…και καλή δημοκρατία σε όλους

Tusk-Juncker-Dijsselbloom

Πρώτα απ’ όλα, καλό θα ήταν να αντιμετωπίσουμε όσα συμβαίνουν χωρίς υστερίες. Το κλίμα είναι ήδη υπερβολικά τεταμένο, και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι οι κατάρες για ψόφους να μετατραπούν σε πράξεις.

Ναι, δεν είναι καθόλου μια ωραία συμφωνία που θα μας ευεργετήσει όλους και τι καλά που βγήκαμε επιτέλους από την κρίση. Ούτε είναι μια ηρωική έξοδος προς κάποια άγνωστη κατεύθυνση, που μπορεί να αποδεικνυόταν καλύτερη ή μπορεί και όχι, αλλά κανείς δεν μπήκε τόσο καιρό στον κόπο να τη σχεδιάσει αναλυτικά και να την κοστολογήσει. Με εξαίρεση τον Σόιμπλε βέβαια*.

Αυτό που δεν λέμε να καταλάβουμε είναι ότι πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση και πρωτομπούμε στα μνημόνια, συμμετείχαμε σε έναν πόλεμο στον οποίο ηττηθήκαμε. Και οι ηττημένοι ενός πολέμου έχουν μόνο δύο επιλογές: ή συνθηκολογούν ή πεθαίνουν.

Φταίνε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που διόγκωσαν το χρέος και διαχειρίστηκαν ελεεινά την όποια προοπτική ουσιαστικής ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας; Φυσικά και φταίνε. Και πρέπει επιτέλους να πληρώσουν, κι αυτοί και όλοι όσοι ευνοήθηκαν από το όργιο διαπλοκής τόσων ετών. Ξεκινώντας από τα κανάλια κατά προτίμηση.

Φταίνε οι Ευρωπαίοι ηγέτες και τεχνοκράτες (με πρώτους και καλύτερους τους Γερμανούς), που ενώ μιλούσαν για ισότητα και κοινή ευημερία δρομολογούσαν αποικιοκρατικού τύπου πολιτικές και υπονόμευαν τη δημοκρατία; Φυσικά και φταίνε. Αλλά σε έναν πόλεμο δεν έχει και πολύ νόημα να κατηγορείς τον εχθρό σου ότι είναι κακός. Ο σκοπός είναι να τον νικήσεις.

Φταίει η αριστερά, που ήταν (και εξακολουθεί να είναι) στον κόσμο της, φαντασιώνοντας ουτοπίες που δεν έχει την παραμικρή ιδέα πώς θα πραγματοποιήσει και διεκδικώντας αιτήματα που ναι μεν είναι δίκαια αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί; Φυσικά και φταίει. Και καλά θα κάνει να συνεχίσει να αγωνίζεται, αλλά αυτή τη φορά να αντιπροτείνει συγκεκριμένες λύσεις αντί για βερμπαλισμούς και ευχολόγια. Δεν χορταίνουν οι πεινασμένοι με μαρξισμό, σόρι.

Φταίει ο Τσίπρας, που υποσχέθηκε πολύ περισσότερα απ’ όσα θα είχε ποτέ ελπίδα να εφαρμόσει και τελικά κατέληξε να μας φέρει ένα μνημόνιο εξίσου ταπεινωτικό με αυτό που απορρίψαμε στο δημοψήφισμα; Φυσικά και φταίει. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός όμως ότι είναι ο μοναδικός ως τώρα που διαπραγματεύτηκε όχι απλά σκληρά, αλλά λυσσαλέα. Και ναι μεν έχασε όσον αφορά το οικονομικό σκέλος, αλλά όσον αφορά το πολιτικό μέλλον της Ευρώπης παίζει να είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τις ισορροπίες για πάντα. Χωρίς την πολύτιμη συμβολή του Βαρουφάκη δεν θα τα είχε καταφέρει**.

