Οι βλαβερές συνέπειες του εθνικισμού

Σαμψουντα 2

Η Σαμψούντα στις αρχές του 20ου αιώνα

Η γιαγιά μου ήταν από τον Πόντο, γεννημένη και μεγαλωμένη στη Σαμψούντα. Σε ηλικία 16 ετών ξεσπιτώθηκε μαζί με την οικογένεια της κι έφυγε για να σωθεί από την επέλαση των Κεμαλιστών. Φτάνοντας στη Σμύρνη, συνωστίστηκε στην προκυμαία μαζί με χιλιάδες πανικόβλητους και απελπισμένους ανθρώπους, και ίσα που πρόλαβε να μπει σε ένα πλοίο με κατεύθυνση τον Πειραιά, ενώ πίσω της η πόλη καιγόταν. Κλειδαμπαρώθηκε με τις αδελφές της στην καμπίνα κι άκουγε τρομοκρατημένη τους Τούρκους απ’ έξω να λένε ότι «μέσα έχει κορίτσια όμορφα σαν καρπούζια» (που για τα δεδομένα της εποχής ήταν κομπλιμέντο, αν και κάπως χυδαίο). Τελικά τον γλίτωσε τον βιασμό, αλλά οι δικοί της έχασαν τα πάντα και χρειάστηκε να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κλίμα, αφού οι αγροίκοι Ελλαδίτες αποκαλούσαν τους μικρασιάτες πρόσφυγες «τουρκόσπορους» και τις γυναίκες τους «παστρικές».

Μέχρι που πέθανε, η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε πολλές τούρκικες λέξεις στην καθημερινότητα της, και ακόμα κι όταν πια ξέχναγε αν είχε αγοράσει ψωμί και ξανάβγαινε για να πάει στον φούρνο, θυμόταν απέξω το ποίημα που είχε απαγγείλει σε μια σχολική γιορτή και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την κορδέλα που φορούσε στα μαλλιά της.

Το 1922 δεν είχε εφευρεθεί ακόμα η λέξη «γενοκτονία» βέβαια. Αυτό συνέβη μόλις το 1943, με τη λέξη να καθιερώνεται έναν χρόνο αργότερα και να ταυτίζεται με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τον Χίτλερ, αλλά και με τη συστηματική εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Οθωμανούς το 1915.

Το 1938 ο Κεμάλ πέθανε, και ο Έλληνας δικτάτορας Μεταξάς μετονόμασε προς τιμήν του την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Παράλληλα, αγόρασε με λεφτά του ελληνικού κράτους το σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο σφαγέας των Ποντίων, και το χάρισε στους Τούρκους που αργότερα το έκαναν προξενείο.

Τόσο ο Κεμάλ όσο και ο Μεταξάς ήταν εθνικιστές. Το ίδιο και ο Χίτλερ, που όχι μόνο δολοφόνησε εκατομμύρια Εβραίους, τσιγγάνους και πολλούς άλλους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά στάθηκε υπεύθυνος για ένα σωρό εγκλήματα πολέμου. Όπως η σφαγή στο Δίστομο, που ναι μεν δεν είχε να κάνει ούτε με γενοκτονία ούτε με εθνοκάθαρση, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τη βαρβαρότητα της.

Μόλις δέκα μήνες αργότερα, το Ράιχ που ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στους Γερμανούς ότι θα κρατούσε χίλια χρόνια είχε γίνει αποκαΐδια και ο ίδιος ήταν νεκρός.

dresden-bombing

Η Λειψία το 1945

Την ίδια εποχή, ο στρατάρχης Τίτο διαίρεσε τη Γιουγκοσλαβία σε «λαϊκές δημοκρατίες», ονομάζοντας μία από αυτές «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οι τότε εθνικιστές που είχαν την εξουσία στην Ελλάδα ήταν απασχολημένοι με τον εμφύλιο που μόλις ξεκινούσε και δεν αντέδρασαν καθόλου. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Γιουγκοσλαβία είχε πλέον διαλυθεί, ο επίσης εθνικιστής Έλληνας υπουργός εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς έχασε μια διπλωματική μάχη αρνούμενος να αποδεχτεί σύνθετη ονομασία, με αποτέλεσμα σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης να αποκαλεί τη FYROM «Μακεδονία» κι εμείς να καλύπτουμε το όνομα της με ένα κομμάτι παρκέ στις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις αγώνων μπάσκετ.

Είχε προηγηθεί η προδοσία της Κύπρου από Έλληνες και Κύπριους εθνικιστές, που επέτρεψαν σε Τούρκους εθνικιστές να κάνουν απόβαση και να κόψουν το νησί στα δύο. Η τραγωδία της Κύπρου στάθηκε αφορμή να πέσει η χούντα, που είχε ήδη τραυματιστεί μερικούς μήνες νωρίτερα από τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Σήμερα, οι εθνικιστές νοσταλγοί του Μεταξά, του Χίτλερ και της χούντας ξυλοκοπούν βουλευτές μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, με τα ΜΑΤ να τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα. Πολλοί από αυτούς αρνούνται ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα, και άλλοι θεωρούν ότι δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να εξολοθρευτούν όλοι οι Εβραίοι, γιατί είναι άτιμη ράτσα και συνωμοτούν εναντίον μας. Που δεν το κάνουν στην πραγματικότητα, αν και οι Ισραηλινοί εθνικιστές επιδίδονται σε συστηματική εξόντωση του εναπομείναντος παλαιστινιακού πληθυσμού, σε ένα διαρκές έγκλημα που η διεθνής κοινότητα προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Σε αντίθεση με την τραγωδία της Συρίας, όπου εμπλέκονται διαφόρων λογιών φανατικοί, εξοπλισμένοι από τις ίδιες μεγάλες δυνάμεις που εξαντλούν τον ανθρωπισμό τους σε συμβολικές κινήσεις και φραστικές καταδίκες.

Οι Έλληνες εθνικιστές πιστεύουν ότι καλύτερα να πνίγονται οι πρόσφυγες στην προσπάθεια τους να διασχίσουν το Αιγαίο, γιατί είναι μουσουλμάνοι και άρα τους αξίζει ό,τι και να πάθουν – ακόμα κι αν πρόκειται για παιδιά, που όταν μεγαλώσουν θα γίνουν τζιχαντιστές. Επίσης, διατρανώνουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, κι ονειρεύονται να μπουκάρουν στη FYROM και να τιμωρήσουν παραδειγματικά τους κατοίκους της, με πρώτους και καλύτερους τους εκεί εθνικιστές, που έχουν πιστέψει το παραμύθι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν προπάτορας των Σλάβων. Και εντελώς υποκριτικά οι εγχώριοι εθνικιστές μισούν τους Τούρκους ομοϊδεάτες τους, που οι πρόγονοι τους κάποτε δολοφόνησαν εν ψυχρώ εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιους – τους ίδιους Πόντιους για τους οποίους μια ζωή οι Έλληνες εθνικιστές (και όχι μόνο) έλεγαν ρατσιστικά ανέκδοτα. 

Πιο πολύ απ’ όλους όμως μισούν τους πολιτικούς, που είναι όλοι τους εθνοπροδότες επειδή ένας υπουργός πριν από επτά χρόνια (που δεν φανταζόταν καν ότι θα εκλεγεί κάποτε βουλευτής) διευκρίνισε ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα θεωρεί ότι ναι μεν έγινε σφαγή των Ποντίων, αλλά ότι ήταν εθνοκάθαρση και όχι οργανωμένο σχέδιο φυλετικής εξόντωσης ώστε να θεωρηθεί γενοκτονία. Και που έστω ότι ήταν όντως γενοκτονία, και καλώς την έχει αναγνωρίσει ως τέτοια η ελληνική Βουλή (μόλις το 1994, δηλαδή 50 χρόνια αφότου εφευρέθηκε ο όρος). Αυτό που μετράει περισσότερο από οποιαδήποτε διατύπωση είναι το γεγονός ότι τη μαζική και φρικιαστική εξόντωση αμάχων την έκαναν εθνικιστές. Οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με το καλό της πατρίδας τους, αλλά όπως έχει αποδείξει επανειλημμένως η Ιστορία φέρνουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκουν.

Διόλου τυχαία, κάθε φορά έχουν στο πλευρό τους μια σάπια ολιγαρχία κι έναν μηχανισμό προπαγάνδας που παραπληροφορεί και ξερνάει μίσος.

Βομβαρδισμός_Αμμοχώστου

Η Αμμόχωστος το 1974

Advertisements
Posted in ...και πολλα αλλα, ψυχοτραυματικα, εξοδοι κινδυνου | Σχολιάστε

Γιατί TV;

Τα ιδιωτικά κανάλια αντεπιτίθενται, με αφορμή το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για να ελέγξει τη λειτουργία τους.

Γιατί όλοι δικαιούμαστε να πάρουμε κοντά ένα δισ. τραπεζικά δάνεια που όποτε και άμα θέλουμε τα ξεχρεώνουμε.

Γιατί το να πληρώνει κανείς για άδειες λειτουργίας και χρήση δημόσιων συχνοτήτων είναι κρατισμός που συναντάται μόνο σε σοβιετίες τύπου ΗΠΑ, Βρετανίας, Γερμανίας, κλπ.

Γιατί η ελεύθερη αγορά και η ανταγωνιστικότητα είναι ωραίες μόνο για τους άλλους, και όχι για τα ζημιογόνα κανάλια που φεσώνουν τους εργαζόμενους και τους συνεργάτες τους.

Γιατί χωρίς τη Ρούλα, τον Μικρούτσικο, την Τατιάνα, τον Θέμο, την Αννίτα, τον Σεφερλή, τη Μενεγάκη, τον Χαρδαβέλα, την Πετρούλα, τον Ψινάκη και τον Μπογδάνο, τι πολιτισμό θα αφήναμε στα παιδιά μας;

Θεμος-Τζουλια

Γιατί οι μανάδες μας μεγάλωσαν με Φώσκολο, γέρασαν με Σουλεϊμάν και τώρα ονειρεύονται να τις πηδάει ο Παπακαλιάτης.

Γιατί έγκυρη και αδέσμευτη ενημέρωση σημαίνει Ευαγγελάτος, Τράγκας, Κακαουνάκης, Τριανταφυλλόπουλος, Αυτιάς, Πρετεντέρης, Τρέμη, Πορτοσάλτε, Χίος και Βερύκιος.

Κακαουνάκης-Άδωνις

Γιατί οι ναζί που δέρνουν γυναίκες και οι χουντικοί που τσιρίζουν στα τηλεπαράθυρα έχουν πλάκα και τα λένε έξω απ’ τα δόντια.

Γιατί γεμίσαμε Αλβανούς, Πακιστανούς, αραπάδες, πούστηδες και αναρχοκομμουνιστές, που είναι υγειονομικές βόμβες και απειλούν να αλλοιώσουν την ορθόδοξη μας ταυτότητα και ευρωπαϊκή προοπτική.

kasidiaris_lazopoulosΓιατί όλοι δικαιούμαστε να μάθουμε την αλήθεια για το πώς ο Γρηγορόπουλος επιτέθηκε σε αστυνομικούς εν μέσω εξέγερσης κι ο Φύσσας σκοτώθηκε για το ποδόσφαιρο.

Γιατί όλοι μπορούμε να φαντασιώνουμε ότι θα γίνουμε εκατομμυριούχοι, διάσημοι και λαμπεροί, και στ’ αρχίδια μας αν έξω από το στούντιο υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε από συσσίτια ή αυτοκτονούν.

Γιατί η διαπλοκή δεν είναι μαγκιά, είναι αυτοταπείνωση.

