Το αντίπαλο δέος

Θέλει στρατηγική το πράγμα, δεν είναι παίξε γέλασε

 

Έστω ότι στη μία όχθη του ποταμού έχουν συγκεντρωθεί οι δυνάμεις που συνθέτουν αυτό που σχηματικά και αφελέστατα αποκαλούμε “Σύστημα”. Δηλαδή, οι λιγοστές οικογένειες στις οποίες ανήκουν τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, μέσα μαζικής εξημέρωσης, εφοπλιστικά γραφεία, μεγάλες βιομηχανίες, ποδοσφαιρικές ομάδες, κλπ. Το Κεφάλαιο, που θα λεγε κι ο σύντροφος με τα μούσια. Την εμπροσθοφυλακή στελεχώνουν τα δύο μεγάλα συντηρητικά κόμματα και οι διαπλεκόμενοι καρεκλοκένταυροι τους, από υπουργούς μέχρι βύσματα που ξοδεύουν τζάμπα οξυγόνο. Πυροβολικό τα διάφορα καλοβαλμένα τσιράκια που επηρεάζουν την κοινή γνώμη – όπως δημοσιογράφοι, τηλεπερσόνες και άλλα ζώα της ζούγκλας. Κρέας για τα κανόνια είναι ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή τα παδιά με τα κράνη και τα ληγμένα χημικά. Σε ρόλο ιππικού η ακροδεξιά και το παρακράτος, καθώς και διάφοροι δήθεν τρομοκράτες που απειλούν να μετατρέψουν μια ήδη κατεστραμμένη χώρα σε μία εντελώς τριτοκοσμική μπανανία. Εφεδρείες τα ξεπουλημένα συνδικάτα και οι καριερίστες εργατοπατέρες τους. Κι αν ξεχνάω κανέναν, συγχωρέστε με αλλά είναι αργά κι έχω υπάρξει και πιο νηφάλιος στη ζωή μου. Το νόημα το πιάσατε πάντως.

Στη μέση έχει ένα ποτάμι που κοντεύει να γίνει έλος. Ας το ονομάσουμε “ο λαός” να ξεμπερδεύουμε. Αν και στην πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα, αφού συμπεριλαμβάνονται επιχειρήσεις που κινδυνεύουν να κλείσουν, δημόσιες υπηρεσίες που υπολειτουργούν, χωριά και γειτονιές που μαραζώνουν, οικοσυστήματα που καταρρέουν και πολλά άλλα. Επιπλέον, το ποτάμι είναι τίγκα στη ρύπανση από τα υποπροϊόντα του “Συστήματος”. Ή του κατεστημένου, του καθεστώτος, ή όπως αλλιώς σας αρέσει να το ονομάσετε.

Απέναντι τι σκατά έχει;

Ποιο είναι το αντίπαλο δέος σ’ αυτή την επέλαση της κακής και αδυσώπητης αυτοκρατορίας; Η αριστερά; Ο αντιεξουσιαστικός χώρος; Το κίνημα; Εσύ, εγώ και κάποιοι κοινοί γνωστοί μας; Ποιος;

Όσο και να επιμένουμε στη φαντασίωση ότι είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, η πικρή αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα μισοδιαλυμένο μπουλούκι. Ο ένας το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του, κι ο καθένας άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Χωρίς ενότητα, χωρίς σοβαρή οργανωτική δομή, χωρίς χαρισματικούς ηγέτες, χωρίς συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις. Ό,τι να ‘ναι κι από συνθήματα άλλο τίποτα. Αντικαπιταλισμός σου λέει ο ένας, αυτοοργάνωση σου λέει ο άλλος, οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας σου λέει ο τρίτος. Τι είναι η επανάσταση, τι είναι το ζουμί της κοινώς. Ξαναζεσταμένο φαγητό, και δεν είναι καν νόστιμο το γαμημένο.

Νομοτελειακά, αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα την έχουμε κάτσει. Για αρκετά χρόνια, μέχρι να γυρίσει ο τροχός και να ξαναφουσκώσει το ποτάμι από μόνο του. Στερημένο από αιτήματα όμως, ανίκανο να οικοδομήσει κάποιο σχέδιο, ανήμπορο να εκφράσει ένα στοιχειώδες όραμα. Έτσι απλά, από την πολλή αναταραχή ο βάλτος θα γίνει χείμαρρος και θα πάρει σβάρνα όποιον βρει μπροστά του. Και μετά τι;

Πού είναι η αντιπρόταση για την οικονομία, οέο; Καταργούμε την κερδοσκοπία ως έννοια, κρατικοποιούμε το σύμπαν και περιμένουμε να αναστηθεί ο πατερούλης να μας πει πώς συνεχίζουμε; Ή μήπως ψάχνουμε να βρούμε μπαλώματα και νομίζουμε ότι αν τα ονομάσουμε “μεταρρυθμίσεις” κάτι έγινε;

Πώς χτίζεται ένα πραγματικό και λειτουργικό κράτος πρόνοιας; Με αόριστα ευχολόγια και ουτοπικά προγράμματα; Και τους γιατρούς ποιος τους πληρώνει; Το φακελάκι;

Ποιες είναι οι απολύτως εφικτές λύσεις ώστε να να αποκτήσουμε ουσιαστική παιδεία και να παράγουμε ξανά πολιτισμό; Η ενδυνάμωση των συντεχνιών που λυμαίνονται για δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια κυκλώματα;

Γιατί να προστατευτούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Για να κάνει ο κάθε κολασμένος ό,τι του κατέβει και οι διάφορες μαφίες να επιβιώνουν ανενόχλητες;

Τι σόι εξωτερική πολιτική μπορούμε να έχουμε; Εμπρός να δώσουμε όλοι μαζί τα χέρια, λαοί πετάξτε τα φρικτά μαχαίρια; Και γιατί όχι “μια ωραία πεταλούδα”, που είναι και παραδοσιακό;

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια. Ένας μαλάκας και ψωνισμένος μπλόγκερ είμαι, κι όσο και να το παίζω υπεράνω και κριτής των πάντων, ανάθεμα κι αν γνωρίζω ποια ακριβώς είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική ώστε να βρεθεί άμεσα μία αποτελεσματική λύση που θα αναχαιτίσει τα φουσάτα του οχτρού. Όσο είμαι μόνος μου, είμαι άχρηστος. Το ίδιο κι εσείς που με διαβάζετε.

Τουλάχιστον όμως, θέλω να πιστεύω ότι έχω τη δυνατότητα να εντοπίζω το πρόβλημα και να μη ντρέπομαι να το πω και παραέξω. Και στην περίπτωση μας, το πρόβλημα είναι απλό:

Είμαστε μεν αντίπαλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούμε δέος.

Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε και αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, τόσο το καλύτερο…

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι

 

Μη μασάτε. Ένας ηθοποιός, μια κουκούλα και μερικές ώρες μακιγιάζ είναι...

 

Τον ήπιαμε μάγκες. Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται και όποιος βρεθεί στο διάβα της μαύρο φίδι που τον έφαγε.

Στη Βουλή περνάνε νέα κατασταλτικά μέτρα που τιμωρούν με αυστηρές ποινές τη χρήση κουκούλας και την περιύβριση αρχής, ενώ ετοιμάζεται ήδη νέο πακέτο που περιλαμβάνει τράπεζες DNA, κάμερες παρακολούθησης και άρση ανωνυμίας στα καρτοκινητά. Σιγοντάροντας, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κος Σανιδάς λέει ότι η αστυνομία επιβάλλεται να εκτοξεύει χειροβομβίδες κρότου-λάμψης σε διαδηλωτές προκειμένου να προστατέψει ακόμα και ακίνητη περιουσία. Κι όποιος τυφλωθεί, κουφαθεί, σακατευτεί ή σαπίσει στη φυλακή άδικα, ας μην κατέβαινε σε πορείες ο αλήτης.

