Και τώρα Αλέξη, θα τ’ ακούσεις

tsipras_skeftikos

Αγαπητέ Αλέξη,

είμαι ένας από αυτούς που συνέχισαν να σε στηρίζουν δημόσια ακόμα κι όταν υποχώρησες στον εκβιασμό και μας έφερες μνημόνιο, όταν άφησες το κόμμα σου να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, κι όταν έπεφταν όλοι σε ΜΜΕ και social media να σε κατασπαράξουν, είτε επειδή παραήσουν αριστερός για τα γούστα τους είτε επειδή δεν ήσουν καθόλου.

Δεν επιχειρηματολόγησα υπέρ σου επειδή προσδοκώ προσωπικά ανταλλάγματα, ούτε επειδή θαυμάζω το χαμόγελο σου. Απλά είδα ότι όντως διαπραγματεύτηκες όσο μπορούσες, ακολουθώντας μια τολμηρή στρατηγική με μοναδικό όπλο το δίκιο μας ενάντια στα τρισεκατομμύρια των δανειστών και την τεράστια πολιτική επιρροή που τους εξαγοράζουν. Είδα ότι χωρίς να έχεις ταμειακά αποθέματα και ρευστότητα ούτε για μία υποτυπώδη διακυβέρνηση προσπάθησες μέχρι τέλους να μη γίνουν νέες περικοπές και απολύσεις. Είδα ότι πέρασες νόμο για την ιθαγένεια, ξανάνοιξες την ΕΡΤ κι έκανες και μερικά ακόμα μικρά βήματα για να πάει η κοινωνία μας πιο μπροστά. Δεν ήταν αρκετό, αλλά συγκριτικά με αυτό που είχαμε πριν ήταν πολύ καλύτερο. Το ίδιο ισχύει σε σχέση με την υποτιθέμενη εναλλακτική μιας ανερμάτιστης και άκρως επικίνδυνης αριστερής ρητορικής, όπου απλά θα σκίζαμε μνημόνια και χρέη, θα τυπώναμε δραχμούλες και δεν θα μας πείραζε κανένας. Ευτυχώς, παρά τη συλλογική απογοήτευση που μας προκάλεσε η προκλητική απαξίωση του ΟΧΙ, ελάχιστοι πείστηκαν να ακολουθήσουν έναν τέτοιο δρόμο.

Ουδέποτε πίστεψα τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα περί ελπίδας που έρχεται, παραστράτησε και κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Αυτό που με ένοιαζε περισσότερο (κι εξακολουθεί να με νοιάζει) είναι να υπάρξει επιτέλους μία στοιχειωδώς δίκαιη και αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης, ως μεταβατικό στάδιο μέχρι να αλλάξουν οι οικονομικές και κοινωνικές ισορροπίες που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε το άλμα προς ένα πραγματικά ριζοσπαστικό μοντέλο ουσιαστικής και αδιαπραγμάτευτης δημοκρατίας. Θα πάρει γενιές ολόκληρες κάτι τέτοιο, και πιστεύω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου πως θα ήταν καλό να περάσεις στην ιστορία ως ένας από τους ανθρώπους που έβαλαν τα θεμέλια για να γίνει.

Στην προσπάθεια μου να τα αναλύσω όλα αυτά συχνά λοιδωρήθηκα ως πασόκος και κομματόσκυλο (ενώ δεν έχω πατήσει καν το πόδι μου σε κομματικά γραφεία, ούτε φυσικά έχω ψηφίσει ποτέ ΠΑΣΟΚ), και μάζεψα βρισιές και διαδικτυακούς ψόφους μέχρι να το βουλώσω. Δεν το βούλωσα όμως, και πολύ χαίρομαι που οι πολιτικές εξελίξεις δικαίωσαν τα προγνωστικά μου. 

Τελικά τα κατάφερες και ξαναβγήκες λοιπόν, κι εσύ και το φιλαράκι σου ο Πάνος, που εξακολουθώ να τον θεωρώ προτιμότερο ως κυβερνητικό εταίρο από τον Σταύρο και τη Φώφη (για κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τον Βαγγέλα δεν το συζητάω καν). Και με το που ορκίστηκες πρωθυπουργός έβαλες αυτογκόλ από τα αποδυτήρια. Γιατί ο Δημήτρης Καμμένος δεν είναι απλά άλλος ένας ψεκασμένος εκπρόσωπος της λαϊκής δεξιάς που με μισή καρδιά συμπεριέλαβες στην κυβέρνηση σου, αλλά ένας φασίστας που τα αντισημιτικά και ομοφοβικά του παραληρήματα υπονόμευαν οποιοδήποτε ηθικό πλεονέκτημα είχες καταφέρει να χτίσεις στον διεθνή δημόσιο διάλογο. Προς τιμήν σου, βλέποντας την έκταση που πήρε η κατακραυγή τον εξανάγκασες σε άμεση παραίτηση, αλλά η ζημιά είχε γίνει ήδη. Είναι ανεπίτρεπτο να επιλέγονται τόσο ακατάλληλοι άνθρωποι για τόσο νευραλγικά πόστα. Ιδίως όταν η επιλογή τους γίνεται με τέτοια προχειρότητα και με σκοπό να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Εννοείται ότι δεν είναι μόνο ο «Πορταπόρτας» που με ενόχλησε, αν και δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσο ο Φίλης και η Τζάκρη είναι όντως τόσο κακές επιλογές όσο πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι (και φαίνεται να έχουν και τεκμηριωμένα επιχειρήματα για όσα λένε). Όσο για τον Μπόλαρη, καλά θα κάνεις να τον ξεφορτωθείς κι αυτόν άμεσα, αφού ως Υφυπουργός Υγείας επί Λοβέρδου συναίνεσε στη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών – ένα έγκλημα που πολύ σωστά είχε καταγγείλει από το βήμα της Βουλής ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Κι ας είναι ένδειξη ερασιτεχνισμού ότι αντικαθιστάς δύο υφυπουργούς μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, από το να συμπορεύεσαι με μισάνθρωπους οπορτουνιστές καλύτερα είναι.

Τα στραβοπατήματα σου όμως ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα, πριν ακόμα φτάσεις να διεκδικείς την εξουσία από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κατανοώ ότι ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα έμενε κολλημένος στην κινηματική/ριζοσπαστική του ταυτότητα δεν θα είχε ποτέ πιθανότητα να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα και να ασκήσει εξουσία, οπότε σε έναν βαθμό δικαιολογώ τη σταδιακή σου μετατροπή σε Ανδρέα Παπανδρέου και τη στρατολόγηση πρώην πασόκων. Δικαιολογώ ακόμα και τη στροφή του κόμματος σου προς ένα αρχηγοκεντρικό μοντέλο, παρά το γεγονός ότι η ιστορία έχει αποδείξει πως κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα οδηγεί στην αλαζονεία της εξουσίας και την εκλογική κατάρρευση. Δεν φταις εσύ που ο ελληνικός λαός είναι εθισμένος στον δικομματισμό και τους δημαγωγούς του, και σίγουρα δεν έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις πότε μια τέτοια νοοτροπία θα αλλάξει. Αν και θα μπορούσες να επιλέξεις διαφορετικό δρόμο για να μας πείσεις, αφού γνωρίζεις πολύ καλά ότι η νερόβραστη σοσιαλδημοκρατία έχει πεθάνει. Κι ο ακραιφνής κομμουνισμός το ίδιο βέβαια…

Εκεί που δεν σου δίνω άφεση αμαρτιών Αλέξη είναι στο ότι οι κινήσεις σου δείχνουν να συγκλίνουν προς μια καταπολέμηση της διαπλοκής μόνο στα προσχήματα, ενώ πολύ καλά ξέρεις ότι αν δεν την ξεριζώσεις και αφήσεις την ολιγαρχία στο απυρόβλητο οι παθογένειες θα διαιωνιστούν και η κρίση δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Για ποια παραγωγική ανασυγκρότηση μιλάμε όσο το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει, όσο ο δημόσιος τομέας παραμένει παρωχημένος και αντιπαραγωγικός, όσο μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα είναι κρατικοδίαιτο και μη ανταγωνιστικό, κι όσο οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να κρατάνε σε ομηρία έναν ολόκληρο λαό, καλύπτοντας τις χασούρες τους με τα χρήματα των φορολογούμενων; Τι είδους δημοκρατία μπορούμε να έχουμε όσο τα κανάλια δηλητηριάζουν συστηματικά την κοινή γνώμη με ρατσισμό και εμφυλιοπολεμικές κινδυνολογίες, ενώ εσύ και τα στελέχη σου τα χρησιμοποιείτε για την προβολή σας αντί να τους επιβάλλετε εμπάργκο και να κλείσετε όσα απ’ αυτά είναι ζημιογόνα; Δεν βλέπεις ότι πολύ πριν φτάσουμε στα πρώτα μνημόνια και την άνοδο της Χρυσής Αυγής ο στόχος ήταν (και παραμένει) ο απόλυτος εκφασισμός της κοινωνίας, αφού μόνο με έναν τρομοκρατημένο και διχασμένο λαό δεν θα αναγκαστεί να απωλέσει τα προνόμια της η άρχουσα τάξη; Αριστερός είσαι υποτίθεται, τα ξέρεις καλύτερα από μένα αυτά.

Και πώς ακριβώς νομίζεις ότι θα δικαιωθεί η πολεμική σου ενάντια στον παντοδύναμο νεοφιλελευθερισμό, χωρίς την κατάρτιση ενός σοβαρού και αναλυτικά κοστολογημένου Plan B, C και D; Με τι χαρτιά θα διαπραγματευτείς απέναντι σε ανθρώπους που θέλουν να εξαφανίσουν τόσο εσένα όσο και τους πιθανούς μιμητές σου; Ποιους ισχυρούς συμμάχους προσδοκείς να βρεις σε μια Ευρώπη που ολοένα και περισσότερο απομακρύνεται από τις δημοκρατικές της αρχές και διακηρύξεις περί ισότητας, αλληλεγγύης και αμοιβαίας ευημερίας; Γίνεται να την αλλάξεις χωρίς να αλλάξεις πρώτα τη χώρα σου; Χωρίς να προσπαθήσεις να αλλάξεις πρώτα τον ίδιο σου τον εαυτό;

Ό,τι και να λένε οι επικριτές σου, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είσαι ένας πανέξυπνος πολιτικός, και όχι απλά κάποιος τυχαίος με επικοινωνιακό χάρισμα. Μην το παίρνεις πάνω σου όμως, θεωρώντας ότι μόνος σου μπορείς να κάνεις τόσα πράγματα όσα δεν έκαναν (ή δεν ήθελαν να κάνουν) όλοι οι προκάτοχοι σου μαζί από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Είσαι ικανός, αλλά όχι τόσο. Η δε συγκυρία που σού επέτρεψε να γίνεις πρωθυπουργός (και να επανεκλεγείς κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες μάλιστα) είναι τόσο ζόρικη που κανένας από τους πολιτικούς σου αντιπάλους δεν φάνηκε να θέλει να κυβερνήσει στη θέση σου. Μπράβο σου που τολμάς, αλλά εδώ χρειάζεται κάτι παραπάνω από θάρρος.

Και σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι διαφωνώ με την απλοϊκή εκτίμηση ορισμένων ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ, αφού το ’81 είχαμε πίσω μας τον εφιάλτη της χούντας και μπροστά τις παχιές κοινοτικές αγελάδες, ενώ τώρα συμβαίνει πάνω-κάτω το αντίστροφο. Όσα χρήματα και να βρεθούν για επενδύσεις, δεν φτάνουν ούτε για αστείο για να επιστρέψουμε σε ένα σπάταλο παρελθόν όπου όσοι έχουν άκρες βολεύονται, και είναι τόσοι πολλοί ώστε να αποτελούν και πλειοψηφία από πάνω.

Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί δεν είναι δικό σου Αλέξη, είναι όλων μας. Δεσμευόμενοι από άλλο ένα μη βιώσιμο μνημόνιο και με ασαφές το κατά πόσο θα δεχτούν οι δανειστές να απομειώσουμε επαρκώς το χρέος μας, πρέπει να ξαναμπούμε σε ρυθμούς ανάπτυξης, να εξυγιάνουμε όλες τις κρατικές δομές, να χτυπήσουμε αλύπητα την υψηλή φοροδιαφυγή, να μειώσουμε κατακόρυφα την ανεργία, να αντιστρέψουμε το κύμα εξόδου των νέων από τη χώρα μας, να αντιμετωπίσουμε μια διογκούμενη προσφυγική κρίση και να αποφύγουμε μια πολιτική αποσταθεροποίηση που θα μας οδηγήσει να σφαχτούμε μεταξύ μας. Πρέπει να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα σύγχρονη, αξιοκρατική και βαθιά δημοκρατική, που όχι μόνο θα διατηρεί την εθνική της κυριαρχία αλλά θα αποτελεί και παράγοντα σταθερότητας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Κι όλα αυτά ενώ χρωστάμε παντού και η ύφεση έχει μετατραπεί σε μακροχρόνια κατάθλιψη. Δεν τη λένε depression τυχαία οι Αγγλοσάξωνες…

Με αυτοσχεδιασμούς της τελευταίας στιγμής, πρόσωπα χωρίς ήθος και εμπειρία διοίκησης, χαμογελάκια στις κάμερες και αερολογίες περί αριστερής ηθικής υπεροχής δεν πρόκειται να γίνει δουλειά. Καιρός λοιπόν να σοβαρευτείς πραγματικά και να κυβερνήσεις. Γι’ αυτό σε ψηφίσαμε. Κι αυτή τη φορά δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περίοδος χάριτος. Η υπομονή μας έχει εξαντληθεί από την πρώτη μέρα που έγινες ξανά πρωθυπουργός. Κανόνισε την πορεία σου λοιπόν, γιατί αν πέσεις θα σε διαδεχτεί κάτι πάρα μα πάρα πολύ άσχημο. Μην ξεγελιέσαι από τη φαινομενική στασιμότητα της εκλογικής επιρροής των ναζί. Το μίσος μια χαρά κρατάει στην ελληνική κοινωνία, και πάντα βρίσκει τρόπο να ξεσπάει όταν δεν κατευνάζεται.

Άλλη ευκαιρία δεν πρόκειται να υπάρξει, Αλέξη. Ούτε για εσένα ούτε για κανέναν.