Βρες το λάθος

Βρες το λάθος

Posted in πανι & γυαλι, εξοδοι κινδυνου | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μέσα Μαζικού Εκφασισμού

Σήμερα κυκλοφόρησε αποκαλυπτικό βίντεο από συνάντηση στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, όπου ο πυρηνάρχης Νίκαιας Γ. Πατέλης λέει χαρακτηριστικά «ό,τι κινείται σφάζεται», και τονίζει στους τραμπούκους του τοπικού τάγματος εφόδου ότι κανείς δεν κάνει τίποτα αν δεν έρθει εντολή από την ηγεσία της οργάνωσης.

magda fyssa

Νωρίτερα, η συγκλονιστική κατάθεση της Μάγδας Φύσσα, μητέρας του δολοφονημένου Παύλου, έκλεισε με το ξέσπασμα της εναντίον του μαχαιροβγάλτη Ρουπακιά και μια εικόνα που στοιχειώνει (και που παραδόξως αντικαταστάθηκε σε αρκετά ΜΜΕ που τη δημοσίευσαν με φωτογραφίες που τη δείχνουν να πετάει ένα μπουκάλι νερό).

Τρεις μήνες πριν τη δολοφονία Φύσσα, κι ενώ κυκλοφορούσαν για χρόνια στο διαδίκτυο τόνοι φωτογραφικού υλικού και μαρτυριών που συνηγορούσαν ότι η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική εγκληματική οργάνωση, ενώ ο Κασιδιάρης είχε ήδη δείρει την Κανέλη σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και οι κάμερες των καναλιών είχαν καταγράψει επιθέσεις χρυσαυγιτών σε πάγκους μεταναστών στις λαϊκές αγορές, ο έγκυρος δημοσιογράφος και σοβαρός εκδότης Νίκος Χατζηνικολάου είπε να βάλει ένα πλυντήριο. Συμπτωματικά, το συγκεκριμένο φύλλο ήταν απεργοσπαστικό και βγήκε λίγες μόνο μέρες μετά το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ.

Real life nazi

Πριν γίνει αρχηγός του δικού του κόμματος, ο Σταύρος Θεοδωράκης πήρε χαλαρή συνεντευξούλα από τον Νίκο Μιχαλολιάκο, κι όταν ο φύρερ της ΧΑ αρνήθηκε ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα (κάτι για το οποίο πας φυλακή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες), το μόνο που είχε να του απαντήσει ο Σταύρος ήταν «έτσι λένε». Τόσο πολύ τον κόλλησε στον τοίχο, που το link που βάζω είναι βίντεο που ανέβασε στο YouTube η ίδια η Χρυσή Αυγή…

Σταύρος Θεοδωράκης Protagon Μιχαλολιάκος Ποτάμι ΨυχάρΣτο ίδιο μήκος κύματος ο γνωστός φασίστας Τράγκας, το γλοιώδες υποκείμενο Μπογδάνος, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου με τη «σοβαρότερη Χρυσή Αυγή» που θα μπορούσε να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο μέγας χορηγός επικοινωνίας των ναζί Θέμος Αναστασιάδης φυσικά, και εσχάτως ο γκουρού του φιλελεύθερου χιπστερισμού, Φώτης Γεωργελές, του οποίου το έντυπο free press φιλοξένησε ρεπορτάζ για το πόσο αδυνάτισε η κόρη του αρχηγού μιας συμμορίας δολοφόνων. Μαζί τους, δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) άλλοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι που δεν είδαν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν κι έπεσαν απ’ τα σύννεφα.

Κατά τ’ άλλα, όποιος μιλάει για εσκεμμένο και συστηματικό σχέδιο εκφασισμού της χώρας είναι συνωμοσιολόγος. Τυχαία ο ανύπαρκτος τηλεπλασιέ χουντικών βιβλίων Άδωνις Γεωργιάδης μετατράπηκε σε υποψήφιο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα ΜΜΕ που τον φιλοξενούσαν καθημερινά στα πάνελ τους δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο ούτε στη δική του αναρρίχηση, ούτε στην ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη.

Εκτός αν όντως είναι κανείς συνωμοσιολόγος και πιστέψει ότι μεγαλοεπιχειρηματίες με τεράστια χρέη διατηρούν ζημιογόνα κανάλια και εφημερίδες μόνο και μόνο για να εκβιάζουν την πολιτική εξουσία και να μανιπουλάρουν την κοινή γνώμη, ενώ παράλληλα αναθέτουν τις βρωμοδουλειές τους σε νεοναζί μπράβους με αντάλλαγμα την υπόγεια χρηματοδότηση και προβολή τους, αφού μόνο με μια βίαιη εκτροπή του πολιτεύματος έχουν ελπίδα να γλιτώσουν από τη Δικαιοσύνη για τις κατά συρροήν παράνομες συναλλαγές και τη φοροδιαφυγή τους. Τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά, το ξέρω…

Posted in παραμυθακια, αγριαδες | 27 Σχόλια

Χ.Α. Κολωνακίου

Screen Shot 2015-10-04 at 9.24.52 μ.μ.

Η Athens Voice (αρνούμαι να βάλω link) κάνει ρεπορτάζ lifestyle για να μας ενημερώσει πόσο αδυνάτισε η κόρη του αρχηγού μιας ναζιστικής οργάνωσης που δολοφονεί αθώους. Στον δρόμο που χάραξε ο Θέμος, ο Τράγκας, ο Χατζηνικολάου και τόσοι άλλοι δημόσιοι απορρυπαντές της Χρυσής Αυγής, έρχονται να προστεθούν οι φιλοευρωπαίοι εστέτ του Κολωνακίου, που κατά τ’ άλλα ενοχλούνται από τον φτηνό λαϊκισμό της αριστεράς και την απουσία υψηλής αισθητικής στις ενδυματολογικές επιλογές των δημοσίων λειτουργών. Ή των συνοδών τους…

Elia Zervou

Η παραπάνω σκατόψυχη κυρία, εκδότρια του Eyedoll (ούτε εδώ βάζω link) και επαγγελματίας αυλοκόλακας της καλής κοινωνίας, δηλώνει στα σχόλια του στάτους της ότι δεν ανήκει στην αστική τάξη, αλλά απλά είναι λεύτερη να γράφει ό,τι θέλει. Κι αν αυτό που θέλει να γράψει τυχαίνει να είναι ένα σεξιστικό παραλήρημα που θα έκανε ακόμα και την πιο κομπλεξική Κατίνα επαρχιακού κομμωτηρίου να κοκκινήσει, τόσο το χειρότερο για όσους πιάσει στο στόμα της. Μένουμε Ευρώπη λέμε, και καμία Περιστέρα δεν θα ξεφύγει από την αστυνομία μόδας – που κατά τ’ άλλα κάνει τα στραβά μάτια στα σατέν συνολάκια της Ευγενίας Μανωλίδου και τις χρυσές γραβάτες του Πατούλη. 

dimitriadis

Πριν από λίγες ημέρες, ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης έγραψε στη Lifo ένα κείμενο που συζητήθηκε πολύ, με τίτλο «Το βδέλυγμα» (Google it, εγώ κλικ δεν δίνω). Έχοντας τη μορφή ενός ανερμάτιστου και συναισθηματικού ξεσπάσματος εναντίον ενός ολόκληρου λαού που μόνο αφανισμός του αξίζει, το άρθρο αυτό αποτελεί μνημείο κακογραμμένου μισανθρωπισμού. Ταυτόχρονα, μας αποκαλύπτει ότι αντί για την παλαβή αριστερά της γνώριμης πλέον (και εντελώς ανιστόρητης) «θεωρίας των δύο άκρων», ο περιβόητος αντίποδας του ναζισμού είναι ο ίδιος ο Δημητριάδης και όλοι όσοι σκέφτονται σαν αυτόν. Άνθρωποι που η κυριότερη διαφορά τους με τους ναζί είναι ότι επιζητούν την «τελική λύση» όχι για τους ξένους αλλά για τους ομοεθνείς τους, θεωρώντας ότι μόνο ένα είδος Άριας φυλής αποτελούμενης από το παρεάκι τους στο Da Capo θα άξιζε να επιβιώσει στην Ελλάδα. Όλοι οι υπόλοιποι είναι μιαροί λαουτζίκοι, άξεστοι δημόσιοι υπάλληλοι, μπαχαλάκηδες αριστεριστές και λαθρομετανάστες τζιχαντιστές. Όχι τρία, αλλά δέκα μνημόνια τους αξίζουν, με γερμανική πειθαρχία που θα επιβάλλεται με εκτελέσεις και υποχρεωτική στείρωση σε όσους δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν έναν espresso lungo από έναν latte macchiato.

Διόλου τυχαία, ο γνησιότερος εκφραστής αυτής της πολιτικής και ηθικής θεώρησης των πραγμάτων είναι ο Θάνος Τζήμερος (που ανάμεσα στα στελέχη του κόμματος του συγκαταλέγεται η αστυνόμος μόδας Έλια Ζερβού). Ένας άνθρωπος που έχει μετατρέψει το κόμπλεξ της ασημαντότητας του σε ιδεολογία, και που -παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του να περάσει για φιλελεύθερος ελιτιστής- δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλον έναν ημιμαθή και διαπλεκόμενο Ελληνάρα, που μασκαρεύει τον φασισμό του πίσω από εξυπνακίστικες κακοήθειες.

Ας το πάρουμε απόφαση επιτέλους. Δεν υπάρχει φιλελευθερισμός στην Ελλάδα. Ούτε συνεχιστές του Διαφωτισμού είναι αυτοί οι τύποι, ούτε καλλιεργημένοι αστοί, ούτε τίποτα. Απόγονοι κοτζαμπάσηδων και ταγματασφαλιτών είναι, χαφιέδες της Χούντας, νεόπλουτα βλαχαδερά μιας δεξιάς που γαλουχήθηκε με Κωστόπουλους και μπουζούκια στην παραλιακή. Αγράμματοι, χυδαίοι και μισάνθρωποι, εξίσου με το λούμπεν alter ego τους, που δεν είναι άλλο από την κάθε Ουρανία Μιχαλολιάκου και τους μαχαιροβγάλτες κάγκουρες που την περιστοιχίζουν.

Edit: Bonus track, αυτή η φωτό που απεικονίζει τον υποψήφιο για την αρχηγία της ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη, σε τρυφερό ενσταντανέ με τον υπόδικο νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη. Θεωρητικά, ο Κούλης είναι ο λιγότερο ακροδεξιός από τους υπόλοιπους υποψήφιους…

kyriakos-kasidas

Στη σημερινή ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Βουλής η Χρυσή Αυγή πήρε 41 ψήφους παραπάνω απο την κοινοβουλευτική της δύναμη.

Posted in υπεροψιες, αγριαδες | 20 Σχόλια

Και τώρα Αλέξη, θα τ’ ακούσεις

tsipras_skeftikos

Αγαπητέ Αλέξη,

είμαι ένας από αυτούς που συνέχισαν να σε στηρίζουν δημόσια ακόμα κι όταν υποχώρησες στον εκβιασμό και μας έφερες μνημόνιο, όταν άφησες το κόμμα σου να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, κι όταν έπεφταν όλοι σε ΜΜΕ και social media να σε κατασπαράξουν, είτε επειδή παραήσουν αριστερός για τα γούστα τους είτε επειδή δεν ήσουν καθόλου.

Δεν επιχειρηματολόγησα υπέρ σου επειδή προσδοκώ προσωπικά ανταλλάγματα, ούτε επειδή θαυμάζω το χαμόγελο σου. Απλά είδα ότι όντως διαπραγματεύτηκες όσο μπορούσες, ακολουθώντας μια τολμηρή στρατηγική με μοναδικό όπλο το δίκιο μας ενάντια στα τρισεκατομμύρια των δανειστών και την τεράστια πολιτική επιρροή που τους εξαγοράζουν. Είδα ότι χωρίς να έχεις ταμειακά αποθέματα και ρευστότητα ούτε για μία υποτυπώδη διακυβέρνηση προσπάθησες μέχρι τέλους να μη γίνουν νέες περικοπές και απολύσεις. Είδα ότι πέρασες νόμο για την ιθαγένεια, ξανάνοιξες την ΕΡΤ κι έκανες και μερικά ακόμα μικρά βήματα για να πάει η κοινωνία μας πιο μπροστά. Δεν ήταν αρκετό, αλλά συγκριτικά με αυτό που είχαμε πριν ήταν πολύ καλύτερο. Το ίδιο ισχύει σε σχέση με την υποτιθέμενη εναλλακτική μιας ανερμάτιστης και άκρως επικίνδυνης αριστερής ρητορικής, όπου απλά θα σκίζαμε μνημόνια και χρέη, θα τυπώναμε δραχμούλες και δεν θα μας πείραζε κανένας. Ευτυχώς, παρά τη συλλογική απογοήτευση που μας προκάλεσε η προκλητική απαξίωση του ΟΧΙ, ελάχιστοι πείστηκαν να ακολουθήσουν έναν τέτοιο δρόμο.