Παράλληλα, η κυβέρνηση προτείνει την απέλαση κάθε αλλοδαπού που προβαίνει σε αδίκημα το οποίο επισύρει ποινή φυλάκισης τριών μηνών και άνω, την κράτηση των “παράνομα” νεοεισελθέντων μεταναστών για 12 μήνες (αντί για 7 ημέρες που ορίζει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) και την κάθειρξη έως 10 έτη σε όσους διευκολύνουν την είσοδο ή έξοδο ξένων από τη χώρα (ακόμα κι αν το κάνουν χωρίς αμοιβή). Δεν ξέρω αν αυτά τα μέτρα αφορούν και άτομα που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και στερούνται οποιασδήποτε υπηκοότητας…

Οι αγανακτισμένοι νεοναζί συλλέγουν υπογραφές για να γκρεμιστεί η παιδική χαρά στον Αγ. Παντελεήμονα, προκειμένου να μην έρθουν τα “γνήσια” ελληνόπουλα σε επαφή με τα παιδιά των μεταναστών και μολυνθούν. Ζητάνε να γίνει συντριβάνι, καθώς ο ανδριάντας του Αδόλφου Χίτλερ κοστίζει περισσότερο και ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις στους μουσολινικούς. Στην εξωτική Μανωλάδα, κάποιοι κτηνοτρόφοι αφέθηκαν ελεύθεροι για το “πλημμέλημα” να δέσουν δύο αλλοδαπούς στο μηχανάκι τους και να τους σύρουν στους δρόμους για παραδειγματισμό. Οι αλλοδαποί δικάστηκαν για κακούργημα, χωρίς να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι υπέπεσαν στο ειδεχθές έγκλημα της ζωοκλοπής.

Στο μεταξύ, η “Σέχτα Εξουσιαστών” απειλεί να σκοτώσει μπάτσους, δημοσιογράφους, αυτόπτες μάρτυρες και το σύνολο σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας (με εξαίρεση τη μεγαλοαστική τάξη), ενώ παραληρεί για “επαναστατικό εμφύλιο”, τανκς στους δρόμους, εμπρησμούς και ποτάμια αίματος. Τα κανάλια σπεύδουν να συνδέσουν τους καινούργιους μπαμπούλες μας με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, τις “παρυφές της αριστεράς” (δεν ξέρω αν αυτό συμπεριλαμβάνει και το ΠΑΣΟΚ) και τις αυθόρμητες εξεγέρσεις νέων παιδιών τον περασμένο Δεκέμβρη. Το γεγονός ότι είναι ολοφάνερο πως οι δράστες είναι φασίστες του κερατά σε εντεταλμένη υπηρεσία κρίνεται ως δευτερεύον.

Ο Καρατζαφέρης θέλει να αγοράσει τον Ελεύθερο Τύπο για να τον μετατρέψει σε καθωσπρέπει φερέφωνο της κεντροακροδεξιοφασιστικής του ιδεολογίας, και οι μαχόμενοι συνδικαλιστές που έχουν για πρόεδρο τον Σόμπολο λουφάζουν για να μη μείνουν άνεργοι οι συνάδελφοι τους. Στο κυριακάτικο “Βήμα” (και όχι μόνον) δημοσιεύτηκε καραμπινάτη ψευδής είδηση για επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ερντογάν και τάχα μου τσαμπουκαλεμένη υποδοχή του από τον Καραμανλή – σύμφωνα πάντα με τις “διαρροές” των “έγκυρων” πηγών που δίνουν κρατικές διαφημίσεις στις εφημερίδα. Ο Ερντογάν τη σακουλεύτηκε και δεν ήρθε, η ΕΣΗΕΑ δεν βρήκε τίποτα επιλήψιμο σε μία 100% κατασκευασμένη είδηση, κανείς δεν παραιτήθηκε και το δημοσιογραφικό λειτούργημα συνεχίζει το έργο του με αντικειμενικότητα και αίσθημα ευθύνης.

Να συνεχίσω;

Όλα τα παραπάνω (και υπάρχουν ακόμα πάρα μα πάρα πολλά άλλα) συνέβησαν μέσα σε διάστημα λιγότερο της μίας εβδομάδας. Συνυπολογίζοντας την εντεινόμενη οικονομική κρίση, τα νέα φορολογικά μέτρα, την υπό διάλυση αριστερά και το νέο τσουνάμι καθεστωτικής προπαγάνδας που ετοιμάζεται για μετά το καλοκαίρι, με μία απλή μέθοδο των τριών μπορεί να συμπεράνει κανείς με ασφάλεια ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε χούντα. Κανονική, σαν αυτή που ονειρεύονται τα μπουμπούκια της “Σέχτας”:

Θα κάνουμε το κράτος ν’ αποκλείσει τις επικίνδυνες περιοχές, οι μπάτσοι θα περιπολούν μέσα σε τεθωρακισμένα, στρατιώτες θα φυλάνε τις πλατείες, το ένδοξο σύμβολο του Ρarabellum 38 θα ξαναγυρίσει στις διαδηλώσεις ενώ αυτοί θα σπάνε πόρτες στα σπίτια για έρευνες εμείς θα τους σπάμε τα κεφάλια, οι αντάρτικες ομάδες θα οργανώσουν την νύχτα και ολόκληρος ο πληθυσμός των αστικών κέντρων θα συνηθίσει να ζει με τους μαύρους καπνούς στον αέρα απ’ τις βόμβες και τους εμπρησμούς. Θέλουμε να θέσουμε σε ισχύ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τον εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο. Η ουδετερότητα στο εκτελεστικό απόσπασμα καργιόληδες.”

Σας σφίχτηκε η καρδιά; Η σύγκριση της σημερινής κατάστασης με αυτή που βιώνατε πριν από ελάχιστα μόνο χρόνια σας φαίνεται εξωπραγματική; Φοβάστε;

Να πάτε να γαμηθείτε μαλακισμένα! Αυτό ακριβώς θέλουν. Να χεστείτε πάνω σας. Να τρέμετε τη μέρα που σας ξημερώνει. Να παραλύσετε και να μην κάνετε τίποτα. Μόνο να κουκουλωθείτε στο κρεβάτι σας και να προσεύχεστε ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο και τίποτα παραπάνω…

Επειδή δεν είναι κακό όνειρο όμως, αφήστε τα κλαψουρίσματα, σταματήστε να φαντασιώνετε αιματοβαμμένους ηρωισμούς και σβήστε τον προβολέα γιατί ο Μπάτμαν έχει δουλειές και δεν πρόκειται να έρθει.

• Συσπειρωθείτε. Οργανωμένα ή ανεξάρτητα. Στις γειτονιές, στους δημόσιους χώρους, στη δουλειά, στο διαδίκτυο, παντού. Συζητείστε μεταξύ σας. Όχι θεωρίες, μικροπολιτικές αηδίες και μαλακίες τούμπανα, αλλά έξυπνες και  ρεαλιστικές προτάσεις για να αναχαιτιστεί αυτή η σκατοθύελλα άμεσα.

• Εξοπλιστείτε με φωτογραφικές μηχανές και κάμερες, έτσι ώστε να έχετε πάντα τη δυνατότητα να καταγράψετε ντοκουμέντα που μπορούν να διαδωθούν ελεύθερα και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Και μη φοβάστε ότι θα σας φακελώσει η ασφάλεια – το έχει κάνει ήδη.

