Το τίμημα της δικτυογραφίας

Όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται, η παθιασμένη ενασχόληση μου με τον μαγικό κόσμο της δημόσιας και αμφίδρομης επικοινωνίας είχε σαν συνέπεια τον τραυματισμό μου. Επιτέλους, μπορώ πια να καυχηθώ ότι είμαι ένας αγωνιστής μπλόγκερ. Ένας ήρωας με περιστρεφόμενη καρέκλα…

«Αυχενικός ευθειασμός» ήταν η διάγνωση της αγέλαστης ορθοπεδικού για τους οξείς πόνους που ταλαιπωρούσαν την πλάτη μου κάθε φορά και πιο επίμονα. Σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι οι σπόνδυλοι στο σβέρκο μου ευθυγραμμίστηκαν μεταξύ τους αντί να σχηματίζουν μία ελαφριά καμπύλη. Στην ακτινογραφία μοιάζει σαν να έχω καταπιεί μπαστούνι. Αποτέλεσμα; Μυϊκοί σπασμοί και δυνατό πιάσιμο από τη μέση μέχρι το σβέρκο, που μετά απλώνεται στους ώμους και τα χέρια. Από το ατέλειωτο καθισιό μπροστά σε μία οθόνη, από τις εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις που έχω πληκτρολογήσει δεξιά-αριστερά σε όλη τη βλακόσφαιρα κι ακόμα παραπέρα. Πόσο καμμένος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος;

Έχοντας χαπακωθεί και μπλαστρωθεί κατάλληλα, αντιμετωπίζω το τραύμα μου με εντατική φυσικοθεραπεία. Δηλαδή με λέιζερ, υπέρηχους και κάτι περίεργα ηλεκτρόδια που αφήνουν σημάδια σαν υπερμεγέθη ρουφήγματα. Στη συνέχεια, αφήνομαι στα σαδιστικά ένστικτα μιας δίμετρης μπασκετμπολίστριας που σε λίγο θα με κάνει να τα ομολογήσω όλα. Πώς είναι το αισθησιακό μασάζ που σας κάνει η/ο σύντροφος σας για να χαλαρώσετε πριν το σεξ; Καμμία σχέση. Πονάει σα διάολος και η τύπισσα έχει δάχτυλα που τσαλακώνουν λαμαρίνα. Μη γελάτε καθάρματα, θα ‘ρθει κι η σειρά σας…

Αν το μετάνιωσα; Το παράκανα σίγουρα, αυτό το παραδέχομαι. Επίσης, υποσχέθηκα να βάλω μυαλό και να προσέχω τις υπερβολές. Σοβαρά. Ούτε για μια στιγμή όμως δεν σκέφτηκα ότι μπορεί να μην άξιζε τον κόπο όλη αυτή η ιστορία. Όχι τόσο επειδή είναι πόλεμος εκεί έξω και ένας από τους τρόπους για να αντισταθείς είναι να ανεβάζεις οργισμένα κείμενα για να παρακινήσεις κι άλλους να ξεκουνηθούν και να διεκδικήσουν. Πιο πολύ επειδή το διασκέδασα. Κι ακόμα το διασκεδάζω είναι η αλήθεια. Κι ας μην είναι πια τα μπλογκς αυτό που ήταν κάποτε.

Όλο αυτό το αλισβερίσι μεταξύ μας, όλος αυτός ο συλλογικός και άναρχος χαβαλές, όλη αυτή η αίσθηση ότι μοιράζεσαι κάτι δικό σου με άλλους. Ή ότι σε αφήνουν οι άλλοι να μοιράζεσαι κάτι δικό τους. Το αίμα που σου καίει τ’ αυτιά όταν μπλέκεις σε έναν έντονο διάλογο κι εκείνο το αμυδρό χαμόγελο που σου ξεφεύγει όταν συνειδητοποιείς ότι κάποιοι ξόδεψαν λίγα δευτερόλεπτα για να σκεφτούν πάνω σε κάτι που έγραψες. Οι θησαυροί που ανακαλύπτεις θαμμένους κάτω από σωρούς ψηφιοποιημένων σκουπιδιών. Τα επαναστατημένα μπανεράκια και τα μεταμεσονύχτια mp3. Τα βιντεάκια του YouTube, που ακόμα κι όταν είναι ξενέρωτα κουβαλάνε μία προσμονή για κάτι καινούργιο. Οι σοβαροφανείς πίνακες με τα στατιστικά επισκεψιμότητας και οι άχρηστες πληροφορίες για το τι στα κομμάτια έψαχνε στο google ο κάθε άσχετος που σε επισκέφτηκε κατά λάθος. Τα εξυπνακίστικα avatars και τα κουλά ψευδώνυμα που για κάποιον, κάπου, κάτι σημαίνουν. Τα εύστοχα σχόλια, που ακόμα κι αν κάποτε γίνονται προσβλητικά σε τσιγκλάνε να απαντήσεις. Τα τσιγάρα που σου γδέρνουν το λαρύγγι όταν κοντεύει πια να ξημερώσει κι εσύ δε λες να κλείσεις το ρημάδι και να πας για ύπνο. Οι μουσικές από τα παλιά που σου κρατάνε συντροφιά και σε εμπνέεουν να γράψεις άλλη μια φράση. Άλλη μια λέξη. Οι άνθρωποι που ποτέ σου δε γνώρισες και ποτέ σου δε θα γνωρίσεις κι όμως τους ξέρεις τόσο καλά. Κι ας είναι άλλοι στην “κανονική” ζωή τους. Οι φίλοι που επέλεξες γι’ αυτά που νιώθουν κι αυτά που σκέφτονται. Οι περαστικοί που ποτέ δεν εκδηλώθηκαν κι όμως σου έκλεισαν κρυφά το μάτι. Η γεύση του καφέ το πρωί όταν ανοίγεις το mail και βρίσκεις πάνω από πέντε νέα μηνύματα. Κι ας αποδειχτεί ένα κλικ αργότερα ότι ήταν όλα τους spam.

