Οι βλαβερές συνέπειες του εθνικισμού

Σαμψουντα 2

Η Σαμψούντα στις αρχές του 20ου αιώνα

Η γιαγιά μου ήταν από τον Πόντο, γεννημένη και μεγαλωμένη στη Σαμψούντα. Σε ηλικία 16 ετών ξεσπιτώθηκε μαζί με την οικογένεια της κι έφυγε για να σωθεί από την επέλαση των Κεμαλιστών. Φτάνοντας στη Σμύρνη, συνωστίστηκε στην προκυμαία μαζί με χιλιάδες πανικόβλητους και απελπισμένους ανθρώπους, και ίσα που πρόλαβε να μπει σε ένα πλοίο με κατεύθυνση τον Πειραιά, ενώ πίσω της η πόλη καιγόταν. Κλειδαμπαρώθηκε με τις αδελφές της στην καμπίνα κι άκουγε τρομοκρατημένη τους Τούρκους απ’ έξω να λένε ότι «μέσα έχει κορίτσια όμορφα σαν καρπούζια» (που για τα δεδομένα της εποχής ήταν κομπλιμέντο, αν και κάπως χυδαίο). Τελικά τον γλίτωσε τον βιασμό, αλλά οι δικοί της έχασαν τα πάντα και χρειάστηκε να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσουν ένα εχθρικό κλίμα, αφού οι αγροίκοι Ελλαδίτες αποκαλούσαν τους μικρασιάτες πρόσφυγες «τουρκόσπορους» και τις γυναίκες τους «παστρικές».

Μέχρι που πέθανε, η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε πολλές τούρκικες λέξεις στην καθημερινότητα της, και ακόμα κι όταν πια ξέχναγε αν είχε αγοράσει ψωμί και ξανάβγαινε για να πάει στον φούρνο, θυμόταν απέξω το ποίημα που είχε απαγγείλει σε μια σχολική γιορτή και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια την κορδέλα που φορούσε στα μαλλιά της.

Το 1922 δεν είχε εφευρεθεί ακόμα η λέξη «γενοκτονία» βέβαια. Αυτό συνέβη μόλις το 1943, με τη λέξη να καθιερώνεται έναν χρόνο αργότερα και να ταυτίζεται με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τον Χίτλερ, αλλά και με τη συστηματική εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Οθωμανούς το 1915.

Το 1938 ο Κεμάλ πέθανε, και ο Έλληνας δικτάτορας Μεταξάς μετονόμασε προς τιμήν του την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Παράλληλα, αγόρασε με λεφτά του ελληνικού κράτους το σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο σφαγέας των Ποντίων, και το χάρισε στους Τούρκους που αργότερα το έκαναν προξενείο.

Τόσο ο Κεμάλ όσο και ο Μεταξάς ήταν εθνικιστές. Το ίδιο και ο Χίτλερ, που όχι μόνο δολοφόνησε εκατομμύρια Εβραίους, τσιγγάνους και πολλούς άλλους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά στάθηκε υπεύθυνος για ένα σωρό εγκλήματα πολέμου. Όπως η σφαγή στο Δίστομο, που ναι μεν δεν είχε να κάνει ούτε με γενοκτονία ούτε με εθνοκάθαρση, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τη βαρβαρότητα της.

Μόλις δέκα μήνες αργότερα, το Ράιχ που ο Χίτλερ είχε υποσχεθεί στους Γερμανούς ότι θα κρατούσε χίλια χρόνια είχε γίνει αποκαΐδια και ο ίδιος ήταν νεκρός.

dresden-bombing

Η Λειψία το 1945

Την ίδια εποχή, ο στρατάρχης Τίτο διαίρεσε τη Γιουγκοσλαβία σε «λαϊκές δημοκρατίες», ονομάζοντας μία από αυτές «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οι τότε εθνικιστές που είχαν την εξουσία στην Ελλάδα ήταν απασχολημένοι με τον εμφύλιο που μόλις ξεκινούσε και δεν αντέδρασαν καθόλου. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν η Γιουγκοσλαβία είχε πλέον διαλυθεί, ο επίσης εθνικιστής Έλληνας υπουργός εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς έχασε μια διπλωματική μάχη αρνούμενος να αποδεχτεί σύνθετη ονομασία, με αποτέλεσμα σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης να αποκαλεί τη FYROM «Μακεδονία» κι εμείς να καλύπτουμε το όνομα της με ένα κομμάτι παρκέ στις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις αγώνων μπάσκετ.

