Το αντίπαλο δέος

age-of-empires-2

Θέλει στρατηγική το πράγμα, δεν είναι παίξε γέλασε

 

Έστω ότι στη μία όχθη του ποταμού έχουν συγκεντρωθεί οι δυνάμεις που συνθέτουν αυτό που σχηματικά και αφελέστατα αποκαλούμε “Σύστημα”. Δηλαδή, οι λιγοστές οικογένειες στις οποίες ανήκουν τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, μέσα μαζικής εξημέρωσης, εφοπλιστικά γραφεία, μεγάλες βιομηχανίες, ποδοσφαιρικές ομάδες, κλπ. Το Κεφάλαιο, που θα λεγε κι ο σύντροφος με τα μούσια. Την εμπροσθοφυλακή στελεχώνουν τα δύο μεγάλα συντηρητικά κόμματα και οι διαπλεκόμενοι καρεκλοκένταυροι τους, από υπουργούς μέχρι βύσματα που ξοδεύουν τζάμπα οξυγόνο. Πυροβολικό τα διάφορα καλοβαλμένα τσιράκια που επηρεάζουν την κοινή γνώμη – όπως δημοσιογράφοι, τηλεπερσόνες και άλλα ζώα της ζούγκλας. Κρέας για τα κανόνια είναι ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή τα παδιά με τα κράνη και τα ληγμένα χημικά. Σε ρόλο ιππικού η ακροδεξιά και το παρακράτος, καθώς και διάφοροι δήθεν τρομοκράτες που απειλούν να μετατρέψουν μια ήδη κατεστραμμένη χώρα σε μία εντελώς τριτοκοσμική μπανανία. Εφεδρείες τα ξεπουλημένα συνδικάτα και οι καριερίστες εργατοπατέρες τους. Κι αν ξεχνάω κανέναν, συγχωρέστε με αλλά είναι αργά κι έχω υπάρξει και πιο νηφάλιος στη ζωή μου. Το νόημα το πιάσατε πάντως.

Στη μέση έχει ένα ποτάμι που κοντεύει να γίνει έλος. Ας το ονομάσουμε “ο λαός” να ξεμπερδεύουμε. Αν και στην πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα, αφού συμπεριλαμβάνονται επιχειρήσεις που κινδυνεύουν να κλείσουν, δημόσιες υπηρεσίες που υπολειτουργούν, χωριά και γειτονιές που μαραζώνουν, οικοσυστήματα που καταρρέουν και πολλά άλλα. Επιπλέον, το ποτάμι είναι τίγκα στη ρύπανση από τα υποπροϊόντα του “Συστήματος”. Ή του κατεστημένου, του καθεστώτος, ή όπως αλλιώς σας αρέσει να το ονομάσετε.

Απέναντι τι σκατά έχει;

Ποιο είναι το αντίπαλο δέος σ’ αυτή την επέλαση της κακής και αδυσώπητης αυτοκρατορίας; Η αριστερά; Ο αντιεξουσιαστικός χώρος; Το κίνημα; Εσύ, εγώ και κάποιοι κοινοί γνωστοί μας; Ποιος;

Όσο και να επιμένουμε στη φαντασίωση ότι είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, η πικρή αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα μισοδιαλυμένο μπουλούκι. Ο ένας το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του, κι ο καθένας άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Χωρίς ενότητα, χωρίς σοβαρή οργανωτική δομή, χωρίς χαρισματικούς ηγέτες, χωρίς συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις. Ό,τι να ‘ναι κι από συνθήματα άλλο τίποτα. Αντικαπιταλισμός σου λέει ο ένας, αυτοοργάνωση σου λέει ο άλλος, οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας σου λέει ο τρίτος. Τι είναι η επανάσταση, τι είναι το ζουμί της κοινώς. Ξαναζεσταμένο φαγητό, και δεν είναι καν νόστιμο το γαμημένο.

Νομοτελειακά, αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα την έχουμε κάτσει. Για αρκετά χρόνια, μέχρι να γυρίσει ο τροχός και να ξαναφουσκώσει το ποτάμι από μόνο του. Στερημένο από αιτήματα όμως, ανίκανο να οικοδομήσει κάποιο σχέδιο, ανήμπορο να εκφράσει ένα στοιχειώδες όραμα. Έτσι απλά, από την πολλή αναταραχή ο βάλτος θα γίνει χείμαρρος και θα πάρει σβάρνα όποιον βρει μπροστά του. Και μετά τι;