• Γράψτε και αναδημοσιεύστε τις ειδήσεις σας και τις ιδέες σας, στείλτε τις ο ένας στον άλλον με mail και SMS. Σπάστε την ομερτά των ΜΜΕ, ενημερώνοντας ανοιχτά για μικρά και μεγάλα θέματα όπου η αυθαιρεσία, η ασυδοσία, η διαπλοκή και ο απολυταρχισμός πάνε σύννεφο. Και κλείστε το ρημάδι το Facebook, εκτός κι αν είναι να το χρησιμοποιήσετε σαν μέσο αντιπληροφόρησης.

• Πιάστε τους συγγενείς και τους φίλους σας και εξηγείστε τους τι παίζεται, μιλήστε τους για τη “Στρατηγική της Έντασης” που οδήγησε την Ιταλία μέσα από το αίμα αθώων στον Μπερλουσκόνι και τα σημερινά τάγματα εφόδου, δώστε τους να καταλάβουν ότι η άνοδος της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη δεν είναι τυχαία, βάλτε τους τις φωνές όταν σας πουν ότι στην τηλεόραση τα λένε αλλιώς.

• Και μιας και μιλάμε για τηλεόραση, οργανώστε μια ωραία συμβολική διαμαρτυρία: Ξηλώστε τη την πουτάνα και μαζευτείτε χιλιάδες στο Σύνταγμα να τις κάνετε στίβα και να τις κάψετε. Δικές σας θα είναι, δεν μπορούν να σας κάνουν τίποτα. Στην ανάγκη, βρείτε μια παλιά συσκευή ή αν σας περισσεύουν λεφτά αγοράστε μία μεταχειρισμένη για αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Το μήνυμα είναι το μέσο – στην κυριολεξία.

• Ξεχάστε την πεπατημένη της ντουντούκας, της αφίσας και των σκουριασμένων συνθημάτων. Ζούμε στον 21ο αιώνα γαμώτο. Μην παίξετε το παιχνίδι με τους όρους τους, αιφνιδιάστε τους γιατί είναι το μόνο που δεν είναι ικανοί να εκμεταλλευτούν προς όφελος τους. Και ξεκολλήστε επιτέλους από τις αποκλειστικότητες, τις καθαρολογίες και τις λοιπές παθογένειες που μας διχάζουν σε καιρό ειρήνης.

• Και όσον αφορά τους αριστερούς ηγέτες και τα στελέχη που μάχονται για καρέκλες, τάσεις, συνιστώσες και επιτροπές: Σταματήστε να παίζετε το πουλί σας και δώστε μάχη ενωμένοι γιατί θα σας πάρουνε φαλάγγι κι εσάς, κι εμάς, κι όλο μας το σόι. Τέρμα οι καλοί τρόποι στα πάνελ, τέρμα ο ξύλινος λόγος και τα αόριστα ευχολόγια, τέρμα οι προσωπικές και μικροκομματικές έριδες. Αν θέλετε να δείτε έδρα (και με την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν εκλογές), σοβαρευτείτε.

Μη φοβάστε παιδιά. Είμαστε πολλοί, πολύ περισσότεροι από όσους καταγράφουν οι κάλπες και οι δημοσκοπήσεις. Απλά δεν είμαστε ενωμένοι γιατί κάποιους τους συμφέρει να τρωγόμαστε για μαλακίες. Ας δώσουμε λοιπόν το καλό παράδειγμα σε μία κοινωνία που φαίνεται να έχει ξεχάσει βασικές έννοιες όπως “δημοκρατία”, “αξιοκρατία” και “εντιμότητα”. Ας πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, όχι για να αυτοδικήσουμε αλλά για να προσφέρουμε λύσεις στο σύνολο. Με πράξεις, άλλοτε συμβολικές και άλλοτε όχι.

Μόνο μην κάνουμε το λάθος να πέσουμε στην παγίδα της “βίας στη βία της εξουσίας” και των μεγαλοστομιών τύπου “Βάρκιζα τέλος”. Αυτό ακριβώς περιμένουν για να βάλουν λουκέτο σε ένα ολόκληρο κίνημα. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν. Να μας ανάψουν τα λαμπάκια και να τους πάρουμε με τις πέτρες, παίζοντας πια στο δικό τους γήπεδο. Εκεί που με τη δύναμη των όπλων τους και της προπαγάνδας τους είναι σίγουροι ότι αποκλείεται να ηττηθούν.

Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

Από τις ευρωεκλογές και μετά, οι εξελίξεις σε όλα τα μέτωπα είναι ραγδαίες. Πιο ραγδαίες κι από τις απαισιόδοξες προβλέψεις μου στην τρίπτυχη αποτίμηση που έκανα για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Αρχικά, η καμπάνα χτύπησε πένθιμα για την αριστερά, που δέχθηκε ισχυρό πλήγμα τόσο από έξω όσο και από μέσα. Για άλλη μια φορά διασπασμένη, για άλλη μια φορά ξεπερασμένη, για άλλη μια φορά αποδυναμωμένη. Αν δεν προλάβει να ανασυνταχθεί, η βαριά καμπάνα θα πέσει και θα της τσακίσει το κεφάλι, όπως ακριβώς έκανε σχεδόν σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ταυτόχρονα, η καμπάνα χτύπησε χαρμόσυνα για την ακροδεξιά, που μετά από 35 χρόνια (κατ’ επίφασιν) δημοκρατίας, είδε το ιδεολογικό της στίγμα να αποτελεί κεντρικό πολιτικό άξονα και να καθορίζει το κυβερνητικό έργο. Η περιβόητη ατζέντα του ΛΑΟΣ κατσικώθηκε στην πολυκατοικία και οι ιδιοκτήτες της έκαναν τον γύρο του θριάμβου στα κανάλια για να επιβεβαιώσουν την πραξικοπηματικά νεοαποκτηθείσα εξουσία τους.

Πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι συνεπάγονται όλα αυτά, η καμπάνα χτύπησε απειλητικά για τους μετανάστες, οι οποίοι βρέθηκαν να φταίνε για όλα τα δεινά μιας κοινωνίας που τους εκμεταλλεύτηκε και τώρα που ζορίζεται οικονομικά θέλει να τους ξεφορτωθεί. Σαν να πρόκειται για το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου, συζητάμε για το επίπεδο διαβίωσης σε υπό κατασκευή στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία όπως και να τα ονομάσει κανείς, πάλι στρατόπεδα συγκέντρωσης θα είναι.

Μόλις χθες, η καμπάνα ήχησε και πάλι φάλτσα, χτυπημένη από 24 σφαίρες δολοφόνων που ήρθαν να διασφαλίσουν ότι η νέα μεταπολίτευση θα έχει το άλλοθι που της χρειάζεται για να επιβάλλει εξίσου σκληρή καταστολή με αυτή που οδήγησε στην προηγούμενη μεταπολίτευση. Δεν έχουμε πια να κάνουμε με ιδεολόγους “τρομοκράτες”, ούτε έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι προβοκάτορες μυστικών υπηρεσιών ή όχι. Αυτό που μετράει είναι η βίαιη στροφή ενός ολόκληρου λαού προς τον φόβο και την ακραία συντήρηση. Εσκεμμένα και φασιστικότατα.

Από κάπου μακριά, η καμπάνα της οικονομικής κρίσης εξακολουθεί να χτυπάει μανιασμένα, αλλά δυστυχώς κανείς δεν φαίνεται να την ακούει. Είναι η πιο επικίνδυνη καμπάνα από όλες, γιατί χωρίς αυτήν οι υπόλοιπες αργά ή γρήγορα θα σιγούσαν.

Και τώρα, η καμπάνα φαίνεται να χτυπάει για τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την ασυμβίβαστη αριστερά των κινημάτων, που αφού επιτέλεσαν τον ρόλο τους χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, πρέπει να εξοντωθούν προτού καταφέρουν να αιφνιδιάσουν ξανά το κατεστημένο και να εξεγείρουν τα υπνωτισμένα πλήθη. Η καμπάνα αυτή χτυπάει όμως και για την ελευθερία όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται και διεκδικούν μια προοδευτική κοινωνία, και που ξαφνικά εμφανίζονται απογυμνωμένοι από κάθε είδους νομιμοποίηση να συνεχίσουν. Ή μάλλον, να ξεκινήσουν από την αρχή.

