Δεν θα περάσει

«Βέβαια θα προτιμούσα αντί να τους στοιβάζουν σε φυλακές με τσάμπα φαγητό και ορδές φιλότιμων δικηγόρων, να τους ξαπόστελναν σε πιο χλοερούς τόπους.» Τάδε έφη Γιάννης Ξανθούλης, αναφερόμενος στην «ανεξέλεγκτη διεθνή αλητεία που μας ταλανίζει.»

Όταν ένας (ιμιτασιόν έστω) προοδευτικός διανοούμενος παροτρύνει την Ελληνική Αστυνομία να προβεί σε γενοκτονία, δεν θέλει και πολλή σκέψη για να φανταστεί κανείς τι είναι διατεθειμένοι να πράξουν οι γνήσιοι φασίστες. Οι οποίοι αυξάνονται, πληθύνονται και μέρα με τη μέρα εκτραχύνονται, απειλώντας πλέον ανοιχτά με γενικευμένο αιματοκύλισμα «για να ξεβρωμίσει ο τόπος». Ξεκινώντας από τους αλλοδαπούς, τους τσιγγάνους, τους μουσουλμάνους, τους αναρχικούς, τους αριστερούς και τους ομοφυλόφιλους. Και μετά βλέπουμε…

Η εύκολη όσο και ανώδυνη απάντηση είναι να αρκεστούμε στο κράξιμο των ανεγκέφαλων νεοναζί, να τους λοιδωρήσουμε για το πόσο ανιστόρητοι και ανορθόγραφοι είναι, να τους καταραστούμε να γυρίσουν στις τρύπες τους και να συνεχίζουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως γραφικούς και περιθωριακούς τύπους – που δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Μόνο που η ελληνική κοινωνία έχει ήδη εκφασιστεί σε μεγάλο βαθμό, πολύ μεγαλύτερο από το 7% που πήρε η Χρυσή Αυγή στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Ιδίως σε ζητήματα που αφορούν στην παράνομη μετανάστευση, δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν ακραίες απόψεις σαν αυτές που εκφράζει ο κύριος Ξανθούλης βρίσκουν σύμφωνη την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Ο οποίος όσο περισσότερο εξαθλιώνεται και ταπεινώνεται, τόσο περισσότερο βυθίζεται στο μίσος. Εναντίον όλων, ακόμα και του ίδιου του του εαυτού.

Ας όψονται οι αναρίθμητοι πλέον υπέρμαχοι του νεοφασισμού, που προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντα των χορηγών τους από την επέλαση της αριστεράς δεν διστάζουν να συμμαχήσουν ακόμα και με το σκοτάδι το ίδιο. Πλασάροντας την επιστροφή στα εθνικοπατριωτικά ιδεώδη ως μοναδική κι αυτονόητη λύση, ή χλευάζοντας τα εργασιακά κι ανθρώπινα δικαιώματα ως καπρίτσια κακομαθημένων συνδικαλιστών κι καφενόβιων επαναστατών. Κάθε φορά φέρνοντας μας ένα βήμα πιο κοντά στον όλεθρο του πολέμου. Γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που ξέρει να κάνει ο φασισμός. Και ο παλιός, και ο νέος.

Και πώς αντιμετωπίζουμε το τέρας λοιπόν; Με ετήσια αντιρατσιστικά φεστιβάλ και σποραδικές πορείες αλληλεγγύης; Με τσιτάτα του τύπου «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος»; Είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι αυτές οι πρακτικές δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, διαφορετικά θα μιλούσαμε για μια άλλη κοινωνία και μια άλλη πολιτική ηγεσία από αυτή που έχουμε τώρα. Και μια άλλη οικονομία φυσικά. Μόνο που εκεί θα αργήσουμε να δούμε φως, γιατί είναι απολύτως βέβαιο ότι ξεπουλώντας τους πόρους μιας χώρας και υποδουλώνοντας τους κατοίκους της δεν πρόκειται να υπάρξει ανάκαμψη και κοινωνική ειρήνη. Ποτέ.

Ένας σίγουρος τρόπος να ηττηθεί ο φασισμός είναι η βία εναντίον του, ιδίως αν πρόκειται για μια βία εξίσου βάναυση και αποτρόπαιη με τη φασιστική. Τρόμος στον τρόμο, και φρίκη στη φρίκη. Aldo Raine style.