Posted in ψυχοτραυματικα, αγριαδες, εξοδοι κινδυνου | Tagged | 27 Σχόλια

Ο Σοφός Λαός

Όλοι τον επικαλούνται, όλοι ισχυρίζονται ότι θέλουν το καλό του κι όλοι τον αγαπάνε μέχρι να τους γυρίσει την πλάτη. Τότε παύει να είναι σοφός, και γίνεται ένας λαός άβουλων ραγιάδων, που δεν ξέρει τι του γίνεται και καλά να πάθει ό,τι και να του συμβεί από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η επόμενη προεκλογική περίοδος, οπότε με μαγικό τρόπο μετατρέπεται ξανά σε σοφός. Και κυρίαρχος επίσης.

Για τρίτη και φαρμακερή φορά μέσα σε έναν χρόνο λοιπόν, ο Σοφός Λαός βρέθηκε μπροστά σε μία κάλπη και αποφάσισε τι θέλει από τη ζωή του. Κι όπως πάντα, η ετυμηγορία του εξέπληξε όλους τους ειδήμονες και δημοσκόπους. Εκτός από μένα βέβαια, που προέβλεψα το αποτέλεσμα με εντυπωσιακή ακρίβεια (με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, που μονίμως φαντασιώνω ότι θα μείνει εκτός Βουλής κι αυτό έχει τον απέθαντο): ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ & ΛΑΕ έπεσα καρφί μέσα (άντε με απόκλιση 0,2%). ΝΔ σχεδόν 2% έξω, ΧΑ 1%, Ποτάμι 0,5%, ΕΚ 0,6%, ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,15%. Έπρεπε να το παίξω στοίχημα, βλακεία μου που δεν το έκανα.

Ας αφήσουμε όμως τα προγνωστικά κι ας δούμε αναλυτικά και κατάματα την πραγματικότητα που βγήκε από την κάλπη αυτή την Κυριακή:

ΣΥΡΙΖΑ (35,47%): Yippee Ki Yay Motherfucker

die hard

Πώς γένεν αυτό; Εκεί που όλοι τον είχαν για ξοφλημένο και υπολόγιζαν ότι ακόμα κι αν κέρδιζε θα έπαιρνε μια αναιμική πλειοψηφία που θα τον εξανάγκαζε να συνεργαστεί με όλες τις μνημονιακές δυνάμεις του κόσμου, ο τραυματισμένος από διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κερδίσει με σημαντική διαφορά, χάνοντας λιγότερο από 1% της δύναμης του σε σχέση με τις τελευταίες εκλογές. Το κλειδί για την κατανόηση αυτού του άθλου βρίσκεται στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της επτάμηνης διακυβέρνησης του ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε να αυξήσει την εκλογική του επιρροή σε ποσοστό γύρω στο 47% (με αποκορύφωμα το ιστορικό εκείνο βράδυ της 5ης Ιουλίου). Από αυτό το ποσοστό (που θα ξεπερνούσε ακόμα και το 50% έτσι και πετύχαινε μια αδιαμφισβήτητα ευνοϊκή συμφωνία ο Αλέξης Τσίπρας) είναι που πρέπει να υπολογίζουμε τις απώλειες λοιπόν, κι όχι από το 36,4% της 25ης Ιανουαρίου.

Εννοείται ότι μόλις υποχώρησε ο Τσίπρας και μας έφερε καινούργιο μνημόνιο τα ποσοστά έπεσαν κατακόρυφα. Κι όταν άρχισε να διαλύεται το κόμμα και να διαφαίνεται ότι η αριστερή παρένθεση πάει για κλείσιμο, πιθανότατα έπεσε όντως κάπου στο 27% η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και παρακάτω. Όμως ο Αλέξης δεν είναι καθόλου τυχαίος. Έχοντας ξεπαστρέψει μέσα σε λίγα χρόνια όλους τους εσωκομματικούς και μη πολιτικούς του ανταγωνιστές (Αλαβάνο, Κουβέλη, Σαμαρά, Βενιζέλο και Βαρουφάκη), είπε να προσθέσει και το κεφάλι του Μεϊμαράκη, του Λαφαζάνη και της Κωνσταντοπούλου στην τροπαιοθήκη του (και του Θεοδωράκη, αλλά σιγά το τρόπαιο). Συνήλθε εγκαίρως λοιπόν, το πήρε επάνω του και κατάφερε να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός που έφερε μνημόνιο και επανεξελέγη στα δύσκολα αυτά έξι χρόνια της κρίσης. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι άλλη ευκαιρία δεν πρόκειται να υπάρξει έτσι και δεν τα καταφέρει αυτή τη φορά.

Κι αν του στέρησε κάποιος την αυτοδυναμία ήταν η υψηλή αποχή (44,4%), καθώς ελάχιστοι από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του προτίμησαν να στηρίξουν ΛΑΕ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν να ανέβουν τα ποσοστά όλων των κομμάτων φυσικά, αφού αυτό είναι και το μόνο που πετυχαίνει η αποχή.

Νέα Δημοκρατία (28,09%): Η Γαλάζια Λίμνη

Blue lagoon

Ο Βαγγέλας μια χαρά ετοιμαζόταν να περάσει στις διακοπές του, με τα μπουζούκια του και τα ουϊσκάκια του ναούμε, αλλά βρέθηκε από σπόντα στο τιμόνι του κόμματος και του έλαχε να πάει σε εκλογές. Να κυβερνήσει δεν ήθελε, και ζητούσε να μοιραστεί το πολιτικό κόστος με τον Αλέξη ναούμε. Να ξεφορτωθεί τα ακροδεξιά βαρίδια δεν ήθελε, ελπίζοντας να τσιμπήσει μερικά ψηφαλάκια παραπάνω από τους ναζί ναούμε. Στα ντιμπέι έδειχνε να βαριέται που ζει κι απέφευγε να δώσει υποσχέσεις, ξενερώνοντας ακόμα και τα πιο ενθουσιώδη γαλάζια παιδιά, που τονε γουστάρουνε γιατί ήτανε μισός άλογο στα νιάτα του ναούμε. Παρά τη φοβερή και τρομερή συσπείρωση που πέτυχε λοιπόν, και παρά την ευνοϊκή για το κόμμα του αποχή, το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει πάνω-κάτω το ίδιο ποσοστό που είχε πάρει την τελευταία φορά κι ο Σαμαράς ναούμε. Σε απόλυτα νούμερα, κάπου 200.000 νοματαίους λιγότερους. Αναμενόμενο, αφού ο Σοφός Λαός ναι μεν έχει μια τάση να ξεχνάει σκάνδαλα, χαράτσια, απολύσεις και δακρυγόνα, αλλά όχι και τόσο γρήγορα ναούμε.

Χρυσά Αυγά (6,99%): Άδωξοι Μπάσταρδη

inglorious_basterds

Σε μία απέλπιδα προσπάθεια να ενισχύσει τη Νέα Δημοκρατία, ο Μιχαλολιάκος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας Φύσσα λίγο πριν τις εκλογές. Την ίδια κιόλας μέρα, ο Χατζηνικολάου (αυτός που είχε βγάλει πρωτοσέλιδο με θέμα την ερωτική ζωή του Κασιδιάρη σε lifestyle ένθετο της εφημερίδας του λίγες μέρες αφότου είχε πέσει το «μαύρο» στην ΕΡΤ) δημοσίευσε βίντεο όπου ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής έλεγε «είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945». Στο μεταξύ, η δίκη της ηγετικής ομάδας της ΧΑ για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης συνεχίζεται, ενώ το «αντισυστημικό» προφίλ του κόμματος υπέστη ζημιά από την αλλαγή πλεύσης ότι καλύτερα να παραμείνουμε στο Ευρώ τώρα και βλέπουμε. Παρόλα αυτά, το νεοναζιστικό μόρφωμα αύξησε λίγο τα ποσοστά του, παίρνοντας σχεδόν τον ίδιο αριθμό ψήφων που είχε πάρει τον Ιανουάριο.

Καλό θα ήταν να σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ένα 7% των συμπολιτών μας είναι οπαδοί ναζί δολοφόνων, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να τους πείσουμε να σταματήσουν να ψηφίζουν ΧΑ είναι να αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πρόκειται για ένα διαπλεκόμενο κόμμα που αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει τις βρωμοδουλειές των ίδιων μεγαλοεπιχειρηματιών που μια ζωή λαδώνουν το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα για να παραμένουν στο απυρόβλητο. Ακούγεται παράξενο ίσως, αλλά για τους λοβοτομημένους ηλίθιους που νομίζουν ότι οι μαχαιροβγάλτες είναι πατριώτες και οι πρόσφυγες τζιχαντιστές, αυτό που μετράει δεν είναι το αν είναι ναζί, αλλά το αν πρόκειται για λαμόγια σαν αυτά που υπόσχονται να κρεμάσουν. Καιρός να τους ξεφορτωθούμε λοιπόν, και με την ευκαιρία να ξεβρωμίσουμε κι από τους κρατικοδίαιτους μαφιόζους και τα ΜΜΕ τους.

ΠΑΣΟΚ (6,28%): Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει

dracula

Seriously? Όχι μόνον δεν έπεσε κι άλλο το ΠΑΣΟΚ αλλά κέρδισε και 1,6% παραπάνω; Κι όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή έφυγε από αρχηγός ο -κατά γενική ομολογία αντιπαθέστατος- Βενιζέλος και ανέλαβε μια τελείως άκυρη τύπισσα που ο μπαμπάς της κάποτε ήταν αγαπητός στα πλήθη αλλά πέθανε νέος; Τη ΔΗΜΑΡ δεν την υπολογίζω καν, γιατί χωρίς τον μπάρμπα-Φώτη το πολύ-πολύ να έπιανε κάνα 0,3% έτσι και κατέβαινε μόνη της. Άσε που αδυνατώ να συγκρατήσω το όνομα του αρχηγού της. Κατά τ’ άλλα, λέμε ότι κάναμε την αυτοκριτική μας και τώρα είμαστε αγνοί κι αμόλυντοι, και βάζουμε στην τιμητική θέση του Επικρατείας τον Λαλιώτη. Μιλάμε για τρολάρισμα, όχι αστεία. Βεβαίως, το κοινό του ΠΑΣΟΚ είναι κυρίως αμετανόητοι ηλικιωμένοι, καθώς και κάποιοι που ελπίζανε ότι θα επιβεβαιωθούν οι σπέκουλες των καναλιών για συμμετοχή σε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, και είπανε να διατηρήσουν τις άκρες τους μπας και κάτσει κάνα ρουσφετάκι. Παλούκι στην καρδιά, μόνο αυτό μας σώζει με δαύτους.

KKE (5,55%): Η μέρα της μαρμότας

groundhog-day

Σε ποσοστό, το ΚΚΕ παρέμεινε στα ίδια με την προηγούμενη φορά. Σε αριθμό ψήφων, έχασε κάτι λιγότερο από 40 χιλιάδες. Κι αυτό ενώ μεσολάβησε μια ταπεινωτική συμφωνία με τους δανειστές, που υποτίθεται ότι αποδεικνύει περίτρανα πόσο μνημονιακός και αντιλαϊκός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτός και τα μέλη του που διασπάστηκαν και ξαφνικά θυμήθηκαν ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος πέρα από τον ευρωμονόδρομο. Τον οποίο ευρωμονόδρομο μια ζωή τον καταγγέλει το ΚΚΕ πρώτο και καλύτερο, αν και στην παρούσα φάση η ηγεσία του έκρινε ότι ούτε λόγος υπήρχε να ψηφίσει κανείς στο ψευτοδίλημμα του ΝΑΙ ή ΟΧΙ, ούτε είναι η κατάλληλη στιγμή τώρα να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα και να μπούμε σε περιπέτειες. Όταν γίνουμε όλοι ΚΚΕ το ξανασυζητάμε.

Ειλικρινά, δεν βλέπω γιατί πρέπει κάθε φορά που έχουμε εκλογές να συμμετάσχει το ΚΚΕ. Ας του δίνουμε από την αρχή το στάνταρ ποσοστό που του αναλογεί, να παίρνει τις 15 έδρες του χωρίς να μπαίνει στον κόπο να ξοδεύεται για συγκεντρώσεις και καμπάνιες, και μετά ας αναμασάει τη γνωστή πλέον ρητορική του εναντίον όλων (και κυρίως των ρεφορμιστών που λένε ότι είναι αριστεροί ενώ δεν είναι), χωρίς να απειλεί κανέναν καπιταλιστή με οτιδήποτε πέρα από αφόρητη βαρεμάρα. Διαφορετικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μας τη βαρέσει κάποια στιγμή και να το βγάλουμε αυτοδύναμο με κάνα 48%, να πρέπει να εφαρμόσει όλα αυτά που λέει και να πάθει κάνα εγκεφαλικό ο Κουτσούμπας. Κρίμα είναι, νέος άνθρωπος.

Το Ποτάμι (4,09%): Αποστολή εξετελέσθη

the_mission_poster

Εμφανίστηκε από το πουθενά, φούσκωσε απότομα, απεδείχθη χείμαρρος διαπλοκής και νεοφιλελεύθερης αλαζονείας, και τώρα που στερεύει από ψήφους πνίγει τον εγωισμό του ιδρυτή του και όσων στελεχών του πίστεψαν ότι αυτή τη φορά θα καταφέρουν επιτέλους να εξασφαλίσουν μια υπουργική καρέκλα. Και που μπήκε ξανά στη Βουλή πολύ του είναι. Πάμε παρακάτω.

Ανεξάρτητοι Έλληνες (3,69%): Business as Usual 

Wolf-of-Wall-Street

Τον πολέμησαν τα συμφέροντα με στημένες δημοσκοπήσεις, μπας και μείνει οριακά εκτός Βουλής, έτσι ώστε να αναγκαστεί ο Αλέξης να συγκυβερνήσει με κάποιον της αρεσκείας τους. Ο Σοφός Λαός όμως δεν μάσησε, το παρεάκι δεν χάλασε και η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική. Στο κάτω-κάτω, αυτούς εκλέξαμε και την προηγούμενη φορά, και μία οι ξένοι δανειστές, μία οι εγχώριοι ολιγάρχες, μία οι εσωκομματικοί αντάρτες δεν τους άφησαν να κάνουν τη δουλειά τους. Ας την κάνουν λοιπόν, να δούμε κι εμείς τι ψηφίσαμε.