Πού είναι η αντιπρόταση για την οικονομία, οέο; Καταργούμε την κερδοσκοπία ως έννοια, κρατικοποιούμε το σύμπαν και περιμένουμε να αναστηθεί ο πατερούλης να μας πει πώς συνεχίζουμε; Ή μήπως ψάχνουμε να βρούμε μπαλώματα και νομίζουμε ότι αν τα ονομάσουμε “μεταρρυθμίσεις” κάτι έγινε;

Πώς χτίζεται ένα πραγματικό και λειτουργικό κράτος πρόνοιας; Με αόριστα ευχολόγια και ουτοπικά προγράμματα; Και τους γιατρούς ποιος τους πληρώνει; Το φακελάκι;

Ποιες είναι οι απολύτως εφικτές λύσεις ώστε να να αποκτήσουμε ουσιαστική παιδεία και να παράγουμε ξανά πολιτισμό; Η ενδυνάμωση των συντεχνιών που λυμαίνονται για δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια κυκλώματα;

Γιατί να προστατευτούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Για να κάνει ο κάθε κολασμένος ό,τι του κατέβει και οι διάφορες μαφίες να επιβιώνουν ανενόχλητες;

Τι σόι εξωτερική πολιτική μπορούμε να έχουμε; Εμπρός να δώσουμε όλοι μαζί τα χέρια, λαοί πετάξτε τα φρικτά μαχαίρια; Και γιατί όχι “μια ωραία πεταλούδα”, που είναι και παραδοσιακό;

Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια. Ένας μαλάκας και ψωνισμένος μπλόγκερ είμαι, κι όσο και να το παίζω υπεράνω και κριτής των πάντων, ανάθεμα κι αν γνωρίζω ποια ακριβώς είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική ώστε να βρεθεί άμεσα μία αποτελεσματική λύση που θα αναχαιτίσει τα φουσάτα του οχτρού. Όσο είμαι μόνος μου, είμαι άχρηστος. Το ίδιο κι εσείς που με διαβάζετε.

Τουλάχιστον όμως, θέλω να πιστεύω ότι έχω τη δυνατότητα να εντοπίζω το πρόβλημα και να μη ντρέπομαι να το πω και παραέξω. Και στην περίπτωση μας, το πρόβλημα είναι απλό:

Είμαστε μεν αντίπαλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούμε δέος.

Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε και αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, τόσο το καλύτερο…

Advertisements
This entry was posted in παραμυθακια, υπεροψιες, ψυχοτραυματικα, αγριαδες. Bookmark the permalink.

28 Responses to Το αντίπαλο δέος

  1. Ο/Η PB λέει:

    Το ΕΝΤΟΣ ΕΠΟΧΗΣ Περιοδικό ένθετο στην εφημερίδα Εποχή

    Διοργανώνει Εργαστήρι Πολιτικής

    Με θέμα «Το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ»

    Την Πέμπτη 2 Ιουλίου στην αίθουσα του ΣΥΤΕ, Σίνα 16, στις 8μμ

    Συντονίζουν: Χρήστος Λάσκος και Ευκλείδης Τσακαλώτος

    Εισηγούνται οι πανεπιστημιακοι: Σίσσυ Βελισσαρίου, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Αριστείδης Μπαλτάς, Μιχάλης Σπουρδαλάκης

    Παρεμβάσεις:

    Κώστας Αθανασίου (ΡΟΖΑ), Χάρης Γολέμης (ΣΥΝ), Παύλος Κλαυδιανός (ΑΚΟΑ), Τάσος Κορωνάκης (ΣΥΝ), Αντώνης Νταβανέλλος (ΔΕΑ), Γιώργος Σαπουνάς (ΚΟΚΚΙΝΟ), Τασία Χριστοδουλοπούλου (2ο ΚΥΜΑ)

    και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας και Τάσος Κουράκης

    http://kokkinoprasinodiktyo.wordpress.com/2009/06/28/531/

  2. Ο/Η DPurpler λέει:

    Αυτός ο προβληματισμός είναι πολύ πιο νηφάλιος απο τα προηγούμενα ποστ σου, κατά την γνώμη μου πάντα.

    Τείνω να πιστεύω ότι αυτόν τον καιρό θα πρέπει να πολεμήσουμε με τα όπλα που μας δίνει το σύστημα (όσα είναι αυτά και όση δύναμη μπορεί να έχουν), μέσα από το σύστημα.

    Ήρεμα, μαζικά, χωρίς κορώνες, να τραβήξουμε κόσμο, να δούμε αν μπορούμε να πετύχουμε πράγματα κι αν δεν πετύχουμε, που είναι πολύ πιθανό, τουλάχιστον θα έχει μείνει σε πολύ περισσότερο κόσμο η συνειδητοποίηση για την ποιότητα και την δράση αυτού που αποκαλούμε σύστημα.

