Ζόμπι Απόκαλιπς

Idomeni Greece 2016

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Αβραμίδης.

Έστω ότι είσαι ο ταξικός εχθρός ο ίδιος. Εγχώριος, αλλά ακόμη καλύτερα ξένος. Ευρωπαίος κατά προτίμηση, ψιλοαριστοκράτης (φλώρος, αλλά όχι σαν τα βλαχαδερά τα δικά μας), χωμένος στα πόστα εξουσίας της χώρας σου με σκοπό να απομυζείς εσύ και το παρεάκι σου δυσανάλογα μεγάλο μερίδιο του όποιου πλούτου. Τον οποίο έχετε συσσωρεύσει κάπου Τρινιντάντ και Καϊμάν γωνία τον περισσότερο, με απόλυτη διαφάνεια και νομιμότητα φυσικά. Ή σχεδόν απόλυτη. Και από την πολλή διαπλοκή και απληστία τα έχετε κάνει σκατά, και τώρα σκάνε οι συνέπειες η μία μετά την άλλη. Σε αντίστοιχη φάση με τα δικά μας δηλαδή – φούσκες, δάνεια, κόντρα δάνεια, περικοπές, διαδηλώσεις, άνοδος εθνικισμού, αριστερά μέτωπα που διασπώνται (εξαιρετικά πρωτότυπο), διαπραγματεύσεις και σύνοδοι, πρόσφυγες να συρρέουν κατά χιλιάδες, κλπ. Το μόνο που πραγματικά αλλάζει είναι η γλώσσα που μιλάνε οι ξανθιές στην τηλεόραση. Αυτά που λένε είναι τα ίδια.

Είσαι αυτός ο τύπος λοιπόν, ο πολυεκατομμυριούχος και Ιλλουμινάτος τουλάχιστον. Και είσαι πιεσμένος από πολλές μπάντες. Γιατί έχεις ποντάρει χοντρά λεφτά και το πράγμα ξεφεύγει ανεξέλεγκτα, πάει για διάλυση το όλο κοινοτικό οτιδήποτε, και αν αγριέψουν κι άλλο τα πράγματα (που για εκεί πάνε) καμία επένδυση δεν είναι σίγουρη και κανένα νόμισμα ασφαλές. Στ’ αρχίδια σου εσένα οι πνιγμένοι κι οι βομβαρδισμένοι. Το συμφέρον σου κοιτάς, άντε και της κάστας σου.

Ποιο είναι το συμφέρον σου λοιπόν; Να το παίξεις δύσκολος αλλά να πάρεις τελικά όλο αυτό το φτηνό εργατικό δυναμικό σε περίοδο λιτότητας που δεν το χρειάζεσαι; Κι άντε να τους ενσωματώσεις μετά, σκορπώντας λεφτά σε κοινωνικά κράτη και αηδίες. Να αρχίσεις να τους πυροβολείς στην ψύχρα μεσοπέλαγα θα φανεί άσχημα στα φώτα έτσι και αποκαλυφθεί, που όλο και κάποιος μαλάκας με smartphone αποθανατίζει τη σκηνή, παντού, πάντα.

Η καλύτερη λύση είναι να βαφτίσεις το προσφυγικό Ζόμπι Απόκαλιπς. Πιάνουν κώλους, κουβαλάνε ψείρες και φτύνουν αίμα, παίζει να είναι και τζιχαντιστές ανάμεσα τους, μην ξεγελιέστε από τα παιδάκια θα πεθάνουμε όλοι. Κλείνεις σύνορα και το περιορίζεις στην Ελλάδα, που έχει την ατυχία να βρίσκεται πέρα από το τείχος – όπως οι Wildlings στο Game of Thrones, αλλά χωρίς καθόλου γίγαντες. Ούτως ή άλλως η οικονομία της πήγαινε σκατά, μας χρωστούσε και δεν έπαιζε να μας τα ξαναδώσει, ευκαιρία να κάνουμε συναλλαγή με κάτι άλλο λοιπόν. Μωρά που γεννιούνται στις λάσπες ας πούμε. Για κάθε χίλια που κλαίνε θα στέλνουμε 50 σκηνές, 100 φουσκωτά στρώματα, 10 κιβώτια γάλα και 5 σελέμπριτις (για να φωτογραφηθούμε κι εμείς με κάποιον). Και για τουρισμό θα δούμε τι θα κάνουμε φέτος, μάλλον για Ταϊτή μας βλέπω πάλι.