Αυχενικός ευθειασμός λοιπόν. Βλέμμα καρφωμένο στα πίξελ και δάχτυλα έτοιμα να πυροβολήσουν άλλο ένα πλήκτρο. Ας πρόσεχα. Αν και δεν έπαθα και τίποτα στην τελική. Πλήρωσα μια δόση από το δάνειο. Κάτι μου λέει ότι θα έρθουν κι άλλες…

Ο Κανένας

Παλιά είχε ξεγελάσει έναν κύκλωπα. Τιμώρησε την κτηνώδη αλαζονεία του και τις κανιβαλικές του διατροφικές συνήθειες, μεθώντας τον με άκρατο οίνο και μπήγοντας του ένα πυρωμένο παλούκι στο μοναδικό του μάτι. Ουρλιάζοντας από τον πόνο, ο φουκαράς ο Πολύφημος καλούσε σε βοήθεια τα αδέλφια του να έρθουν να εκδικηθούν για το κακό που τον βρήκε. «Πώς λέγεται αυτός που σε τύφλωσε;» τον ρωτούσαν οι υπόλοιποι κύκλωπες που είχαν μαζευτεί έξω από τη σπηλιά του. «Κανένας!» έσκουζε ο Πολύφημος, προκαλώντας τον χλευασμό τους και γλιτώνοντας το τομάρι του πονηρού Οδυσσέα και των τρομοκρατημένων συντρόφων του.

Σήμερα πρωταγωνιστεί στις τηλεοπτικές δημοσκοπήσεις, ως ο καταλληλότερος να καθαρίσει τον τόπο από τη διαφθορά, ο ικανότερος να λύσει το πρόβλημα της ακρίβειας, αυτός που η κοινωνία εμπιστεύεται για να την οδηγήσει έξω από τη σκοτεινή σπηλιά του γίγαντα που τρώει τα παιδιά της. Ο Κανένας. Αυτός που θα θέλαμε να μας κυβερνάει. Κάποιος με πλαστή και απροσδιόριστη ταυτότητα, που μια μέρα θα πετάξει τα κουρέλια του ζητιάνου από πάνω του για να εξοντώσει τους άπληστους μνηστήρες με τα θανατηφόρα βέλη του. Χωρίς έλεος. Χωρίς πάθος. Σιωπηλά.

Έχει μάθει πια ο Κανένας από το πάθημα του φιλόδοξου Οδυσσέα, που βιάστηκε να εξασφαλίσει την υστεροφημία του μόλις πίστεψε ότι το πλοίο του έχει ξεφύγει από τα βράχια που εκτόξευε ο τυφλωμένος γιος του Ποσειδώνα. Αν και στο κάτω-κάτω, τότε υπήρχε μια σοβαρή δικαιολογία, καθώς δεν είναι και μικρό κατόρθωμα να κατατροπώνεις έναν κύκλωπα – ακόμα κι αν έτσι προκαλείς την οργή των θεών. Ένώ ξεπαστρεύοντας σχεδόν μηχανικά μια αγέλη κακομαθημένων πλουσιόπαιδων, κανένας δεν θα έχει λόγο να νιώθει αρκετά περήφανος ώστε να θέλει να διατυμπανίσει το όνομα του.

Πάρνηθα: Ένας χρόνος μετά (web documentary)

Δεν ξεχνάμε, δεν επαναπαυόμαστε και δεν σκοπεύουμε να τα παρατήσουμε.

Το Σάββατο 28 Ιουνίου του 2008, μία μικρή ομάδα μελών του www.oikologio.gr επισκέφτηκε το πληγωμένο βουνό της Αττικής, ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε 56 χιλιάδες στρέμματα δάσους. Μαζί μας είχαμε τον Φώτη Ξυστράκη, υποψήφιο διδάκτορα δασολογίας και ενεργό μέλος του Οικολογίου. Τονίζοντας το γεγονός ότι η φύση διαθέτει τους δικούς της μηχανισμούς και ρυθμούς ανάπλασης, ο Φώτης μας μίλησε για τα είδη της ελάτης και τις ιδιαιτερότητες που αφορούν στην εξάπλωση τους, τη φυσική και τεχνητή αναδάσωση, καθώς και τον κίνδυνο της διάβρωσης των εδαφών που ελλοχεύει στις καμμένες δασικές εκτάσεις.

Στην παρέα μας συμμετείχαν μέλη του ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής), οι οποίοι μας ενημέρωσαν σχετικά με τις δραστηριότητες τους και στη συνέχεια μας οδήγησαν στο πυροφυλάκιο της θέσης Σκίπιζα. Στη διάρκεια της πεζοπορίας μας, περάσαμε από καμμένες περιοχές όπου είχαν τοποθετηθεί κορμοδέματα, ενώ η πανοραμική θέα από το πυροφυλάκιο μας έδωσε μια συγκλονιστική εικόνα της έκτασης της περσινής καταστροφής. Μίας καταστροφής που είναι στο χέρι μας να μην αφήσουμε να επαναληφθεί.

Τα μέλη της ομάδας του Οικολογίου διανυκτέρευσαν στο καταφύγιο που βρίσκεται στο Μπάφι, αναχωρώντας την επόμενη μέρα μετά από πεζοπορία στο ελατοδάσος της Πάρνηθας. Μπορεί να μη σώσαμε το δάσος με μία εκδρομή, όμως σίγουρα μάθαμε περισσότερα για το πώς μπορούμε να το προστατέψουμε.

Υ.Γ. Εφόσον σας άρεσε το παραπάνω βίντεο, θα σας παρακαλούσα να το αναδημοσιεύσετε και να το προωθήσετε, συμπεριλαμβάνοντας link προς το www.oikologio.gr

Οι γίγαντες του κατς

Μια ματιά στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων αρκεί για να βγάλει κάποιος το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει Αριστερά* σ’ αυτή τη χώρα. Κι αν υπάρχει, κρύβεται. Κι αν δεν κρύβεται, την κρύβουν. Ίσως γιατί η Αριστερά διαφωνεί με τη μορφή που έχει πάρει το πολιτικό παιχνίδι και μια ζωή φωνάζει ότι είναι σικέ. Ή ενδεχομένως επειδή η Αριστερά δεν κάθεται να στήσει τους αγώνες της. Ακόμα κι αυτούς που ξέρει ότι θα χάσει.

