Μη με αφήνεις

verlaat mij niet

Verlaat mij niet (NL) = Μη με αφήνεις (GR)

Έχω ζήσει σαρανταπέντε χρόνια στην Ευρώπη, τα οκτώ από αυτά εκτός Ελλάδας.

Μιλάω άπταιστα αγγλικά, ενημερώνομαι από ξένα ειδησεογραφικά μέσα, έχω πολλούς Ευρωπαίους φίλους και νιώθω απέραντο σεβασμό για την ιστορία και την κουλτούρα που κουβαλάει ο καθένας τους. Η Ευρώπη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας μου, και ούτε μπορώ, ούτε θέλω να διανοηθώ ότι γίνεται να υπάρξει χωρίς τη χώρα που της έδωσε το όνομα της. Όπως της έδωσε και πολλά άλλα ακόμα, που την καθιστούν ελληνική όσο και την Ελλάδα ευρωπαϊκή.

Αυτή την Κυριακή όμως θα ψηφίσω ΟΧΙ.

Υπάρχουν αρκετοί που θα ψηφίσουν ΝΑΙ, έχοντας ζήσει περισσότερα χρόνια από μένα σε ευρωπαϊκές χώρες και μιλώντας περισσότερες γλώσσες. Υπάρχουν και άλλοι, που μπορεί να μην έχουν φύγει ποτέ τους από την Ελλάδα ούτε για διακοπές. Όσο και να διαφωνώ μαζί τους, σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι είναι λιγότερο ή περισσότερο Ευρωπαίοι από μένα. Απλά πιστεύω ότι κάνουν λάθος, κι ότι έχω τα επιχειρήματα να τους το αποδείξω.

Για αρχή, δεν επιτρέπω σε κανέναν τους να ταυτίζει το ΝΑΙ με την ίδια την Ευρώπη. Είναι εξίσου φτηνό με την αναίδεια της ακροδεξιάς να διεκδικεί αποκλειστικότητα στον πατριωτισμό. Κι ας υπάρχουν μερικοί οπαδοί του ΟΧΙ που θα ήθελαν να αποχωρήσουμε από οποιασδήποτε μορφής ένωση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν είμαι ένας απ’ αυτούς, και το ίδιο ισχύει για την πλειοψηφία όσων θα ψηφίσουν το ίδιο με μένα.

Και όχι, αν και βαθύτατα πολιτικοποιημένος δεν υπήρξα ποτέ οπαδός κάποιας συγκεκριμένης ιδεολογίας, πόσο μάλλον μέλος κάποιου κόμματος. Απεχθάνομαι τη σταλινική νοοτροπία όσο και ο μέσος φιλελεύθερος, γκρινιάζω για το διογκωμένο από πελατειακές σχέσεις δημόσιο και έχω αλλεργία στις ντουντούκες. Κατά καιρούς, η σκληρή κριτική μου στις εμμονές των κινημάτων για ξύλινα συνθήματα και καμμένους κάδους μού έχει στερήσει φίλους.

Και το ίδιο ισχύει βέβαια και για την αποστροφή μου στην κρατική και παρακρατική βία, ή τις γροθιές του Κασιδιάρη. Που για κάποιους παλιούς συμμαθητές μου ήταν η μία η άλλη με την αδυναμία του Τατσόπουλου να συγκρατήσει τα νεύρα του σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ. Την Κυριακή ο Τατσόπουλος θα ψηφίσει το ίδιο με τους παλιούς συμμαθητές μου, που εδώ και καιρό δεν είναι πια φίλοι μου.

Το ζήτημα δεν είναι βέβαια στα πρόσωπα, αφού το ποιος είναι αντιπαθής και ποιος όχι καθορίζεται κυρίως από το τι πρεσβεύει κανείς πολιτικά. Άλλοι μισούν τη Ζωή, άλλοι τον Άδωνι. Και σχεδόν όλοι τον Μπογδάνο. Δεν έχει να κάνει, πραγματικά. Κι ας μη μπορώ να σκεφτώ κάτι λιγότερο ευρωπαϊκό από την Ελλάδα που εκπροσωπεί η Βούλτεψη και ο Κικίλιας.