    Δεν έχουμε όλοι τον ίδιο βαθμό ωριμότητας σε αυτά τα πράγματα. Οι πιο προχωρημένοι, πρέπει πολλές φορές να περιμένουμε την ωρίμανση των νέο-εισερχόμενων. Θυμίσου το οικολόγιο, κάθε νέος που ερχότανε, έθετε τα ίδια και τα ίδια θέματα, τα οποία τα είχαμε ήδη συζητήσει διεξοδικά και είχαμε σε κάποιο βαθμό αποφασίσει για την θέση μας… Το ίδιο το βλέπω και σε άλλους αγώνες. Έρχονται κάποιοι που δεν τους αρέσει η σημερινή κατάσταση, και προτείνουν πράγματα που τα έχουμε δοκιμάσει και έχουμε φάει τα μούτα μας στο παρελθόν. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να τους ακούσουμε; Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να τους αποδοκιμάσουμε; Να τους λοιδωρίσουμε; Να τους διώξουμε;
    Θέλει κόπο, θέλει χρόνο, αλλά μπορεί πιστεύω να βγάλει αποτελέσματα.

  3. Ο/Η Elikas λέει:

    Καλημέρα.

    @ΡΒ

    Ενδιαφέρον ακούγεται, ιδίως αν πάρουν το λόγο οι άνθρωποι που συνήθως παρακολουθούν τέτοιες συζητήσεις χωρίς να τους δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουν τις απόψεις τους. Προσωπικά, δεν θα μπορέσω να έρθω λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Ελπίζω πάντως να μην εξαντληθεί ο προβληματισμός σε ευχολόγια περί επίπλαστης ενότητας και κινηματικής αμπελοφιλοσοφίας.

    @DPurpler

    Τόσο στα προηγούμενα ποστ όσο και σ’ αυτό, προσπαθώ να ταρακουνήσω όσους με διαβάζουν, μπας και βγουν από τη νιρβάνα του business as usual. Αν και το ότι υπάρχει πλέον σοβαρός λόγος να αντισταθούμε σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω μας νομίζω ότι δεν χρειάζεστε εμένα να σας το πω. Μάτια έχετε και βλέπετε.

    Τα όπλα του συστήματος είναι φτιαγμένα για να εξυπηρετούν εκείνους που το υποστηρίζουν και διαιωνίζουν την εξουσία όσων το ελέγχουν. Η κατάσταση έχει ξεφύγει σε βαθμό που να μην αντιμετωπίζεται με επιτροπές κομματικών στελεχών, τηλεοπτικά πάνελ και ομιλίες σε συνεδριακούς χώρους. Ούτε αποτελεί πολιτική πρόταση το να διατηρήσει τα κεκτημένα της η τάδε πτέρυγα και η δείνα συνιστώσα, εκλέγοντας ξανά κάποιον βουλευτή ή κάποιον δημοτικό σύμβουλο. Δεν αφορά τον κόσμο από κάτω το όποιο παιχνίδι εσωκομματικής εξουσίας, ιδίως όταν η συμμετοχή της βάσης περιορίζεται σε σημαιάκια και χειροκροτήματα.

    Ουσιαστικά, καλούμαστε να οικοδομήσουμε ένα εναλλακτικό σύστημα, οργανωμένο, καλολαδωμένο και επιθετικό. Κάτι που να μπορεί να συσπειρώσει μαζικά τον κόσμο και να εμπνεύσει ελπίδα. Τηρουμένων των αναλογιών, μιλάμε για ένα είδος καινούργιου (και φιλειρηνικού) ΕΑΜ. Χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε ότι θα πάρουμε τα βουνά, ούτε ότι θα παραμείνουμε κολλημένοι σε παρωχημένους δογματισμούς, ούτε ότι απλά θα καλούμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις και πορείες μέχρι να βαρεθούμε. Πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να λερώσουμε τα χέρια μας όμως, λέγοντας τα πράγματα με τ’ όνομα τους και εφαρμόζοντας σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα τις προτάσεις που θα συναποφασίσουμε σε ανοιχτές διαδικασίες. Και αυτό εμπίπτει στην κινηματική λογική, η οποία δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός πολιτικού χώρου (συστημικού ή μη).

    Χρόνος δεν υπάρχει πάντως, λυπάμαι.

  4. Ο/Η melen λέει:

    Ρίξε σε παρακαλώ μια ματιά εδώ, είναι νομίζω σχετικότατο με τα τελευταία ποστ σου: http://meteorologika.blogspot.com/2009/06/blog-post_27.html

    Καλημέρα

  5. Ο/Η architempora λέει:

    «Χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε ότι θα πάρουμε τα βουνά, ούτε ότι θα παραμείνουμε κολλημένοι σε παρωχημένους δογματισμούς, ούτε ότι απλά θα καλούμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις και πορείες μέχρι να βαρεθούμε.»