Μόνο που στη δική μας περίπτωση, μια τέτοια στρατηγική έχει κάποια βασικά μειονεκτήματα:

α) Αν αρχίσεις να αντιμετωπίζεις την άνοδο του φασισμού με προληπτικές δολοφονίες θυματοποιείς τους φασίστες, επιβεβαιώνεις τη ρητορική τους και συσπειρώνεις περισσότερο κόσμο υπέρ τους. Άσε που έτσι οπλίζεις το χέρι της εξουσίας ενάντια στις δημοκρατικές δυνάμεις που υποτίθεται ότι υπερασπίζεσαι.

β) Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκινήσεις ένοπλο αγώνα εναντίον οποιουδήποτε χωρίς να καταλήξεις σε γενικευμένη σύρραξη, με τακτικό στρατό εναντίον σου, τυφλά χτυπήματα, αθώα θύματα κι απ’ όλα. Κινδυνεύουμε έτσι να γίνουμε Γιουγκοσλαβία, με ελεύθερους σκοπευτές να καθαρίζουν κόσμο στη μέση της Πανεπιστημίου. Και μπορεί και χειρότερα.

γ) Αργά ή γρήγορα γίνεσαι ίδιος με αυτόν που πολεμάς. Εξίσου βάρβαρος, εξίσου αδιάλλακτος, εξίσου φασίστας. Κατά τη γνώμη μου, αυτό ήθελε να σχολιάσει ο Ταραντίνο με την ταινία του, μόνο που το έκανε με τόσο κουλ τρόπο ώστε χάθηκε το μήνυμα.

Ημίμετρα δεν χωράνε στο γήπεδο της βίας. Από τη μία επειδή τα γιαούρτια και οι πέτρες δεν μπορούν να αναχαιτίσουν ορδές εκπαιδευμένων και πάνοπλων μιλιταριστών (κρατικών ή παρακρατικών), κι από την άλλη επειδή δίνουν το δικαίωμα σε όλους τους φασίστες (φανερούς και κρυφούς) να συμψηφίζουν τα «άκρα» και να συκοφαντούν τα κινήματα.

Άρα το ξεχνάμε, ή έστω περιμένουμε σαν ηλίθιοι να αρχίσουν οι πυροβολισμοί και οι χειροβομβίδες για να αντιδράσουμε. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά πια.

Άλλος τρόπος υπάρχει όμως; Πιστεύω πως ναι. Κι έχει να κάνει με τη ρίζα του προβλήματος, που για μένα δεν είναι τόσο οικονομική/ταξική όσο είναι πολιτισμική.

Τι δουλειά έχει ο Τατσόπουλος και η γκρίνια του περί πολιτιστικής υποβάθμισης με την απειλή του φασισμού ρε φίλε; Τεράστια, γιατί καταδεικνύει το πώς βρεθήκαμε στην παρούσα κατάσταση: Εξυμνώντας τη χυδαιότητα του νεοπλουτισμού κι εξορίζοντας την αμφισβήτηση που προσφέρουν τα γράμματα και οι τέχνες στη ζώνη του τηλεοπτικού λυκόφωτος. Ανεβάζοντας στην κεντρική πολιτική σκηνή πρόσωπα που πρεσβεύουν την ημιμάθεια και τη μισαλλοδοξία. Μετατρέποντας την ενημέρωση της κοινής γνώμης σε χειραγώγηση που αποσκοπεί στην προστασία μιας διεφθαρμένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Και προπαγανδίζοντας με κάθε τρόπο τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών. Δειλά-δειλά στην αρχή, κι ολοένα και πιο απροκάλυπτα όσο κορυφώνεται η κρίση.

Δεν θα βαρεθώ να το λέω, κι ας μη μου δίνει σημασία κανείς: Ο μοναδικός τρόπος για να νικήσουμε τον φασισμό είναι να συντρίψουμε την προπαγάνδα που τον στηρίζει. Να αποκαθηλώσουμε τους εκπροσώπους της, να διαπομπεύσουμε τη ρητορική τους, να αντιτάξουμε στη δηλητηριώδη μούχλα τους ένα ελπιδοφόρο όραμα που θα συνεπάρει τις μάζες. Και να το κάνουμε καλά. Με μέθοδο, επαγγελματισμό, φαντασία κι επιμονή. Χωρίς ξύλινα μανιφέστα και διανοουμενίστικες αναλύσεις για δυνατούς λύτες, αλλά και χωρίς τον χοντροκομμένο λαϊκισμό που αποκτήνωσε έναν ήδη αμόρφωτο και συντηρητικό λαό, οδηγώντας τον στην αγκαλιά του φασισμού.

