Σχεδόν τουρίστας

Που λέτε…

Εδώ στην Ολλανδία…

Δεν είναι και τόσο…

Άσχημα…

Τελικά.

Εσείς εκεί, τι λέει; Όλα καλά;

Εντάξει, τι να γράψω τώρα; Πέντε καρτ-ποστάλ και πολύ σας είναι. Στο κάτω-κάτω, μόλις αύριο κλείνω μήνα από τότε που έφυγα. Κι ακόμα είμαι στη φάση που παλεύω με τις μανιβέλες του ΙΚΕΑ…

Στο μεταξύ, έχουν συμβεί διάφορα (καλά και κακά), έχω ξεποδαριαστεί αλλά γουστάρω, βλέπω κανάλι με δέντρα και φεγγάρι στο βάθος την ώρα που γράφω (σημαντική βελτίωση), και γενικά ένα απροσδιόριστο συναίσθημα στα όρια του μεταφυσικού, μία περίεργη προσμονή που καθημερινά ανατρέπεται αλλά κάποιες φορές επιβεβαιώνεται κιόλας.

Μία άλλη ζωή με λίγα λόγια, μια καινούργια ζωή που τώρα μόλις ξεκινάει. Με τις ανασφάλειες της, τις αναποδιές της, τις εκπλήξεις της, τις απογοητεύσεις της και τις απολαύσεις της. Ουσιαστικά, τώρα είναι που αρχίζει το στάδιο προσαρμογής. Πιο πριν ήμουν σχεδόν τουρίστας…

Πράγμα που σημαίνει ότι είναι απίστευτα νωρίς ακόμα για να βγάλω συμπεράσματα. Είτε για το αν μου αρέσει καλύτερα εδώ είτε για το τι είναι τελικά αυτό το «εδώ» και τι ακριβώς μου επιφυλάσσει. Πού ήρθα;

Και πού χάθηκα; Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο προσανατολισμός ουδέποτε υπήρξε το φόρτε μου… Και μια και το φερε η κουβέντα, όχι, δεν έγινα «Ευρωπαίος» ακόμα, και μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να γίνω. Δεν θεωρώ ότι εσείς εκεί στην Ελλάδα είστε έτσι κι εγώ πρόλαβα κι έγινα αλλιώς και τώρα μπορώ να σας τη λέω. Και πριν σας την έλεγα. Δικαίως και αδίκως…

Βαρέθηκα όμως ρε παιδιά. Βαρέθηκα να γκρινιάζω, να παριστάνω τον κριτή των πάντων και να καταδικάζω τα κολλημένα μυαλά απ’ όπου κι αν προέρχονται. Κι έφυγα, ελπίζοντας ότι εκεί που πάω ίσως κάποια στιγμή βρω ανθρώπους να συνεννοηθώ και προϋποθέσεις για να συνεργαστώ έτσι όπως εγώ θέλω. Κι αυτή η τάση φυγής είναι κάτι που το έχετε νιώσει όλοι σας κάποια στιγμή στη ζωή σας. Ε, εγώ το έκανα. Αυτό είναι όλο. Ούτε είμαι πιο μάγκας που το τόλμησα, ούτε είμαι κότα που έφυγα. Απλά πήγα κάπου αλλού – και πού και πού σκοπεύω να επιστρέφω.

Προς το παρόν βάζω πλώρη για νέες περιπέτειες και υπόσχομαι να σας γράφω όποτε θα έχω χρόνο. Κι αν είσαστε καλά παιδιά, μπορεί μια μέρα να σας αποκαλύψω το πρόσωπο πίσω από το λογότυπο του Έλικα…

Αντίο κι ευχαριστώ για τα σχόλια

Αυτό ήταν λοιπόν. Σε λίγες ώρες την κοπανάω. Για όσο πάρει και όπου καταλήξει. Αρχικά για Ολλανδία πάντως. Για τρία χρόνια και βλέπουμε…

Όπως καταλαβαίνετε, είχα πολλές εκκρεμότητες να προλάβω πριν φύγω. Οπότε το blog πήρε τον πούλο. Χαλαρά. Κι ας είχε εκλογές και τα ρέστα. Γαμώτο, κάθε φορά που δε μου περισσεύει χρόνος, γίνεται της πουτάνας κι εγώ το χάνω. Αν και για να σας πω την αλήθεια, έχω ήδη αποστασιοποιηθεί από το σοσιαλιστικό όραμα που πλανάται πάνω από τη χώρα και μου είναι παγερά αδιάφορο το πώς ακριβώς θα καταφέρει η Ντόρα να καθήσει στο θρόνο του θρήνου. Έχω ήδη φύγει. Και ναι μεν εξακολουθεί να με νοιάζει τι παίζεται και γιατί, αλλά έχω κι άλλες δουλειές να κάνω…

Δεν έχω ιδέα τι ακριβώς θα μου συμβεί εκεί που θα πάω. Δεν έχω ιδέα αν θα έχω όρεξη να γράφω κείμενα στο blog ή να τσαλαβουτάω σε διαδικτυακές συζητήσεις για να πω την αποψάρα μου. Μπορεί και ναι. Μπορεί και όχι. Θα δείξει. Πάντως, ούτε βάζω λουκέτο και άλλα δραματικά, ούτε υπόσχομαι τίποτα. Αν και όποτε, κάπου, κάπως, κάποτε θα τα ξαναπούμε. Του πούστη.

Λοιπόν, καλή η παρέα σας, αλλά έχω να πακετάρω κάλτσες.

Τα λέγαμε.

Ψήφο στην εξέλιξη!