Στα παράθυρα παρελαύνει ένας περιφερόμενος θίασος γιγάντων του κατς. Νυν και πρώην υπουργοί, βουλευτές και εκδότες του δικομματισμού, σπεκουλαδόροι και τσαρλατάνοι. Ξεστομίζουν βαριές κουβέντες ο ένας στον άλλον, απειλούν με αποκαλύψεις και ενίοτε πιάνονται στα χέρια με διαιτητές που παριστάνουν τους αδέκαστους. Όσο και να χτυπιούνται όμως, πολύ σπάνια θα δούμε να ανοίγει μύτη. Όλα αυτά τα σκληρά χτυπήματα και τα εντυπωσιακά αεροπλανικά είναι χορογραφημένα. Προμελετημένα. Ανώδυνα.

Οι κανόνες είναι απλοί: Προκαλέστε δέος και μη ζητήσετε έλεος. Δώστε στον κόσμο την εντύπωση ότι σας χωρίζει αβυσσαλέο μίσος με τον αντίπαλο σας. Κάντε το όσο πιο θεαματικό γίνεται, αρκεί να μη χτυπήσει σοβαρά κανένας. Κι αν συμβεί κάποιο ατύχημα, χρησιμοποιείστε το σαν απόδειξη ότι το παιχνίδι δεν είναι στημένο. The show must go on…

Οι πρωταθλητές θέλουν καλοπέραση όμως. Το εισιτήριο για το κατς έχει ακριβύνει επικίνδυνα και το κοινό δυσανασχετεί να βλέπει τα ίδια και τα ίδια. Οι χρυσοποίκιλτες ζώνες ξεθώριασαν και τα μεγάφωνα παραμορφώνουν τις κραυγές του ενθουσιασμένου εκφωνητή. Τα φώτα στο βάθος έχουν αρχίσει και τρεμοσβήνουν. Σιγά-σιγά, όλο και περισσότεροι θεατές σηκώνονται να φύγουν. Μερικοί ζητάνε τα λεφτά τους πίσω - αν και ξέρουν ότι δεν πρόκειται να τα ξαναδούν ποτέ. Κάποιοι φουκαράδες συνεχίζουν να ποντάρουν στον τύπο με το γερμανικό κράνος που ουρλιάζει ότι θα τους σκίσει όλους. Κάπως πρέπει να βγάλει κι αυτός το ψωμί του…

Έξω στο δρόμο, αρκετοί είναι αυτοί που έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται για ποιό λόγο σκάγανε τόσα χρόνια τα λεφτά τους για να βλέπουν αυτή την αηδία.

* Εκτός φυσικά κι αν θεωρείτε αριστερό λόγο το περιστασιακό παραλήρημα της κυρίας Κανέλη, οπότε μάλλον βρίσκεστε σε λάθος μπλογκ.

Μία είναι η λύση για τη διαφθορά

The Chicago way…

Και τώρα, τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις φίλε;

Αθήνα, 4 Ιουλίου 2004 (video post)

Σάββα, τον ήπιαμε.

Με αφορμή τον πρόωρο αποκλεισμό της Εθνικής Ελλάδος από τη διοργάνωση του Euro 2008, σας παρουσιάζω ένα video post με αποκλειστικά πλάνα από την τρέλα που κυρίευσε την Αθήνα τη νύχτα της 4ης Ιουλίου του 2004. Τη νύχτα που βρεθήκαμε ξαφνικά να είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης. Και κάτι παραπάνω ίσως…

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια το φύλαγα αυτό το υλικό, περιμένοντας να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να έχει νόημα να το δημοσιοποιήσω. Νομίζω ότι η στιγμή αυτή ήρθε. Εφόσον σας άρεσε το βίντεο, προωθήστε το παντού για να το δουν κι άλλοι (στο τέλος του post θα βρείτε τον σχετικό κώδικα). Ποιός ξέρει; Ίσως κάποιοι καταφέρουν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους μέσα σ’ αυτό το πολύχρωμο χάος.

Καλή επιστροφή στην πραγματικότητα παιδιά. Και μην ξεχνάτε: Κάπου, κάπως, κάποτε, ίσως να μας δωθεί ξανά η ευκαιρία να νιώσουμε έτσι…

Φίλε πασόκε

Την κατάσταση συνόψισε καλύτερα από μένα ο πάντα αξιόμαχος Old Boy, με ένα post που τιτλοφορείται «Πεθαίνω σαν ΠΑΣΟΚ» και αποτελείται από μία και μοναδική φράση:

«ΠΑΣΟΚ καλείται το κίνημα που ξεκατινιάζονται δημόσια ο τωρινός με τον προηγούμενο αρχηγό του, με φόντο μια χώρα γεμάτη αφίσες του προπροηγούμενου, δωδεκαετούς νεκρού, αρχηγού του.»

Αφού ξεσάλωσα λίγο στα σχόλια, είπα να ανεβάσω κι εγώ κάτι σχετικό. Με φιλική και τρυφερή διάθεση (αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα την παρεξηγήσουν):

Φίλε πασόκε,

μετά τη διαγραφή (που τυπικά υποτίθεται ότι δεν ήταν διαγραφή αλλά ουσιαστικά ήταν και παραήταν) του πρώην προέδρου του κόμματος σου και πρώην πρωθυπουργού από τον νυν πρόεδρο του κόμματος σου και ούτε με σφαίρες πρωθυπουργού (εις τον αιώνα τον άπαντα), νομίζω πως ήρθε ο καιρός να συνειδητοποιήσεις τη σκληρή πραγματικότητα:

Το μαγαζί κλείνει.

Θα το γκρεμίσουν σύντομα και θα το δώσουν αντιπαροχή για να γίνει πάρκο στη θέση του. Να δούμε επιτέλους και λίγο αληθινό πράσινο. Το κακό είναι ότι οι εργαζόμενοι του κέντρου θα μείνουν προς το παρόν άνεργοι (αν και οι περισσότεροι έχουν κάνει γερό κομπόδεμα από τα φιλοδωρήματα τόσων χρόνων), ενώ οι εναπομείναντες θαμώνες είναι τόσο χάλια από το συνδυασμό νοθευμένης πολιτικής και νταλκαδιάρικων εκλογικών και δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, που συνεχίζουν να κάνουν παραγγελιές σε γκαρσόνια που βιάζονται να σκουπίσουν τα τσαλαπατημένα λουλούδια και να πάνε σπίτια τους. Τα φώτα όμως άναψαν και η τραγουδιάρα δεν πρόκειται ποτέ ξανά να βγει στην πίστα, αφού το μαγαζί όχι μόνον έκλεισε, αλλά του πήραν και την άδεια λειτουργίας. Κι εσύ φίλε Πασόκε, επιμένεις να κερνάς και να ελπίζεις σε κάποιου είδους λύτρωση. Μάταια.