Γιατί πολύ απλά δεν είναι το ίδιο. Όσοι και να μαζευτούν σ’ αυτές τις επιδείξεις διχαστικού φρονήματος, τώρα πια μπορούν να πίνουν άφοβα το κρασάκι τους, όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες τους κάποτε έλιωναν από τα χημικά και το ξύλο ενός καθεστώτος που μόνο ευρωπαϊκό δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Ενός καθεστώτος που σύσσωμη η Ευρώπη καταδίκασε όταν με πραξικοπηματικό τρόπο έκλεισε τη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Del Mar 001

Για ποια Ευρώπη μιλάμε, αλήθεια; Πώς την ορίζουμε;

Γεωγραφικά δεν τίθεται θέμα. Εκεί που είναι η Ελλάδα θα παραμείνει, ό,τι και να συμβεί στους κατοίκους της.

Οικονομικά; Πάλι δεν τίθεται θέμα, αφού με οποιοδήποτε κραχ και οποιοδήποτε νόμισμα η οικονομία θα συνεχίσει να είναι παγκόσμια και δικτυωμένη, από την άλλη άκρη του κόσμου μέχρι το κινητό στην παλάμη μας. Κι άσε τα χρέη να έρχονται και να παρέρχονται, να αναδιαρθρώνονται, να κουρεύονται, να βγάζουν φτερά και να πετάνε. Δεν γίνεται γι’ αυτά όλη η φασαρία.

Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις απρόβλεπτες χρηματιστηριακές συνέπειες μιας Δευτέρας με ΟΧΙ, ουρές στα ΑΤΜ και απουσία συμφωνίας για βιώσιμο χρέος. Η μικρότερη δυνατή ζημιά που μπορεί να υποστούν οι ευρωπαϊκές αγορές είναι πολλαπλάσια του κόστους οποιουδήποτε κουρέματος και πακέτου ανάπτυξης. Θα είναι ιστορικού μεγέθους ηλιθιότητα το να ρισκάρουν τέτοια καταστροφή. Κι επειδή μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά, δεν θα το κάνουν.

Από την άλλη, για μένα ο μόνος σίγουρος δρόμος για Grexit είναι ο αργός θάνατος του ΝΑΙ. Η λιτότητα θα συρρικνώσει κι άλλο την οικονομία, η μετανάστευση θα φουντώσει, οι τράπεζες θα προσπαθούν να κρατηθούν ζωντανές και η αγορά δεν πρόκειται να ξεπαγώσει ποτέ. Δεν πρόκειται περί εικασίας, αλλά διαπίστωσης.

Και η συμφωνία, κύριε; Η παραμονή στο Ευρώ;

Το 2015 δεν είναι 2010, ούτε 2012. Το πάρτυ τελείωσε. Με τον Ευρωπαίο φορολογούμενο να συνειδητοποιεί ότι τα ωραία του λεφτά αγνοούνται και τώρα χρειάζεται να δώσει περισσότερα, η πολιτική κατακραυγή θα εξελιχθεί σε πανευρωπαϊκή αναταραχή. Η μόνη εναλλακτική που έχουν για να σωθούν είναι να μας αφήσουν να σιγοπνιγόμαστε μέχρι να φαγωθούμε μεταξύ μας για να έχουν δικαιολογία να μας πετάξουν έξω. Ζητώντας τη συναίνεση μας όμως, γιατί πάνω απ’ όλα είναι Ευρωπαίοι.

Είναι πολιτισμικό το θέμα, τότε; Όλη η Ευρώπη είναι γεμάτη γλωσσικά αντιδάνεια και συνεχείς ανταλλαγές μουσικών, εικόνων, φαγητών και ιδεών. Εμείς δεν έχουμε μόνο Ευρωπαίους γείτονες βέβαια και είμαστε και ορθόδοξοι άνθρωποι, οπότε ψιλομαύρο πρόβατο πάντα είχαμε υπάρξει σ’ αυτόν τον τομέα. Όχι αρκετά όμως ώστε να μην ανήκουμε στην ίδια οικογένεια με τους υπόλοιπους.