Όχι, δεν είναι ακτινογραφία του εκλογικού σώματος

 

Βρέθηκε λέει στην Αιθιοπία ο σκελετός (ή κάτι παρόμοιο) από τον αρχαιότερο γνωστό συγγενή μας. Ένα δίποδο πιθηκοειδές, ύψους 1.20, βάρους 50 κιλών και ηλικίας 4.4 εκατομμυρίων ετών. Το οποίο περπατούσε λέει όρθιο αλλά δε μπορούσε να τρέξει και πολύ καλά γιατί είχε ένα μεγάλο δάχτυλο του ποδιού που ήταν σαν αντίχειρας και το βοηθούσε να πιάνεται καλύτερα απ’ τα κλαδιά των δέντρων. Για ουρά δεν διάβασα τίποτα…

Εντάξει, κάποιοι μπορεί βέβεια να απορρίπτουν όλες αυτές τις θεωρίες που στηρίζονται σε μακροχρόνια και επίπονη επιστημονική μελέτη, προκειμένου να υιοθετήσουν τις δοξασίες που διαδίδουν τύποι που πουλάνε λίμνες. Κάποιοι άλλοι πιθανόν να ισχυριστούν ότι αν ψάξει κανείς καλά στο πλούσιο ελληνικό υπέδαφος, θα ξεθάψει ένα ακόμα πιο αρχαίο πιθηκοειδές, περισσότερο άτριχο ίσως, πιο νταβραντισμένο και οπωσδήποτε χωρίς πόδια σαν της μαϊμούς και άλλες αηδίες. Και θα είναι και Ελληνόπουλο… Ελάχιστη σημασία έχει όμως η καταγωγή ενός σκελετού, ιδίως όταν μιλάμε για έναν πίθηκο που έζησε εκατομμύρια χρόνια πριν – χίλιες φορές περισότερα δηλαδή από τη συνολική ηλικία αυτού που με τόση έπαρση ονομάζουμε “ελληνικό πολιτισμό”.

Αυτός ο πίθηκος που δεν ήταν τελείως πίθηκος λοιπόν (αλλά ούτε ακριβώς και κάτι που να μπορεί να θεωρήσεις άνθρωπο), είχε την τύχη να εξελιχθεί. Σε ολοένα και πιο βελτιωμένες εκδοχές, μέχρι που έγινε Νεάντερταλ, Κρο-Μανιόν, Χόμο Έτσι και Χόμο Αλλιώς, ζωγράφισε σπηλιές, έφτιαξε ακόντια, έφτιαξε τσακμάκια, έγδαρε ό,τι βρήκε μπροστά του και άρχισε να μιλάει, να χτίζει και να γράφει.

Κάποια στιγμή έφτασε και να ψηφίζει.

Η ψήφος του πίθηκου που δεν ήταν πλέον πίθηκος δεν είχε να κάνει απλά με το ποιος θα είναι ο επόμενος αρχηγός της αγέλης, ούτε με το τι είδους νόμους θα θεσπίσει και πόσα παραπάνω βελανίδια δικαιούται να φάει. Η ψήφος του πρώην πίθηκου και νυν ανθρώπου είχε να κάνει με την εξέλιξη έναντι της στασιμότητας.

Εδώ περιπλέκονται βέβαια τα πράγματα, γιατί σύμφωνα με όλα το πολιτικά κόμματα και σχήματα που διεκδικούν την ψήφο μας (ή ακόμα και την αποχή μας), το δικό τους μοντέλο είναι το μόνο καλό που θέλει να πάει τη χώρα μπροστά, και όλα τα υπόλοιπα θα μας κάνουν να γυρίσουμε σύντομα πίσω στα δέντρα.

Πέρα από τα λόγια υπάρχουν όμως και τα έργα, και έργα δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα σχολεία, έργα είναι και οι αγώνες, οι κινητοποιήσεις, οι διεκδικήσεις που έφεραν αποτέλεσμα και εκείνες που δεν είχαν τελικά τη δύναμη να τα καταφέρουν. Ίσως γιατί οι πίθηκοι που πίστεψαν ότι αξίζει ή μπορεί να γίνει κάτι ήταν λιγότεροι απ’ όσους χρειάζονταν. Ίσως γιατί οι αντίπαλοι πίθηκοι ήταν πιο μεγαλόσωμοι και κρατούσαν μαγκούρες, ή ακόμα και γιατί οι πίθηκοι που αγωνίζονταν για να εξελιχθούν σε κάτι καλύτερο δεν είχαν ιδέα τι ακριβώς θα έπρεπε να είναι αυτό. Και τρώγονταν μεταξύ τους μέχρι να το βρουν. Αλλά τουλάχιστον το έψαχναν…

Ψηφίστε εξέλιξη λοιπόν. Για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, με άλλους συσχετισμούς, με άλλους μηχανισμούς και με άλλους στόχους. Ψηφίστε για μία κοινωνία ανθρώπων και όχι για άλλη μία επιδρομή πεινασμένων πιθήκων που φοράνε γραβάτες και ταγιεράκια.

Σκεφτείτε καλά πριν το ρίξετε, αλλά σκεφτείτε το ακόμα κι αν το ρίξατε ήδη ή έχετε αποφασίσει ότι δεν θα τους κάνετε τη χάρη να ρίξετε τίποτα (που τους την κάνετε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Σκεφτείτε τι σόι εξέλιξη ευαγγελίζεται ο κάθε πίθηκος που σας ζητάει να τον ψηφίσετε για να κάνει εσάς και τα παιδιά σας κάποτε ανθρώπους. Μοιάζει με άνθρωπο ο ίδιος; Φέρεται σαν άνθρωπος; Αισθάνεται σαν άνθρωπος; Ή μήπως είναι απλά ένας απολιθωμένος σκελετός που μας θυμίζει την ταπεινή όσο και ντροπιαστική καταγωγή μας; 

Αν μη τι άλλο, το χρωστάτε σ’ αυτόν τον πίθηκο που επί 4.4 εκατομμύρια χρόνια περίμενε υπομονετικά ότι τη μέρα που θα ξαναβγει στο φως θα έχει πια επικρατήσει η εξέλιξη. 