Κανείς δεν λέει ότι πρέπει να χαιρόμαστε που θα ξεπουλήσουμε ό,τι δεν έχει ξεπουληθεί ήδη και θα γονατίσουμε από τους φόρους και την κατάθλιψη. Αν και για πρώτη φορά αχνοφαίνεται μια μικρή πιθανότητα να αρχίσει να αντιστρέφεται αυτή η βαθιά ύφεση, με απαραίτητη προϋπόθεση ότι αυτή η κυβέρνηση α) δεν θα πέσει, και β) δεν θα λειτουργήσει με την ίδια ανεύθυνη νοοτροπία που λειτούργησαν οι προηγούμενες (π.χ. συνεχίζοντας να διορίζει ανεπαρκείς ανθρώπους με κομματικά κριτήρια). Αν χάσει την ευκαιρία να ομαλοποιήσει λίγο την κατάσταση, έρχεται εμφύλιος και οριστική επικράτηση του φασισμού, οπότε πολύ που μας νοιάζει τι θα συμβεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Η οποία υπόλοιπη Ευρώπη κοιμήθηκε κραυγάζοντας #ThisIsACoup και ξύπνησε βλέποντας τους ξενυχτισμένους ηγέτες της να το έχουν πραγματοποιήσει. Καμία ψευδαίσθηση πλέον ότι μιλάμε για μία Ένωση που στηρίζεται στη δημοκρατία ή που δίνει δεκάρα τσακιστή για το αν οι φτωχοί θα ζήσουν ή θα πεθάνουν. Είναι σοκ αυτό, αλλά δυστυχώς θα αργήσει να απορροφηθεί αρκετά γρήγορα ώστε να φέρει τα πάνω-κάτω και να μας σώσει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το γυαλί ράγισε, και τώρα που θα αρχίσουν να πηγαίνουν κόντρα χώρες του Νότου με πολλαπλάσια οικονομική επιρροή από αυτή της Ελλάδας η φούσκα της γερμανικής ηγεμονίας θα σκάσει, συμπαρασύροντας μαζί της όλους όσους στήριξαν το δόγμα λιτότητας για τους πολλούς και τρελής κερδοσκοπίας για τους λίγους.

Δεν ξέρω αν σε 1-2 χρόνια θα έχουμε κανονικό πόλεμο με σφαίρες και βόμβες, αλλά δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να ξεπεραστεί αυτή η κρίση με χαμογελαστούς διπλωμάτες που μπαλώνουν τρύπες και κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Ο κύβος ερρίφθη. Το κακό είναι ότι έπεσε πρώτα στο δικό μας κεφάλι.

thisisacoup

*Επειδή κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, όταν μιλάμε για Plan B δεν εννοούμε μια ανάλυση για το πόσο κακός είναι ο καπιταλισμός και τι ωραία ιδέα που θα ήταν να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες. Plan B σημαίνει ότι ξέρεις πόσες ώρες χρειάζονται μέχρι να βγάζουν δραχμές τα ΑΤΜ του Καστελόριζου, πόσο ακριβώς θα σου κοστίσει όλη αυτή η μετάβαση και με ποιον τρόπο οι ελληνικές εξαγωγές με υποτιμημένο νόμισμα θα φέρουν έσοδα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις εγκαίρως. Και δεν είναι ευθύνη μιας κυβέρνησης μόνο να το φτιάξει, ιδίως όταν η πολιτική της είναι ότι δεν θέλει Grexit. Είναι ευθύνη κυρίως όσων το επιθυμούν – εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν πέντε χρόνια στη διάθεση τους να το κάνουν. Δεν το έκαναν, οπότε ακούω βερεσέ όλες τις μεγαλοστομίες τους για μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα. Και δεν έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη ότι απέναντι στα θηρία της ΕΚΤ, της ΕΕ και του ΔΝΤ θα τα κατάφερναν καλύτερα άνθρωποι που δεν ξέρουν καλά-καλά τι είναι το Excel. 

**Ναι, ο Βαρουφάκης. Που μέσα σε μία νύχτα έγινε ο αγαπημένος αποδιοπομπαίος τράγος τόσο των δεξιών όσο και των αριστερών. Χωρίς τη δημόσια αντιπαράθεση στην οποία πρωταγωνίστησε τόσους μήνες, η επιχειρηματολογημένη αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού θα αφορούσε μόνο τους συνήθεις υπόπτους της αριστεράς και της αναρχίας, που στη Βόρεια Ευρώπη είναι ελάχιστοι και γραφικοί. Το ότι έφτασαν να κατέβουν στους δρόμους μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και να μάθουν για το δράμα της Ελλάδας μέχρι και οι νοικοκυρές του Καναδά οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στον Γιάνη. Και όποιος μου πει πάλι ότι αυτά είναι επικοινωνιακά κόλπα και η αληθινή πολιτική βρίσκεται στις αναλύσεις ιδεολογιών του προπερασμένου αιώνα, να πάει να παίξει με το υπόλοιπο 0,5% που συμφωνεί μαζί του.

Advertisements
This entry was posted in εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

2 Responses to …και καλή δημοκρατία σε όλους

  1. Ο/Η Παναγιώτης Τοκατλίδης λέει:

    Λυπάμαι αλλά νομίζω ότι πέφτεις θύμα της ίδιας αφέλειας που εύκολα καταλογίζεις σ’ αυτούς που ήλπιζαν κάτι περισσότερο απ’ αυτό που έγινε. Δυστυχώς και αυτή η κρίση θα ξεπεραστεί «με χαμογελαστούς διπλωμάτες που μπαλώνουν τρύπες και κρύβουν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί». Όπως κάτω από το χαλί βρίσκονται οι δεκάδες χιλιάδες εξώσεις στην Ισπανία και Πορτογαλία (σύντομα και στη γειτονιά σας(μας)), οι ειδικές οικονομικές ζώνες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας με μισθούς κάτω από της Πολωνίας, τα νεοφασιστικά κόμματα εντός και εκτός κοινοβουλίων σ’ όλη την Ευρώπη – που είναι τόσο «βολικά» αντιευρωπαϊκά ώστε να χρησιμεύουν ως ο μπαμπούλας για όποιον εκφράζει έστω και την παραμικρή αντίρρηση γι’ αυτό το Πράγμα που ονομάσαμε Ενωμένη Ευρώπη. Ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος αλλά και το χαλί επίσης.
    Μέχρι εδώ θα μπορούσα να καταχωρήσω το κείμενό σου ως ένα από αυτά με τα οποία έχω διαφωνίες ( ιδεολογικές , κοσμοθεωρίας ή ότι άλλο).
    Νομίζω όμως ότι ξεφεύγεις και γίνεσαι άδικος όταν ζητάς από κάποιους να σου πουν «πόσο ακριβώς θα σου κοστίσει όλη αυτή η μετάβαση και με ποιον τρόπο οι ελληνικές εξαγωγές με υποτιμημένο νόμισμα θα φέρουν έσοδα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις εγκαίρως» όταν «δεν ξέρουν καλά-καλά τι είναι το Excel». Γιατί αυτή ακριβώς η φρασεολογία είναι που κάνει «τους συνήθεις υπόπτους της αριστεράς και της αναρχίας στη Βόρεια Ευρώπη να είναι ελάχιστοι και γραφικοί». Και λέω άδικος επειδή δεν καταλαβαίνω γιατί οι δικές τους απόψεις είναι πιο γραφικές από ελπίδες του τύπου «για πρώτη φορά αχνοφαίνεται μια μικρή πιθανότητα να αρχίσει να αντιστρέφεται αυτή η βαθιά ύφεση».
    Και τέλος ο Τσίπρας δεν φταίει γιατί υποσχέθηκε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να καταφέρει. Αυτό για το οποίο φταίει είναι ότι ενώ έχασε, και χάσαμε όλοι μαζί του, γύρισε να μας πει ότι αυτά που σκεπτόμαστε και αυτά που ονειρευόμαστε πρέπει από εδώ και πέρα να τα ξεχάσουμε μέχρι κάποιος να μας δώσει την άδεια έστω και να τα ψελλίσουμε.
    Και πίστεψέ με αυτό δεν συγχωρείται εύκολα.

  2. Ο/Η Elikas λέει:

    Παναγιώτη, όσον αφορά το πρώτο σκέλος του σχολίου σου, η ιστορία θα δείξει. Αυτό που έγινε χθες το βράδυ ήταν μακράν η μεγαλύτερη και σοβαρότερη κρίση που έχει αντιμετωπίσει η ΕΕ, και όλα δείχνουν ότι οι ηγέτες της απέτυχαν παταγωδώς να προσφέρουν λύσεις στην ελληνική κρίση. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε, όταν ο ίδιος ο Σόιμπλε σχεδίαζε επί 6 χρόνια το Grexit; Και απέτυχαν εξίσου παταγωδώς να πείσουν ότι υπάρχει δημοκρατία στην Ευρώπη. Θα πάρει λίγο καιρό, αλλά δεν μαζεύεται το πράγμα πια.

    Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του σχολίου σου, είμαι απόλυτος και δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν αυτά που γράφω στεναχωρούν κάποιους ή όχι. Έχω ζητήσει επανειλημμένως από όσους ευαγγελίζονται το Grexit να μου αποδείξουν με στοιχεία ότι ξέρουν επακριβώς πώς θα γίνει και πού θα καταλήξει. Μού απάντησαν με ιδεολογικές τοποθετήσεις της Ψ συνιστώσας και τρίωρα ντοκιμαντέρ τύπων που δεν τους ξέρει η μάνα τους, για το πόσο κακός είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Ούτε ευρωλάγνος είμαι, ούτε τίποτα. Απαιτώ όμως μια σοβαρή έρευνα με συγκεκριμένα νούμερα για να πειστώ ότι καλύτερα να φεύγαμε παρά να μέναμε. Σημειωτέον, μιλάμε για χρέη που υπάγονται σε Αγγλικό Δίκαιο και για άδεια κρατικά ταμεία. Δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση να ρίξεις πιστόλι στην ΕΚΤ και να μην έχει ο κόσμος λεφτά μέχρι να τυπωθούν και να μοιραστούν δραχμές (ενώ τα κανάλια θα λυσσάνε και οι επίδοξοι πραξικοπηματίες θα βγαίνουν στους δρόμους με κουμπούρια). Δεν λέω ότι είναι ανέφικτο να γίνει Grexit, απλά δεν μπορεί να γίνει έτσι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s