Αντί λοιπόν να περιμένεις ότι θα γυρίσει ο τροχός και μια μέρα θα επανέλθει η παράταξη σου στην εξουσία, καλό θα ήταν να πληρώσεις το λογαριασμό και να σηκωθείς τρεκλίζοντας να βρεις άλλη στέγη για να σε φιλοξενήσει. Πού να πας κι εσύ όμως τέτοια ώρα;

• Αν έγινες ΠΑΣΟΚ λόγω αριστεροσύνης (παράδοξο), πήγαινε μια βόλτα από το ΣΥΡΙΖΑ - ή έστω το ΚΚΕ. Εναλλακτικά, υπάρχουν διάφορα χαριτωμένα εξωκοινοβουλευτικά σχήματα να υποστηρίξεις.

• Αν είσαι ΠΑΣΟΚ λόγω εκσυγχρονισμού, πήγαινε στη ΝΔ και στις μεταρρυθμίσεις της, ή άντε στη Φιλελεύθερη Συμμαχία (για όσους δε γνωρίζουν, πρόκειται για ένα κομματίδιο που κάνει ασκήσεις επί χάρτου αποκλειστικά στο ίντερνετ).

• Αν είσαι κεντρώος κι αναποφάσιστος, δοκίμασε να αναστήσεις την ΕΔΗΚ, ενδεχομένως και το ΚΟΔΗΣΟ. Μην περιμένεις μόνο να δεις εξουσία με τέτοια επιλογή.

• Αν είσαι κρυπτοφασίστας και ο μόνος λόγος που γουστάρεις ΠΑΣΟΚ είναι η πατριωτική ατάκα του Ανδρέα “βυθίσατε το Χώρα”, πέρνα μια βόλτα από το Λάος (και η Καμπότζη δίπλα είναι).

• Αν δεν είσαι τίποτα από τα παραπάνω και απλά θέλεις να βρεις έναν άνθρωπο να σου κάνει το ρουσφέτι σου, μην ψηφίσεις καν. Πήγαινε σε ένα υπουργείο και πες τους ξεδιάντροπα ότι είσαι “δικό τους παιδί”. Μπορεί να πιάσει.

• Κι αν παρ’ όλα αυτά θέλεις να παραμείνεις στο ΠΑΣΟΚ λόγω νοσταλγίας, επισκέψου πρώτα έναν ψυχίατρο να σου γράψει κάνα καλό αντικαταθλιπτικό. Είσαι και νέος άνθρωπος και είναι κρίμα…

Φίλε πασόκε,

πέρα από την πλάκα, κατανοώ και σέβομαι το ότι ούτε εσύ ούτε κανένας άλλος που ψηφίζει ΠΑΣΟΚ έχετε όρεξη να μετακομίσετε σε άλλη παράταξη. Όμως αυτό το κόμμα πλέον δεν τραβάει, κι ούτε φαίνεται ικανό να προσφέρει τίποτα καινούργιο στη χώρα. Αλώθηκε από θολές ιδεολογίες, διαβρώθηκε από τη γλύκα της εξουσίας, πουλήθηκε σ’ αυτούς που υποτίθεται ότι αντιμάχεται. Ίσως όχι τόσο οι οπαδοί του, σίγουρα όμως πάρα πολλά από τα στελέχη του. Ο πολιτικός λόγος που εκφράζει πλέον σήμερα είναι κενός περιεχομένου, εκτός φυσικά κι αν θεωρείς τις κοινότυπες αερολογίες που εκτοξεύει υποτονικά ο αρχηγός του πρόταση για οτιδήποτε.

Οι εποχές άλλαξαν και η πολιτική έχει ανάγκη από διαφορετικές προσεγγίσεις και άλλου τύπου οράματα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξέρω κάποιον που μπορεί να τα προσφέρει όλα αυτά). Μην περιμένεις λοιπόν ότι απλά θα κάνει τον κύκλο της η κρίση και το ΠΑΣΟΚ θα επανέλθει μια μέρα με αυτοδυναμία στην εξουσία. Κι αν ποτέ συνεργαστεί με κάποιον για να κυβερνήσει, θα είναι με τη Δεξιά (στην οποία κατά κάποιο τρόπο πλέον ανήκει). Δεν πιστεύω να θέλεις να δεις κάτι τέτοιο όμως…

Όσο οι ψηφοφόροι της “μεγάλης προοδευτικής παράταξης” δεν γυρίζουν την πλάτη τους αηδιασμένοι στην καρικατούρα που σήμερα έχει καταντήσει αυτό που κάποτε πίστεψαν, τόσο θα διαιωνίζεται η κατρακύλα του τόπου από τη χειρότερη διακυβέρνηση που γνώρισε η Ελλάδα μετά τη χούντα. Εφόσον ενδιαφέρεστε πραγματικά για μία καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία, πηγαίνετε να αγωνιστείτε αλλού. Κι αν δεν σας ικανοποιούν οι υπάρχουσες εναλλακτικές, φτιάξτε από την αρχή μία καινούργια. Δεν χρειάζονται κληρονόμοι, βαρώνοι και αυλοκόλακες για κάτι τέτοιο. Μόνο καθαρό μυαλό, όρεξη για δουλειά και μπόλικη υπομονή.

Καλή επιτυχία σου εύχομαι φίλε πασόκε στις δύσκολες αποφάσεις που σε περιμένουν. Και καλό κουράγιο.

Σε γνωρίζω από την όψη

Αυτή εδώ είναι η ελληνική σημαία. Αντιπροσωπεύει το ελληνικό κράτος και συμβολίζει τους αγώνες που έδωσε ο ελληνικός λαός για να κατακτήσει την ελευθερία του.

Αυτός που φέρει την ελληνική σημαία, εκπροσωπεί αυτομάτως το ελληνικό έθνος - είτε την έχει ραμμένη πάνω στο μπλουζάκι του είτε πάνω στη στολή του. Έτσι, ένας ποδοσφαιριστής της Εθνικής ομάδας και ένας αστυνομικός των Ειδικών Δυνάμεων κατά κάποιο τρόπο εξισώνονται, αφού το έργο τους επιτελείται για το καλό της πατρίδας. Για το καλό μας.