Episode IV: A New Hope

Disclaimer: Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει καμία απολύτως σχέση με εκλογές, κόμματα, σκάνδαλα και κρυφές δημοσκοπήσεις. Είτε ακόμα δεν έχετε αποφασίσει τι θα ψηφίσετε ή έχετε αποφασίσει αλλά δε νιώθετε και τόσο τρελά περήφανος/η ώστε να το διατυμπανίζετε, αυτό εδώ το post δεν μπορεί (ούτε θέλει) να σας βοηθήσει. 

Adagio: Stop Spreading the news

Κανονικά, ο ορίτζιναλ τίτλος του κειμένου που θα ανακοίνωνε ότι επιτέλους φεύγω από αυτή τη χώρα θα ήταν “start spreading the news” και θα παρέπεμπε στο τραγούδι που κάποτε έκανε διάσημο ο Φρανκ Σινάτρα. Ένα τραγούδι για μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται… 

Νέα Υόρκη μάγκες. Το μεγάλο μήλο. Αυτός ήταν ο αρχικός προορισμός, όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται. Όμως ο διάολος έσπασε το ποδάρι του, το χέρι του και μερικά παΐδια (ευτυχώς όμως αποδείχτηκε ότι φορούσε κράνος…) Και δεν έκατσε που λέτε η φάση, κι αντί να βρίσκομαι ήδη στην Ομπάμαλαντ, έμεινα μετέωρος κι εγκλωβισμένος στη Μάπαλαντ, να θέλω να γράψω ποστ με τίτλο “stop spreading the news” και ατάκες του τύπου “στοπ ρε πούστη μου, θα φάω άλλο ένα χρόνο στην Ελλάδα και δεν αντέχω άλλο, στοπ να κατέβω γιατί θα σαλτάρω γαμώ την αδικία μου”.

Κρατούσα όμως μέσα μου λίγη πίστη, ότι δε γίνεται, μια προσωρινή αναποδιά είναι και να δεις που μέχρι το Νοέμβριο θα έχει κλειδώσει η δουλειά και θα μπορέσω να πάω. Να πάμε για την ακρίβεια, αφού στο κάτω-κάτω η δουλειά που έπρεπε να κλειδώσει δεν ήταν δική μου. Εγώ ήμουν ακόμα στο ψάξιμο (πιο πολύ στο ξύσιμο δηλαδή, αλλά μια ματιά να δω τι παίζει την έριχνα πού και πού στο Google Earth). Και με είχε πάρει από κάτω που λέτε, κι εκνευριζόμουν με το παραμικρό γιατί δεν είχα το κουράγιο να κάθομαι να περιμένω ένα θαύμα βράζοντας στο ζουμί μου.

“Μα καλά ρε φίλε” θα αναρωτηθεί κάποιος. “Εσύ που μας το παίζεις αριστερά και πρόοδος θα σηκωνόσουν να πας στο άντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού; Στην καρδιά του τέρατος; Μας δουλεύεις;” Καθόλου, γιατί πέρα από τα όποια πολιτικά κολλήματα τρώω, θέλω να βρίσκομαι σε έναν τόπο όπου γίνονται πράγματα και δίνονται ευκαιρίες, θέλω να είμαι εκεί που ο κόσμος κινείται και αλλάζει, θέλω να δω, να γευτώ και να μυρίσω μιαν άλλη ζωή. Μπούχτισα στη μιζέρια και τη γκρίνια εδώ πέρα. Βαρέθηκα να κάνω το μαλάκα, να διοχετεύω την ενέργεια μου σε άκυρες φαντασιώσεις και να τρώω καθημερινά όλο αυτό το σκατό στη μάπα. Να πρέπει να γλείψω, να τσακωθώ, να λαδώσω και να μαχαιρώσω πισώπλατα για να κάνω τη δουλειά μου με άθλιες προϋποθέσεις και εξευτελιστικές αμοιβές. Και όχι, δε με νοιάζει αν θα βγει ο Γιωργάκης και θα κάνει αυτό το μπουρδέλο Σουηδία, δε με νοιάζει αν θα βγει ο Καρατζαφέρης και θα το κάνει Ουζμπεκιστάν, δε με νοιάζει αν θα βγει η Αλέκα και θα το κάνει Βόρεια Κορέα, δε με νοιάζει αν όσο καιρό θα λείπω θα γίνει η επανάσταση κι εγώ θα τη χάσω γιατί θα είμαι μακριά και θα τρέχω να παραδώσω εγκαίρως κάποιο project.

Εδώ και πολύ καιρό ήμουν (και παραμένω) αποφασισμένος ότι θέλω να φύγω. Με κάθε κόστος και παίρνοντας κάθε ρίσκο, για τουλάχιστον τρία χρόνια. Αρκεί να μου δινόταν η δυνατότητα να φτιάξω τη ζωή μου κάπου αλλού. Οπότε η Αμερική (και ιδίως η Νέα Υόρκη, που όσο να ‘ναι είναι κομματάκι πιο κοσμοπολίτικη από τη Νεμπράσκα) φαινόταν μια καλή επιλογή. Αρκετά μακριά για να μη μπαίνεις στον πειρασμό να γυρίσεις μόλις δεις τα σκούρα και αρκετά μεγάλη ώστε να μην έχεις ιδέα τι σε περιμένει μόλις φτάσεις.

