Ανήκομεν εις το Γουέστερος

Τελικά μια αφήγηση είναι όλα. Μια ζωή το λέω και δεν μ’ ακούει κανένας.

Juncker-Tusk Δεν είναι τόσο σημαντικά ούτε τα δάνεια, ούτε οι κανόνες τους, ούτε τα κράτη που αρχικά τους αποδέχονται και μετά προσπαθούν να τους παρακάμψουν. Πόσο μάλλον τα μέτρα που οι κυβερνήσεις αρχικά απορρίπτουν και στο τέλος καταλήγουν να προτείνουν από μόνες τους.

Τα πρόσωπα παίζουν ένα ρόλο, περισσότερο σαν χαρακτήρες του δράματος όμως και λιγότερο για το ποιοι πραγματικά είναι και τι πρεσβεύουν. Συνήθως, όσο πιο νέοι και χαρισματικοί τόσο το καλύτερο. Αλλά όχι πάντοτε.

Το μόνο πράγμα που πραγματικά μετράει είναι ποιος θα πει την καλύτερη ιστορία. Αυτή που θα γίνει πιο πιστευτή από τους πιο πολλούς, θα δώσει μορφή στο μέλλον τους και θα εκμηδενίσει τις εναλλακτικές εκδοχές της. Λίγο σαν το σπερματοζωάριο που φτάνει πρώτο στον προορισμό του.

Ο λόγος που η ιστορία γράφεται πάντα από την πλευρά του νικητή δεν είναι επειδή εκείνος έτυχε να κερδίσει τον πόλεμο, αλλά επειδή χωρίς αυτήν θα τον είχε χάσει. Η ιστορία προσδιορίζει τον νικητή, και όχι το αντίθετο.

Ποια ιστορία είναι η δική μας άραγε; Ποια θέλουμε να λέμε στα εγγόνια μας ενώ θα περιμένουν βαριεστημένα να τα χαρτζιλικώσουμε; Και τι θα μπορούν να αγοράσουν με αυτό το χαρτζιλίκι;

Tsipras-Juncker-slap

Η μία εκδοχή είναι για έναν ανεύθυνο λαό, που αφού τεμπέλιασε και γλέντησε με τα λεφτά των σκληρά εργαζόμενων εταίρων του άρχισε να φέρεται αλλοπρόσαλλα και να μη θέλει να ξεπληρώσει τα χρέη του. Οι καλοί εταίροι, σε αγαστή συνεργασία με το μέτωπο της λογικής και της έγκυρης ενημέρωσης, ταπεινώνουν τους ανόητους στασιαστές και τους πείθουν τελευταία στιγμή να μην πηδήξουν μαζί με τον λαό τους από τον γκρεμό. Κανείς δεν πεθαίνει ή σώζεται ακριβώς, αλλά έχει ηθικό δίδαγμα.

Δεν είναι αυτή. Κι ας φαίνεται να είναι η κυρίαρχη ως τώρα.

Στη δεύτερη, παραπλήσια εκδοχή, τελικά οι στασιαστές κάνουν τη μαλακία και πηδάνε, κι ο λαός σπάει το πόδι του και το βάζει στον γύψο για κάνα-δυο γενιές. Οι εταίροι παθαίνουν κι αυτοί κάτι γρατζουνιές, αλλά επειδή είναι τίμιοι και εργατικοί το ξεπερνάνε, συνεχίζουν να είναι παραγωγικοί όλο τον χρόνο, και τα καλοκαίρια δίνουν ελεημοσύνη στα ρακένδυτα παιδάκια που έρχονται να τους προϋπαντήσουν στο λιμάνι της Μυκόνου.

Ούτε αυτή είναι. Ελπίζω δηλαδή.

Tsipras team

Η τρίτη εκδοχή μιλάει για έναν μεγάλο αριστερό ηγέτη που μάχεται με θάρρος και αυταπάρνηση, κι όταν έρχεται η ώρα που πρέπει αναγκαστικά να υποχωρήσει απέναντι στους υπεράριθμους εχθρούς του, σαν άλλος Οδυσσέας τους κατατροπώνει με ένα πανέξυπνο στρατήγημα που μόλις εμπνεύστηκε. Για κάποιον περίεργο λόγο, κανείς δεν παθαίνει κάτι σοβαρό και όλοι είναι ευτυχισμένοι (πέρα από τους κακούς προδότες, που το λαϊκό κίνημα φιμώνει και δένει σε ένα δέντρο για να αρχίσει πάλι το τσιμπούσι).

Καλά, αυτή δεν παίζει με την καμία.

Μια άλλη, τέταρτη, αφήγηση θέλει τον δήθεν αριστερό ηγέτη και το επιτελείο του να είναι πουλημένα τομάρια, που επί μήνες προσποιούνται ότι πολεμάνε τον εχθρό ενώ τα έχουν κάνει από την αρχή πλακάκια μαζί του. Πιόνια ίδια κι απαράλλαχτα με τα προηγούμενα, χρυσώνουν το χάπι του νεοφιλελεδισμού και φαρμακώνουν τον δύστυχο λαό, που μια μέρα στο πολύ πολύ μακρινό μέλλον θα σωθεί από ανθρώπους που έρχονται από το πολύ πολύ μακρινό παρελθόν.