Κάποιες νοοτροπίες μας είναι θεμελιωδώς αντιευρωπαϊκές, η πλάκα είναι όμως ότι σε σημαντικό βαθμό το ίδιο ισχύει και για τους άλλους Ευρωπαίους. Εκτός από τους Γερμανούς ίσως. Και τέτοιους φίλους έχω, και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Γιατί ο ναζισμός δεν φυτρώνει στα γονίδια, αλλά στα ερείπια. Κι όσο γκρεμίζουμε, θεριεύει.

Και δεν γκρεμίζει ο Τσίπρας; θα αναρωτηθούν οι υποστηρικτές του ΝΑΙ. Αφού αυτός έχει τώρα την εξουσία, έπρεπε να έχει θεραπεύσει σε πέντε μήνες το καρκίνωμα που χρειάστηκε δεκαετίες ολόκληρες για να εξαπλωθεί σε όλο το εύρος της ελληνικής κοινωνίας. Έπρεπε να έχει φέρει την οικονομική ανάκαμψη, κι ας είχε άδεια ταμεία και όλο το διεθνές και εγχώριο κατεστημένο εναντίον του. Που ενώ είναι μια χούφτα άνθρωποι και τσακώνονται μεταξύ τους λες και παίζουν στην Τόλμη και Γοητεία, κάποιοι από εμάς έχουν την αφέλεια να τους αντιλαμβάνονται ως «Ευρώπη».

Κατώτατοι των περιστάσεων, οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι απέτυχαν σε όλες τις προβλέψεις τους για το πώς και πότε μπορεί να τελειώσει αυτή η κρίση. Πήραν αποφάσεις που τη χειροτέρεψαν, ξανά και ξανά. Προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις που έφεραν το ναζισμό μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο. Επέτρεψαν σε έναν Τσίπρα να κερδίσει τις εκλογές, και τιμωρήθηκαν έχοντας να διαπραγματευτούν με τον Βαρουφάκη. Ο οποίος όση απαξίωση κι αν έχει συγκεντρώσει στο πρόσωπο του, παραμένει πιο καταξιωμένος και δημοφιλής στα μάτια των Ευρωπαίων από όλους τους προκατόχους του μαζί.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Ευρώπης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αποικιοκρατική αλαζονεία της άρχουσας τάξης και των καλοπληρωμένων παρατρεχάμενων της. Ευρωπαίοι είναι κι αυτοί φυσικά, απλά συμπεριφέρονται λες και οι λιγότερο προνομιούχοι ειναι λιγότερο ίσοι, ή ακόμα και λιγότερο άνθρωποι. Όποιος έχει ζήσει στη Δυτική Ευρώπη ξέρει για τι πράγμα μιλάω. Το έχουμε κι εδώ αυτό όμως. Και πολύ μάλιστα.

Έχοντας τελειώσει ιδιωτικό σχολείο, γνωρίζω πιο καλά απ’ όσο θα ήθελα τον κόσμο της ελληνικής μεσοαστικής και αστικής τάξης. Ξέρω ότι μ’ αυτά που γράφω στα μάτια τους θα φανώ προδότης, άξιος κάποιας σκληρής τιμωρίας που εγώ ποτέ δεν θα ευχόμουν να υποστούν εκείνοι – παρά τις κατά συρροήν παρανομίες με τις οποίες απέκτησαν, διατηρούν και αυξάνουν την περιουσία τους. Παρα την τριτοκοσμικού τύπου διαπλοκή την οποία καλούν στο σαλόνι τους. Είναι λογικό να εμπιστεύονται ένα καθεστώς που ουδέποτε τους άγγιξε, όμως Ευρώπη δεν είναι μόνο τα Harrods.