“If I can make it there, I’m gonna make it anywhere” έλεγε ο γερο-Φρανκ, φορώντας ένα περουκίνι κι ένα κουστούμι με αστραφτερές πούλιες. Αμερικάνικο όνειρο όμως μπορεί να σημαίνει και άλλα πράγματα. Τα οποία στην περίπτωση μου μεταφράζονται σε μία δημιουργική και οικονομική ώθηση, στην οικοδόμηση μιας καριέρας που νιώθω να έχω στερηθεί, σε ένα ξεκόλλημα. Θα πήγαινα σε ένα μέρος όπου υπάρχουν τα πάντα όλα για να κάνεις (ή να μην κάνεις). Και δεν θα είχα απολύτως καμία δικαιολογία αν δεν τα κατάφερνα και κατέληγα να γυρίσω πίσω σαν βρεγμένη γάτα…

Δυστυχώς, τζάμπα το συζητάμε γιατί πήραμε τα παπάρια μας. Πάπαλα η Νέα Υόρκη. Το πολύ-πολύ να πάμε να τη δούμε τα Χριστούγεννα για να ξεκαυλώσουμε…

Allegro: Πίκι-πίκι-ραμ

Αρκετοί θα προσέξατε ότι έχω αλλάξει την εικόνα της επικεφαλίδας του blog, καθώς και το σλόγκαν. Δε λέει πια “Ένας έλικας ανακατεύει τον καυτό αέρα”, αλλά λέει “υγρό αέρα”. Κι εκεί που υπήρχε ένα κόκκινο πράγμα που έμοιαζε με ανοιγμένα φτερά (στο αφηρημένο τους), εμφανίζεται μία λεπτομέρεια από πίνακα του Βαν Γκογκ. Μπλε και με κάτι διπλές σπείρες μούρλια. Τι παίχτηκε;

Για πισινή, είχαμε δηλώσει σαν δεύτερη επιλογή την Ολλανδία, έχοντας κυρίως στο μυαλό το Άμστερνταμ. Ξέραμε ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να πάμε, αφού η Νέα Υόρκη έμοιαζε σίγουρη και στην Ολλανδία πολύ σπάνια ανοίγουν θέσεις. Έλα όμως που έκατσε το απροσδόκητο τελικά… Και θα την κάνουμε για κανάλια γλυκιά μου, για τουλίπες, ποδηλατόδρομους και ευτυχισμένες αγελάδες σαν αυτές που βλέπεις στα διαφημιστικά. Θα οργώσουμε όλη την Ευρώπη με τα λεφτά που κοστίζει ένα αεροπορικό εισιτήριο μέχρι τη Μύκονο, και θα χωθούμε στη δίνη μίας μεγάλης και διεθνούς αγοράς – όπου η διαίσθηση και η εμπειρία μου λένε ότι αν κάνεις καλά αυτό που κάνεις δεν θα μείνεις για πολύ καιρό στην απέξω. Ελπίζω δηλαδή, αλλιώς την έχω βάψει…

Έχω περάσει από το Άμστερνταμ μόνο σαν τουρίστας βέβαια, κι αυτό πριν από πάρα πολλά χρόνια. Σίγουρα έχει αλλάξει από τότε, και ακόμα πιο σίγουρα ισχύει το απόφθεγμα “άλλο τουρίστας κι άλλο μετανάστης”. Δεν θα είναι ρόδινα τα πράγματα, ιδίως τον πρώτο καιρό. Οι προϋποθέσεις είναι καλές πάντως, από κάθε άποψη. Ποιότητα ζωής, κοινωνική πρόνοια, οργάνωση, αξιοκρατία, καλές αμοιβές και (με εξαίρεση τα ενοίκια) φτηνότερο κόστος ζωής από εδώ. Στον δε επαγγελματικό μου τομέα είναι ένα από τα κέντρα του κόσμου, μια πόλη που σφύζει από πολιτιστική ζωή και πρωτοπορία. Άσε που δεν είναι απαραίτητο να μάθω ολλανδικά, αφού όλοι μιλάνε άπταιστα αγγλικά…. Και είναι και δίπλα (συγκριτικά με τη Νέα Υόρκη τουλάχιστον).

Presto: Και τώρα τρέχουμε

Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτή την εξέλιξη δεν με παίρνει να χάνω τον χρόνο μου. Σε τρεις-τέσσερις βδομάδες φεύγουμε, και οι εκκρεμότητες είναι πολλές και πιεστικές. Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω το blog, ούτε καν να σταματήσω εντελώς να γράφω, αλλά για τους επόμενους μήνες προβλέπω ότι δεν θα έχω την πολυτέλεια να ξημεροβραδιάζομαι μπροστά σε μια οθόνη. Από μία άποψη, καλό θα μου κάνει…

 

Υ.Γ.1: Θα σας αποχαιρετήσω όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, μη βιάζεστε λοιπόν να με καταραστείτε που σας εγκαταλείπω σ’ αυτό το χάος.

Υ.Γ.2: Βασικά, θα πάω κι εγώ για τα coffee-shops, όπως όλοι. Απλά έπρεπε να βρω μια πιο πειστική δικαιολογία.

De-bait

Όπου “bait” σημαίνει δόλωμα και άρα “debait” σημαίνει “ξεδολώνω” – απαγκιστρώνω το σκουλήκι και το βάζω πίσω στο κουτάκι με τα υπόλοιπα γιατί τα ψάρια δεν τσιμπάνε σήμερα κι έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε. Αρκεί να μη σιχαίνεται κανείς να πιάσει ζωντανό σκουλήκι με τα χέρια του βέβαια (αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα ψεύτικα κι οι γαρίδες).

Θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα παρακολουθήσω το καθιερωμένο προεκλογικό τηλεσκουπίδι και θα προτιμήσω να κάνω κάτι άλλο, πιο δημιουργικό κι ενδιαφέρον. Όπως το να παίξω Pro Evolution Soccer ας πούμε… Κι αυτό γιατί:

• Δεν περιμένω από ένα στημένο και σοβαροφανές ριάλιτι σόου να με διαφωτίσει όσον αφορά το αν και τι πρέπει να ψηφίσω.

• Θεωρώ βλακώδες το να συμμετέχουν αποκλειστικά τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι (μέχρι και ο Λιάτσος θα κάνει ερωτήσεις), καθώς και να μην υπάρχει παρουσία κοινού.

• Εκνευρίζομαι που το “κανονικό” ντιμπέιτ θα λάβει χώρα μια μέρα μετά και θα έχει προσκεκλημένους μόνο τους πολιτικούς αρχηγούς των δύο “μεγάλων” κομμάτων. Opos Ameriki…

• Βαριέμαι να ακούσω κονσερβοποιημένες ατάκες που δεν πρόκειται να προσθέσουν τίποτα καινούργιο στον πολιτικό διάλογο (πέρα από κάνα σαρδάμ για να γελάσουμε).

• Στεναχωριέμαι που κανένα από τα αριστερά κόμματα που συμμετέχουν δεν βρήκε το κουράγιο να πάει κόντρα και να τους πει να βάλουν την τηλεοπτική δικτατορία τους εκεί που ξέρουν. Αντιθέτως, αποδέχτηκαν το ρόλο του κομπάρσου ελπίζοντας ότι θα τσιμπήσουν κάνα δυσαρεστημένο “νοικοκυραίο” της τελευταίας στιγμής. Κούνια που τους κούναγε, κι αυτούς και τους σύμβουλους επικοινωνίας τους.

• Πιστεύω ότι έχει προαποφασιστεί η ετυμηγορία του κοινού μέσα από κατασκευασμένα γκάλοπ και αναλύσεις “έγκυρων” παπαγάλων, που θα θάψουν τους πάντες πλην Παπανδρέου και Καρατζαφέρη (και θα μας πρήξουν για τις ενδυματολογικές επιλογές όλων).

• Προτιμώ να χειραγωγώ ηλεκτρονικά ανθρωπάκια που τρέχουν στο χορτάρι από το να με χειραγωγούν άνθρωποι που επιθυμούν να βόσκω χορτάρι.

• Πρέπει επειγόντως να ισοφαρίσω κάτι ποτά που χρωστάω από παιχνίδια στο Playstation.

Δεν τσιμπάω λοιπόν, ακόμα κι αν τελευταία στιγμή αποφασιστεί να αναλάβει τον συντονισμό η Πετρούλα – μπας και ανέβει λίγο η τηλεθέαση, γιατί δεν βλέπω να νοιάζεται και κανείς (παρά τις ανηλεείς παραθυρομαχίες που προηγήθηκαν για να τονώσουν τεχνητά το ενδιαφέρον του κοινού).

Έτσι κι αλλιώς, αν συμβεί κάτι συγκλονιστικό θα το δω αργότερα στο ίντερνετ…

Αυτοαδυναμία

 

Οι εγγραφές κλείνουν. Προλαβαίνετε δεν προλαβαίνετε...

 

 

Βαγγέλης: Τι πήγες κι έκανες λέει;

Θανάσης: Αυτό που άκουσες. Γράφτηκα στο ΠΑΣΟΚ. Από σήμερα είμαι κι εγώ στρατιώτης της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Βαγγέλης: Άντε και υποδεκανέας… Τι δουλειά έχεις εσύ με τα πασόκια ρε καραγκιόζη; Τζέφρι τον ανέβαζες, Τζέφρι τον κατέβαζες μια ζωή τον χλιμίντζουρα.

Θανάσης: Παλιά. Τότε που έπαιρνε τα αρχίδια του κατά ριπάς. Τώρα είναι αλλιώς όμως…

Βαγγέλης: Δηλαδή, πώς αλλιώς; Δώσε και σε μένα μπάρμπα;

Θανάσης: Δώσε και χώσε.

Βαγγέλης: Και κλέψε.

Θανάσης: Ναι, μπορούμε.

Βαγγέλης: Σιγά μη μπορέσετε. 149 βουλευτές και πολλοί σας είναι.

Θανάσης: Γιου γουίς… Ακόμα κι έτσι όμως, όλο και κάπου θα βρεθεί καμιά τσόντα να μας ανανεώσει.

Βαγγέλης: Τι τσόντα μωρέ μαλάκα; Αυτοί έχουν καταντήσει ομαδικό όργιο. Κι έτσι όπως πάνε δεν τους βλέπω να καταφέρνουν να μπουν στη Βουλή ούτε τα χαράματα.

Θανάσης: Δεν πειράζει. Θα κερδίσουμε πιο εύκολα την αυτοδυναμία έτσι.

Βαγγέλης: Κοίτα τον που μου το παίζει και πρασινοφρουρός τώρα… Αφού την άλλη φορά δεν πήγες να ψηφίσεις καν ρε παπάρα.

Θανάσης: Σιγά μην άφηνα τα στρινγκάκια να ξεροψήνονται στην παραλία για να ασχοληθώ με τους άχρηστους. Τώρα όμως έχουμε να επενδύσουμε στο μέλλον αγόρι μου. Να προασπίσουμε τα ατομικά μας συμφέροντα.