Όταν κάποιοι ποδοσφαιριστές χάρισαν το κύπελλο Ευρώπης στην Ελληνική ομάδα, τους αποκαλέσαμε ήρωες και βγήκαμε στους δρόμους για να εξυμνήσουμε τον άθλο τους, νιώθωντας ότι νίκησαν για όλους εμάς. Κι εκείνοι έτσι νιώθουν πιθανότατα, και μπράβο τους. Παίζουν για τη φανέλα.

Όταν όμως κάποιοι αστυνομικοί επιτίθενται σε έναν δεκαεξάχρονο που οδηγεί μηχανάκι και από την πτώση του μια γυναίκα χάνει της ζωή της, πώς τους αποκαλούμε άραγε; Γιατί δε βγαίνουμε στους δρόμους για να υμνήσουμε τo κατόρθωμα τους; Δεν το έκαναν για μας; Τότε για ποιούς το έκαναν; Κι όταν όλη η φασαρία γίνεται επειδή οι κάτοικοι της Λευκίμμης αντιδρούν στην περιβαλλοντική και οικονομική καταστροφή του τόπου τους, οι αστυνομικοί αυτοί πώς νιώθουν που προκαλούν το θάνατο ενός από τους πολίτες που πληρώνουν το μισθό τους; Ενός από τους πολίτες που είναι ταγμένοι να υπηρετούν; Η στολή που φοράνε, τι συμβολίζει ακριβώς; Κι από πού κι ως πού δικαιούται να φέρει πλέον το εθνόσημο;

Ακόμα και τα μέλη της δημοτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας παραιτήθηκαν σε διαμαρτυρία για την εισβολή διμοιριών ΜΑΤ στη Λευκίμμη, κάνοντας μάλιστα λόγο στην επιστολή που έστειλαν στον Έλληνα πρωθυπουργό για «μεθόδους αυταρχισμού και βάναυσης δικτατορικής συμπεριφοράς», ενώ λίγο παρακάτω του γράφουν «να χαίρεστε το κράτος και το κόμμα που θέλετε να φτιάξετε». Όπως ήταν αναμενόμενο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι ήταν ατύχημα, έχοντας πλήρη γνώση ότι υπάρχουν δεκάδες εξοργισμένοι αυτόπτες μάρτυρες που τον διαψεύδουν. Πέρα από το να φροντίσει να διαγραφούν τα ανυπάκουα μέλη από το κόμμα και να αποποιηθεί τις ευθύνες της κυβέρνησης, μήπως θα μπορούσε ο κύριος Ρουσόπουλος να μας εξηγήσει για λογαριασμό τίνος δολοφονούνται αθώοι άνθρωποι από κρατικούς υπαλλήλους;

Δεν είναι τυχαίο το ότι η είδηση της ανθρωποκτονίας από υπερβάλλοντα αυταρχισμό δεν έπαιξε καθόλου στα μέσα μαζικής εξαπάτησης. Ήταν απασχολημένα με την εξιχνίαση των μυστικών της προσωπικής ζωής δολοφονηθέντος ηθοποιού και με την εθνικοπατριωτική ομιλία του Γάλλου προέδρου στην ελληνική Βουλή. Τι μου λέτε; Αν έπαιζε από πίσω πακετάκι δεκαπέντε δισεκατομμυρίων ευρώ, ακόμα κι ο Άνθιμος θα δήλωνε δημόσια ότι οι Σκοπιανοί είναι οι μοναδικοί γνήσιοι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου…

Στο μεταξύ, έχουν ορμήξει σμήνη αρπακτικών να οικειοποιηθούν τη ελληνική σημαία, υιοθετώντας την ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται με τα χρώματά της. Νοικιάζουν λίγη από τη δόξα της κατάκτησης του Euro ’04 για να πουλήσουν δάνεια, κινητά, συνδρομές, τηλεοράσεις, σάντουϊτς και μπύρες. Το Βήμα της Κυριακής κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο μία καταχώρηση της τράπεζας Πειραιώς, που προφανώς πλήρωσε αρκετά ώστε να δικαιούται να μάθουν όλοι οι Έλληνες ότι εύχεται καλή επιτυχία στην ομάδα μας. Λες κι αν δεν προσδοκούσε να βγάλει κέρδος, η τράπεζα Πειραιώς θα ευχόταν καλή επιτυχία σε κάποια άλλη ομάδα…

Μπορεί να μη στοιχειοθετείται από πουθενά το έγκλημα της προσβολής εθνικού συμβόλου, αλλά στην ουσία περί αυτού πρόκειται. Μόνο που είναι χειρότερο να ξεπουλάει κανείς την ελληνική ή οποιαδήποτε άλλη σημαία από το να της βάζει φωτιά. Στη μία περίπτωση ντροπιάζεται ένας ολόκληρος λαός, ενώ στην άλλη καταστρέφεται ένα κομμάτι ύφασμα. Ίσως λοιπόν οι ανεγκέφαλοι που κατά καιρούς καίνε τη σημαία, να προσπαθούν με τον τρόπο τους να εκφράσουν ακριβώς αυτή την προσβολή. Να προσπαθούν να μας πουν ότι αυτό το σύμβολο δεν είναι πια δικό μας. Εγώ διαφωνώ μαζί τους όμως σ’ αυτή τη λογική.

Με συγχωρείτε πολύ κύριοι μπάτσοι, κύριοι κυβερνώντες και κύριοι επιχειρηματίες, αλλά αυτή η σημαία δεν είναι δική σας. Ανήκει σε όλους μας και άρα δεν σας επιτρέπουμε να τη χρησιμοποιείτε στο όνομα των αθλητών μας, των παππούδων μας ή των παιδιών μας. Ούτε για να δολοφονήσετε Έλληνες πολίτες, ούτε για να τους ληστέψετε.