Αν δεν κατανοήσουμε αμέσως τι είναι αυτό που διακυβεύεται, όσες καμπάνες και να χτυπήσουν θα είναι πολύ αργά πλέον για να αλλάξουν τα πράγματα.

Προς τους φίλους αναρχικούς λοιπόν, τους απανταχού αριστερούς και τους λοιπούς ήρωες της επανάστασης που μόλις αναβλήθηκε, κι επειδή από τις αντιδράσεις σας καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι δεν έχετε πάρει μυρωδιά τι παίζεται, θα δοκιμάσω να σας το πω απλά, λες και μιλάω σε παιδάκια (συγχωρέστε με για τον λαϊκισμό): 

1. Τα ΜΜΕ επηρεάζουν 1.000 φορές περισσότερο κόσμο από όσο εσείς. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον φανατίζουν κιόλας, και τον κάνουν να πιστεύει ό,τι του πουν. 

2. Αυτός ο κόσμος ψηφίζει (ή απέχει, το ίδιο κάνει όσον αφορά το αποτέλεσμα). Δεν εξεγείρεται, γιατί όσο σκατά και να είναι η ζωή του, έχει μάθει να πιστεύει στη “δημοκρατία”, το κράτος, τους θεσμούς και τα αφεντικά. 

3. Αυτοί που ψηφίζει αυτός ο κόσμος σας μισούν κι επιθυμούν να σας εξοντώσουν (όχι μόνον εσάς, αλλά και τα κινήματα και κάθε μορφή αντίστασης στο κατεστημένο). Γιατί τους χαλάτε τη δουλειά και δεν πρέπει. 

4. Σε συμμαχία με τα ΜΜΕ και τα αφεντικά τους, το κράτος και το παρακράτος ταυτίζουν εσάς (κι όταν λέω “εσάς” εννοώ τον α/α χώρο, τον Δεκέμβρη, το κίνημα, τις ανεξάρτητες πρωτοβουλίες, τον ΣΥΡΙΖΑ, την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και τον κάθε μαλλιά με σκουλαρίκια) με ειδεχθείς φονιάδες που γαζώνουν οικογενειάρχες και θα έρθουν να πιουν το αίμα του απλού μεροκαματιάρη. 

5. Ο κόσμος φοβάται και στρέφεται εναντίον σας. Σας καταδίδει, σας προπηλακίζει, ζητάει να σας χώσουν στη φυλακή. Όλους, ακόμα και το δεκαεξάχρονο που πέταξε ένα νεράντζι τον Δεκέμβρη και ζωγράφισε στη σχολική του τσάντα ένα αλφάδι γιατί ήταν της μόδας. 

6. Η εξουσία κάνει τη χάρη στον κόσμο, και σας γαμάει τη μάνα. Εύκολα, βίαια, αποτελεσματικά. Τέρμα οι ελεύθεροι χώροι, τέρμα το άσυλο, τέρμα οι κουκούλες, τέρμα οι τοπικές πρωτοβουλίες, οι ανεξάρτητες οργανώσεις, οι πυρήνες αντίστασης, τα πάντα. Καταστολή όπως δεν την φανταστήκατε ποτέ. 

7. Η αριστερά δεν υπάρχει για να σας σώσει, γιατί ήταν κι αυτή στόχος, τα έκανε θάλασσα στο εσωτερικό της και επιπλέον δεν την στηρίξατε όταν σας είχε ανάγκη, προτιμώντας να το παίξετε υπεράνω παντογνώστες της άμεσης δημοκρατίας που μόλις πήρε τον πούλο. 

8. Με γεια τη χούντα. 

Προφανώς δεν βλέπετε τηλεόραση, ή δεν δίνετε και πολλή σημασία. Κακώς. Γιατί σήμερα η “γραμμή” που υπήρχε έλεγε και ξανάλεγε ότι πιθανόν οι τρομοκράτες να στρατολόγησαν κόσμο του αντιεξουσιαστικού χώρου από τα επεισόδια του Δεκέμβρη. Τι είπατε; Ότι είναι ψέμα; Χαίρω πολύ. Πόσοι άλλοι το γνωρίζουν αυτό όμως; Αντί να πετάτε θεωρίες λοιπόν, πάρτε επιτέλους χαμπάρι ότι κάποιοι σας έχουν ζωγραφίσει έναν μεγάλο στόχο στο στήθος και αυτή τη στιγμή γεμίζουν την καραμπίνα. Και μη μου πείτε ότι θα σας κλάσουν τα αρχίδια. Απομονωμένοι από την συντηρητικοποιημένη κοινωνία και διασπασμένοι ακόμα και μεταξύ σας, δεν αποτελείτε καν πρόκληση. 

Χάρηκα που σας γνώρισα και κρίμα γιατί κατά βάθος είσαστε καλά παιδιά.

 

Υ.Γ.1: το ΚΚΕ το αφήνω προς το παρόν απ’ έξω, καθώς η ηγεσία του φροντίζει να τηρεί αποστάσεις για να μην προκαλέσει την οργή του κατεστημένου και των τηλεχαφιέδων του. Σύντομα όμως, η καμπάνα θα χτυπήσει και γι’ αυτούς. Με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν έχει νόημα να ασχοληθώ, καθώς βρίσκεται εγκλωβισμένη σε χρονοκάψουλα που θα ξανανοίξει όταν κερδίσουν την αυτοδυναμία στις βουλευτικές εκλογές (δηλαδή ποτέ). Μεγάλο μέρος από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ όμως το συμπεριλαμβάνω στο εν δυνάμει ακροατήριο του παραπάνω κινδυνολογικού μανιφέστου. 

Υ.Γ.2: Επαναλαμβάνω, εγώ σε δύο μήνες το πολύ θα την έχω κοπανήσει από αυτό το μπουρδέλο. Ελπίζω να προλάβω δηλαδή, πριν χτυπήσει η καμπάνα και για μένα…

Ευρωκάλτσες 2009 (μέρος 3ο): Ο Θρίαμβος της Θέλησης

Όπως είχα γράψει και στο πρώτο μέρος αυτού του αφιερώματος, οι εκλογικές επιδόσεις των κομμάτων αντιστοιχούν στο ορατό φάσμα του πολιτικού μας συστήματος. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος θα ασχοληθούμε λοιπόν με τα αόρατα και σιωπηλά άκρα. Εκεί που βρίσκονται οι αληθινοί νικητές και ηττημένοι των φετινών ευρωεκλογών.

 

Αποχή: Πωλείται ελέφαντας για τυφλούς

Ανακηρύχθηκε από όλους θριαμβευτής των εκλογών και πρώτο κόμμα, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο εμφανίζεται. Με σχεδόν δέκα εκατομμύρια ψηφοφόρους εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους, είναι απολύτως βέβαιο ότι σε μια χώρα που ο ντόπιος και εισαγόμενος πληθυσμός της δεν ξεπερνάει τα εντεκάμιση εκατομμύρια, κάπου έχει γίνει λάθος. Πολλοί από τους ψηφοφόρους έχουν πεθάνει και παραμένουν στα δημοτολόγια, άλλοι έχουν φύγει μετανάστες, κάποιοι είναι φυλακισμένοι κι έχουν στερηθεί τα εκλογικά τους δικαιώματα. Ιδέα δεν έχω λοιπόν σε τι ποσοστό ανέρχεται ακριβώς η πραγματική αποχή, σίγουρα όχι πάντως στο 48% που της αποδίδουν τα μέσα. Γύρω στο 30-35% μάλλον, αλλά αυτό βασίζεται σε προσωπική εκτίμηση. Και πάλι όμως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αποχή υπήρξε πρωτοφανής και έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος. Ανεβάζοντας τα ποσοστά των κομμάτων πολύ πιο ψηλά από τα ποσοστά που αντιστοιχούν στην πραγματική τους επιρροή και – κυρίως – εκτονώνοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε έναν ανώδυνο και βουβό τρόπο διαμαρτυρίας.