Κορυφαία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας το εμπνευσμένο σποτάκι με το σπασμένο χέρι του πιτσιρικά. Ό,τι και να πιστεύει κανείς για τον Καμμένο, είναι τεράστιο τρολ και έχει χιούμορ. Επιπλέον, τώρα που θα ξαναγίνει Υπουργός Άμυνας (δεν πιστεύω να πάρει άλλος τη θέση του), λίγη από τη χαρά του που θα παίζει με φρεγάτες, αεροπλάνα και παπάδες που ευλογούν κανόνια θα αγγίζει και εμάς. Όσο άσχημα και να εξελιχθούν τα πράγματα, είναι ωραίο να ξέρουμε ότι τουλάχιστον ένας συμπολίτης μας είναι πραγματικά ευτυχισμένος.

Ένωση Κεντρώων (3,43%): Ήταν Άξιος

gousgounis

Μετά από 25 χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών, ο Πρόεδρος (ένας είναι ο Πρόεδρος) μπαίνει επιτέλους πανηγυρικά στη Βουλή. Δικαιωμένος, θυμωμένος και πιο γραφικός από ποτέ. Ψήφος διαμαρτυρίας από μία άποψη, σαφέστατη ένδειξη παρακμής του πολιτικού μας συστήματος από μία άλλη, έλα όμως που ένα πολιτικό σύστημα που έχει βάλει μέσα στη Βουλή ανθρώπους σαν τον Ψαριανό και τη Βούλτεψη δεν έχει ανάγκη από κανέναν Λεβέντη για να γελοιοποιηθεί. Ευτυχώς θα είναι στην αντιπολίτευση, γιατί αν δεν έφταναν τα κουκιά για να προκύψει συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ήταν προτιμότερη η συμμετοχή της Ένωσης Κεντρώων, παρά του ΠΑΣΟΚ ή του Ποταμιού. Και το λέω αυτό χωρίς να ντρέπομαι καθόλου, κι έχοντας πλήρη συναίσθηση περί τίνος πρόκειται.

Λαϊκή Ενότητα (2,86%): Η Θυσία

sacrifice

Τόσο καιρό πάλευα για να τους δω να μένουν εκτός Βουλής, και τώρα δεν μου βγαίνει να θριαμβολογήσω πάνω από το πτώμα τους. Ίσως γιατί αναγνωρίζω ότι, άθελα τους, κατά κάποιον τρόπο θυσιάστηκαν για το καλό της αριστεράς. Κι αυτό επειδή ακολούθησαν τόσο εξοργιστικά λάθος στρατηγική και ανέδειξαν συμπυκνωμένες όλες τις παθογένειες των ιδεολογικών καταβολών τους, που κατέληξαν να βοηθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές. Σαν ένα είδος alter ego, επωμίστηκαν τον άχαρο ρόλο του στερεοτυπικά αδιάλλακτου και μίζερου αριστερού, που κραυγάζει χωρίς να έχει κάτι συγκεκριμένο να αντιπροτείνει και ξερνάει μίσος όχι μόνο ενάντια στους καπιταλιστές, αλλά και ενάντια στους πρώην συντρόφους του – οι οποίοι δεν συμμερίζονται πλέον τη μία και μοναδική αλήθεια που αυτός αποκλειστικά κατέχει. Και ως εκ τούτου, φαίνονται πιο σοβαροί και κερδίζουν την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας πιο εύκολα…

Τι να πρωτοπιάσει κανείς; Το γεγονός ότι η ΛΑΕ αποπειράθηκε να καπηλευτεί το 62% του ΟΧΙ, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι με τη ρητορική της τσουβαλιάζει υπέρ των μνημονίων κοντά το 90% όσων τελικά ψήφισαν σ’ αυτές τις εκλογές; Και πώς έγινε το θαύμα και από τα 3,5 εκατομμύρια Ελλήνων που ψήφισαν ΟΧΙ στις 5 Ιουλίου μόνο 155 χιλιάδες ψήφισαν τη ΛΑΕ; (ποσοστό 4,35% επί του συνόλου όσων ψήφισαν ΟΧΙ). Έγιναν μνημονιακοί γερμανοτσολιάδες όλοι οι υπόλοιποι μέσα σε 2,5 μόλις μήνες; Κι αφού ο καυγάς έγινε λόγω της βεβαιότητας ότι υπάρχει καλύτερη εναλλακτική στη συμφωνία, γιατί δεν μας την παρουσίασε ποτέ κανείς αναλυτικά και κοστολογημένα; Είναι δυνατόν να είμαστε τόσο βλάκες ώστε να πειστούμε να κάνουμε το άλμα στο κενό μόνο και μόνο επειδή η Ζωή Κωνσταντοπούλου μας λέει συνέχεια ότι το χρέος είναι αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Και μια και μιλάμε για τη Ζωή (που υποτίθεται ότι θα έπειθε περισσότερο ως ηγετική φυσιογνωμία σε σχέση με τον τραγικά ανεπαρκή Λαφαζάνη), ποιος ακριβώς θα εμπιστευτεί με την ψήφο του μια γυναίκα που συνδέει τον πρώην αρχηγό της με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο; Μόνο κάτι πυροβολημένοι ταλιμπάν και κανένας άλλος είναι η απάντηση. Σαν τη Ραχήλ Μακρή για παράδειγμα, που ιδεολογικά συγγενεύει περισσότερο με χούντες παρά με οποιαδήποτε μορφή αριστεράς (και κακώς υπήρξε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ).

Ο Σοφός Λαός έχει μάτια και βλέπει, κι ακόμα κι αν επιλέγει να τον εκπροσωπήσουν γραφικές τηλεπερσόνες ή πατριδοκάπηλοι δολοφόνοι, δεν ανέχεται αυτούς που μιλούν εξ ονόματος του ενώ παράλληλα του κουνάνε το δάχτυλο και τον βρίζουν για το πόσο φοβισμένος μικροαστός είναι. Ιδίως όταν αυτοί κινούνται μικροπολιτικά, ρίχνοντας τον άνθρωπο που τους πήρε από το 4% και τους έφερε στην κυβέρνηση, γιατί -σαν κακέκτυπο του ΚΚΕ- προτιμούν να βρίσκονται διαρκώς στην αντιπολίτευση και να συντηρούν το μαγαζάκι της αραχνιασμένης ιδεολογικής τους καθαρότητας. Απέναντι σε μία αμιγώς δεξιά κυβέρνηση, αφού αν έπαιρναν περισσότερες ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε τις εκλογές η ΝΔ.

Έτσι, όπως για άλλη μια φορά τιμωρήθηκαν με καταδίκη στη λήθη της εξωκοινοβουλευτικής ανυπαρξίας η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα διάφορα μικροκομματίδια που πιο πολύ θυμίζουν θρησκευτικές αιρέσεις παρά πολιτικές οντότητες, η προερχόμενη από διάσπαση «Λαϊκή Ενότητα» βαδίζει προς την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα εμποδίσει ιδιαίτερα όσους την στήριξαν να περηφανεύονται για το πόσο πιο αριστεροί και πόσο πιο σωστοί είναι από τους συριζαίους, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα έχουν πλέον καμία δικαιολογία. Αφενός γιατί μια τέτοια στάση είναι ό,τι πιο ελιτίστικο και μη αριστερό υπάρχει στον κόσμο, κι αφετέρου επειδή ένα 62% του -κατά τ’ άλλα παραπλανημένου και συμβιβασμένου- λαού ψήφισε το ίδιο με εκείνους στις 5 Ιουλίου, και στις 20 Σεπτεμβρίου επέλεξε μια αριστερή κυβέρνηση, είτε εκείνοι τη θεωρούν δεξιά και μνημονιακή είτε όχι.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει λοιπόν, αλλά κανένας δεν μπορεί να παριστάνει τον εκπρόσωπο του εργατικού και λαϊκού κινήματος όταν ο Σοφός Λαός επιλέγει να τον ξαποστείλει εκτός Βουλής. Έτσι δουλεύει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τι να κάνουμε τώρα; Σε όποιον δεν αρέσει, ας πείσει την πλειοψηφία να κάνουμε επανάσταση.

Posted in παραμυθακια, υπεροψιες | Tagged , , , , , , , , | 21 Σχόλια

Μεταβατική διακυβέρνηση

stepping stones 01

Από τότε που ξεκίνησα να μπλογκάρω γράφω αποκλειστικά και μόνο την προσωπική μου γνώμη, ανεξάρτητα από το τι λένε οι κομματικές γραμμές και τα ιερά ευαγγέλια της κάθε ιδεολογίας. Ουδέποτε εντάχθηκα σε πολιτική παράταξη ή συλλογικότητα, βαριέμαι ασύλληπτα τον ανούσιο βερμπαλισμό των συνελεύσεων και έχω δυσανεξία στις πορείες και στα συνθήματα τους. Αυτό δεν με κάνει ούτε αριστερό, ούτε δεξιό, ούτε φασίστα, ούτε αναρχικό, ούτε απολιτικό. Και σίγουρα όχι πασόκο. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι ταμπέλες άλλωστε. Απλά είμαι αυτός που είμαι, γράφω τα δικά μου και σε όποιον αρέσουν. Δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο, αν και προφανώς υπερασπίζομαι αυτά που πιστεύω, θεωρώντας μάλιστα ότι έχουν και μία διαχρονική συνέπεια. Αρκεί να έχει κανείς την όρεξη και την υπομονή να τα διαβάσει.

Το τελευταίο διάστημα γράφω παντού, γιατί κάθε φορά που υπάρχουν έντονες πολιτικές εξελίξεις με πιάνει ψυχαναγκασμός να συμμετάσχω στον δημόσιο διάλογο, υποσυνείδητα θεωρώντας ότι μπορώ να τον επηρεάσω ίσως. Πείτε το και κουσούρι.

Παραδέχομαι ότι σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο έχω λυσσάξει να επιτίθεμαι σε οπαδούς της Λαϊκής Ενότητας, γιατί με ενοχλεί βαθύτατα η αλαζονική τους πεποίθηση ότι κατέχουν τη μία και μοναδική αλήθεια της παγκόσμιας αριστεροσύνης, και ακόμα περισσότερο με ενοχλεί η ευκολία με την οποία κανιβαλίζουν τους πρώην συντρόφους τους, χαρακτηρίζοντας τους γερμανοτσολιάδες, προδότες, ραγιάδες, κλπ. Θα μου πεις, εσένα τι σε κόφτει; Συριζαίος είσαι; Όχι, αλλά έχω ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και θα τον ξαναψηφίσω – με κάθε επιφύλαξη για το αν αργότερα θα χρειαστεί να κόψω το χεράκι μου. Και όσο κι αν μου είναι ξένη η συμπεριφορά του οπαδού, βλέποντας αυτόν τον χυδαίο τραμπουκισμό από φανατικούς που επικαλούνται κάποια φανταστική ηθική υπεροχή ενώ δεν θέλουν να καταλάβουν ούτε πώς λειτουργεί η οικονομία ούτε τι όψη έχει η πραγματικότητα, μου ανάβουν τα λαμπάκια. Και μερικές φορές ξεφεύγω, αν και συνήθως αντιμετωπίζω το βρισίδι που τρώω με χιούμορ. Αλλά σιγά μην το βουλώσω…

Γιατί ασχολούμαι όμως; Είναι όντως ο αρχηγοκεντρικός ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που θα μας σώσει; Είναι όντως ο Τσίπρας ο μεγάλος ηγέτης που θα μας οδηγήσει σε ένα λαμπρό μέλλον; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι. Αφενός γιατί δεν πιστεύω σε κόμματα, αρχηγικά ή μη. Κι αφετέρου γιατί όση βεβαιότητα κι αν έχω ότι στην παρούσα συγκυρία η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική επιλογή της προκοπής, δεν πιστεύω σε σωτήρες. Επιπλέον, δεν βλέπω την ώρα να καταργηθεί το φθαρμένο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη μορφή που έχει τώρα. Κάτι μου λέει ότι δεν θα περιμένω για πολύ ακόμα.

Όχι, δεν ονειρεύομαι ολοκληρωτισμούς και απομονωτισμούς οποιουδήποτε είδους. Και το εθνικό νόμισμα δεν το φοβάμαι, αρκεί η μετάβαση σε αυτό να έχει σχεδιαστεί καλά και να πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Ούτε είμαι τόσο αφελής φυσικά ώστε να πιστεύω ότι το ανθρώπινο είδος θα αλλάξει μυαλά και ξαφνικά θα αρχίσει να λειτουργεί κοινοβιακά και αυτοοργανωμένα, χωρίς να αναθέτει σε κανέναν τη διαχείριση των προβλημάτων του. Σε μικροκλίμακα μπορεί να δουλεύει κάτι τέτοιο, αλλά όταν μιλάς για ολόκληρη χώρα (ιδίως στην κατάσταση που βρίσκεται), είναι χαζό και να το συζητάμε καν. Κι ακόμα κι αν είναι εφικτή η ουτοπία, θα πάρει πολλούς αιώνες μέχρι να συμβεί.

Μεσοπρόθεσμα, ονειρεύομαι ένα σύστημα με τελείως άλλη δομή και φιλοσοφία, όπου η δημοκρατία δεν θα σημαίνει κατ’ ανάγκην εκπροσώπηση, και σίγουρα όχι πελατειακές σχέσεις και δυσκίνητους κομματικούς μηχανισμούς που νομοτελειακά οδηγούνται στη διαφθορά με το που φτάνουν στην κρίσιμη μάζα που τους επιτρέπει να φλερτάρουν με την εξουσία. Ονειρεύομαι μια οικονομία βασισμένη στην οικολογική ισορροπία, τη βιωσιμότητα και τη δίκαιη κατανομή πλούτου, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό αλλά και χωρίς την αχαλίνωτη ελευθερία που ευνοεί μόνο τους υπερβολικά πλούσιους και κανέναν άλλον. Ακούγομαι λίγο σαν φιναλίστ καλλιστείων που εύχεται «ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο», το ξέρω. Αυτό που έχω στο μυαλό μου όμως δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα και θέλει πολλή δουλειά μέχρι να καταφέρω να το εκφράσω ικανοποιητικά. Μπορεί να μην προλάβω να το δω να εφαρμόζεται ποτέ, ή -ακόμα χειρότερα- να το δω να εκφυλίζεται σε άλλο ένα αποτυχημένο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, που θα κουβαλάει τις ολόδικες του παθογένειες.