Ουδέποτε πίστεψα τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα περί ελπίδας που έρχεται, παραστράτησε και κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Αυτό που με ένοιαζε περισσότερο (κι εξακολουθεί να με νοιάζει) είναι να υπάρξει επιτέλους μία στοιχειωδώς δίκαιη και αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης, ως μεταβατικό στάδιο μέχρι να αλλάξουν οι οικονομικές και κοινωνικές ισορροπίες που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε το άλμα προς ένα πραγματικά ριζοσπαστικό μοντέλο ουσιαστικής και αδιαπραγμάτευτης δημοκρατίας. Θα πάρει γενιές ολόκληρες κάτι τέτοιο, και πιστεύω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου πως θα ήταν καλό να περάσεις στην ιστορία ως ένας από τους ανθρώπους που έβαλαν τα θεμέλια για να γίνει.

Στην προσπάθεια μου να τα αναλύσω όλα αυτά συχνά λοιδωρήθηκα ως πασόκος και κομματόσκυλο (ενώ δεν έχω πατήσει καν το πόδι μου σε κομματικά γραφεία, ούτε φυσικά έχω ψηφίσει ποτέ ΠΑΣΟΚ), και μάζεψα βρισιές και διαδικτυακούς ψόφους μέχρι να το βουλώσω. Δεν το βούλωσα όμως, και πολύ χαίρομαι που οι πολιτικές εξελίξεις δικαίωσαν τα προγνωστικά μου. 

Τελικά τα κατάφερες και ξαναβγήκες λοιπόν, κι εσύ και το φιλαράκι σου ο Πάνος, που εξακολουθώ να τον θεωρώ προτιμότερο ως κυβερνητικό εταίρο από τον Σταύρο και τη Φώφη (για κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με τον Βαγγέλα δεν το συζητάω καν). Και με το που ορκίστηκες πρωθυπουργός έβαλες αυτογκόλ από τα αποδυτήρια. Γιατί ο Δημήτρης Καμμένος δεν είναι απλά άλλος ένας ψεκασμένος εκπρόσωπος της λαϊκής δεξιάς που με μισή καρδιά συμπεριέλαβες στην κυβέρνηση σου, αλλά ένας φασίστας που τα αντισημιτικά και ομοφοβικά του παραληρήματα υπονόμευαν οποιοδήποτε ηθικό πλεονέκτημα είχες καταφέρει να χτίσεις στον διεθνή δημόσιο διάλογο. Προς τιμήν σου, βλέποντας την έκταση που πήρε η κατακραυγή τον εξανάγκασες σε άμεση παραίτηση, αλλά η ζημιά είχε γίνει ήδη. Είναι ανεπίτρεπτο να επιλέγονται τόσο ακατάλληλοι άνθρωποι για τόσο νευραλγικά πόστα. Ιδίως όταν η επιλογή τους γίνεται με τέτοια προχειρότητα και με σκοπό να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Εννοείται ότι δεν είναι μόνο ο «Πορταπόρτας» που με ενόχλησε, αν και δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσο ο Φίλης και η Τζάκρη είναι όντως τόσο κακές επιλογές όσο πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι (και φαίνεται να έχουν και τεκμηριωμένα επιχειρήματα για όσα λένε). Όσο για τον Μπόλαρη, καλά θα κάνεις να τον ξεφορτωθείς κι αυτόν άμεσα, αφού ως Υφυπουργός Υγείας επί Λοβέρδου συναίνεσε στη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών – ένα έγκλημα που πολύ σωστά είχε καταγγείλει από το βήμα της Βουλής ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Κι ας είναι ένδειξη ερασιτεχνισμού ότι αντικαθιστάς δύο υφυπουργούς μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, από το να συμπορεύεσαι με μισάνθρωπους οπορτουνιστές καλύτερα είναι.

Τα στραβοπατήματα σου όμως ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα, πριν ακόμα φτάσεις να διεκδικείς την εξουσία από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κατανοώ ότι ένας ΣΥΡΙΖΑ που θα έμενε κολλημένος στην κινηματική/ριζοσπαστική του ταυτότητα δεν θα είχε ποτέ πιθανότητα να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα και να ασκήσει εξουσία, οπότε σε έναν βαθμό δικαιολογώ τη σταδιακή σου μετατροπή σε Ανδρέα Παπανδρέου και τη στρατολόγηση πρώην πασόκων. Δικαιολογώ ακόμα και τη στροφή του κόμματος σου προς ένα αρχηγοκεντρικό μοντέλο, παρά το γεγονός ότι η ιστορία έχει αποδείξει πως κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα οδηγεί στην αλαζονεία της εξουσίας και την εκλογική κατάρρευση. Δεν φταις εσύ που ο ελληνικός λαός είναι εθισμένος στον δικομματισμό και τους δημαγωγούς του, και σίγουρα δεν έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις πότε μια τέτοια νοοτροπία θα αλλάξει. Αν και θα μπορούσες να επιλέξεις διαφορετικό δρόμο για να μας πείσεις, αφού γνωρίζεις πολύ καλά ότι η νερόβραστη σοσιαλδημοκρατία έχει πεθάνει. Κι ο ακραιφνής κομμουνισμός το ίδιο βέβαια…

Εκεί που δεν σου δίνω άφεση αμαρτιών Αλέξη είναι στο ότι οι κινήσεις σου δείχνουν να συγκλίνουν προς μια καταπολέμηση της διαπλοκής μόνο στα προσχήματα, ενώ πολύ καλά ξέρεις ότι αν δεν την ξεριζώσεις και αφήσεις την ολιγαρχία στο απυρόβλητο οι παθογένειες θα διαιωνιστούν και η κρίση δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. Για ποια παραγωγική ανασυγκρότηση μιλάμε όσο το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει, όσο ο δημόσιος τομέας παραμένει παρωχημένος και αντιπαραγωγικός, όσο μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα είναι κρατικοδίαιτο και μη ανταγωνιστικό, κι όσο οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να κρατάνε σε ομηρία έναν ολόκληρο λαό, καλύπτοντας τις χασούρες τους με τα χρήματα των φορολογούμενων; Τι είδους δημοκρατία μπορούμε να έχουμε όσο τα κανάλια δηλητηριάζουν συστηματικά την κοινή γνώμη με ρατσισμό και εμφυλιοπολεμικές κινδυνολογίες, ενώ εσύ και τα στελέχη σου τα χρησιμοποιείτε για την προβολή σας αντί να τους επιβάλλετε εμπάργκο και να κλείσετε όσα απ’ αυτά είναι ζημιογόνα; Δεν βλέπεις ότι πολύ πριν φτάσουμε στα πρώτα μνημόνια και την άνοδο της Χρυσής Αυγής ο στόχος ήταν (και παραμένει) ο απόλυτος εκφασισμός της κοινωνίας, αφού μόνο με έναν τρομοκρατημένο και διχασμένο λαό δεν θα αναγκαστεί να απωλέσει τα προνόμια της η άρχουσα τάξη; Αριστερός είσαι υποτίθεται, τα ξέρεις καλύτερα από μένα αυτά.

Και πώς ακριβώς νομίζεις ότι θα δικαιωθεί η πολεμική σου ενάντια στον παντοδύναμο νεοφιλελευθερισμό, χωρίς την κατάρτιση ενός σοβαρού και αναλυτικά κοστολογημένου Plan B, C και D; Με τι χαρτιά θα διαπραγματευτείς απέναντι σε ανθρώπους που θέλουν να εξαφανίσουν τόσο εσένα όσο και τους πιθανούς μιμητές σου; Ποιους ισχυρούς συμμάχους προσδοκείς να βρεις σε μια Ευρώπη που ολοένα και περισσότερο απομακρύνεται από τις δημοκρατικές της αρχές και διακηρύξεις περί ισότητας, αλληλεγγύης και αμοιβαίας ευημερίας; Γίνεται να την αλλάξεις χωρίς να αλλάξεις πρώτα τη χώρα σου; Χωρίς να προσπαθήσεις να αλλάξεις πρώτα τον ίδιο σου τον εαυτό;

Ό,τι και να λένε οι επικριτές σου, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είσαι ένας πανέξυπνος πολιτικός, και όχι απλά κάποιος τυχαίος με επικοινωνιακό χάρισμα. Μην το παίρνεις πάνω σου όμως, θεωρώντας ότι μόνος σου μπορείς να κάνεις τόσα πράγματα όσα δεν έκαναν (ή δεν ήθελαν να κάνουν) όλοι οι προκάτοχοι σου μαζί από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Είσαι ικανός, αλλά όχι τόσο. Η δε συγκυρία που σού επέτρεψε να γίνεις πρωθυπουργός (και να επανεκλεγείς κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες μάλιστα) είναι τόσο ζόρικη που κανένας από τους πολιτικούς σου αντιπάλους δεν φάνηκε να θέλει να κυβερνήσει στη θέση σου. Μπράβο σου που τολμάς, αλλά εδώ χρειάζεται κάτι παραπάνω από θάρρος.

Και σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι διαφωνώ με την απλοϊκή εκτίμηση ορισμένων ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ, αφού το ’81 είχαμε πίσω μας τον εφιάλτη της χούντας και μπροστά τις παχιές κοινοτικές αγελάδες, ενώ τώρα συμβαίνει πάνω-κάτω το αντίστροφο. Όσα χρήματα και να βρεθούν για επενδύσεις, δεν φτάνουν ούτε για αστείο για να επιστρέψουμε σε ένα σπάταλο παρελθόν όπου όσοι έχουν άκρες βολεύονται, και είναι τόσοι πολλοί ώστε να αποτελούν και πλειοψηφία από πάνω.

Το στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί δεν είναι δικό σου Αλέξη, είναι όλων μας. Δεσμευόμενοι από άλλο ένα μη βιώσιμο μνημόνιο και με ασαφές το κατά πόσο θα δεχτούν οι δανειστές να απομειώσουμε επαρκώς το χρέος μας, πρέπει να ξαναμπούμε σε ρυθμούς ανάπτυξης, να εξυγιάνουμε όλες τις κρατικές δομές, να χτυπήσουμε αλύπητα την υψηλή φοροδιαφυγή, να μειώσουμε κατακόρυφα την ανεργία, να αντιστρέψουμε το κύμα εξόδου των νέων από τη χώρα μας, να αντιμετωπίσουμε μια διογκούμενη προσφυγική κρίση και να αποφύγουμε μια πολιτική αποσταθεροποίηση που θα μας οδηγήσει να σφαχτούμε μεταξύ μας. Πρέπει να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα σύγχρονη, αξιοκρατική και βαθιά δημοκρατική, που όχι μόνο θα διατηρεί την εθνική της κυριαρχία αλλά θα αποτελεί και παράγοντα σταθερότητας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Κι όλα αυτά ενώ χρωστάμε παντού και η ύφεση έχει μετατραπεί σε μακροχρόνια κατάθλιψη. Δεν τη λένε depression τυχαία οι Αγγλοσάξωνες…

Με αυτοσχεδιασμούς της τελευταίας στιγμής, πρόσωπα χωρίς ήθος και εμπειρία διοίκησης, χαμογελάκια στις κάμερες και αερολογίες περί αριστερής ηθικής υπεροχής δεν πρόκειται να γίνει δουλειά. Καιρός λοιπόν να σοβαρευτείς πραγματικά και να κυβερνήσεις. Γι’ αυτό σε ψηφίσαμε. Κι αυτή τη φορά δεν πρόκειται να υπάρξει καμία περίοδος χάριτος. Η υπομονή μας έχει εξαντληθεί από την πρώτη μέρα που έγινες ξανά πρωθυπουργός. Κανόνισε την πορεία σου λοιπόν, γιατί αν πέσεις θα σε διαδεχτεί κάτι πάρα μα πάρα πολύ άσχημο. Μην ξεγελιέσαι από τη φαινομενική στασιμότητα της εκλογικής επιρροής των ναζί. Το μίσος μια χαρά κρατάει στην ελληνική κοινωνία, και πάντα βρίσκει τρόπο να ξεσπάει όταν δεν κατευνάζεται.