Τα social media είναι μόνο η αρχή, και προς το παρόν αποτελούν πεδίο όπου έχουμε υποστεί πανωλεθρία. Γιατί για κάθε βιντεάκι που αποφασίζουμε να μοιραστούμε στο Facebook (φοβούμενοι ότι ίσως έτσι δυσαρεστήσουμε κάποιους από τους φίλους μας), οι φασίστες ανεβάζουν δέκα και αφήνουν σχόλια σε εκατό. Όχι επειδή είναι πιο πολλοί από εμάς, αλλά επειδή είναι οργανωμένοι. Κι επειδή αυτοί που τους δίνουν εντολές ξέρουν ότι αν οι απόψεις τους δίνουν την αίσθηση ότι αποτελούν πλειοψηφία, θα κερδίσουν κι άλλο κόσμο με το μέρος τους.

Στους δρόμους και τις πλατείες, οι συμβολικές κινήσεις διαμαρτυρίας και κομματικού προσηλυτισμού πρέπει να αντικατασταθούν από ουσιαστικές παρεμβάσεις αλληλεγγύης. Συσσίτια, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ρουχισμός, ασφάλεια, ψυχαγωγία. Με ενεργή συμμετοχή των κατοίκων κι όχι επαναστατικές αποκλειστικότητες πεφωτισμένων. Διαφορετικά,  αφήνουμε τους χρυσαυγίτες να καλλιεργούν τη φήμη ότι είναι οι σύγχρονοι Ρομπέν των Δασών. Κι άρα να αυξήσουν κι άλλο την επιρροή τους.

Στα τηλεοπτικά πάνελ και τα βουλευτικά έδρανα, ο λόγος μας οφείλει να εμπνέει κι όχι απλά να καταγγέλει. Αυτό είναι άλλωστε κι ένα από τα ελάχιστα στρατηγικά μας πλεονεκτήματα ενάντια στους νεοφασίστες, καθώς η δημαγωγία τους στηρίζεται στο μίσος και τον ξαναζεσταμένο εθνικισμό, χωρίς να προτείνει τίποτα άλλο πέρα από εκδίκηση. Που ναι μεν πουλάει, αλλά δεν είμαστε Γερμανία του ’30 για να παραμυθιαστούμε ότι μπορούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Ελπίζω δηλαδή.

Να ξαναβρούμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια θέλουμε, και να μπορούμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Χωρίς να φοβόμαστε ότι θα πεινάσουμε, θα σκοτωθούμε ή θα ξεφτιλιστούμε ακόμα περισσότερο. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να μας το προσφέρει ο φασισμός, όσο ελκυστικός κι αν παρουσιάζεται από τα Μέσα και τους «νομοταγείς» opinion makers που τα κατακλύζουν. Και τους οποίους εύχομαι η Ιστορία κάποτε να τιμωρήσει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: Τη λήθη.

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, παραμυθακια, αγριαδες. Bookmark the permalink.

10 απαντήσεις στο Δεν θα περάσει

  1. Ο/Η Elikas λέει:

    Bonus track, σημερινός Πρετεντέρης. Όπου διχάζει μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο, με ένα κείμενο απόλυτου φασιστικού τρόμου. Στο κυριλέ του πάντα…

    http://www.tanea.gr/empisteytika/?aid=4737007

    Του άφησα και σχόλιο, γιατί είχα πάρει φόρα. Δεν ξέρω αν θα το δημοσιεύσουν:

    «Στηλιτεύετε τον φανατισμό του Σύριζα, και ταυτόχρονα δεν διστάζετε να ταυτίσετε όλους όσους αντιτίθενται στο (φθαρμένο όπως λέτε) καθεστώς των μνημονίων με τον φασισμό. Αυτό δεν είναι φανατισμός; Το να τρομοκρατείτε τους αναγνώστες σας ότι το ενδεχόμενο ανατροπής (ο τίτλος της εκπομπής σας) πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία;

    Και πώς ακριβώς αλλάζει το γήπεδο αν όχι με αλλαγή πολιτεύματος; Και τι είδους πολίτευμα θα είναι αυτό που θα έχει ως στόχο την αποτροπή του ενδεχομένου να μας κυβερνήσει κάποια στιγμή ο Τσίπρας;