Μέχρι τότε όμως, χρειαζόμαστε ένα ενδιάμεσο στάδιο, πιο βραχυπρόθεσμο. Και όσο πιο προοδευτικό, αξιοκρατικό και ρεαλιστικό είναι αυτό, τόσο το καλύτερο. Αποκλείεται να κάνουμε έστω και μισό βήμα εμπρός όσο μας κυβερνούν οι ίδιοι που μας κυβέρνησαν τόσες δεκαετίες, καταστρέφοντας τις ζωές μας για να κερδοσκοπήσουν οι ίδιοι και οι κλίκες ολιγαρχών που τους έφεραν στην εξουσία. Και αποκλείεται εξίσου να ανακαλύψουμε ελπίδα στα ξαναζεσταμένα απομεινάρια μιας αριστεράς που εκπορεύεται από την πλέον ασφυκτική μορφή κομματοκρατίας που υπήρξε ποτέ, και που κάθε φορά που καλείται να εφαρμόσει τις μεγαλοστομίες της καταλήγει να τα κάνει τελείως σκατά.

Οι συνθήκες είναι αντικειμενικά δύσκολες, και δεν αποκλείεται καθόλου να δυσκολέψουν κι άλλο. Ο χρόνος πιέζει. Οι αντίπαλοι είναι αδίστακτοι. Όσο πιο ικανοί και έντιμοι είναι αυτοί που εμπιστευόμαστε και στηρίζουμε, τόσο περισσότερες ελπίδες έχουμε να ξεφύγουμε από τη μαύρη τρύπα που παλεύει να μας ρουφήξει. Μια μαύρη τρύπα που κατασκευάστηκε από ανθρώπους και όχι από θεούς, και άρα δεν είναι ανίκητη – όσο πανίσχυρη κι αν δείχνει ότι είναι. Κι ας μας εξανάγκασε πρόσφατα να αποδεχτούμε άλλο ένα μνημόνιο, εκβιάζοντας μας με κάτι πολύ χειρότερο έτσι και τολμούσαμε να πραγματοποιήσουμε την πολυπόθητη ρήξη. Δυστυχώς, δεν ήταν ακόμα η ώρα για να την κάνουμε και να βγούμε κερδισμένοι. Τακτική υποχώρηση και ανασύνταξη δυνάμεων λοιπόν, ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για μια μελλοντική σύγκρουση που δεν θα αργήσει πολύ να έρθει.

Μέσα στον αθεράπευτο ρομαντισμό μου είμαι κυνικός όσο κι ο παρεξηγημένος φίλος μου ο Μακιαβέλι. Επιλέγω κάποιον που όσα λάθη κι αν έκανε δείχνει να έχει το ανάστημα να πραγματοποιήσει ουσιαστικές τομές και να κονταροχτυπηθεί με τα θηρία. Επιλέγω αυτόν που εξοργίζει το κατεστημένο, κι όχι αυτόν που προτιμάει να γαβγίζει χωρίς να μπορεί να δαγκώσει. Κι ας μην πετύχει όλα όσα θα θέλαμε ο Αλέξης Τσίπρας, σε σχέση με τους ολίγιστους που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, καλύτερος είναι. Για όσο κρατήσει.

Στο μεταξύ, καλό θα ήταν να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε ένα μοντέλο διακυβέρνησης που θα πατήσει πάνω στα όσα θετικά καταφέρει να πετύχει η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (που ειλικρινά ελπίζω να μην εξαναγκαστεί να συνεργαστεί με τα αγαπημένα παιδιά της διαπλοκής, γιατί εκεί θα εξαντλήσει την υπομονή μου). Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα νέο και πραγματικά ριζοσπαστικό μοντέλο που θα την αντικαταστήσει, έτσι ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ στο προηγούμενο καθεστώς και να μην κινδυνέψουμε από τους φασίστες και τα μαχαίρια τους. Κι όταν λέω ριζοσπαστικό, δεν εννοώ περισσότερο ή λιγότερο αριστερό φυσικά, τουλάχιστον όχι έτσι όπως αντιλαμβάνονται κάποιοι την αριστερά ως αυτοσκοπό. Τα δόγματα του προπερασμένου αιώνα δεν μας αφορούν, όπως δεν μας αφορούν και οι δοξασίες του κάθε πυροβολημένου θρησκόληπτου. Και τα μίση, είτε είναι ταξικά είτε όχι, οδηγούν πάντα σε αιματοκύλισμα. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Πάμε να κάνουμε ένα ακόμα βηματάκι μπροστά λοιπόν. Μαζί. Ευτυχώς, σ’ αυτή τη μάχη δεν είμαστε μόνοι μας. Σύντομα θα προστεθούν πολλοί περισσότεροι, αλλάζοντας τις ιστορικές ισορροπίες για πάντα. Αν δεν είχαν προηγηθεί αυτοί οι δραματικοί οκτώ μήνες που ζήσαμε στην Ελλάδα, ίσως να χρειαζόταν να περιμένουμε πολύ καιρό ακόμα.

Posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, ελπιδες, εξοδοι κινδυνου | 2 Σχόλια

Η Ζωή εδώ τελειώνει

Zoi K-Vouli OXI

Μέχρι πρόσφατα τη συμπαθούσα, ερμηνεύοντας τη μονίμως επιθετική συμπεριφορά της ως αγωνιστικό πνεύμα. Χαιρόμουν που μια νέα γυναίκα δείχνει τέτοιο δυναμισμό και κάνει τους πάντες να τη φοβούνται. Σεβόμουν την προσήλωση της σε ιδεολογικές αρχές και το γράμμα του νόμου. Λίγο πριν το δημοψήφισμα, έφτασα να την υπερασπιστώ σε μια αντιδικία με υποστηρικτή του ΝΑΙ, λέγοντας του ότι την αγαπώ και ήμουν διατεθειμένος να την παντρευτώ την επόμενη κιόλας μέρα. Εντάξει, πιο πολύ για να τον σοκάρω το είπα – και έπιασε όντως…

Μετά την άσχημη τροπή που πήραν τα πράγματα με τον ερχομό του «αριστερού μνημονίου» διαφώνησα μαζί της πολιτικά. Όχι επειδή θεωρώ ότι τα μνημόνια είναι καλά και τα χρέη ακόμα καλύτερα, αλλά επειδή πίστεψα ότι στη δεδομένη συγκυρία σωστά έπραξε ο Αλέξης Τσίπρας και δεν πήρε μια ηρωική απόφαση που σήμερα θα μας είχε οδηγήσει σε πολύ πιο άσχημες καταστάσεις απ’ αυτές που μπορούμε να φανταστούμε. Αλλά μην το πιάσουμε αυτό, κι ας υποθέσουμε ότι έχω άδικο κι εκείνη έχει δίκιο. Στο κάτω-κάτω, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει μελετήσει το θέμα διεξοδικά, είναι νομικός και επαγγελματίας πολιτικός, και ως πρόεδρος της Βουλής είχε συστήσει επιτροπή για τη διερεύνηση του χρέους. Κατόπιν εντολής (ή έστω συναίνεσης) του Τσίπρα βέβαια.

Ομολογώ ότι στεναχωρέθηκα που βρέθηκα σε αντίπαλο στρατόπεδο, κι ακόμα περισσότερο όταν την είδα να χάνει το μέτρο και να χρησιμοποιεί σκληρούς χαρακτηρισμούς εναντίον των πρώην συντρόφων της.  Όταν δε την άκουσα να μιλάει γεμάτη αυταρέσκεια για προδοσίες και γύψους, θύμωσα μαζί της.

Με τέτοια συμπεριφορά χάνει το όποιο δίκιο μπορεί να έχει. Ακόμα κι όταν απέναντι της βρίσκονται οι άθλιοι προπαγανδιστές του Mega, που εδώ και δεκαετίες αντί να ενημερώνουν τον κόσμο κοιτάζουν να διαστρεβλώνουν ακόμα και την πιο ασήμαντη είδηση. Ακόμα κι όταν έχει το θάρρος να τους επιτεθεί με τέτοια αγριότητα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, το οποίο εκπέμπει παράνομα και θα έπρεπε να έχει κλείσει λόγω οικονομικών ατασθαλιών, δανείων που ποτέ δεν έπρεπε να πάρει (και ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρώσει) και -φυσικά- απόλυτης έλλειψης δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Και μιλώντας για δεοντολογία, μάταια περίμενα να ακούσω γιατί ακριβώς προέκυψε ότι το χρέος είναι απεχθές και επονείδιστο. Μάταια περίμενα να ακούσω ποια βήματα προτείνει η ΛΑΕ για την ανάκαμψη της οικονομίας με εθνικό νόμισμα. Κι αυτό όχι επειδή διέκοπταν τη Ζωή οι συνομιλητές της, αλλά επειδή εκείνη επέλεγε να μην τους απαντάει και συνέχιζε να κάνει επίδειξη του τσαμπουκά της. Δεν είναι θέμα ποιος έχει τα καλύτερα επιχειρήματα και τα στοιχεία να τα τεκμηριώσει, ούτε είναι θέμα αστικής ευγένειας. Είναι θέμα ήθους και συνέπειας.

Αν πιστεύεις ότι τα κανάλια είναι κάστρα διαπλοκής δεν πατάς το πόδι σου σ’ αυτά, και κοιτάζεις να βρεις εναλλακτικές οδούς για να αποκτήσει ο λόγος σου πρόσβαση σε ένα ευρύ κοινό. Ανεβάζεις viral βιντεάκια στο YouTube και το Facebook, βγαίνεις στους δρόμους και φωνάζεις με ντουντούκα, πας σε άλλο κανάλι (και η Ζωή έχει πάει σε όλα, πάντα με την ίδια διάθεση να συγκρουστεί). Το μόνο σίγουρο είναι ότι αποφεύγεις να κάνεις κατάχρηση εξουσίας για να δώσεις ζωντανή συνέντευξη τύπου στο κανάλι που μέχρι πρότινος ήσουν πολιτική προϊστάμενος. Γιατί αν το πράξεις (και η Ζωή το έπραξε), δεν σε παίρνει να κάνεις κήρυγμα σε κανέναν για δημοκρατία.

Πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου, βλέποντας στο παρακάτω βίντεο «ένα ξέσκισμα της διαπλοκής», «μια γυναίκα με αρχίδια», «έναν εξευτελισμό που τους άξιζε». Κι εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Στο ότι από τη στιγμή που ξερνάς μίσος και τρόμο για να κάνεις προσωπικές επιθέσεις ενώ σου ζητάνε να παρουσιάσεις τις πολιτικές σου θέσεις, οι πολιτικές σου θέσεις έχουν πλέον μετατραπεί σε μίσος και τρόμο. Και είναι ένα βήμα πριν μετατραπούν σε ολοκληρωτισμό, αν δεν το έχουν κάνει ήδη.

Δείτε και κρίνετε μόνοι σας, προσπαθώντας όσο μπορείτε να ξεχάσετε τα αισθήματα σας για τον μηχανισμό προπαγάνδας του Mega channel. Φανταστείτε ότι είσαστε ένας ουδέτερος παρατηρητής, κάποιος άσχετος που μιλάει μεν ελληνικά αλλά εδώ και χρόνια δεν έχει καμία επαφή με την Ελλάδα και τα πολιτικά τεκταινόμενα. Τι συμπέρασμα θα βγάζατε; Εγώ πάντως έφτασα να δω με συμπάθεια τον Πρετεντέρη, για τον οποίο κατά καιρούς έχω γράψει και πει τα χειρότερα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου…

Posted in παραμυθακια, αγριαδες, μεταδικτυακα | 14 Σχόλια

Σπεκουλίτσα

Αφού κάθομαι και πολιτικολογώ όλη την ώρα, ας πω και τα προγνωστικά μου. Την άλλη Κυριακή θα ξέρουμε αν έπεσα καθόλου μέσα ή όχι. 

Poll Sept 2015

Η μέθοδος που χρησιμοποίησα στην έρευνα μου ήταν απλή: δεν ρώτησα κανέναν, αν και κάποιες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς με βοήθησαν να αφουγκραστώ το κλίμα. Το ίδιο και το τι παίζεται στα σόσιαλ, πώς κόβω τις φάτσες των τηλεπαρουσιαστών και τι αέρα κουβαλάει ο κάθε πολιτικός αρχηγός. Προσπάθησα να δω τη μεγάλη εικόνα, και να χρησιμοποιήσω τη λογική και τη φαντασία μου για να αποκρυπτογραφήσω το μήνυμα που θα στείλει ο σοφός ελληνικός λαός όταν βρεθεί μόνος του πίσω από τη μπλε κουρτίνα. Θα έχει ενδιαφέρον και πιστεύω ότι θα είναι γεμάτο εκπλήξεις, ίσως πιο πολλές από κάθε άλλη φορά. Αν και όλοι πια ξέρουμε ποιοι κάνουν πραγματικά κουμάντο…

Πολλά συνέβησαν από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, κι ας ήταν μόλις 8 μήνες πριν. Οι αυξομειώσεις στην εκλογική επιρροή των κομμάτων υπήρξαν θεαματικές, με την επιθετική διαπραγματευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ να του προσθέτει σίγουρα καμιά δεκαριά μονάδες μέχρι την πρώτη ψυχρολουσία της 20ης Φεβρουαρίου, σιγά-σιγά να του αφαιρεί κάποιες από αυτές, κι όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα και άρχισαν τα capital controls να του αφαιρεί μερικές ακόμα και να τις ξαναπροσθέτει μαζεμένες και με τόκο. Πιστεύω ότι αν την ημέρα του 61,3% ΟΧΙ ρίχναμε κι ένα ψηφοδέλτιο για το ποιο κόμμα προτιμάμε, ένα 47% το άγγιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η ΝΔ δύσκολα θα ξεπερνούσε το 20%.