Η αποχή προωθήθηκε όσο τίποτα άλλο από το κατεστημένο των μέσων μαζικής εξημέρωσης, τα οποία δεν έχαναν ευκαιρία να ισοπεδώνουν τους πάντες και τα πάντα με δημαγωγίες του στυλ “όλοι ίδιοι είναι” και “ο κόσμος σιχάθηκε το πολιτικό σύστημα”. Κάποιοι από εμάς προσπαθήσαμε να αναχαιτίσουμε το τσουνάμι της αποχής με διαδικτυακές καμπάνιες που προέτρεπαν τον κόσμο “να χάσει ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους”. Η μάχη ήταν άνιση όμως. Για κάθε έναν που πείθαμε να μην αφήσει τους καρχαρίες να κάνουν πάρτι, αρκούσε μια ατάκα του Λαζόπουλου για να στείλει στις παραλίες εκατό.

Ευρωκάλτσες 2009 (μέρος 2ο): Εμπρός της Γης οι πικραμένοι

Η επικών διαστάσεων αποτίμηση του αποτελέσματος των φετινών ευρωεκλογών συνεχίζεται. Μην χάσετε το τρίτο και τελευταίο μέρος. Απαραίτητη η γονική συναίνεση…

ΣΥ.ΡΙΖ.Α: Μουλάρι ο Αστραχάν…

4,70%, 240.898 ψήφοι, 1 έδρα (βουλευτικές 2007: 5,04%, 361.101 ψήφοι / ευρωεκλογές 2004: 4,16%, 254.447 ψήφοι, 1 έδρα)

Μουλάρι, επειδή τα γονίδια του έχουν ετερόκλητη προέλευση και η όψη του καλλιεργεί αμφιβολίες σε πολλούς ως προς την ιδεολογική της καθαρότητα. Μουλάρι, επειδή διακατέχεται από μεγάλο πείσμα να αψηφίσει το πολιτικό κόστος των επιλογών του, καθώς και να παραδεχθεί τα στρατηγικά λάθη του. Μουλάρι, επειδή φορτώνει στην πλάτη του τα υπερβολικά βάρη ενός πολυπληθούς και επιδεικτικά ακηδεμόνευτου κοινωνικού κινήματος, το οποίο αρέσκεται να πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει τους στόχους του χωρίς θεσμική εκπροσώπηση σε όργανα της αστικής δημοκρατίας. Μουλάρι, επειδή στον ιππόδρομο της δημόσιας πολιτικής αντιπαράθεσης είναι ανήμπορο να συναγωνιστεί πανίσχυρους και πάμπλουτους κομματικούς μηχανισμούς που επιστρατεύουν ντοπαρισμένα άλογα. Μουλάρι, επειδή όσο και να φαίνεται μικρό και ακίνδυνο, άμα του τραβήξεις την ουρά κλωτσάει…

Ευρωκάλτσες 2009 (μέρος 1ο): Συνήθεις Ύποπτοι

Ο ελληνικός λαός ψήφισε. Ο ελληνικός λαός απείχε. Ο ελληνικός λαός τιμώρησε. Ο ελληνικός λαός τιμωρήθηκε. Για τους μετανάστες και τους πάσης φύσεως εξεγερμένους, ούτε να το συζητάμε καλύτερα. Ο ελληνικός λαός τους πήρε και τους σήκωσε…

Πρόλογος

Έχοντας συμμετάσχει ενεργά σε μία άνιση μάχη κατά της αποχής και μία άτυπη, οικειοθελή και ανιδιοτελή καμπάνια υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, νιώθω πως οφείλω να τοποθετηθώ ανοιχτά και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης. Αν και κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη η ανάλυση ενός ανθρώπου που έπεσε τόσο τραγικά έξω στις προβλέψεις του, είναι κάτι που εσείς και μόνο μπορείτε να κρίνετε και να σχολιάσετε. Επειδή το κείμενο μου βγαίνει μεγάλο, θα το δημοσιεύσω σε συνέχειες, ξεκινώντας από την εκτίμηση μου για κάθε κόμμα ξεχωριστά και καταλήγοντας στους αληθινούς νικητές και ηττημένους των φετινών ευρωεκλογών. Οι οποίοι δεν είναι ούτε τα κόμματα, αλλά ούτε και η αποχή.

Εισαγωγή: Νούμερα και φυσικά φαινόμενα

Σύμφωνα με τη φυσική, το ορατό φάσμα αποτελεί μόνο ένα μικρό τμήμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, η οποία συμπεριλαμβάνει τόσο το υπεριώδες όσο και το υπέρυθρο μήκος κύματος. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα εκλογικά αποτελέσματα. Τα ποσοστά των κομμάτων που συμμετέχουν στη διαδικασία είναι μόνο ένα κομμάτι από το σύνολο της πολιτικής ζωής της χώρας, η οποία εκτείνεται σε αόρατα και ενίοτε σιωπηλά άκρα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το ορατό φάσμα:

Πουτάνα κάλπη

Κυριακή 7 Ιουνίου. Σέρνεσαι πρωινιάτικα στο εκλογικό κέντρο, σε κακό χάλι γιατί το προηγούμενο βράδυ ξενύχτησες. Κι ας απαγορεύεται υποτίθεται να πιεις για να μην κάνεις καμιά μαλακία μέσα στο παραβάν… Φτάνει λοιπόν η σειρά σου, χώνεσαι πίσω από τον χρωματιστό μπερντέ της δημοκρατίας, ρίχνεις το μαγικό χαρτάκι στο κουτί με τη χαραμάδα, την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια για παραλία, ρίχνεις μια καλή βουτιά και – αφού χτυπήσεις μια καλαμαράκια, μία χωριάτικη και δύο καραφάκια – παραγγέλνεις έναν περιποιημένο φραπέ και αράζεις στην ακροθαλασσιά να χαζέψεις το ηλιοβασίλεμα. Και περιμένεις. Το πρώτο exit poll. Το πρώτο εμβριθές σχόλιο των τηλεμαϊντανών. Τα πρώτα πλάνα έξω από τα γραφεία των μεγάλων κομμάτων. Τους πρώτους πανηγυρισμούς. Σηκώνεσαι, τινάζεις την άμμο από πάνω σου, παίρνεις από το κοντινότερο ψυγείο μια παγωμένη μπύρα και πιάνεις στασίδι μπροστά σε μια οθόνη. Από αυτές τις μεγάλες, που συνήθως παίζουν μόνο ποδόσφαιρο…

Αν όλα έχουν πάει καλά, λίγο πριν τις έντεκα αρχίζει το γλέντι.

Η πρώτη διάψευση των exit polls, τα οποία θα έχουν ήδη διαψεύσει τις δημοσκοπήσεις. Η πρώτη παγωμάρα στο στούντιο. Η πρώτη διορθωτική εκτίμηση του αποτελέσματος από τους ειδικούς. Τι σόι ειδικοί ήταν κι έπεσαν τόσο πολύ έξω στα εκατοντάδες γκάλοπ που έκαναν αναρωτιέσαι. Παλεύουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, μιλώντας για πρωτοφανή ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού, αδιευκρίνιστη ψήφο και άλλες μπούρδες. Κανείς δεν παραδέχεται φυσικά ότι τα πήρε για να επηρεάσει την ψήφο των πολιτών. Οι πανελίστες κουνάνε το κεφάλι τους πάνω-κάτω για να δείξουν ότι καταλαβαίνουν τι παίζεται. Κάπου εκεί αρχίζει και γίνεται αστείο.