    Αφού βουνά δεν πέρνουμε, ας πάρουμε τους διαδικτυακούς δρόμους, και ας συντονιστούμε. Όχι να μην μείνουμε εκεί, να λιώνουμε στους καναπέδες και στα πληκτρολόγιά μας, όπως και οι άλλοι δεν μείναν στα βουνά ν’ακούνε τα πουλάκια και το θρόισμα των φύλλων… Δράση θέλει, και συντονισμό! Μια συνάντηση που θα οργανωνόταν από τον χώρο των ενδιαφερόμενων ιστολογίων και των όποιων διαδικτυακών πηγών, σίγουρα θα μάζευε κόσμο. Δεν είναι να δύσκολο γίνει η επιλογή της θεματολογίας της συζήτησης έστω διαδικτυακά, και οι αποφάσεις δράσεων να παρθούν από κοντά συλλογικά.
    Πρέπει να σφίξουμε τους δεσμούς μεταξύ μας!
    Επιβάλλεται να γνωριστούμε για να αγωνιστούμε μαζί!
    Τα πληκτρολόγιά μας, μην ξεχνάμε πως είναι μόνο τα εργαλεία μας.
    Ας συναντηθούμε, ας κοιταχτούμε στα μάτια…!

  6. Ο/Η pentanostimi λέει:

    ,μου αρεσε η προσεγγιση -σε καιρους μπερδεμένους,ολιγον στασιμους,με πολλη κουβέντα χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις
    σε προτεινα ηδη εις το βλογ μου
    καλημερα

  7. Ο/Η Elikas λέει:

    @melen

    Στο ίδιο μήκος κύματος είμαστε. Συμφωνώ και επαυξάνω προφανώς.

    @architempora

    Κατά καιρούς γίνονται διάφορες συναντήσεις, αν και συνήθως σε επίπεδο παρέας. Είμαστε περίεργη φάρα οι κάτοικοι του ίντερνετ, μπορεί να πούμε «ελάτε να συγκεντρωθούμε όλοι μαζί να συζητήσουμε» και να μη μαζευτούν τελικά πάνω από πέντε άτομα. Αν καταφέρεις να τους πείσεις, μπράβο σου πάντως κι εγώ θα κοιτάξω να έρθω.

    @pentanostimi

    Ευχαριστώ για το link και ελπίζω σύντομα να ακολουθήσουν κι άλλοι παρόμοιους προβληματισμούς. Όχι για να καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα κατ’ ανάγκην, αλλά τουλάχιστον για να ξεφύγουν από την όποια ιδεολογική περιχαράκωση τους. Δεν έχει νόημα πια το να νομίζει ο καθένας ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και ότι όλοι οι υπόλοιποι εν δυνάμει σύμμαχοι του είναι προδότες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Νισάφι…

  8. Ο/Η melen λέει:

    Aιτία της ισχυρής συσπείρωσης των ακροδεξιών
    είναι η κοινή ανεγκέφαλη πίστη , το κόλλημα του φίλαθλου

    Στη δική μας περίπτωση υπάρχει μία δομική και άκρως καθοριστική διαφορά: είμαστε άτομα (συνήθως), όχι στρατιωτάκια στην υπηρεσία μιας θεωρίας
    και είναι πολύ δύσκολο να κάνεις ζάφτι πολλές προσωπικότητες. Μεγάλο μείον -σε πολιτικό επίπεδο- για τις εποχές που ζούμε.
    Γι αυτό και πρέπει να το προσπεράσουμε συνειδητά και να συσπειρωθούμε σε μια βάση πέρα απ αυτό. Να βρούμε έναν κοινό παρονομαστή.
    Είναι εφικτό; Δεν ξέρω. Όμως πρέπει να προσπαθήσουμε

    Προφανώς, αν εξαιρέσεις την ανανεωτική πτέρυγα -κι αυτό όχι εξαιτίας κάποιας θεωρητικής διαφωνίας, αλλά γιατί οι μιντιακοί τουλάχιστον εκπρόσωποι της είναι άνθρωποι που
    μετάνιωσαν οικτρά την απόφαση τους να μην αποσχίστουν παρέα με τη Δαμανάκη και φέρονται ανάλογα – ήμουν από την αρχή με το εγχείρημα του Σύριζα.
    Όμως δεν καταλαβαίνω -και θυμώνω- πως είναι δυνατό να μην αναγνωρίζουν ότι η εποχή δεν επιτρέπει να τρώγονται τα μουστάκια με τα μούσια και τα μούσια με τα αμούστακα..
    Να τι παθαίνουμε! για να επιστρέψω στο σημείο από όπου ξεκίνησα.. Τέτοια προβλήματα στο λάος ποτέ!
    φρεσκοξουρισμένοι κόντρα όλοι , ανάθεμά τους

  9. Ο/Η Abravanel λέει:

    Κάτι που να μπορεί να συσπειρώσει μαζικά τον κόσμο

    Αυτό είναι αδύνατον με τα «καθαρά» μέσα που ανέφερες ακριβώς γιατί είναι ένα μπουλούκι.