Μετά ήρθε το αριστερό μνημόνιο όμως, και όλα έγιναν άνω-κάτω. Παίζει να έχασε μέχρι και 20 μονάδες ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και παραπάνω (από την αυξημένη δύναμη του στις 5 Ιουλίου, όχι από το 36,3% που πήρε τον Ιανουάριο). Όσο όμως έφευγαν βουλευτές και στελέχη, και όσο περισσότερο ακουγόταν η ρητορική της ΛΑΕ, τόσο πιο μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων άρχισε να συσπειρώνεται γύρω από το πρόσωπο του Τσίπρα, έστω και με μικρότερο ενθουσιασμό από πριν. Οι πιο πολλοί δεν έχουν καμία σχέση με τον σκληρό κομματικό πυρήνα των συνιστωσών και των κινημάτων, που ποτέ δεν αντιστοιχούσε όμως σε ποσοστό μεγαλύτερο του 2,5-3% του εκλογικού σώματος. Ακόμα και οι μισοί από όλους αυτούς να εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ, η απώλεια σε ψήφους είναι αμελητέα. Έφυγαν κι άλλοι βέβαια, και πολλοί θα προτιμήσουν την αποχή (που υπολογίζω να αγγίξει το 50% από 36,38% που ήταν την τελευταία φορά). Ήρθαν όμως και αρκετοί που δεν θέλουν επιστροφή στο παλιό καθεστώς, και που τώρα εμπιστεύονται περισσότερο έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα τους πάει στη δραχμή, ούτε θα τους κάνει ποτέ Βόρεια Κορέα. 

Η Νέα Δημοκρατία αναθάρρησε από τότε που έφυγε ο Σαμαράς, αλλά και πάλι ο Βαγγέλης είναι υπηρεσιακός αρχηγός και βαριέται να παρακινήσει τα πλήθη με κάποιο φοβερό και τρομερό όραμα ανάπτυξης ναούμ. Όταν λέει μάλιστα ότι θέλει να συγκυβερνήσει με τον Τσίπρα, γιατί να κερδίσει νέους ψηφοφόρους; Καλή συσπείρωση θα έχει το κόμμα του λοιπόν, αλλά πιστεύω όχι αρκετή για να χαρίσει τη νίκη. Κι αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα κι έπαιζε η παραμικρή πιθανότητα να κερδίσει η ΝΔ έστω και με μισό πόντο διαφορά, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι τα ΜΜΕ θα μας βομβάρδιζαν με δημοσκοπήσεις ότι προηγείται 10 μονάδες και θα τα σαρώσει όλα.

Η ΧΑ παραδόξως νομίζω ότι θα μείνει στα ίδια, ίσως και με μικρές απώλειες. Κι αυτό γιατί ναι μεν η αντιμνημονιακή ελπίδα ήρθε κι έφυγε τρέχοντας (αλλά δύσκολα κάποιος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στους ναζί), αλλά από τη μία ο πρώην κένταυρος Μεϊμαράκης κι από την άλλη τα μισόλογα Μιχαλολιάκου ότι δεν μπορούμε να βγούμε τώρα από ευρώ και δυστυχώς μνημόνιο, θα απομακρύνουν αρκετούς οπαδούς. Το δε παιδάκι που ξεβράστηκε στην παραλία παίζει να έκανε κάποιους σκατόψυχους Ελληνάρες (κυρίως γυναίκες) να αναθεωρήσουν τα όρια του ρατσισμού τους. Μπορεί και όχι όμως. Δίκη; Ποια δίκη;

Το ΚΚΕ πιστεύω ότι θα μείνει στα ίδια. Σταθερή αξία. Κερδίζει κάποιους ψηφοφόρους που θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά δεν γουστάρουν Λαφαζάνη και Ζωή με τίποτα), χάνει άλλους που είδαν ποιον εξυπηρετούσε η στάση του στο δημοψήφισμα και πόσο ακατάδεκτος είναι ο Κουτσούμπας στην προοπτική να κυνηγήσει την εξουσία. Άσε που όλοι ξέρουμε ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανέναν…

Το Ποτάμι δεν φουσκώνει, όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν τα κανάλια για το αντίθετο. Φάνηκε πόσο λίγος είναι ο Σταύρος και πόσο δευτεροκλασάτα τα στελέχη του, και φάνηκε και πόσο βαθύτατα νεοφιλελεύθεροι και ρατσιστές είναι επίσης. Θα χάσει μπόλικους ψηφοφόρους προς τη Νέα Δημοκρατία, και κάποιους προς τον νέο και μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Στις επόμενες εκλογές πιθανότατα να μη μπει στη Βουλή, αλλά σ’ αυτές θα τα καταφέρει. Εύχομαι να μη βρεθεί στην κυβέρνηση μόνο.

Κι εδώ αρχίζει ο χαβαλές, με οριακές διαφορές μεταξύ των υπολοίπων, και εκπλήξεις που θα κριθούν στο νήμα. Κι επειδή το πόσοι μένουν μέσα και πόσοι βγαίνουν έξω αλλάζει σημαντικά τις έδρες του πρώτου κόμματος, πιθανότατα θα ξέρουμε αν θα έχουμε κυβέρνηση το πρωί της Δευτέρας.

Θεωρώ ότι ο Λεβέντης όντως θα μπει, ο Καμμένος επίσης (αν και ίσα-ίσα) και μετά θα γίνει μπαράζ με ΠΑΣΟΚ και ΛΑΕ να μένουν έξω στο τσακ ή να μπαίνει μόνο ο ένας. Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη βάζω μόνο και μόνο για να θυμήσω στους οπαδούς της ότι όση φασαρία κι αν κάνουν, το ταβάνι τους είναι κάπου στο 1%. Τα λιμά (Τζήμερος, ΜΛ, χαρίζω οικόπεδα, και άλλοι γραφικοί) θα περιοριστούν συγκριτικά με τις εκλογές του Ιανουαρίου, όπου ανάμεσα τους συγκαταλεγόταν κοτζάμ ΓΑΠ και κοτζάμ Γκλέτσος. Επειδή όμως ΠΑΣΟΚ ή/και ΛΑΕ θα μείνουν εκτός (ελπίζω και οι δύο), δεν αποκλείεται το σύνολο των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων να φτάσει ή να ξεπεράσει το 10%. Τόσο το καλύτερο για τον Τσίπρα βέβαια, αν και αυτοδύναμος δεν πρόκειται να βγει μετά από τέτοιο κάζο που έπαθε. Και που θα κερδίσει τις εκλογές με μικρές απώλειες (εφόσον επαληθευτώ φυσικά), πολύ τού είναι.

Κι αν βγουν τελείως άλλα, μη βαράτε. Είπαμε, σπεκουλίτσα κάνω, δεν πάω να σας πείσω ότι η σούπερ επιστημονική μου μέθοδος αποτύπωσε τον σφυγμό του σοφού λαού. Που ακόμα το σκέφτεται τι θα κάνει, κι ας ελπίζουμε ότι αν αποφασίσει τελευταία στιγμή δεν θα κάνει καμιά μαλακία να μας βγάλει τους ναζί με διψήφιο ποσοστό.

Καλό βόλι λέμε! (όσοι πάτε)

Posted in εξοδοι κινδυνου | 2 Σχόλια

Μια ωραία πεταλούδα

red butterfly

Όσο παρακολουθώ τον δημόσιο προεκλογικό διάλογο να φουντώνει στα social media, τόσο περισσότερο μένω μαλάκας από την απουσία λογικού ειρμού στη ρητορική των οπαδών της μίας και μοναδικής αριστερής αλήθειας (που όπως πάντα εκπροσωπείται στις εκλογές από καμιά δεκαπενταριά κόμματα κι εξήντα συνιστώσες, αλλά εσχάτως φαίνεται να την κατέχουν αποκλειστικά όσοι εγκατέλειψαν αγανακτισμένοι τον ΣΥΡΙΖΑ):

– Ο Τσίπρας ήταν από την αρχή μνημονιακός πασόκος και μας ξεγέλασε, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο ξενυχτούσε αυτός και το επιτελείο του για 6-7 μήνες, και κόντεψε να πεθάνει από το στρες μέχρι να πειστεί να υποχωρήσει. Το ότι μέχρι πριν 7 βδομάδες ήταν ο αρχηγός μας δεν σημαίνει ότι η πολιτική μας κρίση μπορεί να πέσει έξω βέβαια.

– Διέλυσε μόνος του το κόμμα του και παραιτήθηκε από πρωθυπουργός για να ρισκάρει μήπως καταφέρει να ξανακερδίσει εκλογές με χαμηλότερο ποσοστό, ώστε να αναγκαστεί να συγκυβερνήσει με αυτούς που αντιμάχεται από τότε που ήταν πρόεδρος δεκαπενταμελούς. Γιατί αγάπησε την καρέκλα κι έγλειψε το μέλι ίσως.

– Όχι, δεν μας φαίνεται περίεργο που δεν το έκανε νωρίτερα, π.χ. όταν έφυγε η ανανεωτική πτέρυγα και βρέθηκε σε μνημονιακή συγκυβέρνηση η ΔΗΜΑΡ. Μπορεί να τον αλλαξοπίστησε η Μέρκελ, ποιος ξέρει;

– Όσοι ισχυρίζονται ότι με άδεια κρατικά ταμεία, πτωχευμένες τράπεζες και μηδενική ρευστότητα από το εξωτερικό μια άτακτη χρεωκοπία κι επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είχε αποτέλεσμα ανεξέλεγκτη υποτίμηση, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, πλήρη κατάρρευση της οικονομίας και πολιτική αποσταθεροποίηση είναι απλά κινδυνολόγοι σαν τη Βούλτεψη, που έλεγε ότι δεν θα υπάρχουν κωλόχαρτα αν δεν κερδίσει η ΝΔ τις εκλογές του Ιανουαρίου.

– Όλοι οι ξένοι οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί που χειροκροτούσαμε όσο έπαιρναν το μέρος μας στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων κι έπλεκαν το εγκώμιο του Τσίπρα, τώρα που δεν βλέπουν στο πρόσωπο του Λαφαζάνη τον μελλοντικό ηγέτη της Ευρώπης των λαών είναι πουλημένα σκουλήκια του νεοφιλελευθερισμού.

– Μπορεί να μην υπάρχει κομμουνισμός πουθενά στον κόσμο αυτή τη στιγμή, μπορεί ποτέ να μην εφαρμόστηκε έτσι όπως προέβλεπαν οι θεωρίες, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην αγνοήσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα και να δοκιμάσουμε εμείς να στήσουμε το ολόδικο μας οικονομικό μοντέλο χωρίς λεφτά ούτε για τυρόπιτες. Κι όσο για αυτούς στους οποίους χρωστάμε (με συμβάσεις που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο), πιστόλι.

– Κανένα πρόβλημα δεν θα είχαμε εκτός ΕΕ, ΝΑΤΟ και παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος με τέτοια γεωπολιτική θέση σε τέτοια συγκυρία (ελληνική και διεθνής οικονομική κρίση, προσφυγικό, ISIS, Πούτιν, κλπ). Μπορούμε να είμαστε ανεξάρτητοι, κυρίαρχοι κι αυτάρκεις όποτε θέλουμε, αρκεί να το πιστέψουμε. Ποιο εμπάργκο;

– Το μοναδικό που χρειάζεται για να αντιστρέψεις κακοδιαχείριση, διαπλοκή και φοροδιαφυγή δεκαετιών είναι να βάλεις φυλακή τα λαμόγια των προηγούμενων κυβερνήσεων και τους ταξικούς εχθρούς, χωρίς να μπεις καν στον κόπο να μαζέψεις στοιχεία και να σχηματίσεις δικογραφία που να στέκει. Χωρίς καν να νομοθετήσεις. Εμείς είμαστε επαναστάτες, κι ας διεκδικούμε κάθε φορά την εξουσία μέσω εκλογών.

– Το ότι κινούμαστε σε ένα πλαίσιο αστικής δημοκρατίας δεν σημαίνει ότι πρέπει να το σεβαστούμε κιόλας. Τα κομματικά όργανα και οι συνελεύσεις βάσης θα έπρεπε να αποφασίζουν, και όχι η Κ.Ο, το υπουργικό συμβούλιο και ο πρωθυπουργός της χώρας. Στ’ αρχίδια μας τι ψήφισε το 36% που μας έκανε κυβέρνηση, εμείς είμαστε αριστεροί και οφείλουμε να λειτουργούμε με δικούς μας όρους.

– Σιγά την κατάχρηση εξουσίας που κάνει η Ζωή όταν απαντάει από το προεδρείο σε κάθε ομιλητή ξεχωριστά, ή όταν κάνει διαγγέλματα από το κανάλι της Βουλής για να αποκρούσει προσωπικές επιθέσεις και να βγάλει προεκλογικούς λόγους. Δημοκρατία είναι μόνο η Αριστερά (με ‘Α’ κεφαλαίο), κι όσοι λένε ότι την υπερασπίζονται δικαιούνται να την καταπατούν όπως και όποτε γουστάρουν.

– Άπαξ και φέρεις μνημόνιο, είτε το υποστηρίζεις ως πανάκεια γιατί είσαι φιλελές, είτε το βλέπεις ως τακτική υποχώρηση για να κερδίσουμε χρόνο μετά την ήττα που υποστήκαμε από τους δανειστές, είσαι οπαδός του ΤΙΝΑ και μετενσάρκωση της Θάτσερ. Καμία διαφορά δεν έχει το ένα μνημόνιο από τ’ άλλο, ανεξάρτητα από τη διάρκεια που έχει, τα ποσά που προβλέπει και τα μέτρα που παίρνει. Το αριστερό μνημόνιο είναι πιο κακό όμως, γιατί το έφεραν αυτοί που εμείς ψηφίσαμε.

– Το 62% του ελληνικού λαού είπε ΟΧΙ στο Ευρώ, αλλά δεν μας προβληματίζει που ούτε το ένα δέκατο από όλους αυτούς θα εμπιστευτεί τη ΛΑ.Ε με την ψήφο του. Ούτε το ότι έτσι όπως μας συμφέρει να τα υπολογίζουμε η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θα μπει στο τσουβάλι των μνημονιακών γερμανοτσολιάδων στις 20 Σεπτέμβρη. Καλύτερα λίγοι και καλοί, κι ας λέμε ότι εκπροσωπούμε τους πολλούς και βλάκες.

– Δεν πειράζει που βρίζαμε τη Ραχήλ πριν, τώρα που κατεβαίνει αυτή κι η περικεφαλαία της με τον Λαφαζάνη είναι δικιά μας. Ο Φωτόπουλος είναι σύντροφος κι ο Στρατούλης δεν μας ξενερώνει πια, γιατί πάνω απ’ όλα μετράει η ιδεολογία μιας σκληροπυρηνικής αριστεράς που διαδηλώνει χωρίς αποτέλεσμα, δεν έχει πρόγραμμα και αποφεύγει να κυβερνήσει. Ποιος Κουτσούμπας;

– Καλύτερα να μας κυβερνήσει ο Μεϊμαράκης κι ο Σταύρος και να ξηλώσουν νόμους ιθαγένειας κι οποιοδήποτε απομεινάρι κοινωνικού κράτους προσπαθεί να κρατήσει ο Τσίπρας, γιατί έτσι δεν θα έχουμε καμία ενοχή όταν θα είμαστε πάλι στους δρόμους και θα πετάμε πέτρες στους μπάτσους που θα μας σαπίζουν στο ξύλο. Μακάρι να συγκυβερνήσει και η ΧΑ, να μας στέλνουν εξορία και να μας πυροβολούν, για να έχουν ηρωικές ιστορίες να λένε στα εγγόνια τους όσοι αριστεροί επιζήσουν σακατεμένοι.