Βαγγέλης: Το καλό του τόπου πού πήγε; Το ξέχασες.

Θανάσης: Ρε στ’ αρχίδια μου το καλό του τόπου. Εμένα με νοιάζει να χωθώ κάπου καλά όσο είναι ακόμα καιρός. Να πληρώνομαι για να τα ξύνω.

Βαγγέλης: Μπα; Και πώς θα το κάνεις αυτό ρε γάτε;

Θανάσης: Εύκολα. Τώρα πια είμαι δικό τους παιδί.

Βαγγέλης: Νόθο.

Θανάσης: Αφού μεθαύριο θα βγουν κυβέρνηση ρε πίτουρα. Τι ήθελες να κάνω; Να πάω να γραφτώ στη Νέα Δικογραφία;

Βαγγέλης: Να μην γραφτείς πουθενά ρε. Να διεκδικήσεις αξιοκρατία και διαφάνεια. Όχι να κάθεσαι να γλείφεις το κωλαράκι της εξουσίας.

Θανάσης: Από το να περιμένω πότε θα με χέσει, καλύτερα να το γλείφω. Πού ξέρεις; Μπορεί να με αφήσει να το γαμήσω κιόλας κάποια στιγμή.

Βαγγέλης: Ναι, θα αλλάξεις το σύστημα από μέσα… Θα γίνεις η άμμος που θα μπλοκάρει τα γρανάζια.

Θανάσης: Αρχίδια. Απλά θα γίνω ένα γρανάζι βουτηγμένο στο λάδι.

Βαγγέλης: Μωρή λούγκρα, κάποτε δήλωνες αναρχικός. Το θυμάσαι;

Θανάσης: Ναι ρε μαλάκα, κάποτε δήλωνα αναρχικός και είχα ζωγραφίσει και με μαρκαδόρο το αλφάδι πάνω στο θρανίο. Και είχα και μαλλιά τότε…

Βαγγέλης: Κι επειδή τα έχασες πάει να πει ότι θα γίνεις ξαφνικά Τσουκάτος;

Θανάσης: Όχι ρε, θα κάθομαι να κατεβαίνω σε πορείες να τρώω ξύλο και δακρυγόνα μέχρι να ξαναφυτρώσουν. Για μαλάκες ψάχνεις;

Βαγγέλης: Πάλι καλά που δεν παίζει να βγει πρώτο κόμμα ο Καρατζαφέρης. Θα μου το έπαιζες τώρα αγανακτισμένος ορθόδοξος…

Θανάσης: Δεν πα να γαμηθεί… Κι αν ήταν να βγει πρωθυπουργός η Παπαρήγα θα κυκλοφορούσα με κονκάρδα του πατερούλη στο αμπέχωνο. Τραβάς κάνα ζόρι;

Βαγγέλης: Εγώ; Κανένα. Η Ελλάδα ολόκληρη τραβάει ζόρι, ακριβώς γιατί ζουν ανάμεσα μας κάτι λαμόγια σαν και σένα.

Θανάσης: Καλύτερα λαμόγιο παρά κορόιδο φιλαράκο. Η κόρη του χορτάτου δεν πείνασε ποτέ…

Βαγγέλης: Τέτοια πουτάνα που την έκανε ο πατέρας της, τι περίμενες;

Πίσω και σας φάγαμε…

Το φαινόμενο το έχουν περιγράψει καλύτερα από όλους οι Monty Python’s στην εξαιρετική τους ταινία “Life of Brian” (ελληνικός και απαράδεκτα κακός τίτλος “Ένας προφήτης μα τι προφήτης”):

Σας θυμίζει κάτι; Είμαι σίγουρος πως ναι. Καλού κακού όμως, δείτε κι αυτό το απόσπασμα για να επιβεβαιώσετε τις υποψίες σας:

Τι λέγαμε λοιπόν; Θα μας κλάσουν οι Ρωμαίοι τι πράγμα ακριβώς; Πώς είπαμε ότι θα τους αντιμετωπίσουμε; Πότε; Α, ναι. Στάνταρ. Έχουν χεστεί πάνω τους μιλάμε…

Ιδίως με τέτοιο κλίμα αγωνιστικής σύμπνοιας που κυριαρχεί τελευταία, οι μέρες των Ρωμαίων είναι μετρημένες. Περιμένετε και θα δείτε αν δεν με πιστεύετε.

Νωπά κρέατα

 

Εκλογικό κέντρο

 

“Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα
στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης”

Άρθρο 1, Διεθνής Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (1978)

4 Οκτωβρίου λοιπόν. Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων. Πόσο ταιριαστό… Την ώρα που κάποιοι θα διεκδικούν τον σεβασμό που οφείλουν να δείχνουν οι άνθρωποι απέναντι στα ζώα, εμείς θα διεκδικούμε τον σεβασμό που οφείλουν να δείχνουν οι κυβερνώντες απέναντι στους πολίτες. Παρέχοντας με την ψήφο μας νωπή εντολή σε πολιτικά πρόσωπα που δεν μας εμπνέουν εμπιστοσύνη ούτε για να αγοράσουμε νωπό κρέας. Το δικό τους κρέας…

Για άλλη μια φορά, θα αποκτήσουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πελάτες σ’ αυτό το κρεοπωλείο. Θα μπούμε με τουπέ και θα ζητήσουμε να μας τυλίξουν ένα κεφαλάκι Καραμανλή, δύο κιλά παϊδάκια Γιώργου, ένα σπληνάντερο Παπαρήγα και μια μερίδα αμελέτητα Καρατζαφέρη. Οι μερακλήδες μπορεί να ζητήσουν και κάνα ποδαράκι Τσίπρα για να το κάνουν σούπα. Για τους δε χορτοφάγους υπάρχουν πάντα οι Οικολόγοι. Αν και ακούγεται πως είναι κι αυτοί τίγκα στα συντηρητικά…