    Έχετε συνείδηση του ιστορικού σας ρόλου ως διαμορφωτή της κοινής γνώμης; Καταλαβαίνετε ότι εμμέσως πλην σαφώς προλειαίνετε το έδαφος για την πραγματοποίηση πραξικοπήματος ή/και εμφυλίου πολέμου; Ή μήπως νομίζετε ότι οι (αρκούντως φανατισμένοι ήδη) πόλέμιοι της αριστεράς θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια αν δουν ότι χάνουν την παρτίδα;»

  2. Η εξωτερίκευση της φασιστικής νοοτροπίας δεν είναι πολιτισμικό φαινόμενο παρά μόνον «τελικά». Ψυχολογικό είναι που καταλήγει σε πολιτισμικό.
    Ψυχολογικό σύνδρομο είναι ο φασισμός. Στηρίζεται στον φόβο -μέσα μας κατ’ αρχή- απότοκο της παντελούς, ή μερικής μεν αλλά επαρκούς, έλλειψης γνώσης του «είναι», του «γνώθι σαυτόν».
    Γιαυτό κι εγώ, όμοια με σένα, φίλτατε Έλικα, «δεν θα βαρεθώ να το λέω»:
    «Σκότωσε τον φασίστα μέσα σου πριν προλάβει να σέ υποδουλώσει».
    Και…
    «««««««««««««««
    Ο φασισμός είναι σαν την ίωση…
    O καθένας μας, κατά την γνώμη μου, κρύβει έναν μικρόν ή μεγαλύτερο φασίστα μέσα του, ανάλογα με το μέγεθος του εγωϊσμού του, της φοβίας του δηλαδή, της ανασφάλειάς του.
    Ο φόβος, η ανασφάλεια φέρνουν τον εγωϊσμό, κι όλα μαζί φέρνουν το μίσος, τον φασισμό.
    Και είναι σαν τις ιώσεις: Κουβαλάμε μονίμως τους ιούς, ανενεργούς, και μόλις π.χ. κρυολογήσουμε, καθώς μειώνεται η αντίσταση του οργανισμού μας, τσούπ βρίσκουν την ευκαιρία και μάς αρρωσταίνουν.
    Υπάρχει και φάρμακο όμως:
    «Σκότωσε τον φασίστα μέσα σου, πριν προλάβει να σέ υποδουλώσει».
    Και το καλλίτερο «όπλο» για τον σκοτώσουμε είναι βέβαια το γέλιο!
    Να γελάμε όποτε πιάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται ή να ενεργεί φασιστικά.
    Όποτε μάς πλημμυρίζει ο φόβος για τον «άλλον», το μίσος που μάς παραλύει το μυαλό,
    που μάς φαρμακώνει την «ψυχή».
    Στην περίπτωση βέβαια που έχουμε ΚΑΝΕΙ και κάτι υπό την επήρεια φόβου ή μίσους, θα πρέπει να επανορθώσουμε κιόλας!
    Το γέλιο θα σκοτώσει τον φασίστα μέσα μας.
    »»»»»»»»»»»»»»»
    Καλό μας κουράγιο.
    Ίσως βρούμε δύναμη για να καταφέρουμε τα παραπάνω, αν σκεφτούμε καλά-καλά-καλά τί δουλειά κάνει το …μποζόνιο Χιγκς!
    Που μπορεί και να ΜΗΝ υπάρχει, υπάρχει όμως η λειτουργία του, η «δουλειά» του.
    Αυτήν που πρώτα εντόπισαν οι επιστήμονες και τώρα ψάχνουν να βρουν τον…«υπόλογο».
    Καλό μας κουράγιο.
    Ξανά.

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    Για την ιστορία, μόλις τσέκαρα το λινκ που άφησα στο πρώτο σχόλιο με το άρθρο του Πρητέντερ, και – ω του θαύματος! – έχουν δημοσιεύσει τρία σχόλια αλλά όχι το δικό μου. Το οποίο προαφνώς κρίθηκε ενοχλητικό, αν και δεν περιέχει ύβρεις, απειλές ή έστω χαρακτηρισμούς. Κι ούτε είναι γραμμένο με κεφαλαία ή greeklish.

    Δημοκρατικός διάλογος, όχι μαλακίες.