Άλλη ευκαιρία δεν πρόκειται να υπάρξει, Αλέξη. Ούτε για εσένα ούτε για κανέναν.

Posted in ψυχοτραυματικα, αγριαδες, εξοδοι κινδυνου | Tagged | 27 Σχόλια

Ο Σοφός Λαός

Όλοι τον επικαλούνται, όλοι ισχυρίζονται ότι θέλουν το καλό του κι όλοι τον αγαπάνε μέχρι να τους γυρίσει την πλάτη. Τότε παύει να είναι σοφός, και γίνεται ένας λαός άβουλων ραγιάδων, που δεν ξέρει τι του γίνεται και καλά να πάθει ό,τι και να του συμβεί από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η επόμενη προεκλογική περίοδος, οπότε με μαγικό τρόπο μετατρέπεται ξανά σε σοφός. Και κυρίαρχος επίσης.

Για τρίτη και φαρμακερή φορά μέσα σε έναν χρόνο λοιπόν, ο Σοφός Λαός βρέθηκε μπροστά σε μία κάλπη και αποφάσισε τι θέλει από τη ζωή του. Κι όπως πάντα, η ετυμηγορία του εξέπληξε όλους τους ειδήμονες και δημοσκόπους. Εκτός από μένα βέβαια, που προέβλεψα το αποτέλεσμα με εντυπωσιακή ακρίβεια (με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, που μονίμως φαντασιώνω ότι θα μείνει εκτός Βουλής κι αυτό έχει τον απέθαντο): ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ & ΛΑΕ έπεσα καρφί μέσα (άντε με απόκλιση 0,2%). ΝΔ σχεδόν 2% έξω, ΧΑ 1%, Ποτάμι 0,5%, ΕΚ 0,6%, ΑΝΤΑΡΣΥΑ 0,15%. Έπρεπε να το παίξω στοίχημα, βλακεία μου που δεν το έκανα.

Ας αφήσουμε όμως τα προγνωστικά κι ας δούμε αναλυτικά και κατάματα την πραγματικότητα που βγήκε από την κάλπη αυτή την Κυριακή:

ΣΥΡΙΖΑ (35,47%): Yippee Ki Yay Motherfucker

die hard

Πώς γένεν αυτό; Εκεί που όλοι τον είχαν για ξοφλημένο και υπολόγιζαν ότι ακόμα κι αν κέρδιζε θα έπαιρνε μια αναιμική πλειοψηφία που θα τον εξανάγκαζε να συνεργαστεί με όλες τις μνημονιακές δυνάμεις του κόσμου, ο τραυματισμένος από διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κερδίσει με σημαντική διαφορά, χάνοντας λιγότερο από 1% της δύναμης του σε σχέση με τις τελευταίες εκλογές. Το κλειδί για την κατανόηση αυτού του άθλου βρίσκεται στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της επτάμηνης διακυβέρνησης του ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε να αυξήσει την εκλογική του επιρροή σε ποσοστό γύρω στο 47% (με αποκορύφωμα το ιστορικό εκείνο βράδυ της 5ης Ιουλίου). Από αυτό το ποσοστό (που θα ξεπερνούσε ακόμα και το 50% έτσι και πετύχαινε μια αδιαμφισβήτητα ευνοϊκή συμφωνία ο Αλέξης Τσίπρας) είναι που πρέπει να υπολογίζουμε τις απώλειες λοιπόν, κι όχι από το 36,4% της 25ης Ιανουαρίου.

Εννοείται ότι μόλις υποχώρησε ο Τσίπρας και μας έφερε καινούργιο μνημόνιο τα ποσοστά έπεσαν κατακόρυφα. Κι όταν άρχισε να διαλύεται το κόμμα και να διαφαίνεται ότι η αριστερή παρένθεση πάει για κλείσιμο, πιθανότατα έπεσε όντως κάπου στο 27% η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και παρακάτω. Όμως ο Αλέξης δεν είναι καθόλου τυχαίος. Έχοντας ξεπαστρέψει μέσα σε λίγα χρόνια όλους τους εσωκομματικούς και μη πολιτικούς του ανταγωνιστές (Αλαβάνο, Κουβέλη, Σαμαρά, Βενιζέλο και Βαρουφάκη), είπε να προσθέσει και το κεφάλι του Μεϊμαράκη, του Λαφαζάνη και της Κωνσταντοπούλου στην τροπαιοθήκη του (και του Θεοδωράκη, αλλά σιγά το τρόπαιο). Συνήλθε εγκαίρως λοιπόν, το πήρε επάνω του και κατάφερε να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός που έφερε μνημόνιο και επανεξελέγη στα δύσκολα αυτά έξι χρόνια της κρίσης. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι άλλη ευκαιρία δεν πρόκειται να υπάρξει έτσι και δεν τα καταφέρει αυτή τη φορά.

Κι αν του στέρησε κάποιος την αυτοδυναμία ήταν η υψηλή αποχή (44,4%), καθώς ελάχιστοι από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του προτίμησαν να στηρίξουν ΛΑΕ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ. Το αποτέλεσμα ήταν να ανέβουν τα ποσοστά όλων των κομμάτων φυσικά, αφού αυτό είναι και το μόνο που πετυχαίνει η αποχή.

Νέα Δημοκρατία (28,09%): Η Γαλάζια Λίμνη

Blue lagoon

Ο Βαγγέλας μια χαρά ετοιμαζόταν να περάσει στις διακοπές του, με τα μπουζούκια του και τα ουϊσκάκια του ναούμε, αλλά βρέθηκε από σπόντα στο τιμόνι του κόμματος και του έλαχε να πάει σε εκλογές. Να κυβερνήσει δεν ήθελε, και ζητούσε να μοιραστεί το πολιτικό κόστος με τον Αλέξη ναούμε. Να ξεφορτωθεί τα ακροδεξιά βαρίδια δεν ήθελε, ελπίζοντας να τσιμπήσει μερικά ψηφαλάκια παραπάνω από τους ναζί ναούμε. Στα ντιμπέι έδειχνε να βαριέται που ζει κι απέφευγε να δώσει υποσχέσεις, ξενερώνοντας ακόμα και τα πιο ενθουσιώδη γαλάζια παιδιά, που τονε γουστάρουνε γιατί ήτανε μισός άλογο στα νιάτα του ναούμε. Παρά τη φοβερή και τρομερή συσπείρωση που πέτυχε λοιπόν, και παρά την ευνοϊκή για το κόμμα του αποχή, το μόνο που κατάφερε ήταν να πάρει πάνω-κάτω το ίδιο ποσοστό που είχε πάρει την τελευταία φορά κι ο Σαμαράς ναούμε. Σε απόλυτα νούμερα, κάπου 200.000 νοματαίους λιγότερους. Αναμενόμενο, αφού ο Σοφός Λαός ναι μεν έχει μια τάση να ξεχνάει σκάνδαλα, χαράτσια, απολύσεις και δακρυγόνα, αλλά όχι και τόσο γρήγορα ναούμε.

Χρυσά Αυγά (6,99%): Άδωξοι Μπάσταρδη

inglorious_basterds

Σε μία απέλπιδα προσπάθεια να ενισχύσει τη Νέα Δημοκρατία, ο Μιχαλολιάκος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας Φύσσα λίγο πριν τις εκλογές. Την ίδια κιόλας μέρα, ο Χατζηνικολάου (αυτός που είχε βγάλει πρωτοσέλιδο με θέμα την ερωτική ζωή του Κασιδιάρη σε lifestyle ένθετο της εφημερίδας του λίγες μέρες αφότου είχε πέσει το «μαύρο» στην ΕΡΤ) δημοσίευσε βίντεο όπου ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής έλεγε «είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945». Στο μεταξύ, η δίκη της ηγετικής ομάδας της ΧΑ για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης συνεχίζεται, ενώ το «αντισυστημικό» προφίλ του κόμματος υπέστη ζημιά από την αλλαγή πλεύσης ότι καλύτερα να παραμείνουμε στο Ευρώ τώρα και βλέπουμε. Παρόλα αυτά, το νεοναζιστικό μόρφωμα αύξησε λίγο τα ποσοστά του, παίρνοντας σχεδόν τον ίδιο αριθμό ψήφων που είχε πάρει τον Ιανουάριο.

Καλό θα ήταν να σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ένα 7% των συμπολιτών μας είναι οπαδοί ναζί δολοφόνων, και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να τους πείσουμε να σταματήσουν να ψηφίζουν ΧΑ είναι να αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι πρόκειται για ένα διαπλεκόμενο κόμμα που αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει τις βρωμοδουλειές των ίδιων μεγαλοεπιχειρηματιών που μια ζωή λαδώνουν το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα για να παραμένουν στο απυρόβλητο. Ακούγεται παράξενο ίσως, αλλά για τους λοβοτομημένους ηλίθιους που νομίζουν ότι οι μαχαιροβγάλτες είναι πατριώτες και οι πρόσφυγες τζιχαντιστές, αυτό που μετράει δεν είναι το αν είναι ναζί, αλλά το αν πρόκειται για λαμόγια σαν αυτά που υπόσχονται να κρεμάσουν. Καιρός να τους ξεφορτωθούμε λοιπόν, και με την ευκαιρία να ξεβρωμίσουμε κι από τους κρατικοδίαιτους μαφιόζους και τα ΜΜΕ τους.

ΠΑΣΟΚ (6,28%): Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει

dracula

Seriously? Όχι μόνον δεν έπεσε κι άλλο το ΠΑΣΟΚ αλλά κέρδισε και 1,6% παραπάνω; Κι όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή έφυγε από αρχηγός ο -κατά γενική ομολογία αντιπαθέστατος- Βενιζέλος και ανέλαβε μια τελείως άκυρη τύπισσα που ο μπαμπάς της κάποτε ήταν αγαπητός στα πλήθη αλλά πέθανε νέος; Τη ΔΗΜΑΡ δεν την υπολογίζω καν, γιατί χωρίς τον μπάρμπα-Φώτη το πολύ-πολύ να έπιανε κάνα 0,3% έτσι και κατέβαινε μόνη της. Άσε που αδυνατώ να συγκρατήσω το όνομα του αρχηγού της. Κατά τ’ άλλα, λέμε ότι κάναμε την αυτοκριτική μας και τώρα είμαστε αγνοί κι αμόλυντοι, και βάζουμε στην τιμητική θέση του Επικρατείας τον Λαλιώτη. Μιλάμε για τρολάρισμα, όχι αστεία. Βεβαίως, το κοινό του ΠΑΣΟΚ είναι κυρίως αμετανόητοι ηλικιωμένοι, καθώς και κάποιοι που ελπίζανε ότι θα επιβεβαιωθούν οι σπέκουλες των καναλιών για συμμετοχή σε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, και είπανε να διατηρήσουν τις άκρες τους μπας και κάτσει κάνα ρουσφετάκι. Παλούκι στην καρδιά, μόνο αυτό μας σώζει με δαύτους.