Το ίδιο ισχύει και για όλους τους πατριδοκάπηλους αλμπάνηδες του δημόσιου βίου. Κάντε ό,τι βρωμιά θέλετε, αλλά κοντά τα χέρια σας από αυτό που κανείς μας δεν σας παραχώρησε σε αποκλειστικότητα. Η σημαία αυτή είναι δική μας, και θα την κουνάμε όπου και όποτε εμείς θέλουμε. Ακόμα κι εναντίον σας…

Έλα μωρέ, θα πίνουμε εμφιαλωμένο…

Κυριακή μεσημέρι στον Ωρωπό. Κάτω στο λιμάνι είχε στηθεί μια εξέδρα με μαύρα μπαλόνια να στολίζουν τα ηχεία, ενώ μαύρες σημαίες ξεφύτρωναν ανάμεσα στον λιγοστό κόσμο που παρακολουθούσε από κάτω. Τις ομιλίες των μελών της επιτροπής αγώνα διαδέχθηκαν οι σκληροί ήχοι μιας ροκ μπάντας, που συμμετείχε κι αυτή με τον τρόπο της στη διαμαρτυρία. Λίγο πιο πέρα, τα κορίτσια από την ομάδα του Οικολογίου είχαν απλώσει ένα μεγάλο ρολό χαρτί για να ζωγραφίσουν τα παιδιά το δικό τους ποτάμι. Τον δικό τους Ασωπό.

Αν και ο μολυσμένος με εξασθενές χρώμιο υδροφόρος ορίζοντας εκτείνεται μέχρι τη Σκάλα Ωρωπού, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής επέλεξε να αγνοήσει την εκδήλωση. Προτίμησαν να αράξουν στις καφετέριες ή να μείνουν στα σπίτια τους. Όχι γιατί δεν πιστεύουν ότι υπάρχει πρόβλημα, ούτε επειδή δεν τους νοιάζει αν θα πάθουν καρκίνο. Αλλά επειδή έτσι νομίζουν ότι τους συμφέρει. Επειδή θεωρούν ότι αυτό που προέχει είναι να μην τρομάξουν οι τουρίστες. Επειδή δεν θέλουν να μείνουν τα αγροτικά προϊόντα τους χωρίς καταναλωτές. Επειδή φοβούνται ότι αν κλείσουν τα εργοστάσια που ρυπαίνουν θα χάσουν μεροκάματα και πελάτες. Ή ίσως επειδή ξέρουν πολύ καλά ότι ζούμε στην Ελλάδα, και στην Ελλάδα ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι να έχεις καλά κονέ και μπόλικα φράγκα στην τσέπη. Έτσι ώστε να μπορείς να πίνεις μόνο εμφιαλωμένο. Ενδεχομένως και να κάνεις μπάνιο μ’ αυτό.

Μόνο που οι κάτοικοι του Ωρωπού, των Οινοφύτων, της Αυλίδας και τόσων άλλων περιοχών που πλήττονται από τις εξωπραγματικές ποσότητες μόλυνσης, δεν είναι και τόσο καλά ενημερωμένοι όσο νομίζουν. Οι περισσότεροι έχουν ήδη καταναλώσει μπόλικο εξασθενές χρώμιο, με αποτέλεσμα να είναι ζήτημα χρόνου μέχρι να παρουσιαστούν στην υγεία τους επιπτώσεις ανάλογες με εκείνες που υπέστησαν οι κάτοικοι της Μιναμάτα πριν από πενήντα χρόνια και κάτι. Τερατογεννέσεις στη μία περίπτωση, καρκίνος στην άλλη. Κάποιος θα έπρεπε να αποζημιώσει όλους αυτούς τους ανθρώπους για το κακό που τους περιμένει. Κάποιος θα έπρεπε να πάρει μέτρα για να τους προστατεύσει. Όταν όμως ο μόνος που μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ονομάζεται ελληνικό κράτος, είναι απολύτως βέβαιο ότι για να δικαιωθούν έστω και στο ελάχιστο, οι κάτοικοι της περιοχής γύρω από τον Ασωπό πρέπει να ξεσηκωθούν, να οργανωθούν και να διεκδικήσουν. Να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιλέγουν να μην κάνουν τίποτα. Ελπίζοντας ότι το πρόβλημα θα λυθεί από μόνο του ή θα ξεχαστεί.

Φτωχοί λοβοτομημένοι ηλίθιοι…

Πόσο τραγικό είναι να περιμένετε να αρχίσουν να πεθαίνουν τα παιδιά σας για να αποφασίσετε ότι ήρθε ο καιρός για να αντιδράσετε;

Asopos 18-5-08

Δεν πρόλαβα να το ανεβάσω όταν έπρεπε, οπότε το ανέβασα απόψε, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος (που σε ελάχιστα λεπτά τελειώνει). Το παραπάνω βίντεο και ποστ αναφέρονται στην εκδήλωση διαμαρτυρίας που έγινε στη Σκάλα Ωρωπού στις 18 Μαΐου του 2008. Για τη μόλυνση του Ασωπού, που εξακολουθεί να είναι τίγκα στο εξασθενές χρώμιο δυστυχώς…

Το βίντεο περιέχει απόσπασμα ομιλίας του πατέρα Ιωάννη Οικονομίδη (ιερέα Οινοφύτων), καθώς και απόσπασμα από τη συναυλία του συγκροτήματος Damaged Goods. Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε εδώ και εδώ, ενώ για πλήρη και έγκυρη ενημέρωση σχετικά με τη μόλυνση του Ασωπού και τις τρέχουσες εξελίξεις, θα ενημερωθείτε στο Asopossos.wordpress.com.

Μία αργοπορημένη συγγνώμη στην Αμαλία (updated)

Δεν πρόλαβα ποτέ να τη γνωρίσω από κοντά. Είχα αφήσει κι εγώ ένα-δυο μηνύματα συμπαράστασης στο μπλογκ της όσο ζούσε κι αυτό ήταν όλο. Μέχρι που έμαθα ότι έφυγε.

Διαβάζοντας τα εκατοντάδες σχόλια στο τελευταίο ποστ που δημοσίευσε η Αμαλία, έκλαψα. Εξοργίστηκα. Και συνειδητοποίησα ότι αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι πρωτόγνωρο για όλους μας. Ένιωσα ξαφνικά σα να είχε ζωντανέψει ολόκληρη η μπλογκόσφαιρα και να είχε γίνει ένα. Πίστεψα ότι όλη αυτή η αυθόρμητη και συλλογική οδύνη μπορούσε να μετουσιωθεί σε κάτι θετικό, σε κάτι μοναδικό. Κι έτσι απερίσκεπτα, πήρα μία μάλλον αμφιλεγόμενη απόφαση.

