Υποταγή

Jeroen

Νέα «προληπτικά» μέτρα ζητάει το Eurogroup, σε αγαστή σύμπνοια με το ΔΝΤ, που φαίνεται ότι ξεπέρασε τις όποιες διαφορές είχε με τη γερμανική ηγεσία και την ΕΚΤ. Αν όντως είχε ποτέ, δηλαδή.

Η αντίδραση στην Ελλάδα, αναμενόμενη όσο και θλιβερή.

Από τη μία, οι εκ δεξιών επικριτές της κυβέρνησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι επί δικής τους διακυβέρνησης υπήρχε success story κι ότι οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν αυτοί που απερίσκεπτα κατέστρεψαν μια οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης. Το γεγονός ότι τα νούμερα του Eurostat λένε εντελώς άλλα δεν φαίνεται να τους προβληματίζει. Ούτε το ότι το success story τους ήταν τόσο successful ώστε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε ο κόσμος προτίμησε να ψηφίσει για δεύτερη φορά ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στην υστερική κινδυνολογία των καναλιών, τα capital controls και το γενικό αίσθημα διάψευσης για ένα μνημόνιο που όχι μόνο δεν σκίστηκε αλλά απέκτησε και απογόνους. Κι έτσι οι άνθρωποι που ουδέποτε μπήκαν στον κόπο να διαπραγματευτούν οτιδήποτε με τους δανειστές, βυθίζοντας μας σε μια μακροχρόνια ύφεση έπειτα από κατάρρευση της φούσκας που οι ίδιοι δημιούργησαν, περιμένουν ότι για κάποιον λόγο θα εξεγερθούμε εναντίον του Αλέξη με μοναδικό σκοπό να φέρουμε στην εξουσία τον Κυριάκο. Που θα κάνει ακριβώς τα ίδια και χειρότερα φυσικά, χωρίς καν να διατείνεται ότι παλεύει ενάντια σε τρόικες και τα ρέστα.

Από την άλλη, οι εξ αριστερών επικριτές της κυβέρνησης καγχάζουν για άλλη μια αποτυχία του νεομνημονιακού Τσίπρα, που αφού πρόδωσε τις αριστερές αρχές του καλά να πάθει που διασύρεται στας Ευρώπας, και καλά να πάθουν και όσοι τρώνε σανό και τον πίστεψαν. Εξακολουθούν βέβαια να μη μας λένε από τι αποτελείται η φοβερή και τρομερή εναλλακτική τους λύση – πέρα από αφηρημένες μεγαλοστομίες για ταξική πάλη, ηρωική έξοδο από Ευρώ και ΕΕ, εκτύπωση χαρτονομισμάτων με μηδενικό αντίκρυσμα και κρατικοποίηση τραπεζών που μονίμως ανακεφαλαιώνονται και μονίμως στερεύουν από ρευστό. Απλά θα ακολουθήσουμε το ένα και μοναδικό ορθό δόγμα (του οποίου την πατρότητα διεκδικούν καμιά δεκαριά αριστερές παρατάξεις – λαϊκά κινήματα όλες τους), και θα μας σώσει ένα απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο που απέτυχε παταγωδώς όπου εφαρμόστηκε και σήμερα δεν υπάρχει καλά-καλά ούτε στην Κούβα. Κι όλα αυτά με δεδομένο ότι μιλάμε για μια χώρα με περιορισμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, κατεστραμμένες ή/και ξεπουλημένες υποδομές και νευραλγική γεωστρατηγική θέση εν μέσω συγκυρίας ενός εντεινόμενου πολέμου στη Μέση Ανατολή και μιας πρωτοφανούς προσφυγικής κρίσης για την οποία αποτελούμε σταυροδρόμι. Απλά θα πιστολιάσουμε τους δανειστές λοιπόν, θα σκίσουμε χρέη και μνημόνια, θα χορτάσουμε την πείνα μας με φανφάρες και συνθήματα περί αλληλεγγύης, και θα οικοδομήσουμε την κομμουνιστική μας ουτοπία χωρίς να ξεσπάσει εμφύλιος ή να δεχτούμε εισβολή από κανέναν. Γουάου, που θα έλεγε κι ο Βαρουφάκης.