  10. Ο/Η Elikas λέει:

    @melen

    Κι όμως, οι ακροδεξιοί δεν είναι τόσο συσπειρωμένοι όσο φαίνονται. Σαφώς και δεν έχουν την εμμονή των αριστερών δογμάτων και αιρέσεων να χάνουν την ώρα τους με θεωρητικούς αποκρυφισμούς, αλλά τις διαφωνίες τους τις έχουν μεταξύ τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εκτός από το «κεντροδεξιό» (και καλά) ΛάΟΣ, στις φετινές εκλογές είχαμε Παπαθεμελή (θρησκόληπτος εθνικισμός), Χρυσή Αυγή (ναζισμός κάργα) και Ελληνική Ενότητα (νοσταλγοί της χούντας με υποψήφιο τον δολοφόνο γερο-Ντερτιλή). Εντάξει, δε λέω, τους ρίχνουμε στα αυτιά εμείς – και χωρίς καν να αρχίσουμε να μετράμε συνιστώσες.

    Το θέμα είναι ότι όλους αυτούς (συν πολλούς ψηφοφόρους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, ή ακόμα και του ΚΚΕ και του ΣΥΝ) τους ενώνει ο φόβος. «Θα μας φάνε οι μετανάστες», «έρχονται οι κουκουλοφόροι», και πάει λέγοντας. Σου λέει ο άλλος, σιγά μην ψηφίσω αριστερά που τους χαϊδεύει και τους κανακεύει. Έτσι σκέφτεται ο πολύς κόσμος, τι νομίζεις; Μου είχε τύχει κάποτε ταξιτζής που αμφιταλαντευόταν ανάμεσα σε Τσίπρα και Καρατζαφέρη, με τη λογική «μικρό κόμμα γιατί σιχάθηκα τους κερατάδες και βγάζω φλύκταινες με το ΚΚΕ». Τι να του πεις τώρα; Τελικά μάλλον προτίμησε ΛάΟΣ, γιατί «το κακό με τους ξένους έχει παραγίνει».

    Ο φόβος και το μίσος λοιπόν, από την άλλη μεριά η ελπίδα και το όνειρο της αλλαγής (βλέπε Ομπάμα, Ανδρέα Παπανδρέου παλιότερα, κ.α.) Αρχέτυπα συναισθήματα, εκεί απευθύνονται τα πολιτικά κόμματα. Έχουν ένα brand name, ένα ιστορικό όνομα (κι ας έχει πεθάνει ο ορίτζιναλ) κι ένα ξεκάθαρο προφίλ (το οποίο εκφράζεται από έναν χαρισματικό ηγέτη). Σου πάω στοίχημα ότι αν ο Γιώργος Παπανδρέου «τράβαγε» (20-30% από τον πατέρα του στις καλές του θα αρκούσε), τώρα θα μιλάγαμε για ΠΑΣΟΚ με 47% και δεν συμμαζεύεται.

    Αυτά όσον αφορά τον κοινό παρονομαστή που είπες 😉

    @ Abravanel

    Έχεις δίκιο. Καλές και άγιες οι αγνές προθέσεις, απαραίτητες οι ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις, πολύτιμα τα ικανά στελέχη, αλλά χωρίς προπαγάνδα της προκοπής δεν γίνεται τίποτα. Για κάποιο ηλίθιο λόγο, έχουμε εκχωρήσει την προπαγάνδα στη δεξιά και την ακροδεξιά, όπως έχουμε εκχωρήσει και την έννοια «πατρίδα» (που πάντα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε οποιαδήποτε προπαγάνδα σέβεται τον εαυτό της).

    Η προοπτική βέβαια να βρεθούμε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και λίγο πριν μας εκτελέσουν να λέμε «ευτυχώς που εμείς ποτέ δεν καταδεχτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε φτηνά επικοινωνιακά τρικ» προσωπικά μου ακούγεται δυσάρεστη.

    [Μόλις χρησιμοποίησα ένα φτηνό επικοινωνιακό τρικ για να προπαγανδίσω τη θέση μου καλλιεργώντας τον τρόμο].