Είχε προηγηθεί ένα σχόλιο στο μπλογκ της από κάποιον που πρότεινε να γίνει η 1η Ιουνίου ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της. Βλεποντας αρκετούς να συμφωνούν αλλά κατά τ’ άλλα να παραμένουν άπραγοι, πήρα την πρωτοβουλία να κάνω ένα πρώτο κάλεσμα από το δικό μου μπλογκ. Ελπίζοντας ότι αν μαζευόμασταν αρκετοί, ίσως καταφέρναμε να οργανώσουμε μια μαζική διαδικτυακή διαμαρτυρία. Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Τουλάχιστον όχι σ’ αυτή την κλίμακα.

«Ένα αργοπορημένο δώρο στην Αμαλία», έτσι ονόμασα εκείνο το ποστ. Λίγο υπερβολικά συναισθηματικό είναι η αλήθεια, αλλά τη δουλειά του την έκανε. Η επισκεψιμότητα χτύπησε κόκκινα και τα σχόλια άρχισαν να πέφτουν βροχή. Αποτελεί τραγική ειρωνία το ότι η αρχική συζήτηση αφορούσε τα όρια που πρέπει να θέσουμε προκειμένου να μην καπηλευτούμε τη μνήμη της…

Ειλικρινά δεν περίμενα ότι μια χούφτα άγνωστοι θα κατάφερναν να στήσουν όλη αυτή την κινητοποίηση μέσα σε λιγότερο από τρεις μέρες. Κείμενα διαμαρτυρίας, δελτία τύπου, μπάνερς, βιντεάκια, λίστες με mail, μεταφράσεις σε εφτά διαφορετικές γλώσσες και πολλά άλλα. Μας είχε πιάσει αμόκ. Να προλάβουμε. Να ακουστούμε. Να δικαιώσουμε τον αγώνα που εκείνη ξεκίνησε. Πέρα από το αίσθημα συλλογικότητας που υπήρχε διάχυτο, αυτό που μέτρησε ήταν το γεγονός ότι όλα οργανώθηκαν δημοσίως. Όποιος ήθελε μπορούσε να συμμετάσχει στο διάλογο, να προτείνει προσθήκες ή αλλαγές, ή ακόμα και να διατυπώσει επιφυλάξεις.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις μου, σχεδόν κανένας από τους τότε δημοφιλείς και πεπειραμένους μπλόγκερς δεν ανακατεύτηκε στην όλη διαδικασία, ενδεχομένως γιατί προείχε η ασφάλεια της προσωπικής τους υστεροφημίας σε περίπτωση αποτυχίας του όλου εγχειρήματος. Βρέθηκα λοιπόν να συντονίζω όλο αυτό το χάος μέσα από το μικρό και άσημο μπλογκ μου, παλεύοντας να κρατήσω ισορροπίες ώστε να μην παρασυρθούμε από την ένταση της στιγμής και καταλήξουμε να ακυρώσουμε την όλη προσπάθεια. Ευτυχώς, υπήρξαν πολλοί που στήριξαν την πρωτοβουλία χωρίς να αποσκοπούν σε τίποτα άλλο πέρα από το αυτονόητο: Να γίνει γνωστή η ιστορία της σε όλον τον κόσμο, δίνοντας έτσι ένα γερό χτύπημα σε όσους την άφησαν να πεθάνει. Μπορεί να μην τιμωρούνταν οι ένοχοι ή να μην άλλαζε δραματικά η δημόσια υγεία μετά από μια τέτοια κίνηση, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε κάνει μια αρχή. Θα είχαμε αποδείξει ότι μπορεί να γίνει.

Δεν πρόκειται ποτέ να επαναληφθεί αυτό που συνέβη την 1η Ιουνίου του 2007. Η διαμαρτυρία μας ταξίδεψε στην άλλη άκρη του κόσμου, έγινε θέμα σε ειδήσεις και εφημερίδες, κινδύνεψε να καπελωθεί από πολιτικούς και κάθε λογής μαϊντανούς, έφτασε να ονομαστεί ακόμα και «κίνημα». Τουλάχιστον τα μισά από τα ελληνόφωνα μπλογκς δημοσίευσαν ποστ με τον ίδιο τίτλο εκείνη την ημέρα: «Για την Αμαλία». Πολλά από αυτά δημοσίευσαν το κείμενο που είχαμε από κοινού συντάξει. Ακόμα κι εκείνα των παλαιών και καταξιωμένων μπλόγκερς, που αναγκάστηκαν να παραμερίσουν τον εγωισμό τους για να μην κατηγορηθούν για αναλγησία από τους επισκέπτες τους.

Την προηγούμενη μόλις ημέρα, ο γενικός συντονισμός είχε μεταφερθεί σε ένα ουδέτερο κι ομαδικό μπλογκ, το οποίο είχαμε συμφωνήσει ότι θα είναι προσωρινό και θα περιέχει μόνο τα κείμενα και τους κώδικες για τα μπάνερ και τα βιντεάκια. Εκεί άρχισαν και τα παρατράγουδα, καθώς κάποιοι επέλεξαν να διαχειριστούν καταχρηστικά την εξουσία που τους εμπιστευτήκαμε. Διέγραψαν επιλεκτικά συνεργάτες του μπλογκ χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, μετέτρεψαν το δημόσιο διάλογο σε μεταξύ τους επικοινωνία, υποσχέθηκαν ένα αόριστο «συνεχίζουμε» μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν τη δυναμική που δημιουργήθηκε. Χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία, χωρίς ξεκάθαρους στόχους, χωρίς καν τις στοιχειώδεις γνώσεις που θα τους επέτρεπαν να οικοδομήσουν ένα κίνημα για την υγεία. Ή ό,τι άλλο φιλοδοξούσαν να κάνουν.