Αυτό που μετράει είναι να κρατηθούν τα ζόμπι μακριά. Οι φτωχοί. Οι άθλιοι. Οι κουρελήδες. Κι εμείς στο καστράκι μας, να φοράμε τη μπέρτα μας και να βγαίνουμε τις νύχτες να ρουφάμε μικροαστικούς λαιμούς, για να την πέσουμε χορτάτοι στο φερετράκι μας όταν ξημερώσει. Ζωάρα οι απέθαντοι, αν και μας προκαλούν κάποια σχετική ανησυχία οι λυκάνθρωποι που μαζεύονται πια στα δάση σε αγέλες. Είναι πολύ λαϊκοί και μπρουτάλ, ωστόσο χρήσιμοι. Α ναι, έχουμε και μούμιες. Τις προσκυνάμε ενίοτε, ή έστω πηγαίνουμε στα κοκτέιλ πάρτι τους.

Τι κάνουμε λοιπόν εμείς απέναντι σ’ αυτή την αφήγηση τρόμου; (την οποία υπεραπλούστευσα όσο πιο κυνικά μπορούσα, αλλά στον αληθινό κόσμο είναι πολύ πιο ωμή κι αμείλικτη, πιστέψτε με).

Τι κάνουμε απέναντι σ’ αυτόν τον ανάλγητο μαλάκα λεφτά και τις χιλιάδες κόπιες του; Απέναντι σε όλη αυτή τη διεφθαρμένη κλίκα κακομαθημένων ηλιθίων που την είδαν φεουδάρχες και τον καραγκιόζη δίπλα που το πάει για Σουλεϊμάν; Πόλεμο; Επανάσταση; Συγκεντρώσεις ειρηνικής διαμαρτυρίας; Μπάχαλα για να περνάει η ώρα; Διαβήματα και ανακοινώσεις σε έντονο ύφος; Άλλο ένα μποϊκοτάζ που δεν θα πιάσει με τίποτα; Ένα δημοψήφισμα ή μια συλλογή υπογραφών μήπως;

Το μόνο αποτελεσματικό που μπορώ να σκεφτώ είναι μια κόντρα αφήγηση. Που υπάρχει ήδη δηλαδή, με όλες τις ωραίες ιστορίες για χιλιάδες Έλληνες που αψήφησαν μια πολυετή κρίση και βρήκαν κάτι να μοιραστούν με τους πρόσφυγες. Τρόφιμα, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης, τα πάντα. Στα νησιά, κάποιοι άλλοι έχουν αφήσει πίσω τους δουλειές και σπουδές και βουτάνε να σώσουν παιδιά. Χωρίς να τους νοιάζει ούτε να γίνουν πλούσιοι, ούτε διάσημοι.

Και υπάρχουν και οι άλλες ιστορίες φυσικά, με τις γουρουνοκεφαλές και τα στρατόπεδα, τα στιβαγμένα κορμιά στις πλατείες και τα λιμάνια, τα χημικά στα σύνορα, κι όλη την ασχήμια αυτού του κόσμου μαζεμένη σε μια χώρα που από ψηλά μοιάζει με μούντζα. Θα τις πούμε κι αυτές, αλλά αυτό που προέχει είναι να πούμε μια ιστορία που θα εμπνεύσει και θα ενώσει ξανά την Ευρώπη, αντί να την αφήσει να βουλιάζει πιο βαθιά στο μίσος που απειλεί να την κατακερματίσει.

Το οφείλουμε σ’ αυτό το μωρό, κι όλα τα μωρά του κόσμου. Που δεν είναι καθόλου ζόμπι βέβαια, ούτε αυτά ούτε οι γονείς τους. Κι ας είναι κατατρεγμένοι, μισοπνιγμένοι, πεινασμένοι και φοβισμένοι. Κι ας φοράνε κουρέλια και κουνάνε ικετευτικά τα χέρια προς το μέρος μας σαν να προσπαθούν να μας πιάσουν. Δεν τρώνε μυαλά οι άνθρωποι. Που και να έτρωγαν, πάλι πεινασμένοι θα έμεναν σ’ αυτή την κωλοήπειρο.

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

One Response to Ζόμπι Απόκαλιπς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s