Choose story

tsipraslafazanis

Πάμε για εκλογές λοιπόν. Πάλι. Και μέχρι να έρθει η σειρά μας να κρυφτούμε πίσω από το μπλε παραβάν, παρακολουθούμε την «κυβέρνηση της αριστεράς» να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Πλατφόρμες ανεξαρτητοποιούνται, γραμματείς παραιτούνται, τοπικές οργανώσεις φυλλοροούν, οπαδοί διχάζονται, φιλίες χαλάνε. Η ελπίδα ήρθε κι έφυγε, γρήγορα αλλά καθόλου αθόρυβα. Ούτε ο ίδιος ο Σόιμπλε δεν θα πίστευε ότι ήταν τόσο εύκολο τελικά…

Ο καθένας επιλέγει την αφήγηση που θέλει να πιστέψει, και όλοι δείχνουν ικανοποιημένοι που η δική τους εκδοχή είναι αναμφισβήτητα η σωστή. Είναι όμως;

Η μία εκδοχή θέλει τον Τσίπρα και τους «προεδρικούς» να ερωτεύονται την καρέκλα της εξουσίας και να προδίδουν αναίσχυντα τις ιερές αξίες της Αριστεράς (με ‘Α’ κεφαλαίο). Έτσι, γιατί κατά βάθος πάντα ήταν μνημονιακοί και πασόκοι. Κι ας λένε ότι έφτυσαν αίμα στις διαπραγματεύσεις, από τη στιγμή που ηττήθηκαν και το γύρισαν, δεν έχουν καμία δικαιολογία. Ας μας πήγαιναν στη δραχμή, κι ας καταλήγαμε με συσσίτια και λεηλασίες. Ας παραιτούνταν να εφαρμόσουν τα μνημόνια κάποιοι άλλοι, κι ας τρώγαμε πάλι χημικά και ξύλο στους δρόμους. Ας είχαν υπολογίσει καλύτερα πόσο αδίστακτοι είναι οι αντίπαλοι τους, ώστε να μην ξανοίγονταν με υποσχέσεις για τόσα πολλά και ανέφικτα. Ας παρέμεναν κόμμα διαμαρτυρίας, αντί να μεγαλοπιάνονται και να θέλουν να κυβερνήσουν. Φταίνε. Απέτυχαν. Πρέπει να φύγουν. Και να αντικατασταθούν από κάποιο θολό αντιμνημονιακό σχήμα, που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει κυβέρνηση, κι άρα θα μπορεί να ανταγωνίζεται όσο θέλει το ΚΚΕ σε ανέξοδες μεγαλοστομίες για λαϊκά κινήματα και ταξικές πάλες που κάποτε θα γκρεμίσουν τον σάπιο καπιταλισμό. Ντουντούκα, πανό και ξερό ψωμί. Επιστροφή στις ρίζες της γνήσιας όσο και ακίνδυνης αριστεράς. Επιστροφή στη γραφικότητα της παγωμένης τσιμινιέρας και τη μυθολογία μιας ωραιοποιημένης ήττας, για την οποία αποκλειστική ευθύνη φέρουν μόνο οι άλλοι. Κι ας ήταν μέχρι πρότινος κάποιοι από αυτούς «σύντροφοι».

Μια άλλη εκδοχή της ιστορίας θέλει τον Τσίπρα και την ομάδα του να είναι απείρως σοβαρότεροι από τους κάθε λογής ταλιμπάν της δραχμής και του τζάμπα λαϊκισμού. Τόλμησαν να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά, κάηκαν, φορτώθηκαν ένα μνημόνιο που όλοι παραδέχονται ότι δεν βγαίνει με τίποτα, αλλά παραμένουν οι μοναδικοί που μπορούν να τα καταφέρουν και να κάνουν δυο μεταρρυθμίσεις της προκοπής, μπας και δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να ξανασταθεί κάποτε στα πόδια της η οικονομία μας. Μεγάλο τους ατού είναι ο ίδιος ο Τσίπρας, που έχει αποδείξει ήδη ότι μπορεί να σταθεί στα ίσια απέναντι σε μία Μέρκελ, ενώ κάτι Λαφαζάνηδες και κάτι Στρατούληδες τους τρώνε για πρωινό οι υποτακτικοί της. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι ένα τέτοιο μεσσιανικό μοντέλο απομακρύνεται από τις θεμελιώδεις αρχές της αριστεράς, κι ας παραπέμπει σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις όπου υπήρξε κομμουνιστικό καθεστώς στον πλανήτη. Επίσης, καλά τα μεγάλα λόγια για πάταξη της διαπλοκής και της υψηλής φοροδιαφυγής, αλλά επτά μήνες τώρα δεν είδαμε να γίνεται τίποτα. Και, όσο να ‘ναι, όταν λες ότι θέλεις να κυβερνήσεις εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα στο οποίο δεν πιστεύεις ο ίδιος, η εμπιστοσύνη απέναντι σου δεν ξεχειλίζει κιόλας. Κι ας φταίνε οι άλλοι που σε παγίδεψαν ή οι δικοί σου που σε πούλησαν. Αν είσαι όντως μεγάλος ηγέτης οφείλεις να βρεις τρόπο να επιβιώσεις και να βγεις πιο δυνατός από αυτή τη δοκιμασία. Κοινώς, να κερδίσεις τις εκλογές με αυτοδυναμία. Χλωμό.