Θα μας τυλίξουν το κρεατάκι μας σε ερωτηματολόγια για καταλληλότερους και παραστάσεις νίκης, θα μας διαβεβαιώσουν ότι είναι ντόπιο και όχι εισαγόμενο, θα μας κλέψουν στο ζύγι μπροστά στα μάτια μας και θα μας χρεώσουν μία εξωφρενική τιμή, τόσο ώστε να ορκιστούμε πως την επόμενη φορά συμφέρει να αγοράσουμε ψάρι.

Όταν πάμε στο σπίτι κι ανοίξουμε το πακέτο, θα ανακαλύψουμε για άλλη μια φορά ότι το κρέας μυρίζει περίεργα και είναι σκληρό σαν λάστιχο. Αν το φάμε, θα περάσουμε την υπόλοιπη τετραετία στην τουαλέτα. Πού να τρέχεις να κάνεις παράπονα όμως; Άσε που ο χασάπης κρατάει μπαλτά. Και του χρωστάμε και βερεσέ…

Μέχρι την επόμενη επίσκεψη μας στο κρεοπωλείο, οι ιδιοκτήτες θα έχουν φροντίσει να ανανεώσουν το στοκ. Καμιά συκωταριά Ντόρας, κανένα μπιφτέκι Βενιζέλου, ίσα-ίσα για να κοροϊδέψουμε την πείνα μας και να την ξαναπατήσουμε. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο όμως, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Στο κάτω-κάτω, δεν είμαστε και τακτικοί πελάτες.

Το καλό το κρέας το φυλάνε στο ψυγείο οι κουφάλες. Ζουμερό, άπαχο, φακελωμένο με ταμπελίτσες που γράφουν τόπο εκτροφής και χρόνο σφαγής. Για εκλεκτούς πελάτες μόνο. Το δικό μας κρέας. Νωπό, όσο και η εντολή για κατ’ οίκον παράδοση. Βλέπετε, κάποιοι έχουν κανονίσει ένα γερό μπάρμπεκιου και έχουν προνοήσει να προμηθευτούν πρώτα με κάρβουνα. Πεντέλης.

Η μόνη ελπίδα που έχει απομείνει σ’ αυτή τη χώρα φαίνεται να είναι η χοληστερίνη. Το έμφραγμα από την υπερβολική κατανάλωση κρέατος. Αλλά πού τέτοια τύχη… Οι κατά συρροήν συνδαιτημόνες έχουν γερά στομάχια, και έχουν διασφαλίσει ότι όσο και να παχύνουν δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν εκείνοι κρεμασμένοι στο τσιγκέλι. Επιπλέον είναι γνωστό ότι τα σαρκοβόρα ζώα έχουν σκληρό κρέας και δεν τρώγονται με τίποτα.

 

“Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα…”
Τζορτζ Όργουελ, Η Φάρμα των Ζώων (1945)

 

Εκλογικό αποτέλεσμα

Πολύ καλά, ευχαριστώ

 

Λοιπόν, βαριέμαι να γράψω σοβαρό ποστ, γιατί δεν έχω ούτε πέντε μέρες που γύρισα από τις διακοπές και σκοπεύω να ξαναφύγω αύριο για ένα τετραήμερο. Αν πέρασα καλά; Πολύ καλά, ευχαριστώ. Τόσο καλά που δεν μπαίνω καν στον κόπο να ανεβάσω ταξιδιωτικό ρεπορτάζ με φωτογραφίες από υπέροχες παραλίες και μεγαλειώδη κατσάβραχα. Κάποια άλλη στιγμή ίσως, δεν μας κυνηγάει και κανένας…

Ναι, τις είδα τις φωτιές, αλλά αυτή τη φορά δεν κατσικώθηκα μπροστά στην οθόνη να ακούω για πύρινες λαίλαπες και να κλαίω, ούτε μου τη σβούριξε να καλέσω τον κόσμο να κατέβει στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί. Τσαντίστηκα λίγο που μου γαμήσανε τη διάθεση μόλις γύρισα, αλλά ήμουν σε τέτοια νιρβάνα που δεν έβαζα άγχος με τίποτα. Κι ούτε πρόκειται να βάλω γιατί δεν αξίζει τον κόπο. Μαλακισμένος λαός, μαλακισμένοι ηγέτες, μαλακισμένη μοίρα που τους περιμένει όλους, κρίμα τα δεντράκια και γαμώ το τσιμέντο και την ερημοποίηση. Τελεία.

Όχι, δεν σκοπεύω να παραστώ στη νερόβραστη επανάληψη της “συγκέντρωσης με τα μαύρα” που θα γίνει την Παρασκευή, γιατί σκοπεύω να είμαι σε κάποια παραλία εκείνη την ώρα. Και να ήμουν Αθήνα όμως, πάλι δεν θα πήγαινα. Γιατί τώρα πια το έμαθα το μάθημα μου και κατάλαβα ότι ούτε με βουβές διαμαρτυρίες, ούτε με μαύρα μπλουζάκια, ούτε με μούντζες στην άδεια Βουλή, ούτε με ηλεκτρονικές συλλογές υπογραφών, ούτε με μεγαλοστομίες για ενεργούς πολίτες και αναδασώσεις πρόκειται να αλλάξει κάτι. Του χρόνου πάλι τα ίδια θα έχουμε, πάλι τα ίδια θα λέμε, πάλι τα ίδια θα κάνουμε, πάλι οι ίδιοι θα είμαστε. Ας προσέχαμε. 