  11. Ο/Η Abravanel λέει:

    <blockquoteΓια κάποιο ηλίθιο λόγο, έχουμε εκχωρήσει την προπαγάνδα στη δεξιά και την ακροδεξιά, όπως έχουμε εκχωρήσει και την έννοια “πατρίδα”

    Συμφωνώ με το δεύτερο αλλά όχι με το πρώτο – προπαγάνδα έχει και αριστερά αλλιώς πως θα φτάναμε ο Γ.Καρατζαφέρης να αναγκάζεται να κάνει «κομουνιστικά» ανοίγματα με τον Τσε κτλ; Προφανέστατα γιατί το «μπουλούκι» έχει απορροφήσει την αριστερή «προπαγάνδα».

    Απλώς η Αριστερά έχει ερωτευθεί την ίδια της την προπαγάνδα και την πιστεύει χωρίς να καταλαβαίνει οτι είναι προπαγάνδα και με τις ακόλουθες αγκυλώσεις. Αντίθετα η Ακροδεξιά καταλαβαίνει οτι λέει και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα και να τσιμπήσει κανα ψήφο.

  12. Ο/Η melen λέει:

    Ως προς τη συσπείρωση της ακροδεξιάς.
    Σίγουρα δεν είναι ενωμένοι «σα μια γροθιά», όμως έχουν κοινό παρονομαστή: όλοι τους θέλουν να διώξουν τους μετανάστες.. κι ενώ μπορεί να μην έστριβαν όλοι το λαρύγγι ενός σλάβου μακεδόνα όπως θα έκανε η χρυσά αυγά, κανείς δεν θα έχανε την ευκαιρία να διαλαλήσει μεγαλόφωνα τις εθνικιστικές κορώνες του.

    Σε σχέση με το φόβο για να μη γράφω τα ίδια, δες και εδώ:
    http://meteorologika.blogspot.com/2009/03/h_21.html.
    Βέβαια, το συγκεκριμένο κείμενο είναι γραμμένο τον Μάρτη και από τότε στη λίστα έχουν προστεθεί μύριοι άλλοι τρόποι εκφοβισμού.. Συμπεριλαμβάνω δε και τη νέα γρίπη που ενώ βαράει συναγερμούς παγκοσμίως, δεν έχει αποδείξει ως τώρα καμια τρελλή φονική μανία.

    Και ναι- ο ρόλος του Ομπάμα (και των λοιπών του είδους) είναι ακριβώς αυτός.. λειτουργεί ως ηρεμιστικό, ξαναγεννάει ελπίδα, γίνεται ο κυματοθραύστης που χρειάζεται για να συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια ήσυχοι από τις αντιδράσεις των παράσιτων του έλους..

    Για την προπαγάνδα, θα συμφωνήσω με τον Αμπραβανέλ
    και θα προσθέσω το εξής: για να πετύχει, πρέπει κατά τη γνώμη μου να εφορμά από μια προσπάθεια «εκλαϊκευσης»
    (ας το πω έτσι, αν και μου ξυνίζει κάπως)θέσεων που θεωρούνται κοινοί τόποι, χρησιμοποιώντας χιούμορ και λόγια απλά..

    Το θέμα είναι, μ’ αυτα και μ’ αυτά, τι διάολε είναι εφικτό, τι μπορούμε να κάνουμε..
    Σκέφτομαι πως μια προσπάθεια συσπείρωσης -όχι κομματικής- μικρών ομάδων που ήδη υπάρχουν και δρουν η καθεμία μόνη της (για το περιβάλλον, τα δικαιώματα των φυλακισμένων, των μεταναστών κλπ), είναι μέσα στα πλαίσια του εφικτού.
    Δεν εννοώ να διαλυθούν προς χάρη ενός μεγαλύτερου σχήματος, αλλά να συμμετέχουν όλοι ή όσοι τέλος πάντων ενδιαφέρονται, σε ένα πιο συλλογικό σχήμα, ας είναι και μια κοινή ιστοσελίδα για αρχή..
    Έτσι η φωνή του καθενός πολλαπλασιάζεται και δυναμώνει, γίνεται υπολογίσιμη και μπορεί να καταφέρει περισσότερα.
    Οι καιροί δεν ευννοούν. Μεγάλα εγχειρήματα δεν θα πετύχουν. Μικρές όμως κινήσεις που θα διαφυλάξουν βασικά δικαιώματα ως να γυρίσει πάλι κάποτε ο τροχός, είναι αυτή τη στιγμή κρίσιμο να γίνουν.