Μια τρίτη αφήγηση τσουβαλιάζει και τους μεν και τους δε σε ένα σύνολο ανεύθυνης και αλλοπρόσαλλης αριστεράς, που απλά υποσχόταν παχιές αγελάδες και ορίστε που όχι μόνο δεν βελτίωσε τα πράγματα αλλά τα ‘κανε και χειρότερα. Από μόνη της, λες και δεν τις είχαν κλείσει τις κάνουλες της ρευστότητας οι Ευρωπαίοι εταίροι πριν καλά-καλά εκλεγεί, και λες και δεν την είχε σαμποτάρει όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ και τους προνομιούχους που έσπευσαν να βγάλουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό πολύ πριν ανακοινωθεί το δημοψήφισμα (όπου το «φιλοευρωπαϊκό» ΝΑΙ τους γνώρισε συντριβή χωρίς αντίκρυσμα). Δεν αντιλέγω ότι χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις σε κάποιους τομείς (και όχι, αυτό δεν σημαίνει μόνο περικοπές και χαράτσια). Και υγιή επιχειρηματικότητα χρειαζόμαστε, και αναπτυξιακή πολιτική, μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού φυσικά – όχι επειδή είναι το τέλειο σύστημα (τόσο τέλειο που έπαθε πάλι κραχ σήμερα), αλλά επειδή δεν έχουμε άλλο στον ορίζοντα κι ούτε μπορούμε να ζούμε απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά, είναι πέρα για πέρα γελοίο το να ελπίζει κανείς ότι οι άνθρωποι που θα βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα της κρίσης είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την κυβέρνησαν τόσο καταστροφικά επί δεκαετίες – διογκώνοντας χρέη και προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Αν είναι να μας σώσει ο Βαγγέλας, η Φώφη κι ο Σταύρακας, καλύτερα να αφήσουμε τον Λεβέντη να δοκιμάσει. Που παίζει να μπει στη Βουλή αυτή τη φορά, και δεν είναι καθόλου αστείο κάτι τέτοιο δυστυχώς.

Όσο για τη δική μου εκδοχή, προς το παρόν είναι ένας συνδυασμός από τις παραπάνω. Αν και το μόνο που με ενδιαφέρει πραγματικά είναι να σταθεροποιηθεί κάπως μια μεταβατική κατάσταση και να αποφευχθούν τα χειρότερα (λέγε με Χρυσή Αυγή), ώστε να προλάβει να διαμορφωθεί και να γιγαντωθεί ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και οικονομικής διαχείρισης. Ένα σύστημα που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση ούτε με την παρηκμασμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ούτε με τις κομμουνιστικές ονειρώξεις του κάθε πυροβολημένου εργατοπατέρα. Αυτό το μοντέλο δεν έχει ακόμα όνομα όμως, οπότε μπορεί να μην προλάβω να το δω να δημιουργείται καν. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω σε κάποιο άλλο ποστ, χωρίς να υπόσχομαι ότι θα τα καταφέρω όμως. Στο κάτω-κάτω, θέλει πολλή και συλλογική δουλειά σε διεθνές επίπεδο κάτι τέτοιο, ενώ το να αναμασάει κανείς ξαναζεσταμένους ιδεολογικούς αφορισμούς ή να γράφει την αποψάρα του σε ένα μπλογκ δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Advertisements
This entry was posted in υπεροψιες, ψυχοτραυματικα. Bookmark the permalink.

2 Responses to Choose story

  1. Ο/Η Κόρη λέει:

    Τι ωραία που τα λες τα πάλαι ποτέ πασοκατζίδικα!
    Βάλε μαρή ένα χεράκι, μήπως γίνουμε λιγάκι Ευρώπη εδώ στην ψωροκώσταινα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s