KKE (5,55%): Η μέρα της μαρμότας

groundhog-day

Σε ποσοστό, το ΚΚΕ παρέμεινε στα ίδια με την προηγούμενη φορά. Σε αριθμό ψήφων, έχασε κάτι λιγότερο από 40 χιλιάδες. Κι αυτό ενώ μεσολάβησε μια ταπεινωτική συμφωνία με τους δανειστές, που υποτίθεται ότι αποδεικνύει περίτρανα πόσο μνημονιακός και αντιλαϊκός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, κι αυτός και τα μέλη του που διασπάστηκαν και ξαφνικά θυμήθηκαν ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος πέρα από τον ευρωμονόδρομο. Τον οποίο ευρωμονόδρομο μια ζωή τον καταγγέλει το ΚΚΕ πρώτο και καλύτερο, αν και στην παρούσα φάση η ηγεσία του έκρινε ότι ούτε λόγος υπήρχε να ψηφίσει κανείς στο ψευτοδίλημμα του ΝΑΙ ή ΟΧΙ, ούτε είναι η κατάλληλη στιγμή τώρα να εγκαταλείψουμε το κοινό νόμισμα και να μπούμε σε περιπέτειες. Όταν γίνουμε όλοι ΚΚΕ το ξανασυζητάμε.

Ειλικρινά, δεν βλέπω γιατί πρέπει κάθε φορά που έχουμε εκλογές να συμμετάσχει το ΚΚΕ. Ας του δίνουμε από την αρχή το στάνταρ ποσοστό που του αναλογεί, να παίρνει τις 15 έδρες του χωρίς να μπαίνει στον κόπο να ξοδεύεται για συγκεντρώσεις και καμπάνιες, και μετά ας αναμασάει τη γνωστή πλέον ρητορική του εναντίον όλων (και κυρίως των ρεφορμιστών που λένε ότι είναι αριστεροί ενώ δεν είναι), χωρίς να απειλεί κανέναν καπιταλιστή με οτιδήποτε πέρα από αφόρητη βαρεμάρα. Διαφορετικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μας τη βαρέσει κάποια στιγμή και να το βγάλουμε αυτοδύναμο με κάνα 48%, να πρέπει να εφαρμόσει όλα αυτά που λέει και να πάθει κάνα εγκεφαλικό ο Κουτσούμπας. Κρίμα είναι, νέος άνθρωπος.

Το Ποτάμι (4,09%): Αποστολή εξετελέσθη

the_mission_poster

Εμφανίστηκε από το πουθενά, φούσκωσε απότομα, απεδείχθη χείμαρρος διαπλοκής και νεοφιλελεύθερης αλαζονείας, και τώρα που στερεύει από ψήφους πνίγει τον εγωισμό του ιδρυτή του και όσων στελεχών του πίστεψαν ότι αυτή τη φορά θα καταφέρουν επιτέλους να εξασφαλίσουν μια υπουργική καρέκλα. Και που μπήκε ξανά στη Βουλή πολύ του είναι. Πάμε παρακάτω.

Ανεξάρτητοι Έλληνες (3,69%): Business as Usual 

Wolf-of-Wall-Street

Τον πολέμησαν τα συμφέροντα με στημένες δημοσκοπήσεις, μπας και μείνει οριακά εκτός Βουλής, έτσι ώστε να αναγκαστεί ο Αλέξης να συγκυβερνήσει με κάποιον της αρεσκείας τους. Ο Σοφός Λαός όμως δεν μάσησε, το παρεάκι δεν χάλασε και η συνέχεια προμηνύεται συναρπαστική. Στο κάτω-κάτω, αυτούς εκλέξαμε και την προηγούμενη φορά, και μία οι ξένοι δανειστές, μία οι εγχώριοι ολιγάρχες, μία οι εσωκομματικοί αντάρτες δεν τους άφησαν να κάνουν τη δουλειά τους. Ας την κάνουν λοιπόν, να δούμε κι εμείς τι ψηφίσαμε.

Κορυφαία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας το εμπνευσμένο σποτάκι με το σπασμένο χέρι του πιτσιρικά. Ό,τι και να πιστεύει κανείς για τον Καμμένο, είναι τεράστιο τρολ και έχει χιούμορ. Επιπλέον, τώρα που θα ξαναγίνει Υπουργός Άμυνας (δεν πιστεύω να πάρει άλλος τη θέση του), λίγη από τη χαρά του που θα παίζει με φρεγάτες, αεροπλάνα και παπάδες που ευλογούν κανόνια θα αγγίζει και εμάς. Όσο άσχημα και να εξελιχθούν τα πράγματα, είναι ωραίο να ξέρουμε ότι τουλάχιστον ένας συμπολίτης μας είναι πραγματικά ευτυχισμένος.

Ένωση Κεντρώων (3,43%): Ήταν Άξιος

gousgounis

Μετά από 25 χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών, ο Πρόεδρος (ένας είναι ο Πρόεδρος) μπαίνει επιτέλους πανηγυρικά στη Βουλή. Δικαιωμένος, θυμωμένος και πιο γραφικός από ποτέ. Ψήφος διαμαρτυρίας από μία άποψη, σαφέστατη ένδειξη παρακμής του πολιτικού μας συστήματος από μία άλλη, έλα όμως που ένα πολιτικό σύστημα που έχει βάλει μέσα στη Βουλή ανθρώπους σαν τον Ψαριανό και τη Βούλτεψη δεν έχει ανάγκη από κανέναν Λεβέντη για να γελοιοποιηθεί. Ευτυχώς θα είναι στην αντιπολίτευση, γιατί αν δεν έφταναν τα κουκιά για να προκύψει συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ήταν προτιμότερη η συμμετοχή της Ένωσης Κεντρώων, παρά του ΠΑΣΟΚ ή του Ποταμιού. Και το λέω αυτό χωρίς να ντρέπομαι καθόλου, κι έχοντας πλήρη συναίσθηση περί τίνος πρόκειται.

Λαϊκή Ενότητα (2,86%): Η Θυσία

sacrifice

Τόσο καιρό πάλευα για να τους δω να μένουν εκτός Βουλής, και τώρα δεν μου βγαίνει να θριαμβολογήσω πάνω από το πτώμα τους. Ίσως γιατί αναγνωρίζω ότι, άθελα τους, κατά κάποιον τρόπο θυσιάστηκαν για το καλό της αριστεράς. Κι αυτό επειδή ακολούθησαν τόσο εξοργιστικά λάθος στρατηγική και ανέδειξαν συμπυκνωμένες όλες τις παθογένειες των ιδεολογικών καταβολών τους, που κατέληξαν να βοηθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει τις εκλογές. Σαν ένα είδος alter ego, επωμίστηκαν τον άχαρο ρόλο του στερεοτυπικά αδιάλλακτου και μίζερου αριστερού, που κραυγάζει χωρίς να έχει κάτι συγκεκριμένο να αντιπροτείνει και ξερνάει μίσος όχι μόνο ενάντια στους καπιταλιστές, αλλά και ενάντια στους πρώην συντρόφους του – οι οποίοι δεν συμμερίζονται πλέον τη μία και μοναδική αλήθεια που αυτός αποκλειστικά κατέχει. Και ως εκ τούτου, φαίνονται πιο σοβαροί και κερδίζουν την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας πιο εύκολα…

Τι να πρωτοπιάσει κανείς; Το γεγονός ότι η ΛΑΕ αποπειράθηκε να καπηλευτεί το 62% του ΟΧΙ, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι με τη ρητορική της τσουβαλιάζει υπέρ των μνημονίων κοντά το 90% όσων τελικά ψήφισαν σ’ αυτές τις εκλογές; Και πώς έγινε το θαύμα και από τα 3,5 εκατομμύρια Ελλήνων που ψήφισαν ΟΧΙ στις 5 Ιουλίου μόνο 155 χιλιάδες ψήφισαν τη ΛΑΕ; (ποσοστό 4,35% επί του συνόλου όσων ψήφισαν ΟΧΙ). Έγιναν μνημονιακοί γερμανοτσολιάδες όλοι οι υπόλοιποι μέσα σε 2,5 μόλις μήνες; Κι αφού ο καυγάς έγινε λόγω της βεβαιότητας ότι υπάρχει καλύτερη εναλλακτική στη συμφωνία, γιατί δεν μας την παρουσίασε ποτέ κανείς αναλυτικά και κοστολογημένα; Είναι δυνατόν να είμαστε τόσο βλάκες ώστε να πειστούμε να κάνουμε το άλμα στο κενό μόνο και μόνο επειδή η Ζωή Κωνσταντοπούλου μας λέει συνέχεια ότι το χρέος είναι αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Και μια και μιλάμε για τη Ζωή (που υποτίθεται ότι θα έπειθε περισσότερο ως ηγετική φυσιογνωμία σε σχέση με τον τραγικά ανεπαρκή Λαφαζάνη), ποιος ακριβώς θα εμπιστευτεί με την ψήφο του μια γυναίκα που συνδέει τον πρώην αρχηγό της με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο; Μόνο κάτι πυροβολημένοι ταλιμπάν και κανένας άλλος είναι η απάντηση. Σαν τη Ραχήλ Μακρή για παράδειγμα, που ιδεολογικά συγγενεύει περισσότερο με χούντες παρά με οποιαδήποτε μορφή αριστεράς (και κακώς υπήρξε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ).

Ο Σοφός Λαός έχει μάτια και βλέπει, κι ακόμα κι αν επιλέγει να τον εκπροσωπήσουν γραφικές τηλεπερσόνες ή πατριδοκάπηλοι δολοφόνοι, δεν ανέχεται αυτούς που μιλούν εξ ονόματος του ενώ παράλληλα του κουνάνε το δάχτυλο και τον βρίζουν για το πόσο φοβισμένος μικροαστός είναι. Ιδίως όταν αυτοί κινούνται μικροπολιτικά, ρίχνοντας τον άνθρωπο που τους πήρε από το 4% και τους έφερε στην κυβέρνηση, γιατί -σαν κακέκτυπο του ΚΚΕ- προτιμούν να βρίσκονται διαρκώς στην αντιπολίτευση και να συντηρούν το μαγαζάκι της αραχνιασμένης ιδεολογικής τους καθαρότητας. Απέναντι σε μία αμιγώς δεξιά κυβέρνηση, αφού αν έπαιρναν περισσότερες ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε τις εκλογές η ΝΔ.

Έτσι, όπως για άλλη μια φορά τιμωρήθηκαν με καταδίκη στη λήθη της εξωκοινοβουλευτικής ανυπαρξίας η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα διάφορα μικροκομματίδια που πιο πολύ θυμίζουν θρησκευτικές αιρέσεις παρά πολιτικές οντότητες, η προερχόμενη από διάσπαση «Λαϊκή Ενότητα» βαδίζει προς την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα εμποδίσει ιδιαίτερα όσους την στήριξαν να περηφανεύονται για το πόσο πιο αριστεροί και πόσο πιο σωστοί είναι από τους συριζαίους, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα έχουν πλέον καμία δικαιολογία. Αφενός γιατί μια τέτοια στάση είναι ό,τι πιο ελιτίστικο και μη αριστερό υπάρχει στον κόσμο, κι αφετέρου επειδή ένα 62% του -κατά τ’ άλλα παραπλανημένου και συμβιβασμένου- λαού ψήφισε το ίδιο με εκείνους στις 5 Ιουλίου, και στις 20 Σεπτεμβρίου επέλεξε μια αριστερή κυβέρνηση, είτε εκείνοι τη θεωρούν δεξιά και μνημονιακή είτε όχι.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει λοιπόν, αλλά κανένας δεν μπορεί να παριστάνει τον εκπρόσωπο του εργατικού και λαϊκού κινήματος όταν ο Σοφός Λαός επιλέγει να τον ξαποστείλει εκτός Βουλής. Έτσι δουλεύει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τι να κάνουμε τώρα; Σε όποιον δεν αρέσει, ας πείσει την πλειοψηφία να κάνουμε επανάσταση.

Posted in παραμυθακια, υπεροψιες | Tagged , , , , , , , , | 21 Σχόλια

Μεταβατική διακυβέρνηση

stepping stones 01

Από τότε που ξεκίνησα να μπλογκάρω γράφω αποκλειστικά και μόνο την προσωπική μου γνώμη, ανεξάρτητα από το τι λένε οι κομματικές γραμμές και τα ιερά ευαγγέλια της κάθε ιδεολογίας. Ουδέποτε εντάχθηκα σε πολιτική παράταξη ή συλλογικότητα, βαριέμαι ασύλληπτα τον ανούσιο βερμπαλισμό των συνελεύσεων και έχω δυσανεξία στις πορείες και στα συνθήματα τους. Αυτό δεν με κάνει ούτε αριστερό, ούτε δεξιό, ούτε φασίστα, ούτε αναρχικό, ούτε απολιτικό. Και σίγουρα όχι πασόκο. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι ταμπέλες άλλωστε. Απλά είμαι αυτός που είμαι, γράφω τα δικά μου και σε όποιον αρέσουν. Δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο, αν και προφανώς υπερασπίζομαι αυτά που πιστεύω, θεωρώντας μάλιστα ότι έχουν και μία διαχρονική συνέπεια. Αρκεί να έχει κανείς την όρεξη και την υπομονή να τα διαβάσει.