Syntagma 15-6-11 003Είναι ταξικό λοιπόν το θέμα; ΝΑΙ για όσους έχουν στείλει τα αδήλωτα λεφτά τους έξω, ΟΧΙ για τους υπόλοιπους που ξεροσταλιάζουν στα ΑΤΜ; ΝΑΙ για όσους δεν πληρώνουν φόρους, ΟΧΙ για όσους δεν μπορούν πια να τους πληρώσουν;

Αν ήταν έτσι, δεν θα είχαμε καμία αγωνία ούτε οι μεν ούτε οι δε για το αποτέλεσμα. Γιατί, σε αντίθεση με το τι έχουν χειραγωγηθεί να πιστεύουν πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν κυκλοφορούσε ποτέ με Καγιέν, ούτε χάλαγε χιλιάρικα στα μπουζούκια (τα οποία δεν τα λες κι αναπτυξιακό πλάνο, εδώ που τα λέμε). Μερικά από τα κακομαθημένα παιδιά του συστήματος έχουν ξεφύγει τόσο πολύ τελευταία, που δεν τους ενδιαφέρει πώς θα πέσει ο Τσίπρας, αρκεί να πέσει. Έστω και δια της βίας.

Κι εκεί, περισσότερο ακόμα κι από το ΟΧΙ στην Ευρώπη των ολιγαρχών και των καταφρονεμένων, είναι η αμετακίνητη πίστη μου στο ΟΧΙ αυτής της Κυριακής. Αρνούμαι να υποταχτώ σε μια Ευρώπη όπου καταλύεται η δημοκρατία με πρόσχημα τη διαφωνία δανειστών και οφειλετών για το αν θα καταργηθεί το ΕΚΑΣ ή πόσο θα φορολογηθούν τα φρουτάκια. Αρνούμαι να ψηφίσω υπέρ μιας Ευρώπης που ξεδιάντροπα ενορχηστρώνει την ανατροπή νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης σε ζωντανή αναμετάδοση.

Δεν είναι ντέρμπι, ούτε σήριαλ. Είναι οι ζωές μας, και οι ζωές των υπόλοιπων Ευρωπαίων, που απειλούνται με την ίδια συνταγή ταπείνωσης και οικονομικού εκφυλισμού. Που απειλούνται με την ίδια διεύρυνση ανισοτήτων, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στο μίσος, κι αυτό με τη σειρά του σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση και καταστολή. Φαύλος κύκλος και ματωμένος.

Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που μας υποσχέθηκαν. Δεν την αναγνωρίζω ως δική μου, και δεν πρόκειται να την αφήσω να καπηλευτεί τη συλλογική μας ταυτότητα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα οποιασδήποτε μεγαλομανούς ελίτ. Που επιστρατεύει όλες τις εφεδρείες της προκειμένου να μανιπουλάρει τα πλήθη – μην τυχόν και μολυνθούν από ιδέες για αμφισβήτηση της λιτότητας και δικαίωμα όλων των λαών στην αξιοπρέπεια.

Syntagma 15-6-11 001

Είτε το συνειδητοποιούν οι οπαδοί του ΝΑΙ είτε όχι, αν κερδίσουν θα δώσουν το φιλί της ζωής σ’ αυτό το ξοφλημένο ηθικά και πολιτικά καθεστώς – εγχώριο όσο και ευρωπαϊκό.

Νομπελίστες οικονομολόγοι και αρχισυντάκτες μεγάλων οικονομικών εντύπων συνιστούν να απορρίψουμε την πρόταση των δανειστών (η οποία έχει πλέον αποσυρθεί). Από πού κι ως πού λοιπόν έχει νόημα να ενδώσουμε στη μπαγιάτικη τρομολαγνεία παγκοσμίως άγνωστων τηλεπερσόνων; Κι από πού κι ως πού θα βαφτίσουμε γκαιμπελισμό τη διενέργεια δημοψηφίσματος, τη στιγμή που στην πρόσφατη ιστορία μας είδαμε μέχρι και μη εκλεγμένους πρωθυπουργούς να υπογράφουν μνημόνια στα οποία ουδέποτε συναινέσαμε; (τελευταία φορά είχαμε ψηφίσει για σοσιαλισμό, υπενθυμίζω).