Κατά τ’ άλλα, στα παπάρια μου. Και οι πολιτικές εξελίξεις, και η οικονομική κρίση, και η πανδημία γρίππης και όλα τα φοβερά και τρομερά που μας κάνουν τη ζωή μαύρη και μας εξοργίζουν. Είπαμε, σχεδιάζω να φύγω από αυτή τη χώρα σύντομα, και με λίγη καλή τύχη να πάψει να με νοιάζει οτιδήποτε πέρα από το να είμαι καλά εγώ και οι άνθρωποι που αγαπάω. Ποιος ξέρει; Ίσως καταφέρω να γίνω επιτέλους καπιταλιστής και να έρχομαι τα καλοκαίρια στα ελληνικά νησιά με ένα τεράστιο σκάφος φορτωμένο με γκόμενες και ρούμι. Ή έστω με ένα ταπεινό φουσκωτό και ένα ζευγάρι καλά βατραχοπέδιλα…

Όσο υπάρχουν ψάρια στο βυθό λοιπόν, εγώ θα φοράω τη μάσκα μου και θα τα χαζεύω να τρώνε το ένα το άλλο. Κι όταν σταματήσουν να υπάρχουν ψάρια, θα πάρω τα βουνά και θα αρχίσω να χαζεύω τα πουλιά και τα δέντρα. Κι όταν σταματήσουν να υπάρχουν πουλιά και δέντρα, θα είμαι αρκετά γέρος ώστε να κάθομαι κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα και να διηγούμαι στα εγγόνια μου φανταστικές ιστορίες με κεφαλόπουλα, γλάρους, αρμυρίκια και άλλα μυθικά τέρατα.

Πολύ καλά, ευχαριστώ είναι η απάντηση λοιπόν – όποια κι αν είναι η ερώτηση.

Υ.Γ. Πριν αρχίσετε να μου τη λέτε για το πόσο κυνικός μηδενιστής έγινα ξαφνικά και σας απογοητεύω, αναλογιστείτε τι κάνατε εσείς τόσο καιρό ώστε να μη φτάσουμε σ’ αυτή την κατάσταση. Αναρωτηθείτε αν θα σας κακόπεφτε ένα οικοπεδάκι κοψοχρονιά σε έναν λόφο που κάποτε ήταν δάσος. Προβληματιστείτε γιατί η ψήφος (ή η αποχή σας από την κάλπη) δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και σκεφτείτε σοβαρά μήπως η λύση είναι να σηκωθείτε κι εσείς να φύγετε αντί να μείνετε εδώ και να το ρίξετε στα σκληρά. Γιατί με τα μαλακά δεν παλεύεται με τίποτα πια η φάση…

Απόδραση

Σας μιλάει ο αυτόματος δικτυογράφος. Αυτή τη στιγμή λείπω. Για την ακρίβεια, αυτή τη στιγμή παραδίδω τη δουλειά που έπρεπε να παραδώσω, πάω το αυτοκίνητο για ένα γρήγορο σέρβις και ολοκληρώνω και τις τελευταίες εκκρεμότητες που μου είχαν απομείνει πριν φύγω. Αν προλάβω, μπορεί να πάω και για κούρεμα. Αν δεν προλάβω, δεν τρέχει και τίποτα. Απλά όταν επιστρέψω θα αποκτήσω ένα ωραίο άσπρο σημάδι στο σβέρκο – έτσι, για να φαίνεται ξεκάθαρα ότι πήγα κι εγώ διακοπές.

Αυτό ήταν λοιπόν. Ξενύχτησα, σιχτίρισα, τσακώθηκα και έπηξα. Χοντρά. Πλήρωσα τα κέρατα μου στην εφορία, που θυμήθηκε φέτος ότι πρέπει να κάνω περαίωση για να μαζέψει λεφτά το ελληνικό κράτος. Πιάστηκα ολόκληρος και κοκκίνισαν τα μάτια μου από τις τόσες ώρες που πέρασα μπροστά στον υπολογιστή. Κλείστηκα μέσα και δεν βγήκα ούτε για ένα θερινό σινεμαδάκι. Ούτε καν για μία μπύρα. Ήρωας. Και τώρα νιώθω ότι έχω κερδίσει το ιερό δικαίωμα να αράξω σε ένα νησί και να τα ξύνω με την ησυχία μου. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχω καμία όρεξη να ξαναμπώ στην πρίζα και να αρχίσω να γράφω σεντόνια για πολιτικές και άλλες εξελίξεις. Ούτε καν το λογοκριμένο βίντεο του Γαβρά δεν με νοιάζει, πόσο μάλλον το τι λένε οι συνταγματολόγοι για το μείζον ζήτημα της εκλογής προέδρου της δημοκρατίας την ερχόμενη άνοιξη. Στα αρχίδια μου. 

Σε περίπτωση που θελήσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, από τη Δευτέρα και μέχρι το τέλος Αυγούστου θα μπορείτε να με βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση:

Εναλλακτικά, μπορείτε να αφήσετε μήνυμα εδώ:

Αρκεί βέβαια να το κλείσετε σε μπουκάλι και να το ρίξετε στη θάλασσα…

Καλές διακοπές σε όσους δεν έχουν φύγει ακόμα, καλό κουράγιο σε όσους επέστρεψαν και καλή πατρίδα σύντροφε σε όσους δεν θα καταφέρουν να πάνε φέτος πουθενά.

Τα λέγαμε…