωρείται ένα κόμμα που αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει τη δυσμενέστατη θέση της κυβέρνησης, πιάνει ταβάνι κάπου στο 26-27% και δεν έχει με ποιον να συγκυβερνήσει έτσι και εκλεγεί πρώτο σε βουλευτικές. Που δεν πρόκειται να γίνουν άμεσα με την καμία, προς μεγάλη ανακούφιση του κατεστημένου.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο βάτραχος μάλλον δεν θα γίνει ποτέ πρίγκηπας. Τουλάχιστον όχι αν δεν αλλάξει ριζικά νοοτροπία και στρατηγική, που στις τοπικές εκλογές απέτυχε παταγωδώς και πάλι καλά που πήρε την περιφέρεια Αττικής η Δούρου και διασώθηκε κάπως το γόητρο. Ο Σακελαρίδης δεν τα κατάφερε, πράγμα αναμενόμενο για έναν κομματικό υποψήφιο σε μια εποχή που η κοινωνία διψάει για πολιτική με λιγότερους πολιτικούς, γραμματείς και φαρισαίους. Κι από τέτοιους, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπόλικους. Οι περισσότεροι είναι κολλημένοι στην αυτοαναφορική αριστεροσύνη και την καμαρίλα τους, τελείως ακατάλληλοι για να αντιμετωπίσουν την ιστορική πρόκληση της ανατροπής που ονειρεύονται. Και αρκετά ανόητοι ώστε να πανηγυρίζουν για μια νίκη χωρίς αντίκρυσμα.

mud

Ο Σαμαράς έπεσε πολύ όντως, αλλά άντεξε. Συντηρητικοί ψηφοφόροι υπάρχουν, και θα γυρίσουν λογικά κάποια στιγμή στο μαντρί όταν ξανάρθουν λεφτά και τους περάσει η τσαντίλα. Κανάλια να υπάρχουν να προπαγανδίζουν, κι όλα θα πάνε δεξιά.

Η Ελιά επιβίωσε από τα χειρότερα, γιατί όσο να ‘ναι μια κάποια πελατεία τη διατηρεί ακόμα. Μόλις βρει ευκαιρία ο Παπανδρέου θα έρθει να την ξεριζώσει, αλλά τώρα δεν τολμάει να κάνει τίποτα για να μην πάμε σε εκλογές.

Οι υπόλοιποι (γέφυρες, ανταρσύες και τα ρέστα) είναι απλά αμελητέοι. Όσο θόρυβο και να κάνουν, δεν αφορούν παρά ελάχιστους οπαδούς και κανέναν άλλον. Κομπάρσοι στον βούρκο της ιστορίας.

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, ψυχοτραυματικα. Bookmark the permalink.

One Response to Να το πάρει το ποτάμι

  1. Σε βρήκα στου Νίκου Ξυδάκη. Καλώς σε βρήκα.
    Μ’ αρέσει ο τρόπος προσέγγισης της Ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ρεαλιστικός και ουσιαστικός. Απ’ τις περιπτώσεις, που λέω, ευτυχώς υπάρχει και το διαδίκτυο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s