Είχε προηγηθεί η προδοσία της Κύπρου από Έλληνες και Κύπριους εθνικιστές, που επέτρεψαν σε Τούρκους εθνικιστές να κάνουν απόβαση και να κόψουν το νησί στα δύο. Η τραγωδία της Κύπρου στάθηκε αφορμή να πέσει η χούντα, που είχε ήδη τραυματιστεί μερικούς μήνες νωρίτερα από τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Σήμερα, οι εθνικιστές νοσταλγοί του Μεταξά, του Χίτλερ και της χούντας ξυλοκοπούν βουλευτές μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, με τα ΜΑΤ να τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα. Πολλοί από αυτούς αρνούνται ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα, και άλλοι θεωρούν ότι δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα να εξολοθρευτούν όλοι οι Εβραίοι, γιατί είναι άτιμη ράτσα και συνωμοτούν εναντίον μας. Που δεν το κάνουν στην πραγματικότητα, αν και οι Ισραηλινοί εθνικιστές επιδίδονται σε συστηματική εξόντωση του εναπομείναντος παλαιστινιακού πληθυσμού, σε ένα διαρκές έγκλημα που η διεθνής κοινότητα προσποιείται ότι δεν υπάρχει. Σε αντίθεση με την τραγωδία της Συρίας, όπου εμπλέκονται διαφόρων λογιών φανατικοί, εξοπλισμένοι από τις ίδιες μεγάλες δυνάμεις που εξαντλούν τον ανθρωπισμό τους σε συμβολικές κινήσεις και φραστικές καταδίκες.

Οι Έλληνες εθνικιστές πιστεύουν ότι καλύτερα να πνίγονται οι πρόσφυγες στην προσπάθεια τους να διασχίσουν το Αιγαίο, γιατί είναι μουσουλμάνοι και άρα τους αξίζει ό,τι και να πάθουν – ακόμα κι αν πρόκειται για παιδιά, που όταν μεγαλώσουν θα γίνουν τζιχαντιστές. Επίσης, διατρανώνουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, κι ονειρεύονται να μπουκάρουν στη FYROM και να τιμωρήσουν παραδειγματικά τους κατοίκους της, με πρώτους και καλύτερους τους εκεί εθνικιστές, που έχουν πιστέψει το παραμύθι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν προπάτορας των Σλάβων. Και εντελώς υποκριτικά οι εγχώριοι εθνικιστές μισούν τους Τούρκους ομοϊδεάτες τους, που οι πρόγονοι τους κάποτε δολοφόνησαν εν ψυχρώ εκατοντάδες χιλιάδες Πόντιους – τους ίδιους Πόντιους για τους οποίους μια ζωή οι Έλληνες εθνικιστές (και όχι μόνο) έλεγαν ρατσιστικά ανέκδοτα. 

Πιο πολύ απ’ όλους όμως μισούν τους πολιτικούς, που είναι όλοι τους εθνοπροδότες επειδή ένας υπουργός πριν από επτά χρόνια (που δεν φανταζόταν καν ότι θα εκλεγεί κάποτε βουλευτής) διευκρίνισε ότι η διεθνής επιστημονική κοινότητα θεωρεί ότι ναι μεν έγινε σφαγή των Ποντίων, αλλά ότι ήταν εθνοκάθαρση και όχι οργανωμένο σχέδιο φυλετικής εξόντωσης ώστε να θεωρηθεί γενοκτονία. Και που έστω ότι ήταν όντως γενοκτονία, και καλώς την έχει αναγνωρίσει ως τέτοια η ελληνική Βουλή (μόλις το 1994, δηλαδή 50 χρόνια αφότου εφευρέθηκε ο όρος). Αυτό που μετράει περισσότερο από οποιαδήποτε διατύπωση είναι το γεγονός ότι τη μαζική και φρικιαστική εξόντωση αμάχων την έκαναν εθνικιστές. Οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με το καλό της πατρίδας τους, αλλά όπως έχει αποδείξει επανειλημμένως η Ιστορία φέρνουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκουν.

Διόλου τυχαία, κάθε φορά έχουν στο πλευρό τους μια σάπια ολιγαρχία κι έναν μηχανισμό προπαγάνδας που παραπληροφορεί και ξερνάει μίσος.

Βομβαρδισμός_Αμμοχώστου

Η Αμμόχωστος το 1974

Advertisements
This entry was posted in ...και πολλα αλλα, ψυχοτραυματικα, εξοδοι κινδυνου. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s