Το τελευταίο διάστημα γράφω παντού, γιατί κάθε φορά που υπάρχουν έντονες πολιτικές εξελίξεις με πιάνει ψυχαναγκασμός να συμμετάσχω στον δημόσιο διάλογο, υποσυνείδητα θεωρώντας ότι μπορώ να τον επηρεάσω ίσως. Πείτε το και κουσούρι.

Παραδέχομαι ότι σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο έχω λυσσάξει να επιτίθεμαι σε οπαδούς της Λαϊκής Ενότητας, γιατί με ενοχλεί βαθύτατα η αλαζονική τους πεποίθηση ότι κατέχουν τη μία και μοναδική αλήθεια της παγκόσμιας αριστεροσύνης, και ακόμα περισσότερο με ενοχλεί η ευκολία με την οποία κανιβαλίζουν τους πρώην συντρόφους τους, χαρακτηρίζοντας τους γερμανοτσολιάδες, προδότες, ραγιάδες, κλπ. Θα μου πεις, εσένα τι σε κόφτει; Συριζαίος είσαι; Όχι, αλλά έχω ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ και θα τον ξαναψηφίσω – με κάθε επιφύλαξη για το αν αργότερα θα χρειαστεί να κόψω το χεράκι μου. Και όσο κι αν μου είναι ξένη η συμπεριφορά του οπαδού, βλέποντας αυτόν τον χυδαίο τραμπουκισμό από φανατικούς που επικαλούνται κάποια φανταστική ηθική υπεροχή ενώ δεν θέλουν να καταλάβουν ούτε πώς λειτουργεί η οικονομία ούτε τι όψη έχει η πραγματικότητα, μου ανάβουν τα λαμπάκια. Και μερικές φορές ξεφεύγω, αν και συνήθως αντιμετωπίζω το βρισίδι που τρώω με χιούμορ. Αλλά σιγά μην το βουλώσω…

Γιατί ασχολούμαι όμως; Είναι όντως ο αρχηγοκεντρικός ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που θα μας σώσει; Είναι όντως ο Τσίπρας ο μεγάλος ηγέτης που θα μας οδηγήσει σε ένα λαμπρό μέλλον; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, όχι. Αφενός γιατί δεν πιστεύω σε κόμματα, αρχηγικά ή μη. Κι αφετέρου γιατί όση βεβαιότητα κι αν έχω ότι στην παρούσα συγκυρία η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική επιλογή της προκοπής, δεν πιστεύω σε σωτήρες. Επιπλέον, δεν βλέπω την ώρα να καταργηθεί το φθαρμένο μοντέλο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη μορφή που έχει τώρα. Κάτι μου λέει ότι δεν θα περιμένω για πολύ ακόμα.

Όχι, δεν ονειρεύομαι ολοκληρωτισμούς και απομονωτισμούς οποιουδήποτε είδους. Και το εθνικό νόμισμα δεν το φοβάμαι, αρκεί η μετάβαση σε αυτό να έχει σχεδιαστεί καλά και να πληρούνται κάποιες βασικές προϋποθέσεις. Ούτε είμαι τόσο αφελής φυσικά ώστε να πιστεύω ότι το ανθρώπινο είδος θα αλλάξει μυαλά και ξαφνικά θα αρχίσει να λειτουργεί κοινοβιακά και αυτοοργανωμένα, χωρίς να αναθέτει σε κανέναν τη διαχείριση των προβλημάτων του. Σε μικροκλίμακα μπορεί να δουλεύει κάτι τέτοιο, αλλά όταν μιλάς για ολόκληρη χώρα (ιδίως στην κατάσταση που βρίσκεται), είναι χαζό και να το συζητάμε καν. Κι ακόμα κι αν είναι εφικτή η ουτοπία, θα πάρει πολλούς αιώνες μέχρι να συμβεί.

Μεσοπρόθεσμα, ονειρεύομαι ένα σύστημα με τελείως άλλη δομή και φιλοσοφία, όπου η δημοκρατία δεν θα σημαίνει κατ’ ανάγκην εκπροσώπηση, και σίγουρα όχι πελατειακές σχέσεις και δυσκίνητους κομματικούς μηχανισμούς που νομοτελειακά οδηγούνται στη διαφθορά με το που φτάνουν στην κρίσιμη μάζα που τους επιτρέπει να φλερτάρουν με την εξουσία. Ονειρεύομαι μια οικονομία βασισμένη στην οικολογική ισορροπία, τη βιωσιμότητα και τη δίκαιη κατανομή πλούτου, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό αλλά και χωρίς την αχαλίνωτη ελευθερία που ευνοεί μόνο τους υπερβολικά πλούσιους και κανέναν άλλον. Ακούγομαι λίγο σαν φιναλίστ καλλιστείων που εύχεται «ειρήνη και αγάπη σε όλο τον κόσμο», το ξέρω. Αυτό που έχω στο μυαλό μου όμως δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα και θέλει πολλή δουλειά μέχρι να καταφέρω να το εκφράσω ικανοποιητικά. Μπορεί να μην προλάβω να το δω να εφαρμόζεται ποτέ, ή -ακόμα χειρότερα- να το δω να εκφυλίζεται σε άλλο ένα αποτυχημένο μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, που θα κουβαλάει τις ολόδικες του παθογένειες.

Μέχρι τότε όμως, χρειαζόμαστε ένα ενδιάμεσο στάδιο, πιο βραχυπρόθεσμο. Και όσο πιο προοδευτικό, αξιοκρατικό και ρεαλιστικό είναι αυτό, τόσο το καλύτερο. Αποκλείεται να κάνουμε έστω και μισό βήμα εμπρός όσο μας κυβερνούν οι ίδιοι που μας κυβέρνησαν τόσες δεκαετίες, καταστρέφοντας τις ζωές μας για να κερδοσκοπήσουν οι ίδιοι και οι κλίκες ολιγαρχών που τους έφεραν στην εξουσία. Και αποκλείεται εξίσου να ανακαλύψουμε ελπίδα στα ξαναζεσταμένα απομεινάρια μιας αριστεράς που εκπορεύεται από την πλέον ασφυκτική μορφή κομματοκρατίας που υπήρξε ποτέ, και που κάθε φορά που καλείται να εφαρμόσει τις μεγαλοστομίες της καταλήγει να τα κάνει τελείως σκατά.

Οι συνθήκες είναι αντικειμενικά δύσκολες, και δεν αποκλείεται καθόλου να δυσκολέψουν κι άλλο. Ο χρόνος πιέζει. Οι αντίπαλοι είναι αδίστακτοι. Όσο πιο ικανοί και έντιμοι είναι αυτοί που εμπιστευόμαστε και στηρίζουμε, τόσο περισσότερες ελπίδες έχουμε να ξεφύγουμε από τη μαύρη τρύπα που παλεύει να μας ρουφήξει. Μια μαύρη τρύπα που κατασκευάστηκε από ανθρώπους και όχι από θεούς, και άρα δεν είναι ανίκητη – όσο πανίσχυρη κι αν δείχνει ότι είναι. Κι ας μας εξανάγκασε πρόσφατα να αποδεχτούμε άλλο ένα μνημόνιο, εκβιάζοντας μας με κάτι πολύ χειρότερο έτσι και τολμούσαμε να πραγματοποιήσουμε την πολυπόθητη ρήξη. Δυστυχώς, δεν ήταν ακόμα η ώρα για να την κάνουμε και να βγούμε κερδισμένοι. Τακτική υποχώρηση και ανασύνταξη δυνάμεων λοιπόν, ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για μια μελλοντική σύγκρουση που δεν θα αργήσει πολύ να έρθει.

Μέσα στον αθεράπευτο ρομαντισμό μου είμαι κυνικός όσο κι ο παρεξηγημένος φίλος μου ο Μακιαβέλι. Επιλέγω κάποιον που όσα λάθη κι αν έκανε δείχνει να έχει το ανάστημα να πραγματοποιήσει ουσιαστικές τομές και να κονταροχτυπηθεί με τα θηρία. Επιλέγω αυτόν που εξοργίζει το κατεστημένο, κι όχι αυτόν που προτιμάει να γαβγίζει χωρίς να μπορεί να δαγκώσει. Κι ας μην πετύχει όλα όσα θα θέλαμε ο Αλέξης Τσίπρας, σε σχέση με τους ολίγιστους που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, καλύτερος είναι. Για όσο κρατήσει.

Στο μεταξύ, καλό θα ήταν να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε ένα μοντέλο διακυβέρνησης που θα πατήσει πάνω στα όσα θετικά καταφέρει να πετύχει η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (που ειλικρινά ελπίζω να μην εξαναγκαστεί να συνεργαστεί με τα αγαπημένα παιδιά της διαπλοκής, γιατί εκεί θα εξαντλήσει την υπομονή μου). Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα νέο και πραγματικά ριζοσπαστικό μοντέλο που θα την αντικαταστήσει, έτσι ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ στο προηγούμενο καθεστώς και να μην κινδυνέψουμε από τους φασίστες και τα μαχαίρια τους. Κι όταν λέω ριζοσπαστικό, δεν εννοώ περισσότερο ή λιγότερο αριστερό φυσικά, τουλάχιστον όχι έτσι όπως αντιλαμβάνονται κάποιοι την αριστερά ως αυτοσκοπό. Τα δόγματα του προπερασμένου αιώνα δεν μας αφορούν, όπως δεν μας αφορούν και οι δοξασίες του κάθε πυροβολημένου θρησκόληπτου. Και τα μίση, είτε είναι ταξικά είτε όχι, οδηγούν πάντα σε αιματοκύλισμα. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Πάμε να κάνουμε ένα ακόμα βηματάκι μπροστά λοιπόν. Μαζί. Ευτυχώς, σ’ αυτή τη μάχη δεν είμαστε μόνοι μας. Σύντομα θα προστεθούν πολλοί περισσότεροι, αλλάζοντας τις ιστορικές ισορροπίες για πάντα. Αν δεν είχαν προηγηθεί αυτοί οι δραματικοί οκτώ μήνες που ζήσαμε στην Ελλάδα, ίσως να χρειαζόταν να περιμένουμε πολύ καιρό ακόμα.

Posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, ελπιδες, εξοδοι κινδυνου | 2 Σχόλια

Η Ζωή εδώ τελειώνει

Zoi K-Vouli OXI

Μέχρι πρόσφατα τη συμπαθούσα, ερμηνεύοντας τη μονίμως επιθετική συμπεριφορά της ως αγωνιστικό πνεύμα. Χαιρόμουν που μια νέα γυναίκα δείχνει τέτοιο δυναμισμό και κάνει τους πάντες να τη φοβούνται. Σεβόμουν την προσήλωση της σε ιδεολογικές αρχές και το γράμμα του νόμου. Λίγο πριν το δημοψήφισμα, έφτασα να την υπερασπιστώ σε μια αντιδικία με υποστηρικτή του ΝΑΙ, λέγοντας του ότι την αγαπώ και ήμουν διατεθειμένος να την παντρευτώ την επόμενη κιόλας μέρα. Εντάξει, πιο πολύ για να τον σοκάρω το είπα – και έπιασε όντως…

Μετά την άσχημη τροπή που πήραν τα πράγματα με τον ερχομό του «αριστερού μνημονίου» διαφώνησα μαζί της πολιτικά. Όχι επειδή θεωρώ ότι τα μνημόνια είναι καλά και τα χρέη ακόμα καλύτερα, αλλά επειδή πίστεψα ότι στη δεδομένη συγκυρία σωστά έπραξε ο Αλέξης Τσίπρας και δεν πήρε μια ηρωική απόφαση που σήμερα θα μας είχε οδηγήσει σε πολύ πιο άσχημες καταστάσεις απ’ αυτές που μπορούμε να φανταστούμε. Αλλά μην το πιάσουμε αυτό, κι ας υποθέσουμε ότι έχω άδικο κι εκείνη έχει δίκιο. Στο κάτω-κάτω, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει μελετήσει το θέμα διεξοδικά, είναι νομικός και επαγγελματίας πολιτικός, και ως πρόεδρος της Βουλής είχε συστήσει επιτροπή για τη διερεύνηση του χρέους. Κατόπιν εντολής (ή έστω συναίνεσης) του Τσίπρα βέβαια.