Ανοίγεις άλλη μια μπύρα και την ρουφάς προσέχοντας να μην πνιγείς ακούγοντας την πρώτη μπαρούφα για τιμωρία του δικομματισμού μέσα από την απρόσμενη και ανεξήγητη άνοδο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αρχίζεις να προσέχεις τις λεπτομέρειες, λες και παίζεις μαζί τους πόκερ. Ο υπουργός ιδρώνει κάτω από τα φώτα και ψελλίζει κάτι για “μήνυμα που ελήφθη”, η στελεχάρα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παλεύει να διατηρήσει το πλαστικό χαμόγελο της εξουσίας και παριστάνει ότι ανήκει στη μεριά των νικητών, ο ακριβοπληρωμένος δημοσιογράφος σουφρώνει τα χείλια και ξεκινάει να ειρωνεύεται τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγα λεπτά έγλειφε. Και τα αποτελέσματα συνεχίζουν να έρχονται, το ένα πιο σκληρό από το άλλο. Κατραπακιές, ροχάλες και γιουχαΐσματα  από τους “ηλίθιους”, που αντί να ακούσουν τα αυτόκλητα και αλαζονικά αφεντικά τους και να πάνε για μπάνιο, προτίμησαν να τιμωρήσουν δημόσια και ανελέητα όλους όσους τους φέρονταν τόσο καιρό λες και ήταν πραγματικά ηλίθιοι. “Λαϊκή ετυμηγορία” δεν θέλατε; Πάρτε την να μη σας τη χρωστάμε…

Βαριέσαι να περιμένεις το τελικό αποτέλεσμα. Προς το παρόν, σου αρκεί που δεν ήταν αυτό που θα ήθελαν εκείνοι. Τους αφήνεις να τσακώνονται για σκάνδαλα που έχουν ήδη παραγραφεί, τελειώνεις τη μπύρα σου και βουτάς ξανά στη θάλασσα. Χαζεύεις το φεγγάρι. “Πουτάνα κάλπη” μονολογείς χαμηλόφωνα. Και χαμογελάς.

Αύριο, πάλι οι ίδιοι αλήτες θα είναι στην κυβέρνηση και πάλι οι ίδιοι απατεώνες θα περιμένουν να έρθει ξανά η σειρά τους να κυβερνήσουν. Με μία διαφορά: θα είναι τρομοκρατημένοι, γιατί θα ξέρουν ότι το πουλάκι της αυτοδυναμίας στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα έχει πετάξει μακριά. Χάρη σε σένα, σε μένα και όλους όσους δεν μάσησαν από την φτηνή και χυδαία προπαγάνδα τους. Χάρη σε όλους εμάς που δεν πέσαμε στην παγίδα των ανέξοδων λεονταρισμών του συμβιβασμένου προαγωγού των εργαζομένων, που δεν εμπιστευτήκαμε κάποιον ανύπαρκτο που έγινε διάσημος ανταλλάσσοντας περιττώματα με μια καρκινοπαθή σε μεσημεριανάδικα, που δεν ασχοληθήκαμε καν με τον γελοίο πατριδέμπορα και την ελεημοσύνη του, ούτε με τα θλιμμένα ορφανά του έκπτωτου νεοφιλελευθερισμού. Χάρη σε όλους εμάς που δεν ακούσαμε τα παρακάλια του Λαζόπουλου και του Τράγκα να απέχουμε, κι επιλέξαμε να στηρίξουμε τη μόνη παράταξη που αντιπολιτεύτηκε σοβαρά και αποτελεσματικά όλο αυτό το ανεκδιήγητο τσίρκο. Τη μόνη παράταξη που ενόχλησε το κατεστημένο σε βαθμό που εξαπέλυσε εναντίον της την πιο λυσσασμένη και βρώμικη επίθεση σε πολιτικό χώρο από τότε που έπεσε η χούντα.

Χάρη σε όλους εμάς που θα έχουμε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι απλά επειδή δεν είχαμε καλύτερη επιλογή, ούτε επειδή πέσαμε θύματα ενός lifestyle που ποτέ δεν υπήρξε. Αλλά επειδή πιστέψαμε ότι όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι, υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται με πράξεις κι όχι μόνο με λόγια, υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να συγκρουστούν και να υποστούν το πολιτικό κόστος για να υπερασπιστούν το περιβάλλον, την παιδεία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργατικών κινημάτων, υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται να προσφέρουν σύγχρονες λύσεις σε σύγχρονα προβλήματα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται τον ανοιχτό διάλογο, και που όσο και να τους πετάς λάσπη δεν κολλάει επάνω τους γιατί έχουν ήθος και όραμα. Όπως ο μακαρίτης ο Μιχάλης, που έφυγε χωρίς να προλάβει να δει την ενωμένη και ριζοσπαστική αριστερά να κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα προς την ενηλικίωση.

Πουτάνα κάλπη, κι εσύ και οι εκπλήξεις σου… Το θέμα είναι αν θα το μουρμουρίσουμε εμείς που θα έχουμε δει την προπαγάνδα ενός σάπιου καθεστώτος να κερδίζει την παρτίδα για άλλη μια φορά, ή εκείνοι που επιτέλους θα έχουν καταλάβει ότι σ‘ αυτή τη ζωή υπάρχουν και κάποια γαμημένα όρια.

Άντε και καλό βόλι.

Disclaimer: Το παραπάνω κείμενο εκφράζει την προσωπική μου πολιτική στάση και κανενός άλλου. Δεν είμαι οργανωμένος οπαδός ή στέλεχος κάποιου κόμματος κι ούτε σκοπεύω να γίνω. Η δε διαδικτυακή καμπάνια κατά της αποχής στην οποία συμμετείχα ενεργά, αποσκοπούσε στο να ενθαρρύνει τον κόσμο να αποδοκιμάσει έμπρακτα και ουσιαστικά το δικομματικό σύστημα, και όχι στο να παρασύρει οποιονδήποτε να ασπαστεί τις δικές μου επιλογές.

 

Υ.Γ. Και μία πρόβλεψη του αποτελέσματος, έτσι για να δούμε ποιος θα κεράσει τις μπύρες το βράδυ της Κυριακής:

ΝΔ     31,80% 

ΠΑΣΟΚ     35,20%
ΣΥΡΙΖΑ     8,60% 

ΚΚΕ     7,80% 

Ο-Π     5,10% 

ΛΑΟΣ     4,90% 

Λοιπά κόμματα     6,60%
Επίπεδο αποχής    29,50% 

Κατσικάκι στη γάστρα

 

Κατσικάκια αγέρωχα, ατίθασα και καλοφάγωτα

 

Αποτελεί εξαιρετικά διαδεδομένο στερεότυπο το να αναφέρεται κανείς σε πρόβατα προκειμένου να κατακρίνει κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα και συμπεριφορές. Αναλόγως με τη θέση του παρατηρητή, πρόβατο μπορεί να είναι σχεδόν ο καθένας μας. Πρόβατα όσοι δηλώνουν πατριώτες, πρόβατα όσοι πιστεύουν σε θρησκείες, πρόβατα όσοι βλέπουν τηλεόραση, πρόβατα όσοι πηγαίνουν στο γήπεδο, πρόβατα όσοι ψωνίζουν άχρηστα πράγματα, πρόβατα όσοι χρωστάνε στις τράπεζες, πρόβατα όσοι σκύβουν το κεφάλι στους εργοδότες τους, πρόβατα όσοι κουνάνε σημαιούλες σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, πρόβατα όσοι προτιμούν να αράζουν στις καφετέριες, πρόβατα όσοι τηρούν τους νόμους, πρόβατα όσοι φοβούνται κατασκευασμένους εχθρούς, πρόβατα όσοι πηγαίνουν να ψηφίσουν, πρόβατα όσοι δεν επαναστατούν σε καθημερινή βάση. Μιλάμε για κοπάδι, όχι αστεία…