– Κοίτα να δεις που όλοι αυτοί που νομίζαμε για συντρόφους και τρέχαμε μαζί τους σε κινήματα ήταν κρυπτοπασόκοι που θέλουν κωλοτούμπες και στηρίζουν τη διαπλοκή. Ας τους διαγράψουμε από φίλους μας κι ας τους ευχηθούμε ψόφο, το πολύ-πολύ να αηδιάσει ο κόσμος που πίστεψε στην ελπίδα της αριστεράς και να μην πάει να ψηφίσει κανέναν.

– Μια ωραία πεταλούδα, μια ωραία πεταλούδα, μια ωραία πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά.

Posted in ψυχοτραυματικα, καφριλες | 2 Σχόλια

Ο συνεταίρος του Διαβόλου

illuminati

Ξέχνα για λίγο τη μιζέρια και την απογοήτευση των ημερών, και προσπάθησε να φανταστείς ότι στέκεσαι στην κορυφή της πυραμίδας.

Προσπάθησε να φανταστείς ότι είσαι ο ταξικός εχθρός προσωποποιημένος. Δεν μιλάω για μάνατζερ που κερδίζουν με το ζόρι εκατό χιλιάρικα το χρόνο, ούτε καν για κάποιους γιατρούς και δικηγόρους που καθαρίζουν τα δεκαπλάσια και αφορολόγητα. Αυτοί είναι μικρά ψάρια. Το πολύ-πολύ να καταλήξουν να γίνουν τίποτα βουλευτές από ψώνιο, ελπίζοντας να βγάλουν κάνα εκατομμύριο παραπάνω από μίζες. Ασήμαντοι.

Όχι, εσύ είσαι μεγαλοεργολάβος, εφοπλιστής, τραπεζίτης, ιδιοκτήτης της δικής σου πετρελαϊκής εταιρείας, εφημερίδας και ποδοσφαιρικής ομάδας. Και δεν χρειάζεται καν να είσαι Έλληνας, αφού το χρήμα δεν γνωρίζει σύνορα. Μπορεί να είσαι κάλλιστα Γερμανός, Ελβετός, Γάλλος, Αμερικάνος, Ρώσος, Άραβας ή ακόμα και Κινέζος. Με το δικό σου hedge fund, τη δική σου off shore, επενδυτικό χαρτοφυλάκιο με σοβαρά ποσοστά μετοχών στις πιο κερδοφόρες πολυεθνικές του κόσμου, ιδιωτικά τζετ, νησιά και πίνακες ζωγραφικής που ανάθεμα κι αν σε νοιάζει τι σκατά αναπαριστούν, αλλά είναι εγγυημένο ότι δεν θα χάσουν ποτέ την αξία τους. Η προσωπική σου περιουσία εκτιμάται σε δισεκατομμύρια, και κάθε χρόνο το όνομα σου φιγουράρει σε λίστες του περιοδικού Forbes. Ο κόσμος σού ανήκει. Στην κυριολεξία όμως.

Είσαι κυνικός, αλλιώς δεν θα είχες φτάσει εδώ που έφτασες. Η ιδεολογία σου δεν είναι καμία άλλη πέρα από την προάσπιση των συμφερόντων σου με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Τις πολιτικές θεωρίες και τις εκλογές τις βαριέσαι θανάσιμα. Απλά δεν έχεις καμία όρεξη να φορολογείσαι με ληστρικά ποσοστά για να πηγαίνει σχολείο το παιδί της κάθε καθαρίστριας, ούτε για να δικαιούται περίθαλψη ο κάθε σερβιτόρος. Ας βγάλουν κι αυτοί λεφτά αν μπορούν, κι ας κάνουν τα κουμάντα τους. Be the best, fuck the rest, που λέγατε και με τους συμφοιτητές σου τότε στο Yale…

Τι θέλεις; Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που έκανες πάντα και να συσσωρεύεις αμύθητα πλούτη, παίζοντας παιχνίδια εξουσίας, επεκτείνοντας την αυτοκρατορία σου και καταστρέφοντας τους ανταγωνιστές σου. Κι ας τους καλείς ενίοτε στα πάρτι σου – δεν είναι προσωπικό το ζήτημα. Είναι φυσική επιλογή. Τροφική αλυσίδα.

Τι φοβάσαι; Μήπως σκάσει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική φούσκα και πιαστείς στον ύπνο, γκρεμιστεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που με τόσο κόπο έχτισε η κάστα σου, χαθούν τα δισεκατομμύρια και βρεθείς και υπόλογος από πάνω σε τίποτα λαϊκά δικαστήρια. Γιατί δωροδόκησες, εκβίασες και τροποποίησες νομοθεσίες για να κάνεις τη δουλειά σου. Που θα έπρεπε να σου φιλάνε τα χέρια οι κερατάδες, γιατί εσύ τους έδωσες ένα κομμάτι ψωμί να φάνε, και η γυναίκα σου έφτιαξε κοτζάμ φιλανθρωπική οργάνωση για τα φτωχά παιδάκια. Να πεινάσεις δεν πρόκειται φυσικά, ούτε εσύ ούτε καν τα εγγόνια σου. Αλλά θα είναι ξεφτίλα όλα αυτά που δημιούργησες (ή κληρονόμησες) να σκορπίσουν στα χέρια υπαλλήλων, εργατών και λοιπόν χαραμοφάηδων. Ακούς εκεί «αναδιανομή του πλούτου»…

Τα καλά νέα είναι ότι δεν κινδυνεύεις. Κάτι πήγε να γίνει κάποια στιγμή με κάτι αγανακτισμένους και κινήματα που κατέληξαν να βγάλουν αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, και αν πετύχαιναν την παραμικρή νίκη το ντόμινο δεν θα σταματούσε με τίποτα. Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, και μετά ποιος ξέρει πού αλλού. Κανονική επιδημία. Ήταν επιτακτική ανάγκη λοιπόν να τους συντρίψεις, να τους στραγγαλίσεις πριν μπορέσουν να πάρουν ανάσα και κάνουν τα δικά τους. Να σκοτώσεις την ελπίδα τους, έχοντας την πρώτα βιάσει μπροστά στα μάτια όλων για παραδειγματισμό. Κι ας έχανες βραχυπρόθεσμα κάποια χρήματα από τις καραμπόλες που προκύπτουν με μνημόνια που όποιος καταλαβαίνει έστω και λίγα οικονομικά ξέρει ότι δεν είναι βιώσιμα. Στα αρχίδια σου. Πολύ σύντομα θα τα πάρεις πίσω με τόκο, έχοντας στο μεταξύ προλάβει να ξεφορτωθείς τοξικά χαρτιά και να τα ανταλλάξεις με πλουτοπαραγωγικές πηγές που θα κάνουν την κυριαρχία σου ακόμα πιο απόλυτη.

Έχεις πολλούς και ισχυρούς συμμάχους δίπλα σου. Καγκελάριους και πρωθυπουργούς, διοικητές κεντρικών τραπεζών και διακρατικών ταμείων, καναλάρχες και στρατιές ολόκληρες από παρατρεχάμενους και μπράβους. Εσύ τους έδωσες εξουσία, κι αν υπάρξει η παραμικρή υποψία ότι θα σε αφήσουν να πέσεις από τον θρόνο σου θα τους πάρεις μαζί σου στον πάτο κι ακόμα πιο βαθιά. Συμφωνήσατε λοιπόν (χωρίς να χρειαστεί καν να συνεννοηθείτε) ότι δεν πρέπει να αφήσετε κανένα απολύτως περιθώριο για ελιγμούς σε ανθρώπους που αντί να παίζουν τον ρόλο που τους αναλογεί πίσω από κλειστές πόρτες την είδαν γαμημένοι Ρομπέν των Δασών και προσπάθησαν να αμφισβητήσουν δημόσια την εξουσία σας.

Το σχέδιο σας ήταν απλό. Εκμεταλλευτήκατε την απειρία τους και τους αφήσατε να γαβγίζουν και να πιστεύουν ότι έχουν πιθανότητες να τα καταφέρουν, ενώ στο μεταξύ τους στραγγίζατε από ρευστότητα και τους απομονώνατε από εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Κι αφού τους κάνατε πόλεμο νεύρων με ατέλειωτα παζάρια και πλαστά δημοσιεύματα,  τους εξαναγκάσατε να ταπεινωθούν και να κάνουν ό,τι έκαναν και οι προκάτοχοι τους. Ξέροντας ότι όσοι τους στήριξαν θα γίνουν έξαλλοι, θα διασπαστούν σε χίλια κομμάτια και θα τους εγκαταλείψουν. Γιατί προδώθηκαν τα αριστερά ιδεώδη τους λέει. Μα τι μαλακίες πιστεύει ο κόσμος ώρες-ώρες…

Καμία απειλή δεν νιώθεις από τους εναπομείναντες γραφικούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται οικονομικά μοντέλα που έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης εδώ και δεκαετίες. Άστους να γίνουν και πάλι η ακίνδυνη μειοψηφία που πάντα ήτανε, να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν, να τρώνε το ξύλο τους και να λουφάζουν. Μυρμήγκια. Κι αν αρχίσουν πάλι να αυξάνονται και να σου προκαλούν φαγούρα, έχεις πάντα στο τσεπάκι σου τους φασίστες για να κάνουν την απαραίτητη απεντόμωση. Που θα αποφέρει ακόμα μεγαλύτερα κέρδη από το εμπόριο όπλων και την αναγκαία ανοικοδόμηση που θα προκύψει μετά την όποια καταστροφή. Χρειάζεται πού και πού κάτι τέτοιο, για να καθαρίζει το τοπίο και να ξεμπλοκάρουν πάλι οι αγορές. Δεν είπε κανείς ότι είναι τέλειο το σύστημα, αλλά δουλεύει. Για σένα τουλάχιστον.

Υπάρχουν και κακά νέα όμως. Όσο και να μη θέλεις να το παραδεχτείς, η απληστία και η απερισκεψία κάποιων ανθρώπων του κύκλου σου (και όχι η δική σου φυσικά) οδηγεί την κατάσταση εκτός ελέγχου. Κλιματική αλλαγή που προκαλεί απρόβλεπτες ζημιές σε ένα σωρό επενδύσεις, εκατομμύρια πρόσφυγες που αλλοιώνουν την πληθυσμιακή σύνθεση στις χώρες που σου άρεσε να διατηρείς σπίτια και εξοχικά, οικονομική και γεωπολιτική αστάθεια που όσο πάει και αγριεύει. Τις προάλλες ένας φίλος σου έχασε ενάμιση δισεκατομμύριο μέσα σε δύο μέρες, κι έμεινε μόνο με πέντε. Αν συμβεί σε σένα κάτι τέτοιο μπορεί να μην καταφέρεις ποτέ να ορθοποδήσεις, και να πεθάνεις φτωχός και ατιμασμένος. Με μερικές δεκάδες εκατομμύρια όλα κι όλα, που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Αν και δεν παίζει κάτι τέτοιο, τα περισσότερα χρήματα σου τα έχεις εξασφαλισμένα σε μέρη που κανείς δεν μπορεί να τα πειράξει. Πρέπει να γίνουν τερατώδεις ανατροπές σε παγκόσμια κλίμακα για να ανησυχήσεις πραγματικά.

Στο μεταξύ, από παντού κάθε μέρα ξεπηδάνε φωνές που αμφισβητούν τις ιερές αξίες με τις οποίες οικοδομήθηκε ο σύγχρονος πολιτισμός μας. Λένε ότι θέλουν κάτι διαφορετικό, κι ας μη μπορούν ακόμα να εκφράσουν ούτε τι θα είναι ούτε πώς ακριβώς θα λειτουργεί. Και δεν είναι μόνο κουμμούνια με ντουντούκες και κουκουλοφόροι με μολότοφ. Μακάρι να ήτανε, γιατί αυτοί είναι εντελώς προβλέψιμοι κι εύκολοι να τους ελέγξεις. Όχι, ο κόσμος έχει γεμίσει με επιστήμονες με καινοτόμες ιδέες, που προσφέρουν υπηρεσίες και αγαθά χωρίς να βγάζει κανείς κέρδος, καλλιτέχνες με παγκόσμια επιρροή που δε λένε να το βουλώσουν, επιχειρηματίες που οραματίζονται κάθε λογής παλαβομάρες για κοινωνική δικαιοσύνη και αειφόρο ανάπτυξη, δίκτυα και παραδίκτυα που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να φιμώσεις ή να απαξιώσεις. Crowd sourcing ο ένας, grass roots ο άλλος, γαμώ το ίντερνετ και την άμεση δημοκρατία τους μέσα. Να δεις που μια μέρα θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα με όλους αυτούς.

Προς το παρόν όμως, όλα πάνε βάσει σχεδίου. Η τάξη αποκαταστάθηκε, και τα δικά σου παιδιά θα ξαναπιάσουν τα πόστα για να συνεχίσουν όλοι να σε ταΐζουν, να σε φοβούνται και να σε προσκυνούν. Κι αν τους ξαναμπούν ιδέες να φέρουν τα πάνω κάτω, θα τους πάρει ο διάολος. Στον οποίο δεν χρειάστηκε να πουλήσεις ποτέ την ψυχή σου, γιατί έχετε μπει από την αρχή fifty-fifty μαζί σ’ αυτή την ιστορία.

Και δεν έχεις και ψυχή άλλωστε…

legend

Posted in παραμυθακια | 2 Σχόλια

Ο κομισάριος είναι γυμνός

Chinese communist poster

Χωρίς να έχω καμία εμπιστοσύνη στις δημοσκοπήσεις, πιστεύω ότι εάν καταφέρει να μπει στη Βουλή η Λαϊκή Ενότητα, έχει ταβάνι κάπου 5-6%, δηλαδή σχεδόν το 1/10 του 61,3% που ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, και που ο Λαφαζάνης προσπαθεί τόσο άτσαλα να καπελώσει.