Ομολογώ ότι στεναχωρέθηκα που βρέθηκα σε αντίπαλο στρατόπεδο, κι ακόμα περισσότερο όταν την είδα να χάνει το μέτρο και να χρησιμοποιεί σκληρούς χαρακτηρισμούς εναντίον των πρώην συντρόφων της.  Όταν δε την άκουσα να μιλάει γεμάτη αυταρέσκεια για προδοσίες και γύψους, θύμωσα μαζί της.

Με τέτοια συμπεριφορά χάνει το όποιο δίκιο μπορεί να έχει. Ακόμα κι όταν απέναντι της βρίσκονται οι άθλιοι προπαγανδιστές του Mega, που εδώ και δεκαετίες αντί να ενημερώνουν τον κόσμο κοιτάζουν να διαστρεβλώνουν ακόμα και την πιο ασήμαντη είδηση. Ακόμα κι όταν έχει το θάρρος να τους επιτεθεί με τέτοια αγριότητα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, το οποίο εκπέμπει παράνομα και θα έπρεπε να έχει κλείσει λόγω οικονομικών ατασθαλιών, δανείων που ποτέ δεν έπρεπε να πάρει (και ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρώσει) και -φυσικά- απόλυτης έλλειψης δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Και μιλώντας για δεοντολογία, μάταια περίμενα να ακούσω γιατί ακριβώς προέκυψε ότι το χρέος είναι απεχθές και επονείδιστο. Μάταια περίμενα να ακούσω ποια βήματα προτείνει η ΛΑΕ για την ανάκαμψη της οικονομίας με εθνικό νόμισμα. Κι αυτό όχι επειδή διέκοπταν τη Ζωή οι συνομιλητές της, αλλά επειδή εκείνη επέλεγε να μην τους απαντάει και συνέχιζε να κάνει επίδειξη του τσαμπουκά της. Δεν είναι θέμα ποιος έχει τα καλύτερα επιχειρήματα και τα στοιχεία να τα τεκμηριώσει, ούτε είναι θέμα αστικής ευγένειας. Είναι θέμα ήθους και συνέπειας.

Αν πιστεύεις ότι τα κανάλια είναι κάστρα διαπλοκής δεν πατάς το πόδι σου σ’ αυτά, και κοιτάζεις να βρεις εναλλακτικές οδούς για να αποκτήσει ο λόγος σου πρόσβαση σε ένα ευρύ κοινό. Ανεβάζεις viral βιντεάκια στο YouTube και το Facebook, βγαίνεις στους δρόμους και φωνάζεις με ντουντούκα, πας σε άλλο κανάλι (και η Ζωή έχει πάει σε όλα, πάντα με την ίδια διάθεση να συγκρουστεί). Το μόνο σίγουρο είναι ότι αποφεύγεις να κάνεις κατάχρηση εξουσίας για να δώσεις ζωντανή συνέντευξη τύπου στο κανάλι που μέχρι πρότινος ήσουν πολιτική προϊστάμενος. Γιατί αν το πράξεις (και η Ζωή το έπραξε), δεν σε παίρνει να κάνεις κήρυγμα σε κανέναν για δημοκρατία.

Πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου, βλέποντας στο παρακάτω βίντεο «ένα ξέσκισμα της διαπλοκής», «μια γυναίκα με αρχίδια», «έναν εξευτελισμό που τους άξιζε». Κι εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Στο ότι από τη στιγμή που ξερνάς μίσος και τρόμο για να κάνεις προσωπικές επιθέσεις ενώ σου ζητάνε να παρουσιάσεις τις πολιτικές σου θέσεις, οι πολιτικές σου θέσεις έχουν πλέον μετατραπεί σε μίσος και τρόμο. Και είναι ένα βήμα πριν μετατραπούν σε ολοκληρωτισμό, αν δεν το έχουν κάνει ήδη.

Δείτε και κρίνετε μόνοι σας, προσπαθώντας όσο μπορείτε να ξεχάσετε τα αισθήματα σας για τον μηχανισμό προπαγάνδας του Mega channel. Φανταστείτε ότι είσαστε ένας ουδέτερος παρατηρητής, κάποιος άσχετος που μιλάει μεν ελληνικά αλλά εδώ και χρόνια δεν έχει καμία επαφή με την Ελλάδα και τα πολιτικά τεκταινόμενα. Τι συμπέρασμα θα βγάζατε; Εγώ πάντως έφτασα να δω με συμπάθεια τον Πρετεντέρη, για τον οποίο κατά καιρούς έχω γράψει και πει τα χειρότερα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου…

Posted in παραμυθακια, αγριαδες, μεταδικτυακα | 14 Σχόλια

Σπεκουλίτσα

Αφού κάθομαι και πολιτικολογώ όλη την ώρα, ας πω και τα προγνωστικά μου. Την άλλη Κυριακή θα ξέρουμε αν έπεσα καθόλου μέσα ή όχι. 

Poll Sept 2015

Η μέθοδος που χρησιμοποίησα στην έρευνα μου ήταν απλή: δεν ρώτησα κανέναν, αν και κάποιες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς με βοήθησαν να αφουγκραστώ το κλίμα. Το ίδιο και το τι παίζεται στα σόσιαλ, πώς κόβω τις φάτσες των τηλεπαρουσιαστών και τι αέρα κουβαλάει ο κάθε πολιτικός αρχηγός. Προσπάθησα να δω τη μεγάλη εικόνα, και να χρησιμοποιήσω τη λογική και τη φαντασία μου για να αποκρυπτογραφήσω το μήνυμα που θα στείλει ο σοφός ελληνικός λαός όταν βρεθεί μόνος του πίσω από τη μπλε κουρτίνα. Θα έχει ενδιαφέρον και πιστεύω ότι θα είναι γεμάτο εκπλήξεις, ίσως πιο πολλές από κάθε άλλη φορά. Αν και όλοι πια ξέρουμε ποιοι κάνουν πραγματικά κουμάντο…

Πολλά συνέβησαν από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, κι ας ήταν μόλις 8 μήνες πριν. Οι αυξομειώσεις στην εκλογική επιρροή των κομμάτων υπήρξαν θεαματικές, με την επιθετική διαπραγματευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ να του προσθέτει σίγουρα καμιά δεκαριά μονάδες μέχρι την πρώτη ψυχρολουσία της 20ης Φεβρουαρίου, σιγά-σιγά να του αφαιρεί κάποιες από αυτές, κι όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα και άρχισαν τα capital controls να του αφαιρεί μερικές ακόμα και να τις ξαναπροσθέτει μαζεμένες και με τόκο. Πιστεύω ότι αν την ημέρα του 61,3% ΟΧΙ ρίχναμε κι ένα ψηφοδέλτιο για το ποιο κόμμα προτιμάμε, ένα 47% το άγγιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η ΝΔ δύσκολα θα ξεπερνούσε το 20%.

Μετά ήρθε το αριστερό μνημόνιο όμως, και όλα έγιναν άνω-κάτω. Παίζει να έχασε μέχρι και 20 μονάδες ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και παραπάνω (από την αυξημένη δύναμη του στις 5 Ιουλίου, όχι από το 36,3% που πήρε τον Ιανουάριο). Όσο όμως έφευγαν βουλευτές και στελέχη, και όσο περισσότερο ακουγόταν η ρητορική της ΛΑΕ, τόσο πιο μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων άρχισε να συσπειρώνεται γύρω από το πρόσωπο του Τσίπρα, έστω και με μικρότερο ενθουσιασμό από πριν. Οι πιο πολλοί δεν έχουν καμία σχέση με τον σκληρό κομματικό πυρήνα των συνιστωσών και των κινημάτων, που ποτέ δεν αντιστοιχούσε όμως σε ποσοστό μεγαλύτερο του 2,5-3% του εκλογικού σώματος. Ακόμα και οι μισοί από όλους αυτούς να εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ, η απώλεια σε ψήφους είναι αμελητέα. Έφυγαν κι άλλοι βέβαια, και πολλοί θα προτιμήσουν την αποχή (που υπολογίζω να αγγίξει το 50% από 36,38% που ήταν την τελευταία φορά). Ήρθαν όμως και αρκετοί που δεν θέλουν επιστροφή στο παλιό καθεστώς, και που τώρα εμπιστεύονται περισσότερο έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα τους πάει στη δραχμή, ούτε θα τους κάνει ποτέ Βόρεια Κορέα. 

Η Νέα Δημοκρατία αναθάρρησε από τότε που έφυγε ο Σαμαράς, αλλά και πάλι ο Βαγγέλης είναι υπηρεσιακός αρχηγός και βαριέται να παρακινήσει τα πλήθη με κάποιο φοβερό και τρομερό όραμα ανάπτυξης ναούμ. Όταν λέει μάλιστα ότι θέλει να συγκυβερνήσει με τον Τσίπρα, γιατί να κερδίσει νέους ψηφοφόρους; Καλή συσπείρωση θα έχει το κόμμα του λοιπόν, αλλά πιστεύω όχι αρκετή για να χαρίσει τη νίκη. Κι αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα κι έπαιζε η παραμικρή πιθανότητα να κερδίσει η ΝΔ έστω και με μισό πόντο διαφορά, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι τα ΜΜΕ θα μας βομβάρδιζαν με δημοσκοπήσεις ότι προηγείται 10 μονάδες και θα τα σαρώσει όλα.

Η ΧΑ παραδόξως νομίζω ότι θα μείνει στα ίδια, ίσως και με μικρές απώλειες. Κι αυτό γιατί ναι μεν η αντιμνημονιακή ελπίδα ήρθε κι έφυγε τρέχοντας (αλλά δύσκολα κάποιος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στους ναζί), αλλά από τη μία ο πρώην κένταυρος Μεϊμαράκης κι από την άλλη τα μισόλογα Μιχαλολιάκου ότι δεν μπορούμε να βγούμε τώρα από ευρώ και δυστυχώς μνημόνιο, θα απομακρύνουν αρκετούς οπαδούς. Το δε παιδάκι που ξεβράστηκε στην παραλία παίζει να έκανε κάποιους σκατόψυχους Ελληνάρες (κυρίως γυναίκες) να αναθεωρήσουν τα όρια του ρατσισμού τους. Μπορεί και όχι όμως. Δίκη; Ποια δίκη;

Το ΚΚΕ πιστεύω ότι θα μείνει στα ίδια. Σταθερή αξία. Κερδίζει κάποιους ψηφοφόρους που θέλουν να διαμαρτυρηθούν για τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ (αλλά δεν γουστάρουν Λαφαζάνη και Ζωή με τίποτα), χάνει άλλους που είδαν ποιον εξυπηρετούσε η στάση του στο δημοψήφισμα και πόσο ακατάδεκτος είναι ο Κουτσούμπας στην προοπτική να κυνηγήσει την εξουσία. Άσε που όλοι ξέρουμε ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανέναν…

Το Ποτάμι δεν φουσκώνει, όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν τα κανάλια για το αντίθετο. Φάνηκε πόσο λίγος είναι ο Σταύρος και πόσο δευτεροκλασάτα τα στελέχη του, και φάνηκε και πόσο βαθύτατα νεοφιλελεύθεροι και ρατσιστές είναι επίσης. Θα χάσει μπόλικους ψηφοφόρους προς τη Νέα Δημοκρατία, και κάποιους προς τον νέο και μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Στις επόμενες εκλογές πιθανότατα να μη μπει στη Βουλή, αλλά σ’ αυτές θα τα καταφέρει. Εύχομαι να μη βρεθεί στην κυβέρνηση μόνο.