    Καλημέρα

  13. Ο/Η Elikas λέει:

    @Abravanel

    Εντάξει, έχει κι η αριστερά προπαγάνδα και την έχει ερωτευτεί όντως στο βαθμό που να μην ξεχωρίζει πού αρχίζει και πού τελειώνει ο εξωραϊσμός της ιστορικής αλήθειας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι μιλάμε για μία παρωχημένη προπαγάνδα, ρετρό. Έκανε τον κύκλο της, δούλεψε όσο δούλεψε, πάμε για άλλα τώρα. Η ακροδεξιά το έχει καταλάβει αυτό, και δεν προσπαθεί να αναρριχηθεί στην εξουσία ντύνοντας φαντάρους με σεντόνια. Σου πουλάει το ίδιο προϊόν (πατριδολατρεία και ξενοφοβία) σε νέα συσκευασία. Ενώ η αριστερά δεν έχει καταλάβει καν ότι πρέπει να πουλήσει κάτι – νομίζει ότι το να πουλάς οτιδήποτε είναι καπιταλιστικό και άρα ανήθικο.

    @melen

    Καλά τα λες, και από μικρές συλλογικότητες έχουμε χορτάσει. Το πρόβλημα είναι ότι με το που πάνε να μεγαλώσουν λίγο αρχίζουν και μεγαλοπιάνονται, καπελώνονται ή κάτι παρόμοιο. Κι έτσι οι περισσότερες παραμένουν σχετικά ακίνδυνες έως και γραφικές.

    Για τον Ομπάμα δεν συμφωνώ. Πέρα από το ότι έχω πιστέψει πως ο τύπος αποτελεί ειδική περίπτωση (χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκην κάτι θετικό), ο τρόπος που αναδείχθηκε στην εξουσία αλλά και το είδος των προσδοκιών του κόσμου που τον ψήφισε απέχουν πολύ από αφορισμούς για ηρεμιστικά και κυματοθραύστες. Κι ακόμα κι αν στην πορεία αποδειχθεί ότι ήταν ένας φιλελεύθερος Μπους και τίποτα παραπάνω, η ανάγκη που προεκλογικά εξέφρασε για ριζική αλλαγή από τα κάτω, αναδιανομή πλούτου, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κλπ είναι μονόδρομος (εκτός αν προτιμήσουμε να πέσουμε με τα μούτρα στο ντουβάρι του φασισμού).

  14. Ο/Η nobody λέει:

    Ισως αυτο ακριβως να ειναι το προβλημα, πως αυτες οι μικρες συλλογικοτητες προσπαθουν να μεγαλωσουν, να γινουν αστικες οντοτητες ικανες να διαμορφωνουν κομματια της αστικης ‘κοινης γνωμης’. Εμενα μια χαρα μαρεσουν που ειναι μικρες και.. λιγο στον κοσμο τους αν θελετε. Δεν γινεται να μην ενσωματωθεις στον αστικο super- θεαμα αν ‘μεγαλωσεις’ πολυ, απο ενα σημειο και μετα ενοχλεις και πρεπει να αποφασισεις ποια μερια θα παρεις, απο που θα αγορασεις το καπελο.
    Μικροι πυρηνες αυτοοργανωσης σε καθε γειτονια, αποκεντρωση της δημοσιας ζωης, αμεσοδημοκρατια και δημιουργικοτητα. Δικτυωση των ομαδων πανω σε σχεσεις ανθρωπινης καθημερινης εμπιστοσυνης.
    Η συνταγη ειναι απλη, ο δρομος ειναι εκει εξω, δυσβατος κ ενιοτε με πονο και φθορα προσωπικη, αλλα… καμια φορα φοβομαστε να πονεσουμε, και αντι αυτου διαλεγουμε να παιζουμε τους ‘αριστερους’…

  15. Ο/Η Elikas λέει:

    @nobody

    Οι μικροί πυρήνες αυτοοργάνωσης στις γειτονιές δεν αναιρούν τις μεγάλες συσπειρώσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή, ούτε το αντίστροφο. Για την ακρίβεια, πρόκειται για αλληλένδετα και αλληλοσυμπληρούμενα σχήματα.

    Το κακό όμως είναι ότι η δεξιά κοινωνική στροφή που αποτυπώνεται στις κάλπες κατά κάποιο τρόπο νομιμοποιεί την ακροδεξιά πολιτική στροφή του κράτους.

    Και κάποια διαχειριστικά ζητήματα όπως νομοθεσίες, φορολογικά μέτρα, κλπ δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο κινηματικά, εκτός κι αν αρχίσουμε να μιλάμε για λαοθάλασσες.