Το ΚΚΕ θα πάρει πάλι μια απ’ τα ίδια, γιατί όσο και να απογοητεύτηκε κόσμος από τον Τσίπρα, δεν γοητεύτηκε κιόλας από τη στάση που κράτησε ο Κουτσούμπας (ιδίως στο δημοψήφισμα). Άλλο ένα 6% λοιπόν, που δεν αποκλείεται καθόλου να είναι λιγότερο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίζει να διπλασιάσει ή και να τριπλασιάσει το ποσοστό της, αγγίζοντας το 1,77% που έπιασε ο Γκλέτσος στις εκλογές του Ιανουαρίου. Δεν μπαίνει Βουλή φυσικά ούτε με σφαίρες (η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και το ίδιο ισχύει μάλλον για τον Γκλέτσο).

Κι έχουμε και κάτι λιμά, ΜΛ, μ-λ, τροτσκιστές και αριστερές γκρούπες που δεν τις ξέρει η μάνα τους, και που για κάποιον λόγο αρνούνται πεισματικά να συνεργαστούν μεταξύ τους και το μόνο που κάνουν είναι να μας αναγκάζουν να σπαταλάμε χαρτί για να τυπωθούν τα ψηφοδέλτια τους.

Όλοι μαζί (που αν τους ρωτήσεις αρνούνται μετά βδελυγμίας να αθροιστούν με τους άλλους, αφού μόνο αυτοί είναι πραγματικοί αριστεροί) φτάνουν με το ζόρι ένα 15% (που μπορεί να είναι και κάτω από 12% τελικά, αλλά ας περιμένουμε να δούμε τι θα βγάλει η κάλπη). Όλοι τους επικαλούνται τον λαό και την εργατική τάξη, που μια ζωή ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, και μετά από πέντε χρόνια μνημόνιο τόλμησε κι έβγαλε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (κι αυτή όχι αυτοδύναμη). Ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ δεν μετράει πια για αριστερά, γιατί ούτε χρέη διέγραψε, ούτε μνημόνια κατάργησε, ούτε την ολιγαρχία κρέμασε στην πλατεία Συντάγματος. Αλλά παρά τον πόλεμο που δέχεται από παντού και την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει, σχεδόν σίγουρα θα κερδίσει τις εκλογές. Κι αν δεν τις κερδίσει, θα τις χάσει οριακά. Από τον Μεϊμαράκη.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Τι νόημα έχει η ύπαρξη μιας αριστεράς που δεν θέλει να κυβερνήσει και απλά αναλώνεται σε διαμαρτυρίες και διασπάσεις; Ποιον αφορά; Ποιον απειλεί; Σε τι χρησιμεύει; Στο να νιώθουν καλύτερα αυτοί που την απαρτίζουν και να μεταλαμπαδεύουν στους νεότερους τον μύθο του «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι» για μια επανάσταση που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ; Στο να μας κάνει να καταπίνουμε πιο εύκολα τα μνημόνια και τη λιτότητα, βλέποντας ότι η εναλλακτική θα ήταν ένα κομμουνιστικό καθεστώς που μιμείται ανεπιτυχώς τον μίζερο ολοκληρωτισμό που έζησε η Ανατολική Ευρώπη πριν από κάμποσες δεκαετίες; Ή μήπως τη ματωμένη λαϊκή κυριαρχία που έζησε η Κίνα, και που ενώ επισήμως εξακολουθεί να υφίσταται έχει μεταλλαχτεί στην πιο αδυσώπητη μορφή καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που υπάρχει στον κόσμο; Για Βόρεια Κορέα ας μη μιλήσουμε καλύτερα, ενώ η Κούβα πρόσφατα ύψωσε τη σημαία της στις ΗΠΑ, και αργά ή γρήγορα θα πάψει να είναι ο σοσιαλιστικός παράδεισος που μερικοί από εμάς ονειρεύονται. Που σημαίνει ότι αν υποθετικά επικρατούσε ποτέ στην Ελλάδα ο κομμουνισμός, θα ήμασταν πιο απομονωμένοι κι από ναυαγό στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού.

Ας σταματήσουμε επιτέλους να κοροϊδευόμαστε. Κανένα μέτρο δεν κατάφεραν να ακυρώσουν τόσα χρόνια οι πορείες. Καμία αναδιανομή πλούτου δεν πέτυχαν όλες οι λαϊκές συνελεύσεις και οι συνεδριάσεις κομματικών οργάνων μαζί. Κανέναν καπιταλισμό δεν ανέτρεψαν οι θεωρίες του προπερασμένου αιώνα για μέσα παραγωγής που θα έπρεπε να ανήκουν σε προλετάριους. Και ούτε ένας από όλους αυτούς που μιλάνε για τις ιερές και όσιες ηθικές αξίες της αριστεράς δεν έφτιαξε μία επιχείρηση που να λειτουργεί με βάση αυτές τις αξίες, μοιράζοντας δηλαδή τα κέρδη της στους εργαζόμενους, οι οποίοι θα συμμετείχαν ισότιμα και στη διοίκηση. Αποτέλεσμα μηδέν κοινώς, αλλά από μπλα μπλα άλλο τίποτα…

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ούτε τον λαό εκπροσωπεί αυτό το θλιβερό τσίρκο, ούτε την εργατική τάξη, ούτε τίποτα. Γιατί αν είχε το παραμικρό ίχνος σοβαρότητας θα ήταν ενωμένο σε ένα ενιαίο και πλειοψηφικό κόμμα, που θα είχε κερδίσει τις πρώτες του εκλογές πολύ καιρό προτού μπούμε στην περιπέτεια των μνημονίων. Αλλά για να έχει ελπίδα να κάνει κάτι τέτοιο θα έπρεπε να έχει απογαλακτιστεί από το νοσηρό πρότυπο της μουχλιασμένης κουκουεδίλας που το γέννησε, και να έχει μετασχηματιστεί σε ένα σύγχρονο αριστερό και ευρωπαϊκό σχήμα, δηλαδή σ’ αυτό που προσπάθησε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι που έγινε κομμάτια από τα ίδια τα στελέχη του. Ίσως καλύτερα έτσι, αν και δεν νομίζω ότι θα καταφέρει να ορθοποδήσει ξανά μετά απ’ αυτή την ήττα.

Και όχι, δεν τα γράφω αυτά γιατί γουστάρω ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμια, αλλά ακριβώς γιατί τα απεχθάνομαι και θέλω να τα δω να εξαφανίζονται από προσώπου γης. Από κάποιον που όντως στηρίζει η πλειοψηφία του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού, και που μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση και τις συνέπειες της με ρεαλιστικό σχέδιο και όραμα, κι όχι με ιστορίες για φαντάσματα του παρελθόντος.

soviet-patriotic-posters-1

Posted in υπεροψιες, ψυχοτραυματικα | 2 Σχόλια

Choose story

tsipraslafazanis

Πάμε για εκλογές λοιπόν. Πάλι. Και μέχρι να έρθει η σειρά μας να κρυφτούμε πίσω από το μπλε παραβάν, παρακολουθούμε την «κυβέρνηση της αριστεράς» να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Πλατφόρμες ανεξαρτητοποιούνται, γραμματείς παραιτούνται, τοπικές οργανώσεις φυλλοροούν, οπαδοί διχάζονται, φιλίες χαλάνε. Η ελπίδα ήρθε κι έφυγε, γρήγορα αλλά καθόλου αθόρυβα. Ούτε ο ίδιος ο Σόιμπλε δεν θα πίστευε ότι ήταν τόσο εύκολο τελικά…

Ο καθένας επιλέγει την αφήγηση που θέλει να πιστέψει, και όλοι δείχνουν ικανοποιημένοι που η δική τους εκδοχή είναι αναμφισβήτητα η σωστή. Είναι όμως;

Η μία εκδοχή θέλει τον Τσίπρα και τους «προεδρικούς» να ερωτεύονται την καρέκλα της εξουσίας και να προδίδουν αναίσχυντα τις ιερές αξίες της Αριστεράς (με ‘Α’ κεφαλαίο). Έτσι, γιατί κατά βάθος πάντα ήταν μνημονιακοί και πασόκοι. Κι ας λένε ότι έφτυσαν αίμα στις διαπραγματεύσεις, από τη στιγμή που ηττήθηκαν και το γύρισαν, δεν έχουν καμία δικαιολογία. Ας μας πήγαιναν στη δραχμή, κι ας καταλήγαμε με συσσίτια και λεηλασίες. Ας παραιτούνταν να εφαρμόσουν τα μνημόνια κάποιοι άλλοι, κι ας τρώγαμε πάλι χημικά και ξύλο στους δρόμους. Ας είχαν υπολογίσει καλύτερα πόσο αδίστακτοι είναι οι αντίπαλοι τους, ώστε να μην ξανοίγονταν με υποσχέσεις για τόσα πολλά και ανέφικτα. Ας παρέμεναν κόμμα διαμαρτυρίας, αντί να μεγαλοπιάνονται και να θέλουν να κυβερνήσουν. Φταίνε. Απέτυχαν. Πρέπει να φύγουν. Και να αντικατασταθούν από κάποιο θολό αντιμνημονιακό σχήμα, που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα καταφέρει ποτέ να γίνει κυβέρνηση, κι άρα θα μπορεί να ανταγωνίζεται όσο θέλει το ΚΚΕ σε ανέξοδες μεγαλοστομίες για λαϊκά κινήματα και ταξικές πάλες που κάποτε θα γκρεμίσουν τον σάπιο καπιταλισμό. Ντουντούκα, πανό και ξερό ψωμί. Επιστροφή στις ρίζες της γνήσιας όσο και ακίνδυνης αριστεράς. Επιστροφή στη γραφικότητα της παγωμένης τσιμινιέρας και τη μυθολογία μιας ωραιοποιημένης ήττας, για την οποία αποκλειστική ευθύνη φέρουν μόνο οι άλλοι. Κι ας ήταν μέχρι πρότινος κάποιοι από αυτούς «σύντροφοι».

Μια άλλη εκδοχή της ιστορίας θέλει τον Τσίπρα και την ομάδα του να είναι απείρως σοβαρότεροι από τους κάθε λογής ταλιμπάν της δραχμής και του τζάμπα λαϊκισμού. Τόλμησαν να βάλουν τα χέρια τους στη φωτιά, κάηκαν, φορτώθηκαν ένα μνημόνιο που όλοι παραδέχονται ότι δεν βγαίνει με τίποτα, αλλά παραμένουν οι μοναδικοί που μπορούν να τα καταφέρουν και να κάνουν δυο μεταρρυθμίσεις της προκοπής, μπας και δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να ξανασταθεί κάποτε στα πόδια της η οικονομία μας. Μεγάλο τους ατού είναι ο ίδιος ο Τσίπρας, που έχει αποδείξει ήδη ότι μπορεί να σταθεί στα ίσια απέναντι σε μία Μέρκελ, ενώ κάτι Λαφαζάνηδες και κάτι Στρατούληδες τους τρώνε για πρωινό οι υποτακτικοί της. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι ένα τέτοιο μεσσιανικό μοντέλο απομακρύνεται από τις θεμελιώδεις αρχές της αριστεράς, κι ας παραπέμπει σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις όπου υπήρξε κομμουνιστικό καθεστώς στον πλανήτη. Επίσης, καλά τα μεγάλα λόγια για πάταξη της διαπλοκής και της υψηλής φοροδιαφυγής, αλλά επτά μήνες τώρα δεν είδαμε να γίνεται τίποτα. Και, όσο να ‘ναι, όταν λες ότι θέλεις να κυβερνήσεις εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα στο οποίο δεν πιστεύεις ο ίδιος, η εμπιστοσύνη απέναντι σου δεν ξεχειλίζει κιόλας. Κι ας φταίνε οι άλλοι που σε παγίδεψαν ή οι δικοί σου που σε πούλησαν. Αν είσαι όντως μεγάλος ηγέτης οφείλεις να βρεις τρόπο να επιβιώσεις και να βγεις πιο δυνατός από αυτή τη δοκιμασία. Κοινώς, να κερδίσεις τις εκλογές με αυτοδυναμία. Χλωμό.

Μια τρίτη αφήγηση τσουβαλιάζει και τους μεν και τους δε σε ένα σύνολο ανεύθυνης και αλλοπρόσαλλης αριστεράς, που απλά υποσχόταν παχιές αγελάδες και ορίστε που όχι μόνο δεν βελτίωσε τα πράγματα αλλά τα ‘κανε και χειρότερα. Από μόνη της, λες και δεν τις είχαν κλείσει τις κάνουλες της ρευστότητας οι Ευρωπαίοι εταίροι πριν καλά-καλά εκλεγεί, και λες και δεν την είχε σαμποτάρει όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα μαζί με τα ΜΜΕ και τους προνομιούχους που έσπευσαν να βγάλουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό πολύ πριν ανακοινωθεί το δημοψήφισμα (όπου το «φιλοευρωπαϊκό» ΝΑΙ τους γνώρισε συντριβή χωρίς αντίκρυσμα). Δεν αντιλέγω ότι χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις σε κάποιους τομείς (και όχι, αυτό δεν σημαίνει μόνο περικοπές και χαράτσια). Και υγιή επιχειρηματικότητα χρειαζόμαστε, και αναπτυξιακή πολιτική, μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού φυσικά – όχι επειδή είναι το τέλειο σύστημα (τόσο τέλειο που έπαθε πάλι κραχ σήμερα), αλλά επειδή δεν έχουμε άλλο στον ορίζοντα κι ούτε μπορούμε να ζούμε απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά, είναι πέρα για πέρα γελοίο το να ελπίζει κανείς ότι οι άνθρωποι που θα βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα της κρίσης είναι οι ίδιοι άνθρωποι που την κυβέρνησαν τόσο καταστροφικά επί δεκαετίες – διογκώνοντας χρέη και προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Αν είναι να μας σώσει ο Βαγγέλας, η Φώφη κι ο Σταύρακας, καλύτερα να αφήσουμε τον Λεβέντη να δοκιμάσει. Που παίζει να μπει στη Βουλή αυτή τη φορά, και δεν είναι καθόλου αστείο κάτι τέτοιο δυστυχώς.