Και με τα κατσίκια τι γίνεται; Γιατί βρίσκονται στο απυρόβλητο; Γιατί δεν χρησιμοποιούνται ως παράδειγμα ποτέ κι από κανέναν; Δεν είναι λίγο άδικο αυτό;

Αν πιάσουμε την χριστιανική παράδοση, θα δούμε ότι παρομοιάζει τον καλό χριστιανό με αμνό, ενώ για τον ρόλο του διαβόλου έχει επιλέξει τη μορφή ενός τράγου. Καθόλου τυχαίο δεν είναι αυτό φυσικά. Πέρα από την επιθυμία της εκκλησίας να εξαφανιστούν από προσώπου γης τα τελευταία κατάλοιπα της διονυσιακής λατρείας, ο συμβολισμός είναι ξεκάθαρος. Το πρόβατο είναι πράο, πειθήνιο, υπάκουο κι εύκολο να χειραγωγηθεί σε μαζική κλίμακα. Βόσκει στην πεδιάδα, σέβεται το τσοπανόσκυλο, βελάζει τρομαγμένο όταν βλέπει λύκο και δεν χρειάζεται καν να του φορέσεις κουδούνια για να το εντοπίσεις. Το ποίμνιο ακούει τη φλογέρα του τσοπάνη και μένει ήρεμο, κι όταν οδηγείται στη σφαγή δεν δείχνει καμία διάθεση ή ικανότητα να αντιδράσει.

Ενώ με τα κατσίκια υπάρχει πρόβλημα. Σκορπίζουν παντού και βόσκουν ό,τι εκείνα επιλέγουν, σκαρφαλώνουν σε απόκρημνα βράχια όπου κανένας τσέλιγκας δεν μπορεί να τα πλησιάσει, χλευάζουν την εξουσία του τσοπανόσκυλου κι ενίοτε δεν διστάζουν να το κουτουλήσουν, δεν μασάνε έτσι και τους την πέσει λύκος, έχουν διαφορετικά χρώματα για να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, προσπαθούν να βγάλουν από πάνω τους τα κουδούνια που τους φοράνε, σνομπάρουν το μαντρί και αδιαφορούν στον ήχο της φλογέρας. Αντιδραστικά, σκληροτράχηλα και ανεξάρτητα, τα κατσίκια πρέπει να νιώθουν οίκτο βλέποντας τον τρόπο που συμπεριφέρονται τα γεμάτα περιττό λίπος και φόβο πρόβατα. Και σιγά μην τα θεωρούν αδέλφια τους…

Και όταν τελικά κάποιος καταφέρει και τα σφάξει (χωρίς να συναντήσει ιδιαίτερη δυσκολία συνήθως), τα ψήνει στη γάστρα για να ανακαλύψει ότι τα κατσικάκια είναι πιο νόστιμα και πιο εύπεπτα από τα αρνάκια. Όσο για τις γίδες, κάνουν πολύ ωραία σούπα για ξενύχτηδες. Τα δε κέρατα των τράγων στολίζουν τα τζάκια στα σαλόνια των κτηνοτρόφων, σαν τρόπαια που τους θυμίζουν ότι τα καλύτερα θύματα είναι αυτά που νομίζουν πως είναι ελεύθερα επειδή δεν αναγνωρίζουν καμία εξουσία.

Χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους (updated)

Το κείμενο που ακολουθεί έχει στόχο να αντικρούσει 10 από τα πλέον δημοφιλή επιχειρήματα υπέρ της αποχής από την εκλογική διαδικασία. Θεωρώντας ότι στις 7 Ιουνίου διακυβεύεται ένα μεγάλο στοίχημα, σας παροτρύνω να το αναδημοσιεύσετε ελεύθερα, όπως και να αναρτήσετε το σχετικό banner (αντιγράφοντας τον κώδικα που το συνοδεύει). Θα σας παρακαλούσα μόνο να μην αλλοιώσετε το περιεχόμενο και να μην ξεχάσετε να αναφέρετε την πηγή. Καλό βόλι.

 

<a href="http://nefelikas.wordpress.com/2009/05/25/to-vote-or-not-to-vote/" title="sharks banner small by nefelikas, on Flickr"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3415/3561295554_27431473f8_o.jpg" width="150" height="283" alt="sharks banner small" /></a>

Update (25/5/09, 19:13)

Μόλις διόρθωσα τον κώδικα του banner, καθώς η προηγούμενη εκδοχή του οδηγούσε στο flickr κι όχι στο άρθρο. Αν έχετε ήδη αναρτήσει το banner και δεν σας κάνει κόπο, διορθώστε το κι εσείς. Ευχαριστώ όλες και όλους για την αναδημοσίευση.

Update no 2 (27/5/09, 16:50)

Παρέλειψα να αναφέρω ότι το σύνθημα “χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους” το δανείστηκα από τη διαδικτυακή φίλη Κόκκινο Μπαλόνι. Της ζητώ συγγνώμη που αρκέστηκα να το αναφέρω στα σχόλια και επανορθώνω. 

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

 

1.  Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες. Ας μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι. Ας περιμένουμε παθητικά το επόμενο σκάνδαλο, το επόμενο ξεπούλημα, το επόμενο θύμα. Κι ας αρκεστούμε στο να γκρινιάζουμε μεταξύ μας, κατηγορώντας όλους τους άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ.

2.  Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκτός κι αν σκοπεύεις να επιλέξεις ένα από τα δύο κόμματα που παραδοσιακά εναλλάσσονται στην εξουσία. Αντιθέτως, η αποχή συντηρεί τις μέχρι τώρα ισορροπίες και ευνοεί τις παρατάξεις που έχουν χτίσει τη δύναμη τους στην πελατειακή λογική και την οπαδική νοοτροπία. Αν θέλεις λοιπόν να δεις τον δικομματισμό να θριαμβεύει για άλλη μια φορά, πήγαινε για μπάνιο. Διαφορετικά, κάνε την παρουσία σου αισθητή με την ψήφο σου και άλλαξε το πολιτικό τοπίο. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3.  Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Μπες στον κόπο να ψάξεις τις θέσεις τους αναλυτικά, ιδίως αυτές που αναφέρονται σε θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να επιλέξεις να ανήκεις κάπου, ούτε ότι θα πρέπει να εμπιστευτείς τα πάντα σε πρόσωπα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Και φυσικά, έχεις κάθε δικαίωμα να το απορρίψεις στις επόμενες εκλογές και να προτιμήσεις κάποιο άλλο.

4.  Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Ή μήπως αν κάποιος πάει και ψηφίσει γίνεται αυτομάτως κομματικό στρατιωτάκι και του απαγορεύεται να στηρίζει δραστηριότητες που δεν εγκρίνει η ηγεσία της παράταξης του; Αυτά είναι αστεία πράγματα, όπως αστείο είναι και να νομίζει κανείς ότι όλες οι πορείες, όλες οι συνελεύσεις και όλες οι συλλογικές διεκδικήσεις μαζί μπορούν να υποκαταστήσουν το δημοκρατικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.  