    @Ναπολέων
    Η προτροπή να σκοτώσουμε τον φασίστα μέσα μας είναι κομματάκι αφηρημένη, αφού ο καθένας νομίζει ότι φασίστες είναι οι άλλοι. Οι κόκκινοι, οι μπλε, οι πράσινοι, οι μαύροι. Σύμφωνα με την υποκειμενικότατη ματιά μας, αυτά που πιστεύουμε εμείς είναι σωστά, κι ακόμα κι αν επιθυμούμε να εξολοθρεύσουμε όλους τους άλλους από προσώπου Γης καλά κάνουμε γιατί είναι φασίστες. Κι εμείς μια χαρά παιδιά. Δεν βγαίνει άκρη έτσι.

    Κατηγορώντας κάποιον ότι έχει εκφασιστεί, ουσιαστικά τον αναγκάζεις να αμυνθεί για να υπερασπιστεί τις λανθασμένες επιλογές του. Και πιθανόν να φανατιστεί ακόμα περισσότερο, φτάνοντας στο σημείο να σε θεωρήσει εχθρό του. Αν το αφήσεις πάνω του δε, είπαμε. Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα.

  4. Έλικα,
    εγώ είπα να σκοτώσουμε τον φασίστα μέσα μας αλλά δεν απόκλεισα το να αλληλοβοηθιώμαστε για να «σκοτωθεί» ο φασισμός, ο φόβος, η ανασφάλεια γενικά!
    Δεν μέ ξέρεις, αλλά όλη μου την ενήλικη ζωή -και για όσο χρόνο μού περίσσευε από το …«κόλλημα ενσήμων»- την έχω αφιερώσει σ’ αυτό.
    Ευτύχησα να καταλήξω στην ισότητα (αν μή ταυτότητα…)
    φασισμός=φόβος=έλλειψη «γνώθι σαυτόν»
    πολύ νωρίς.
    Όσο για την μη δημοσίευση του σχολίου σου στα «Νέα», μην βαρυγκομάς: Πριν 3 μέρες, ακριβώς το ίδιο έκανε η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» για σχόλιό μου στον Νίκο Ξυδάκη που τού έλεγα να …φυλάγεται, θυμίζοντας την προ ετών «βίαιη» αποπομπή του άλλου Νίκου, του Δήμου, από την …ανεξάρτητη-φιλελεύθερη εφημερίδα…
    Συμβαίνουν και στα καλά σπίτια αυτά…

  5. Ο/Η Yannis Tsal λέει:

    Το σχόλιό σου δεν το ανήρτησε ο ΔΟΛ όχι επειδή προσέβαλε, αλλά επειδή μπορεί και να άνοιγε τα μάτια σε κάποιους. Αν ήταν πρσβλητικό ή αφελώς επιθετικό μπορεί και να το δημοσιεύανε.
    Ευχάριστη έκπληξη η τοποθέτηση Τατσόπουλου, αν και δεν είμαι ακριβώς φαν του. Έτσι ακριβώς έχει τα πράγματα (αττική σύνταξη, αν τυχόν σε διαβάζουν και κάποιοι φασίστες που δε μιλάνε καλά ελληνικά).

    Δε διαφωνώ για την έκκλησή σου για «πανστρατιά» στα social media αλλά δεν αρκεί αυτό. Έχω την εντύπωση ότι ένα πολύ μικρό κομμάτι της κοινωνίας ασχολείται με το διαδίκτυο για σοβαρούς σκοπούς. Ακόμα και οι νεότεροι το πιάνουν κυρίως για παιχνίδια, γκομενιλίκι και χαζολόι – «για να καθαρίζει το μυαλό», λες και κάτι πιο σοβαρό και ποιοτικό το βρωμίζει.