Αν είναι αυτή, δεν θα ζήσω για να τη δω. Αλλά μάλλον ούτε αυτή είναι.

tsipras_draghi_hollande

Και υπάρχει και μία πέμπτη, κάπως πιο περίπλοκη εκδοχή από τις προηγούμενες τέσσερις, όπου το ουσιαστικό διακύβευμα δεν είναι αν θα λυγίσει το γόνατο ο Τσίπρας ή αν θα τον μαχαιρώσουν νύχτα τα συντρόφια του. Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι ο τρόμος πίσω από τα τείχη, τα εκατομμύρια νεκροζώντανων απελπισμένων που απειλούν να αλώσουν τον δυτικό τρόπο ζωής και τις δυτικές αξίες που τον διέπουν. Και δεν αναφέρομαι τόσο στα φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά του δυτικού μοντέλου, όσο στα κοινωνικά.

Αν η Ελλάδα καταρρεύσει και πάψει να μένει στα Ευρώπας, θα καταρρεύσουν μαζί και τα τείχη που κρατάνε τους νεκροζώντανους απελπισμένους μακριά – άσε που θα προστεθούν σ’ αυτούς και πολλοί Έλληνες σε παρόμοια κατάσταση. Οι αγορές θα πανικοβληθούν και οι ταξικές ισορροπίες θα διαταραχθούν σε βαθμό που κανείς δεν θα μπορεί να νιώθει πλέον ασφαλής. Στο μεταξύ, η εξουσία θα έχει πέσει στα χέρια επικίνδυνων φανατικών, ανίκανων για οτιδήποτε άλλο πέρα από δεισιδαιμονίες και διαπομπεύσεις. Βασικά, αυτό έχει συμβεί ήδη.

Εμείς αποφασίζαμε βέβαια τόσο καιρό ποιος ζει και ποιος ανασταίνεται, ακόμα κι αν το κάναμε στηρίζοντας εκπροσώπους που δεν λέρωσαν ποτέ τα χέρια τους παρά μόνο με ζεστό χρήμα. Όσο αυτοί αναλώνονται σε συμβούλια γεμάτα ιδεολογικές μονομαχίες, πολιτικές ίντριγκες και οικονομικούς εκβιασμούς, ο χειμώνας έρχεται. Και ναι μεν είναι διασκεδαστικό να παρακολουθεί κανείς τους πρωταγωνιστές να τρώγονται σιγά-σιγά μεταξύ τους, αλλά θα περάσουν αρκετές σεζόν ακόμα μέχρι να εξοντωθεί κι ο τελευταίος. 

Όπως κάθε καλή ιστορία, έχει κι αυτή δράκους. Που βγαίνουν από αυγά μέσα στις στάχτες, κι όταν μεγαλώνουν πετάνε και καίνε τα πάντα στον διάβα τους.

george-r-r-martin

Advertisements
This entry was posted in εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

3 Responses to Ανήκομεν εις το Γουέστερος

  1. Ο/Η petalouditsa λέει:

    αστα φιλε μου… το παραμυθι δεν θα εχει χαπι εντ… ελπιζαμε σε καποια αξιοπρεπεια εστω, αλλα ισως ουτε κι αυτο…

  2. Ο/Η Μιλιτάντης Παρόλας λέει:

    Δεν ξέρω αν πρόβλημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά μάλλον όχι. Πρόβλημα είναι τα ψέματά του. Ψέματα, λάθη; Δεν ξέρω. Αλλά… πώς είναι δυνατόν προεκλογικά να βγαίνεις και να λες ότι «δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΕ να μην δεχτεί το πρόγραμμά μας»; Πώς να το πεις αυτό; Δημαγωγία για αφελείς; Υπήρξαν αφελείς οι ίδιοι και νόμιζαν ότι η ΕΕ είναι ένα δάσος με όμορφα δέντρα μέσα στα οποία ζουν ξωτικά και παραμυθένιοι βασιλιάδες; Ας είχαν το θάρρος να βγουν στον Ελληνικό λαό και να πουν τα εξής: θα προσπαθήσουμε γι’ αυτά, έστω να τα πάμε λίγο καλύτερα από τους προηγούμενους. Να υπογράψουμε ένα light μνημόνιο! Αυτό δεν πιάνει! Δεν είναι πολύ αριστερό έτσι; Τότε θα μπορούσαν να πουν το εξής: θα βγούμε από την ΕΕ και θα προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε σοσιαλιστική πολιτική. Φυσικά, αν το έλεγαν αυτό πριν 6 μήνες δεν θα έπαιρναν ούτε το 10%. Και τώρα που θα ξαναγυρίσουν στο 4% (αν δηλαδή δουν βουλή ξανά) είναι καλύτερα; Δεν θα ήταν προτιμότερο να προετοιμάσουν μια καμπάνια, η οποια ΝΑΙ θα πάρει και χρόνια μέχρι να βρει ώτα ευήκοα, αλλά θα είναι τίμια και θα ξέρει ο κόσμος τί και πού πηγαίνει; Στην τελική, χαμένος είναι σίγουρα ο αγώνας που δεν δίνεται ποτέ, αλλά πιο χαμένος είναι όμως ο αγώνας για επιβίωση στον λάκκο με τους αλιγάτορες. Δυστυχώς, θα είναι οι ίδιοι οι συριζαίοι που θα φταίνε, όχι οι φιλελέδες, όχι οι «δοσίλογοι», όχι οι Ποταμίσιοι (αυτοί τη δουλειά τους κάνουν), όταν αύριο μεθαύριο ο κόσμος από εκεί που έλεγε «πρώτη φορά αριστερά» αρχίσει να λέει «ποτέ ξανά αριστερά»… Θα φταίνε οι ίδιοι αν μας κάτσει λιτότητα για τα επόμενα 200 χρόνια ή καμιά ΧΑ στο κεφάλι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s