5.  Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να προβεί σε αποτελεσματικές κοινωνικές δράσεις. Χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα μέσα και στα θεσμικά όργανα. Και χωρίς πιθανότητα να παρέμβει στο εσωτερικό των πολιτικών παρατάξεων για να αλλάξει τις δομές και τη νοοτροπία τους. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6.  Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Ωραία, και πώς ακριβώς θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην ουτοπία της αμεσοδημοκρατίας; Με επανάσταση; Ας είμαστε σοβαροί… Μέχρι να το επιτρέψουν οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις θα είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε σε εκδοχές του σημερινού μοντέλου. Με εκπροσώπους που – σε έναν ιδανικό κόσμο – θα έχουν τις ικανότητες και το ήθος να διαχειριστούν περίπλοκα ζητήματα που καμία μαζική συνέλευση δεν μπορεί να λύσει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την κλίμακα για την οποία συζητάμε. Η Ελλάδα έχει κάπου έντεκα εκατομμύρια πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μισό δισεκατομμύριο. Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7.  Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8.  Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Το χειρότερο όμως είναι ότι άθελα σου ενισχύεις όλα τα κόμματα που βρίσκονται στον ιδεολογικό αντίποδα όσων πιστεύεις. Αν θέλεις μια καλύτερη και ενωμένη αριστερά λοιπόν, δεν έχεις παρά να ψηφίσεις το κομμάτι που θεωρείς περισσότερο υγιές και να βοηθήσεις να αναδειχτούν τα πρόσωπα που εμπιστεύεσαι περισσότερο. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9.  Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”. Οι στυλοβάτες της διαπλοκής γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε χαμένη ψήφος συντηρεί τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα τους κάνεις τη χάρη;

10.  Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας. 

 

 

Ε, αφού το λέει κι η Αυριανή...

ΔΓ/ΔΑ (παραπολιτικό μονόπρακτο)

Μπάμπης: Τι πάει να πει ΔΓ/ΔΑ ρε μαλάκα;

Αλέκος: “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”. Στ’ αρχίδια μου κοινώς.

Μπάμπης: Ή απλά “είμαι τόσο στόκος που δεν κατάλαβα το ερώτημα”.

Αλέκος: Ή απλά “απέχω γιατί είμαι πιο έξυπνος από τους άλλους και δεν κάθομαι να απαντάω σε γκάλοπ”.

Μπάμπης: Όχι ρε, αυτό δεν παίζει – υπάρχει ειδική κατηγορία για όλους αυτούς.

Αλέκος: Ναι, λέγεται “θα πάρω το κουβαδάκι μου και θα πάω σε άλλη παραλία”.

Μπάμπης: “Κι όταν επιστρέψω και μάθω τι ψήφισαν οι υπόλοιποι θα γκρινιάξω γιατί είναι όλοι τους μαλάκες”.

Αλέκος: Κλαψομούνηδες όλου του κόσμου ενωθείτε. Μου θυμίζει κάτι τύπους που δεν τολμάνε να την πέσουν σε γκόμενα και μετά τη βγάζουν σκάρτη γιατί τους έκλασε.

Μπάμπης: Ρε την παλιολεσβία…

Αλέκος: Αυτή γαμιέται τουλάχιστον ρε μαλάκα. Μπορεί να γαμιέται με τον λάθος άνθρωπο, αλλά γαμιέται. Ενώ ο ΔΓ/ΔΑ το πολύ-πολύ να φάει την πίπα που επέλεξαν κάποιοι άλλοι γι’ αυτόν.

Μπάμπης: Ούτε καν, έχει επιλέξει το δρόμο της αρετής. Είπαμε, “ΔΓ/ΔΑ: Δεν γαμώ / δεν αυνανίζομαι”.

Αλέκος: Γαμάτο! Αλλά το “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ” είναι ακόμα πιο γαμάτο εδώ που τα λέμε.

Μπάμπης: Ποιον θα πας να ψηφίσεις ρε καραγκιόζη; “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”.

Αλέκος: Ποιος είναι ο καταλληλότερος να έρθει να στον φορέσει; “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”.

Μπάμπης: Τι γνώμη έχεις για την καριόλα την Ευρωπαϊκή Ένωση; “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”.

Αλέκος: Βάζεις τζατζίκι στο σουβλάκι σου; “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”.

Μπάμπης: Μας έσκασες ρε πούστη! Αφού δεν ξέρεις τι σου γίνεται, γιατί μας ζαλίζεις τον έρωτα;

Αλέκος: “Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ”.

Μπάμπης: Θεός ο τύπος. Την τύφλα του μιλάμε…

Αλέκος: Ναι ρε μαλάκα, όχι σαν κι εμάς που έχουμε έτοιμες απαντήσεις για όλα.

Μπάμπης: Ξερόλες με άποψη, όχι αστεία.

Αλέκος: Πολιτικοποιημένα άτομα, συνειδητοποιημένοι ενεργοί πολίτες. Σε όλα συμμετέχουμε.

Μπάμπης: Κράζοντας…

Αλέκος: Ασκώντας καλόπιστη κι εποικοδομητική κριτική ρε μαλάκα, τι λες τώρα;

Μπάμπης: Ναι, αλλά κατά βάθος ξύνοντας τα παπάρια μας.

Αλέκος: Και τι άλλο θέλεις να κάνουμε; Να κατεβαίνουμε σε πορείες πέντε φορές την εβδομάδα; Ή να ξενυχτάμε σε συνελεύσεις που απαγγέλονται τσιτάτα της Ρόζας Λούξεμπουργκ;

Μπάμπης: Όχι ρε. Αυτά ξεπεράστηκαν. Είναι για κάτι γραφικούς που νομίζουν ότι ο Δεκέμβρης συνεχίζεται.

Αλέκος: Ναι, έξω σκάει ο τζίτζικας και τα άτομα φοράνε ακόμα κασκόλ και μάλλινους σκούφους. Πυροβολημένοι.

Μπάμπης: Η επανάσταση του φαντασιακού και παπάρια μάντολες. Μετά έχει άδικο ο άλλος που σηκώνεται και πάει για μπάνιο.

Αλέκος: Έλα μωρέ με τους μαλάκες, αφού και να πάνε να ψηφίσουν θα ρίξουν Οικολόγους Πράσινους επειδή το είπε ο Πρετεντέρης κι ο Παπαχελάς ότι θα ανέβουν οι μετοχές τους.

Μπάμπης: Ψήφος διαμαρτυρίας σου λέει μετά… Εναντίον ποιανού διαμαρτύρεσαι ρε κακομοίρη;

Αλέκος: Εναντίον του πολιτικού συστήματος – γενικώς. Εναντίον του κατεστημένου.

Μπάμπης: Το γεγονός ότι θα έχεις ψηφίσει κάτι τύπους που δεν έχουν συγκρουστεί με το κατεστημένο ούτε για να προστατέψουν μισή αρκούδα είναι άσχετο.

Αλέκος: Ναι, αλλά αυτοί δεν είναι αλήτες που σπάνε βιτρίνες καταστηματαρχώνε και πετάνε μολότοφ στους μπάτσοι.

Μπάμπης: Γιατί, μήπως είναι οι άλλοι;

Αλέκος: Δεν γνωρίζω / δεν απαντώ.

Μπάμπης: Δε μας χέζεις τότε;

Αλέκος: Κι αν ψηφίζαμε Αλέκα; Όοοοχιιιι στον ευρωμουνόδρουμο!

Μπάμπης: Ψήφισε και Καρατζαφέρη αν θες, τα ίδια ακριβώς λέει και βάζει και ελληνική σημαία για φόντο.

Αλέκος: Θα ψηφίσω παπαγάλο με λογοδιάρροια. Πράσινο.

Μπάμπης: Ε, τότε καλά να πάθεις και με γεια την πούτσα.

Αλέκος: Ξεκόλλα ρε μαλάκα και πάμε για μπύρες, με τα πολιτικά θα ασχολούμαστε τώρα;

Μπάμπης: Δίκιο έχεις. Πού λες να πάμε;

Αλέκος: Δεν έχω ιδέα μεγάλε.