Κι εδώ αρχίζει ο χαβαλές, με οριακές διαφορές μεταξύ των υπολοίπων, και εκπλήξεις που θα κριθούν στο νήμα. Κι επειδή το πόσοι μένουν μέσα και πόσοι βγαίνουν έξω αλλάζει σημαντικά τις έδρες του πρώτου κόμματος, πιθανότατα θα ξέρουμε αν θα έχουμε κυβέρνηση το πρωί της Δευτέρας.

Θεωρώ ότι ο Λεβέντης όντως θα μπει, ο Καμμένος επίσης (αν και ίσα-ίσα) και μετά θα γίνει μπαράζ με ΠΑΣΟΚ και ΛΑΕ να μένουν έξω στο τσακ ή να μπαίνει μόνο ο ένας. Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη βάζω μόνο και μόνο για να θυμήσω στους οπαδούς της ότι όση φασαρία κι αν κάνουν, το ταβάνι τους είναι κάπου στο 1%. Τα λιμά (Τζήμερος, ΜΛ, χαρίζω οικόπεδα, και άλλοι γραφικοί) θα περιοριστούν συγκριτικά με τις εκλογές του Ιανουαρίου, όπου ανάμεσα τους συγκαταλεγόταν κοτζάμ ΓΑΠ και κοτζάμ Γκλέτσος. Επειδή όμως ΠΑΣΟΚ ή/και ΛΑΕ θα μείνουν εκτός (ελπίζω και οι δύο), δεν αποκλείεται το σύνολο των εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων να φτάσει ή να ξεπεράσει το 10%. Τόσο το καλύτερο για τον Τσίπρα βέβαια, αν και αυτοδύναμος δεν πρόκειται να βγει μετά από τέτοιο κάζο που έπαθε. Και που θα κερδίσει τις εκλογές με μικρές απώλειες (εφόσον επαληθευτώ φυσικά), πολύ τού είναι.

Κι αν βγουν τελείως άλλα, μη βαράτε. Είπαμε, σπεκουλίτσα κάνω, δεν πάω να σας πείσω ότι η σούπερ επιστημονική μου μέθοδος αποτύπωσε τον σφυγμό του σοφού λαού. Που ακόμα το σκέφτεται τι θα κάνει, κι ας ελπίζουμε ότι αν αποφασίσει τελευταία στιγμή δεν θα κάνει καμιά μαλακία να μας βγάλει τους ναζί με διψήφιο ποσοστό.

Καλό βόλι λέμε! (όσοι πάτε)

Posted in εξοδοι κινδυνου | 2 Σχόλια

Μια ωραία πεταλούδα

red butterfly

Όσο παρακολουθώ τον δημόσιο προεκλογικό διάλογο να φουντώνει στα social media, τόσο περισσότερο μένω μαλάκας από την απουσία λογικού ειρμού στη ρητορική των οπαδών της μίας και μοναδικής αριστερής αλήθειας (που όπως πάντα εκπροσωπείται στις εκλογές από καμιά δεκαπενταριά κόμματα κι εξήντα συνιστώσες, αλλά εσχάτως φαίνεται να την κατέχουν αποκλειστικά όσοι εγκατέλειψαν αγανακτισμένοι τον ΣΥΡΙΖΑ):

– Ο Τσίπρας ήταν από την αρχή μνημονιακός πασόκος και μας ξεγέλασε, αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο ξενυχτούσε αυτός και το επιτελείο του για 6-7 μήνες, και κόντεψε να πεθάνει από το στρες μέχρι να πειστεί να υποχωρήσει. Το ότι μέχρι πριν 7 βδομάδες ήταν ο αρχηγός μας δεν σημαίνει ότι η πολιτική μας κρίση μπορεί να πέσει έξω βέβαια.

– Διέλυσε μόνος του το κόμμα του και παραιτήθηκε από πρωθυπουργός για να ρισκάρει μήπως καταφέρει να ξανακερδίσει εκλογές με χαμηλότερο ποσοστό, ώστε να αναγκαστεί να συγκυβερνήσει με αυτούς που αντιμάχεται από τότε που ήταν πρόεδρος δεκαπενταμελούς. Γιατί αγάπησε την καρέκλα κι έγλειψε το μέλι ίσως.

– Όχι, δεν μας φαίνεται περίεργο που δεν το έκανε νωρίτερα, π.χ. όταν έφυγε η ανανεωτική πτέρυγα και βρέθηκε σε μνημονιακή συγκυβέρνηση η ΔΗΜΑΡ. Μπορεί να τον αλλαξοπίστησε η Μέρκελ, ποιος ξέρει;

– Όσοι ισχυρίζονται ότι με άδεια κρατικά ταμεία, πτωχευμένες τράπεζες και μηδενική ρευστότητα από το εξωτερικό μια άτακτη χρεωκοπία κι επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είχε αποτέλεσμα ανεξέλεγκτη υποτίμηση, αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, πλήρη κατάρρευση της οικονομίας και πολιτική αποσταθεροποίηση είναι απλά κινδυνολόγοι σαν τη Βούλτεψη, που έλεγε ότι δεν θα υπάρχουν κωλόχαρτα αν δεν κερδίσει η ΝΔ τις εκλογές του Ιανουαρίου.

– Όλοι οι ξένοι οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί που χειροκροτούσαμε όσο έπαιρναν το μέρος μας στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων κι έπλεκαν το εγκώμιο του Τσίπρα, τώρα που δεν βλέπουν στο πρόσωπο του Λαφαζάνη τον μελλοντικό ηγέτη της Ευρώπης των λαών είναι πουλημένα σκουλήκια του νεοφιλελευθερισμού.

– Μπορεί να μην υπάρχει κομμουνισμός πουθενά στον κόσμο αυτή τη στιγμή, μπορεί ποτέ να μην εφαρμόστηκε έτσι όπως προέβλεπαν οι θεωρίες, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μην αγνοήσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα και να δοκιμάσουμε εμείς να στήσουμε το ολόδικο μας οικονομικό μοντέλο χωρίς λεφτά ούτε για τυρόπιτες. Κι όσο για αυτούς στους οποίους χρωστάμε (με συμβάσεις που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο), πιστόλι.

– Κανένα πρόβλημα δεν θα είχαμε εκτός ΕΕ, ΝΑΤΟ και παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος με τέτοια γεωπολιτική θέση σε τέτοια συγκυρία (ελληνική και διεθνής οικονομική κρίση, προσφυγικό, ISIS, Πούτιν, κλπ). Μπορούμε να είμαστε ανεξάρτητοι, κυρίαρχοι κι αυτάρκεις όποτε θέλουμε, αρκεί να το πιστέψουμε. Ποιο εμπάργκο;

– Το μοναδικό που χρειάζεται για να αντιστρέψεις κακοδιαχείριση, διαπλοκή και φοροδιαφυγή δεκαετιών είναι να βάλεις φυλακή τα λαμόγια των προηγούμενων κυβερνήσεων και τους ταξικούς εχθρούς, χωρίς να μπεις καν στον κόπο να μαζέψεις στοιχεία και να σχηματίσεις δικογραφία που να στέκει. Χωρίς καν να νομοθετήσεις. Εμείς είμαστε επαναστάτες, κι ας διεκδικούμε κάθε φορά την εξουσία μέσω εκλογών.

– Το ότι κινούμαστε σε ένα πλαίσιο αστικής δημοκρατίας δεν σημαίνει ότι πρέπει να το σεβαστούμε κιόλας. Τα κομματικά όργανα και οι συνελεύσεις βάσης θα έπρεπε να αποφασίζουν, και όχι η Κ.Ο, το υπουργικό συμβούλιο και ο πρωθυπουργός της χώρας. Στ’ αρχίδια μας τι ψήφισε το 36% που μας έκανε κυβέρνηση, εμείς είμαστε αριστεροί και οφείλουμε να λειτουργούμε με δικούς μας όρους.

– Σιγά την κατάχρηση εξουσίας που κάνει η Ζωή όταν απαντάει από το προεδρείο σε κάθε ομιλητή ξεχωριστά, ή όταν κάνει διαγγέλματα από το κανάλι της Βουλής για να αποκρούσει προσωπικές επιθέσεις και να βγάλει προεκλογικούς λόγους. Δημοκρατία είναι μόνο η Αριστερά (με ‘Α’ κεφαλαίο), κι όσοι λένε ότι την υπερασπίζονται δικαιούνται να την καταπατούν όπως και όποτε γουστάρουν.

– Άπαξ και φέρεις μνημόνιο, είτε το υποστηρίζεις ως πανάκεια γιατί είσαι φιλελές, είτε το βλέπεις ως τακτική υποχώρηση για να κερδίσουμε χρόνο μετά την ήττα που υποστήκαμε από τους δανειστές, είσαι οπαδός του ΤΙΝΑ και μετενσάρκωση της Θάτσερ. Καμία διαφορά δεν έχει το ένα μνημόνιο από τ’ άλλο, ανεξάρτητα από τη διάρκεια που έχει, τα ποσά που προβλέπει και τα μέτρα που παίρνει. Το αριστερό μνημόνιο είναι πιο κακό όμως, γιατί το έφεραν αυτοί που εμείς ψηφίσαμε.

– Το 62% του ελληνικού λαού είπε ΟΧΙ στο Ευρώ, αλλά δεν μας προβληματίζει που ούτε το ένα δέκατο από όλους αυτούς θα εμπιστευτεί τη ΛΑ.Ε με την ψήφο του. Ούτε το ότι έτσι όπως μας συμφέρει να τα υπολογίζουμε η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος θα μπει στο τσουβάλι των μνημονιακών γερμανοτσολιάδων στις 20 Σεπτέμβρη. Καλύτερα λίγοι και καλοί, κι ας λέμε ότι εκπροσωπούμε τους πολλούς και βλάκες.

– Δεν πειράζει που βρίζαμε τη Ραχήλ πριν, τώρα που κατεβαίνει αυτή κι η περικεφαλαία της με τον Λαφαζάνη είναι δικιά μας. Ο Φωτόπουλος είναι σύντροφος κι ο Στρατούλης δεν μας ξενερώνει πια, γιατί πάνω απ’ όλα μετράει η ιδεολογία μιας σκληροπυρηνικής αριστεράς που διαδηλώνει χωρίς αποτέλεσμα, δεν έχει πρόγραμμα και αποφεύγει να κυβερνήσει. Ποιος Κουτσούμπας;

– Καλύτερα να μας κυβερνήσει ο Μεϊμαράκης κι ο Σταύρος και να ξηλώσουν νόμους ιθαγένειας κι οποιοδήποτε απομεινάρι κοινωνικού κράτους προσπαθεί να κρατήσει ο Τσίπρας, γιατί έτσι δεν θα έχουμε καμία ενοχή όταν θα είμαστε πάλι στους δρόμους και θα πετάμε πέτρες στους μπάτσους που θα μας σαπίζουν στο ξύλο. Μακάρι να συγκυβερνήσει και η ΧΑ, να μας στέλνουν εξορία και να μας πυροβολούν, για να έχουν ηρωικές ιστορίες να λένε στα εγγόνια τους όσοι αριστεροί επιζήσουν σακατεμένοι.

– Κοίτα να δεις που όλοι αυτοί που νομίζαμε για συντρόφους και τρέχαμε μαζί τους σε κινήματα ήταν κρυπτοπασόκοι που θέλουν κωλοτούμπες και στηρίζουν τη διαπλοκή. Ας τους διαγράψουμε από φίλους μας κι ας τους ευχηθούμε ψόφο, το πολύ-πολύ να αηδιάσει ο κόσμος που πίστεψε στην ελπίδα της αριστεράς και να μην πάει να ψηφίσει κανέναν.

– Μια ωραία πεταλούδα, μια ωραία πεταλούδα, μια ωραία πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά.

Posted in ψυχοτραυματικα, καφριλες | 2 Σχόλια