ΟΧΙ λοιπόν στο ψευτοδίλημμα «Ευρώ ή Δραχμή», που αν ίσχυε δεν υπήρχε περίπτωση το ΔΝΤ να διαφοροποιήσει τη θέση του από τους υπόλοιπους δανειστές, προτείνοντας αναπτυξιακά πακέτα και κούρεμα χρέους. Δεν θα δούμε ποτέ κάτι τέτοιο να συζητιέται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εάν κάνουμε το σφάλμα να ψηφίσουμε ΝΑΙ στην προοπτική μιας άνευ όρων παράδοσης στο δόγμα Σόιμπλε.

ΟΧΙ στην κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας και στην επικράτηση μιας Ενωμένης Ευρώπης που ελάχιστη σχέση έχει με τις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε. Δημοκρατία υπό προϋποθέσεις παύει να είναι δημοκρατία. Αν δεν έχουμε το δικαίωμα να συναποφασίζουμε για το μέλλον μας, για ποιο λόγο να συνεχίσουν να γίνονται εκλογές στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού;

ΟΧΙ στην παλινόρθωση ενός σάπιου συστήματος εξουσίας που είχε δεκαετίες ολόκληρες στη διάθεση του για να προβεί σε μεταρρυθμίσεις και να χαράξει τον δρόμο για ουσιαστική ανάπτυξη και ευημερία. Αντί γι’ αυτό δημιούργησε μια φούσκα, παραποίησε οικονομικά στοιχεία, φόρτωσε στις πλάτες μας δυσβάσταχτα δάνεια, καταχράστηκε, χρηματίστηκε, τρομοκράτησε, εξευτέλισε και δίχασε τον ελληνικό λαό όσο κανένας άλλος. Το να ελπίζουμε πως οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να μας σώσουν βυθίζοντας μας πιο βαθιά στη λάσπη της λιτότητας δεν έχει καμία απολύτως λογική.

Δεν θα μας τρελάνουν αυτοί λοιπόν. Θα τους τρελάνουμε εμείς. Και δεν μιλάω για τους λαούς της Ευρώπης φυσικά, αλλά για την καλοζωισμένη ηγεσία της.

Αν κάτι μας ενώνει τελικά, είναι ότι μέσα στην τρέλα που κουβαλάει κάθε λαός όλοι αναγνωρίζουν ένα κομμάτι του εαυτού τους στους πεισματάρηδες Έλληνες, που παλεύουν με κάθε νόμιμο μέσο ενάντια σε έναν πανίσχυρο όσο και αδίστακτο αντίπαλο. Σ’ αυτούς τους Έλληνες συμπαραστέκονται, συλλέγοντας εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές και γεμίζοντας τις ευρωπαϊκές πλατείες. Υπέρ του ΝΑΙ δεν κατέβηκε ποτέ κανένας.

Το οφείλουμε στους υπόλοιπους Ευρωπαίους λοιπόν, να ψηφίσουμε ΟΧΙ αυτή την Κυριακή και να ορθώσουμε ανάστημα ενάντια σε μία Ευρώπη του φόβου και της αδικίας. Και το οφείλουμε σε εμάς τους ίδιους και στα παιδιά μας, που ήμασταν, είμαστε και θα παραμείνουμε για πάντα Ευρωπαίοι.

 London eye

Ο Νικόλαος Σταμπουλόπουλος είναι σκηνοθέτης, μπλόγκερ και ιδρυτής της διαδικτυακής πλατφόρμας New Diaspora, που είναι αφιερωμένη στη νέα γενιά Ελλήνων εξωτερικού. Οι απόψεις που εκφράζει σ’ αυτό το κείμενο είναι προσωπικές.

*όλες οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Αν είναι να τις μοιραστείτε με κάποιον, πείτε ότι τις πήρατε από μένα.

Advertisements
This entry was posted in ελπιδες, εξοδοι κινδυνου and tagged , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Μη με αφήνεις

  1. Ο/Η rizitis λέει:

    Μπράβο ρε μαγκα!

  2. Παράθεμα: New Diaspora — History in the making

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s