Τους κατά φαντασίαν αναρχικούς, που απλά νομίζουν ότι αν κάψει ο καθένας μας από ένα ΑΤΜ και πετροβολήσει έναν μπάτσο θα καταργηθεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός και θα το ρίξουμε όλοι στην αυτοδιαχείριση, δεν τους υπολογίζω καν. Ούτε τους νεοναζί φυσικά, που θεωρούν ότι οικονομική πολιτική είναι να πνίγεις πρόσφυγες που παλεύουν να διασχίσουν τα σύνορα και ποσώς ενδιαφέρονται να πάρουν από τους Έλληνες δουλειές που δεν υπάρχουν.

τσακαλωτος

Αυτό που επιμένουμε να αγνοούμε είναι οι πραγματικοί λόγοι που η πλευρά των δανειστών αντιστέκεται τόσο σθεναρά στην επίτευξη μιας συμφωνίας, που -εκ πρώτης όψεως- κινείται στο μονοπάτι που εκείνοι χάραξαν και φέρνει τα αποτελέσματα που εκείνοι ευαγγελίζονταν. Αφού η Ελλάδα ξεπέρασε τις προσδοκίες και μετέτρεψε το έλλειμμα σε πλεόνασμα, αφού εφάρμοσε τα σκληρά μέτρα που απαιτούνταν για μια επιτυχημένη έκβαση της αξιολόγησης, αφού ο Τσίπρας έχει μαζευτεί και δεν κάνει το σόου που έκανε πριν από έναν χρόνο (διεκδικώντας μείωση χρέους και οριστικό τέλος στην πολιτική λιτότητας), γιατί τόση αδιαλλαξία; Τι έχουν να κερδίσουν οι κερατάδες έτσι και κοπούν κι άλλο μερικές συντάξεις ή απολυθούν κάποιοι επιπλέον εργαζόμενοι;

Το σωστό ερώτημα είναι τι έχουν να χάσουν έτσι και παραδεχτούν ότι μια αριστερή (έστω και κατ’ όνομα) κυβέρνηση τα καταφέρνει καλύτερα από τους φιλελεύθερους (απλή συνωνυμία) προκατόχους της. Και η απάντηση είναι «τα πάντα».

Σε μία Ευρώπη που κλυδωνίζεται από αυξανόμενη ύφεση, προσφυγικές ροές, κλειστά σύνορα, διασπαστικές τάσεις, εθνικιστικούς παροξυσμούς, οικονομικά σκάνδαλα και τρομοκρατικές απειλές, ακόμα κι ένα ασθενικό success story μιας κυβέρνησης που κάποια στιγμή τόλμησε να αμφισβητήσει τα ιδεώδη του νεοφιλελευθερισμού μπορεί να σημαίνει ολοκληρωτική καταστροφή για όσους κρατούν σήμερα τα σκήπτρα της εξουσίας. Η μόνη λύση που έχουν στα χέρια τους Μέρκελ, Λαγκάρντ, Γιουνκέρ, Ντράγκι, Ντάισελμπλουμ και σία είναι η απόλυτη ταπείνωση του κάθε Τσίπρα και όλων όσων εκπροσωπεί (ή έστω εκπροσωπούσε κάποτε). Γι’ αυτό επιμένουν σε παράλογα μέτρα που θα φθείρουν ανεπανόρθωτα την όποια λαοφιλία του έχει απομείνει, παράλληλα εξαναγκάζοντας τον να υποταχτεί σε απανωτούς εκβιασμούς. Μέχρι να ανατραπεί, ή να γίνει στα μάτια των δικών τους ψηφοφόρων άλλος ένας συμβιβασμένος σοσιαλδημοκράτης που ακολουθεί δεξιά πολιτική.

Και ως τώρα το σχέδιο τους πετυχαίνει μια χαρά, γιατί αντί να βάλουμε πλάτη και να αρχίσουμε τα #this_is_a_coup όπως πέρσι, απλά μουντζώνουμε, πετάμε ένα απαξιωτικό «όλοι ίδιοι είναι» και κοιτάζουμε να βρούμε κάνα φτηνό εισιτήριο για να ψάξουμε δουλειά σε χώρες που ο καπιταλισμός δίνει ακόμα ευκαιρίες σε σκλάβους. Αρκεί να μη σηκώνουν κεφάλι…

Advertisements
This entry was posted in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s