Αντιμέτωπος με ανούσιες ίντριγκες και προσωπικές διενέξεις, και διαπιστώνοντας ότι στην πορεία χάθηκε το μέτρο, διαφοροποιήθηκα ανοιχτά και κατέληξα να πάρω την οδυνηρή απόφαση να κλείσω οριστικά το μπλογκ μου. Φαίνεται ότι αυτή η κίνηση είχε κάποια αποτελέσματα, καθώς η γενική καχυποψία απέναντι στους υποτιθέμενους φίλους της Αμαλίας Καλυβίνου εντάθηκε και η προσπάθεια τους κατέρρευσε. Κάποιοι ίσως με κατηγορούν ακόμα γι’ αυτή τη στάση μου, όμως δεν ήταν παρά το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να υπερασπιστώ την επιθυμία της μητέρας της Αμαλίας, που δεν ήθελε με τίποτα να συνδεθεί το όνομα της κόρης της με περαιτέρω κινητοποιήσεις. Οφείλουμε να το σεβαστούμε αυτό – είτε μας αρέσει είτε όχι.

Σήμερα, βλέπω τους ίδιους ανθρώπους που πριν από έναν χρόνο αποπειράθηκαν να μετατρέψουν μία άγνωστη σε λογότυπο των φιλοδοξιών τους, να πασχίζουν να μαζέψουν υπογραφές για κείμενα που απαιτούν μέτρα χωρίς όμως να εντοπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Βλέπω τους ίδιους μπλόγκερς που τότε κράτησαν αποστάσεις, να προσπαθούν να επαναφέρουν στη δημοσιότητα ένα φάντασμα για να κάνουν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας. Μέχρι και μπλογκ με τίτλο “Αμαλία Καλυβίνου” άνοιξαν κάποιοι πρόσφατα. Με ποιό δικαίωμα; Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αγνές προθέσεις πιθανότατα, αν και δυστυχώς δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι ο σκοπός της περσινής κινητοποίησης ήταν να μας ενώσει για να μάθουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα μας χωρίς κόμματα και προστάτες. Ούτε να γίνουμε διάσημοι, ούτε να υποκαταστήσουμε θεσμούς, ούτε να ξεπλύνουμε τις ενοχές μας για να κοιμόμαστε πιο ήσυχα τα βράδια. Η υγεία και πολλοί άλλοι τομείς της καθημερινότητάς μας που νοσούν δεν πρόκειται να αλλάξουν έτσι εύκολα, και οι νέες μορφές συλλογικότητας δε μπορούν να αναπτυχθούν μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες και ανυπόγραφες διακηρύξεις. Όποιος θέλει να συνεισφέρει στο να γίνει κάτι ουσιαστικό και σε βάθος χρόνου, μπορεί. Ασκώντας πολιτική με επιμονή, υπομονή, ήθος, συνέπεια και εγκυρότητα. Χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες. Και – κυρίως – χωρίς να καπηλεύεται τη μνήμη κανενός.

Ίσως να κάνω λάθος και η Αμαλία Καλυβίνου να επιθυμούσε να συνεχίσουμε στο όνομα της. Αν και αμφιβάλλω. Μέσα από τα κείμενα και τις καταγγελίες του μπλογκ της, αυτό που φαινόταν να την απασχολεί ήταν να μην υπάρξουν άλλοι άνθρωποι στη θέση της, «να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, κι όχι ο κανόνας» όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια. Κι όχι να γίνει η ίδια περιφερόμενο εικόνισμα.

Ντρέπομαι που η τότε πρωτοβουλία μου είχε τέτοια κατάληξη. Ντρέπομαι που ο θάνατος μιας κοπέλας έγινε μέσο χειραγώγησης ευκολόπιστων κι αντικείμενο παιχνιδιών εξουσίας. Ντρέπομαι που οι συλλογικοί αγώνες που ονειρεύτηκα κατάντησαν καραμέλα των μέσων μαζικής εξημέρωσης και των ψηφοθήρων. Ντρέπομαι που αποδειχτήκαμε ανώριμοι και ανίκανοι να διαχειριστούμε τη δύναμη που μας προσφέρει το μέσο του διαδικτύου για να διεκδικήσουμε κάτι παραπάνω από κούφιες εντυπώσεις. Ντρέπομαι που αντί να παραμείνουμε ενωμένοι και να οργανωθούμε σοβαρά έτσι ώστε να μην υπάρξουν άλλες Αμαλίες, περιμένουμε υπομονετικά το επόμενο θύμα για να ευαισθητοποιηθούμε στιγμιαία και να νιώσουμε καλύτεροι άνθρωποι. Πράγμα που τελικά δεν προκύπτει από πουθενά ότι είμαστε.

Συγγνώμη Αμαλία. Σου άξιζε κάτι καλύτερο.

—————————————

UPDATE (27-5-08, 13:23)

Επειδή το ύφος αυτού του ποστ μπορεί να φαίνεται σε κάποιους αδικαιολόγητα έντονο, κι επειδή δε μου αρέσει να κατακρίνω χωρίς να αντιπροτείνω, παραθέτω αυτούσιο το πρώτο σχόλιο που άφησα χθες:

Και μία πρόταση για όσους ενδιαφέρονται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να συνεχίσουν:

Φτιάξτε ένα διαδικτυακό “παρατηρητήριο για την υγεία” με οριζόντια οργάνωση και εθελοντική προσφορά όλων όσων ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν. Στελεχώστε το με γιατρούς και νοσηλευτές που θα προσφέρουν αφιλοκερδώς τις γνώσεις τους. Μαζέψτε πληροφορίες για συγκεκριμένες ελλείψεις σε προσωπικό και εξοπλισμό. Δικτυωθείτε με τις τοπικές κοινωνίες και τους συλλόγους καρκινοπαθών και ασθενών. Βρείτε δικηγόρους που θα μπορέσουν να στηρίξουν καταγγελίες για φακελάκια και εγκληματικές αμέλειες σε δικαστήρια. Συνεργαστείτε με διεθνείς και εγχώριους φορείς που έχουν αφιερώσει δεκαετίες στον τομέα της βελτίωσης της υγείας. Τολμήστε να τα βάλετε με τις φαρμακοβιομηχανίες, τους υπουργούς και τους ιατρικούς συλλόγους.

Ξεχάστε τα μανιφέστα εξ ονόματος των μπλόγκερς ή οποιασδήποτε άλλης φανταστικής κοινότητας. Εγκαταλείψτε τις συλλογές υπογραφών, που το μόνο που κάνουν είναι να παρέχουν άφεση αμαρτιών με το πάτημα ενός κουμπιού.

Και αφήστε την Αμαλία ήσυχη.