    Οι πρωτοβουλίες όπως συσσίτια, πολιτιστικά κλπ είναι καλές ιδέες και έχουν απήχηση και σε ανθρώπους μεγαλύτερους σε ηλικία ή χαμηλότερων στρωμάτων. Επίσης «εθελοντικοί» παιδικοί σταθμοί θα ήταν μια καλή ιδέα, γιατί λόγω της κρίσης πολλά ζευγάρια έχουν μεγάλο πρόβλημα και δεν έχουν πού να αφήνουν τα παιδιά. Πολλοί νέοι άνεργοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν για κάποιες ώρες. Απαιτούνται φυσικά και χώροι και κάποιο ρευστό αλλά ο σκοπός είναι αρκετά ευγενής που πολλοί θα συνέδραμαν, πιστεύω. Ακόμα, η πρωτοβουλία απευθύνεται σε ένα νέο και δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας που μπορείς να το φέρεις με το μέρος σου. Πολύ ευκολότερα από έναν παππού που στο τέλος μπορεί πάλι να το ρίξει ΝΔ, από αρτηριοσκλύρυνση ή Αλτσχάιμερ. Χωρίς να θέλω να πω ότι δεν πρέπει να βοηθηθούν και οι ηλικιωμένοι. Αλλά εκεί θα το κάνεις βασικά από , με ελάχιστη ελπίδα «ανταπόδοσης». Τέλος, είναι ένα «χωράφι» που δε θα έχεις ανταγωνισμό. Το ξέρω ότι δεν είναι αστείο, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τον Παναγιώταρο ή το Λαγό να φυλάνε παιδάκια. Ούτε καν τη γυναίκα του Μιχαλολιάκου.

    Ήδη σε επίπεδο δήμου ή γειτονιάς γίνονται κάποιος αξιόλογες προσπάθειες. Το πρόβλημα είναι ότι αν το κάνεις σε μεγαλύτερη κλίματα θα έρθεις ουσιαστικά δεύτερος ή αν το κάνει πχ ο ΣΥΡΙΖΑ θα πούνε ότι πάνε να «καπελώσουν» το… κίνημα. Θα βοηθούσε αν συμμετείχε σε μια τέτοια εκστρατεία και το ΚΚΕ και ομάδες ανένταχτων δημοκρατών πολιτών. Κάτι σαν «πορτοκαλί επανάσταση» αλλά με γνήσια λαϊκή βάση και ευγενή κίνητρα, προφανώς όχι με το ίδρυμα Σόρος και τους σταθμάρχες της CIA από πίσω.

  6. Ο/Η roubinakiM (@roubinakiM) λέει:

    όταν έχουν χαθεί πολιτισμός-καλαισθησία-ευαισθησία η μόνη λύση για να τα επαναποκτήσεις είναι η παιδεία. Αλλά εκεί πάλι θα (ξανα)βρούμε θύλακες εκφασισμού, ηθελημένου ή όχι, και καταστάσεις-τώρα πλέον-που αγγίζουν τα όρια της εξαθλίωσης, οπότε δεν υπάρχει και πολύς χώρος και χρόνος για πολιτισμικές και πολιτιστικές δράσεις κλπ.
    Η ευαισθησία μπορεί ίσως να καλλιεργηθεί στο σπίτι, μόνο έτσι «δεν αναπτύσσεται φασίστας μέσα μας». Αν οι γονείς ή η κοινωνία προσφέρουν αγάπη και σεβασμό στον άνθρωπο μειώνονται κατακόρυφα τα ποσοστά αντιδραστικο-φασιστών, όταν προσφέρει εύκολες και ο-θάνατός-σου-η-ζωή-μου λύσεις οδηγείσαι στο μοιραίο.

  7. Παράθεμα: Δεν θα περάσει « Συλλογικότητες Λαμίας

  8. Ο/Η greekrider λέει:

    Κατά τη γνώμη μου, και δεν ξέρω αν συμφωνεί κανείς, ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ τρόπος (στην ανώριμη εποχή μας) για να νικηθεί ο φασισμός είναι να μειωθεί η ανεργία από όπου αντλεί ο φασισμός τις δυνάμεις του.

    Με ανεργία νέων στο +50% (όπου η Χ.Α. αντλεί τις δυνάμεις της από τους νέους) η Χ.Α. έχει στρωμένο δρόμο μπροστά της.

    Ορισμένα πράγματα, όσο και αν η ατομική ευθύνη είναι πάντοτε μεγάλη, εξαρτώνται σε μαζική κλίμακα μόνο από τις οικονομικοκοινωνικές συνθήκες (μεγάλη ανεργία νέων αλλά και υπολοίπων πλέον).

  9. Ο/Η Εξερευνητής λέει:

    Είναι αγωνιώδες το ερώτημα:
    «Αν ο Τσίπρας είναι ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ πιο επικίνδυνος, ποιός είναι ο ΠΡΩΤΟΣ;;;»

    Περάστε να δείτε την απάντησή που έχω δώσει -μετά από βασανιστική ενδελεχή έρευνα!- στο http://kosmoexerevnitis.blogspot.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s