Όσο για τη δική μου εκδοχή, προς το παρόν είναι ένας συνδυασμός από τις παραπάνω. Αν και το μόνο που με ενδιαφέρει πραγματικά είναι να σταθεροποιηθεί κάπως μια μεταβατική κατάσταση και να αποφευχθούν τα χειρότερα (λέγε με Χρυσή Αυγή), ώστε να προλάβει να διαμορφωθεί και να γιγαντωθεί ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και οικονομικής διαχείρισης. Ένα σύστημα που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση ούτε με την παρηκμασμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ούτε με τις κομμουνιστικές ονειρώξεις του κάθε πυροβολημένου εργατοπατέρα. Αυτό το μοντέλο δεν έχει ακόμα όνομα όμως, οπότε μπορεί να μην προλάβω να το δω να δημιουργείται καν. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω σε κάποιο άλλο ποστ, χωρίς να υπόσχομαι ότι θα τα καταφέρω όμως. Στο κάτω-κάτω, θέλει πολλή και συλλογική δουλειά σε διεθνές επίπεδο κάτι τέτοιο, ενώ το να αναμασάει κανείς ξαναζεσταμένους ιδεολογικούς αφορισμούς ή να γράφει την αποψάρα του σε ένα μπλογκ δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Posted in υπεροψιες, ψυχοτραυματικα | 2 Σχόλια

Ένα Business Plan ρε παιδιά

Disclaimer: Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι απέχω πάρα πολύ από τον θεωρούμαι τεχνοκράτης. Ούτε διοίκηση επιχειρήσεων έχω σπουδάσει, ούτε ως μάνατζερ έχω εργαστεί. Και δεν πιστεύω ότι για να είναι κανείς ικανός επιχειρηματίας ή πολιτικός οφείλει να είναι ή να σκέφτεται σαν τεχνοκράτης.

Strategy-CorporateStrategy092513

Το κείμενο που ακολουθεί απευθύνεται σε όλους όσους έχουν πολιτική άποψη και θέλουν να την εκφράζουν δημόσια. Σε συριζαίους (νεομνημονιακούς ή δραχμολάγνους), σε οπαδούς της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, σε φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, δεξιούς και ακροδεξιούς. Ακόμα και σε αναρχικούς, που ονειρεύονται έναν κόσμο χωρίς κόμματα, σύνορα και εξουσία. Από τη στιγμή που έχει ανθρώπους μέσα, αυτός ο κόσμος χρειάζεται και ένα ρεαλιστικό μοντέλο που θα περιγράφει πώς θα ζουν αυτοί οι άνθρωποι καλά – ό,τι και να σημαίνει αυτό το «καλά» για τον καθένα.

Κατά τη γνώμη μου, οποιοσδήποτε επιθυμεί να διαχειριστεί κάτι μεγαλύτερο από σουβλατζίδικο οφείλει να καταρτίσει ένα business plan της προκοπής. Κι αν σας ακούγεται υπερβολικά καπιταλιστικό ως όρος κάτι τέτοιο, ένα πρόγραμμα δράσης ή ένα στρατηγικό σχέδιο. Αναλυτικό, κοστολογημένο και επικαιροποιημένο. Διαφορετικά, μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι θέλει, αρκεί να μη χρειαστεί ποτέ να εφαρμόσει τις θεωρίες του. Νομίζω ότι από αυτό έχουμε χορτάσει πλέον όμως…

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά λοιπόν. Για αρχή χρειάζεσαι ένα concept. Κάτι σχετικά αφηρημένο και γενικό, όπως «κεντρική εξουσία και όλη η περιουσία στον λαό», «ελεύθερες αγορές που αυτορρυθμίζονται και όλοι βγαίνουν κερδισμένοι», ή «κατάργηση μνημονίων και παραμονή στη νομισματική ένωση». Αυτή η ιδεολογία είναι ο πυρήνας του συστήματος που θέλεις να φτιάξεις, αλλά από μόνη της είναι παντελώς άχρηστη.

Στη συνέχεια χρειάζεσαι branding, δηλαδή ένα όνομα, ένα λογότυπο και ένα σλόγκαν που εξηγεί στους υπόλοιπους τι είναι αυτό που η δική σου πρόταση κάνει καλύτερα από τις ήδη υπάρχουσες. Αυτό είναι το μόνο εύκολο και δεν κοστίζει παρά ελάχιστα. Αστέρια, αλφάδια, πυρσοί, σφυριά, δρεπάνια, σταυροί… όρεξη να ‘χει κανείς, σύμβολα και πιασάρικα ονόματα υπάρχουν. Το ίδιο και συνθήματα που ακούγονται ωραία αλλά στην ουσία δεν λένε απολύτως τίποτα. Ας αφήσουμε όμως το marketing department να ασχοληθεί με αυτά, αφού ξεκαθαρίσουμε πρώτα ποια θα είναι η στρατηγική μας.

Για να αρχίσει να γίνεται πιο συγκεκριμένο, το business plan σου χρειάζεται να θέτει κάποιους βασικούς στόχους. Σε μορφή bullets κατά προτίμηση, για να ξέρουν όλοι ποια αποτελέσματα θέλεις να πετύχεις εφαρμόζοντας το. Για παράδειγμα:

  • Μείωση της ανεργίας
  • Καλύτεροι μισθοί και συντάξεις
  • Πάταξη της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας
  • Εξάλειψη της φοροδιαφυγής
  • Υψηλή παραγωγικότητα και ανάπτυξη
  • Δίκαιη κατανομή του πλούτου

Μπορείς να βάλεις όσους τέτοιους στόχους θέλεις, για προστασία του περιβάλλοντος, εθνική κυριαρχία, σεβασμό σε ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ. Προς το παρόν ας το περιορίσουμε σε στόχους που αφορούν την οικονομία, οι οποίοι καλό είναι να μην είναι αντικρουόμενοι.  Όπως και να ‘χει, μέχρι αυτό το στάδιο τίποτα από όσα λες δεν αποτελεί σοβαρότερο πολιτικό λόγο από τις μπαρούφες των φιναλίστ καλλιστείων για «ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο». Απλά εκφράζεις ευχές, χωρίς να έχεις ιδέα ακόμα ούτε αν πραγματοποιούνται, ούτε πώς. Για προεκλογικό φυλλάδιο επαρκεί, αλλά πρόγραμμα διακυβέρνησης δεν το λες κάτι τέτοιο. 

Πρέπει οπωσδήποτε να λάβεις υπόψη σου τις συνθήκες, που ειδικά σε περιόδους βαθιάς κρίσης είναι ιδιαίτερα δυσμενείς. Τι ταμειακά αποθέματα υπάρχουν; Πόσα χρήματα έχουν απομείνει στις τράπεζες; Πόσα παράγεις; Πόσα χρωστάς; Σε τι νομικό πλαίσιο κινείσαι; Μπορείς να το αναιρέσεις; Τι κομμάτι του πληθυσμού σου είναι ενεργό; Πόσοι απ’ αυτούς μεταναστεύουν; Ποιοι είναι οι αντίπαλοι σου; Τι επιδιώκουν;

Θα σε βοηθήσει να ταξινομήσεις τα δεδομένα, ανάλογα με το τι είδους δεδομένα είναι. Ένα κλασικό εργαλείο για να κάνεις κάτι τέτοιο είναι το SWOT analysis: Strengths (προτερήματα), Weaknesses (αδυναμίες), Opportunities (ευκαιρίες), Threats (απειλές).

swot

Για παράδειγμα, πες ότι σχεδιάζεις μια ξαφνική έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε, χωρίς φυσικά να φορτωθείς μνημόνια και χρέη σε ευρώ, και χωρίς να καταρρεύσει το σύμπαν. Το SWOT σου θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

Strengths: Ισχυρή λαϊκή βούληση κατά των μνημονίων (61%), ανίσχυρη αντιπολίτευση, αυξημένα έσοδα λόγω τουριστικής περιόδου, ηθική στήριξη διεθνών κινημάτων και οικονομικών αναλυτών

Weaknesses: Ανεπάρκεια τραπεζικής ρευστότητας και ταμειακών αποθεμάτων, αδυναμία εξωτερικού δανεισμού χωρίς νέο μνημόνιο, έλλειψη αυτάρκειας, απαγορευτικός χρόνος εκτύπωσης και κυκλοφορίας νέου νομίσματος

Opportunities: Αύξηση ανταγωνιστικότητας μέσω υποτίμησης εθνικού νομίσματος, μονομερής διαγραφή ή απομείωση χρέους, επανάκτηση εθνικής κυριαρχίας

Threats: Απώλεια καταθέσεων, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, απομόνωση από διεθνείς αγορές ή/και εμπάργκο, κλείσιμο επιχειρήσεων και ραγδαία άνοδος της ανεργίας, ανεξέλεγκτος υπερπληθωρισμός, εξεγέρσεις και λεηλασίες, πολιτική αποσταθεροποίηση, κίνδυνος εμφυλίου και επιβολής ολοκληρωτικού καθεστώτος – που και χρέη θα αναγνωρίζει και μνημόνια θα υπογράφει, ενώ εσύ και όλοι οι σύντροφοι σου που δεν πρόλαβαν να φύγουν πρόσφυγες θα δικαστείτε για εσχάτη προδοσία

Επειδή όμως εσύ μπορεί να έχεις διαφορετική άποψη επί του συγκεκριμένου παραδείγματος και να θεωρείς ότι καθόλου απονενοημένο δεν είναι ένα τέτοιο ρίσκο, για να μας πείσεις θα πρέπει να μας το αποδείξεις. Δηλαδή, να έχεις μελετήσει σε βάθος όλα τα δεδομένα που επηρεάζουν το αν θα δουλέψει ή όχι το μοντέλο που έχεις στο μυαλό σου, και να τα έχεις κοστολογήσει. Σε excel, ή άλλη αντίστοιχη φόρμα που θα καταγράφει τα έσοδα, τα έξοδα, τα χρονοδιαγράμματα, το απαραίτητο νομικό πλαίσιο και όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους.

Έτσι θα κάνεις κι ένα financial plan, που είναι αναπόσπαστο μέρος ενός συνολικού business plan. Γιατί πριν προχωρήσεις να κάνεις πράξη οποιαδήποτε πολιτική πρέπει να ξέρεις τις απαντήσεις σε ερωτήματα όπως:

  • πόσα υπολογίζεις να εισπράξεις από πρόστιμα και κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων όσων φοροδιαφεύγουν
  • πόσο χρόνο θα σου πάρει να τους εντοπίσεις και να τους καταδικάσεις
  • πόσα χρήματα μπορεί να κερδίσει η οικονομία σου αυξάνοντας τις εξαγωγές της τώρα που θα έχει άλλο νόμισμα
  • πότε και πώς θα αλλάξει το εμπορικό σου ισοζύγιο
  • πόσα ακριβώς είναι τα δημοσιονομικά σου έξοδα και πώς μπορείς να τα μειώσεις χωρίς να απολύσεις κι άλλο κόσμο
  • πόσα χρήματα θα χάσεις ή θα κερδίσεις κι από πού αλλάζοντας το ΦΠΑ
  • πόσα χρήματα θα γλιτώσεις αν κουρέψεις ή διαγράψεις τα χρέη σου
  • πόσα χρειάζεσαι μέχρι τότε για να μην πέσει ολόκληρη η χώρα σε μαύρη τρύπα

Για να είναι σωστός ένας τέτοιος πίνακας πρέπει να τα έχει υπολογισμένα όλα, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Μέχρι και το κόστος του μελανιού που θα τυπώσεις τις νέες δραχμές και τη βενζίνη που θα κάψουν τα τεθωρακισμένα αυτοκίνητα των χρηματοποστολών που θα τις μοιράσουν σε όλη την επικράτεια. Αλλιώς, μπορεί να πέσει θεαματικά έξω – ιδίως αν όπου είναι άγνωστο το τι θα συμβεί υπολογίζεις με βάση το τι θα ήθελες να δεις να συμβαίνει.

Έτσι την πάτησε και η Τρόικα όταν το 2010 μας έλεγε ότι μέχρι το τέλος του ’11 θα έχουμε επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης και θα έχουμε ξαναβγεί στις αγορές. Αν κι αυτοί παίζει να είπαν ψέματα επίτηδες, πιθανότατα για να εξυπηρετήσουν το σκοτεινό σχέδιο Σόιμπλε για ισχυρή και γερμανοκρατούμενη Βόρεια Ευρώπη χωρίς τα βαρίδια του λιγότερο ανταγωνιστικού Νότου. Και μιλώντας για Σόιμπλε, να κάποιος που έχει καταρτίσει λεπτομερές business plan και του βγαίνει…

Και εννοείται ότι όσο πιο ριζοσπαστική αλλαγή επιδιώκεις τόσο πιο πολλές πτυχές πρέπει να καλύπτει το στρατηγικό σου σχέδιο. Συνταγματικές αναθεωρήσεις και νομοθεσίες, μέθοδοι επιβολής και μέτρα πρόληψης, οργανόγραμμα, αξιοποίηση κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού, μελλοντική εκμετάλλευση φυσικών πόρων, αναδιάρθρωση δημοσίου τομέα, εκσυγχρονισμός μηχανογράφησης και πολλά πολλά άλλα. Πάντοτε λαμβάνοντας υπόψη τι είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι για να εμποδίσουν την επιτυχή έκβαση του σχεδίου σου. Και όπως έχει φανεί ήδη, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα.

Αν δεν κάνεις όλη αυτή την έρευνα και προετοιμασία δεν έχεις σχέδιο, παρά μόνο προθέσεις που αδυνατείς να υποστηρίξεις με τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Και αυτό, συγγνώμη, αλλά δεν είναι πολιτική – όπως οι επευφημίες και οι κατάρες των μπαρμπάδων που βλέπουν μπάλα στο καφενείο δεν είναι ποδόσφαιρο.

Καλές και άγιες οι ηθικές αξίες και οι κόκκινες γραμμές, αλλά κυρίως για λόγους marketing. Το να πιστεύεις την προπαγάνδα σου δεν είναι κακό, αλλά το να τη μπερδεύεις με το στρατηγικό σου σχέδιο είναι ανεπίτρεπτο. Και είναι πέρα για πέρα εγκληματικό το να καταφεύγεις σε ιδεολογικές αγκυλώσεις για να υποκαταστήσεις την έλλειψη απαραίτητου σχεδιασμού όταν διακυβεύεται η επιβίωση και η ελευθερία ενός ολόκληρου λαού. Που έχει χάσει εδώ και καιρό την υπομονή του.

Posted in παραμυθακια, ψυχοτραυματικα, ελπιδες | Σχολιάστε