  16. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Είχε γίνει μεγάλη συζήτηση στο συνέδριο του Λονδίνου τον περασμένο Μάρτη, περί αυτοοργάνωσης, χειραφέτησης και νέου προσδιορισμού του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού. Εγώ προσωπικά είμαι συμπαθών της θεωρίας του αδέσμευτου εργατικού κινήματος του «κακού μαέστρου» Τόνι Νέγκρι, που καλεί τους εργάτες να οργανωθούν ως συνειδητοποιημένα άτομα και όχι ως μάζα καθοδηγούμενη από μια «πρωτοπορία», κομματική ή συνδικαλιστική ελίτ που συνήθως παίρνει τη θέση της αστικής εξουσίας στην κηδεμόνευση του εργατικού κινήματος. Κάτι άλλο που χρειάζεται είναι η εργατική δύναμη (potenza) να μην είναι απλά αντιστατική αλλά και συντακτική, για να μπορέσει να πετύχει ουσιαστικές αλλαγές.

    Αυτά βέβαια για μας τους κοινούς θνητούς είναι αμπελοφιλοσοφίες, το ζήτημα είναι τι να κάνουμε ο καθένας μόνος του αλλά και στα πλαίσια ενός δυναμικού κοινωνικού κινήματος. Συμφωνώ με προηγούμενη εισήγηση πως το αντίπαλον δέος μπορεί να είναι ένα νέο ευρύ ενιαίο μέτωπο της αριστεράς στο πρότυπο του ΕΑΜ. Το «βρώμικο» ’89 χάθηκε μια ευκαιρία, με τον εννιαίο Συνασπισμό του 13% και ένα παραπέον ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρώ ότι θεωρητικά κινείται στη σωστή κατεύθυνση μιας συμπαράταξης αριστερών κομμάταν, με προβλήματα όμως κοινής «γραμμής» και διεύρυνσης της κομματικής βάσης. Το ΚΚΕ (ως ηγεσία) παραμένει αδιάλαχτο και αρκείται να παραμένει τρίτο κόμμα, οι λοιπές συνιστώσες της αριστεράς έχουν ασήμαντικη εκλογική δύναμη ενώ η προοπτική επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία μάλλον συσπειρώνει και το έντιμο κομμάτι των ψηφοφόρων του που φλερτάρει και πιο αριστερά.

    Το παράδειγμα του λαού της Ονδούρας θα πρέπει να μας ταρακουνά και να μας εμπνέει. Αν ένας μικρός λαός μπορεί να αντιστέκεται στο ολιγαρχικό και στρατιωτικό κατεστημένο αιώνων και την κηδεμονία των γιάνκηδων μίστερ, τι εμποδίζει εμάς να διεκδικήσουμε περισσότερη δημοκρατία και κοινωνικές καταχτήσεις; Θα μου πείτε εδώ είναι Ευρώπη, υπάρχου άλλες ιδιαιτερότητες και αγκυλώσεις. Δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Παραφράζοντας το Χάρυ Κλυν θα μπορούσε να πει κανείς πως είμαστε η μοναδική μπανανία που δεν παράγει μπανάνες. Το γεγονός είναι πως ενώ μακρινοί και «νεαροί» λαοί άλλοτε εμπνέονταν από την (αρχαία) ελληνική δημοκρατία και τον πολιτισμό, τώρα οι πρώην μαθητευόμενοι δίνουν μαθήματα στους παλιούς δασκάλους. Ας γίνουμε τουλάχιστο περισσότερο εξωστρεφείς και ανοιχτόμυαλοι, κάτι μπορούμε να κερδίσουμε.

    ΥΓ: Όσους ενδιαφέρουν τα γεγονότα της Ονδούρας, έχουμε αφιερώσει σχετική ανάρτηση
    Χρονικό ενός προαναγγελθέντος πραξικοπήματος

  17. Ο/Η HappyHour λέει:

    Πρώτα απ’ όλα να παρατηρήσω ότι είσαι κι εσύ απο αυτούς που παίζουν Age of Empires ε ;

    Και τώρα στα σοβαρά, πολύ καλή ανάρτηση και σου έχω απάντηση στο ποια είναι η λύση. Η λύση είναι άμεση δημοκρατία. Αυτό πάει να πει ότι αποφασίζω εγώ κι εσύ κι εκείνος κι ο άλλος κι άλλος. Πώς μπορεί να γίνει αυτό ; Όχι κια τόσο δύσκολα όσο φαντάζει. Αρκεί να υπάρχει η βούληση, αρκεί να το θελήσουμε όλοι ή έστω οι περισσότεροι. Γιατί να μπορούμε να μιλάμε τόσοι άνθρωποι μέσα απο τα μπλογκ και γενικά το διαδίκτυο και να μην μπορούμε να αποφασίσουμε για κάτι ; Ηδή σε κάποιες χώρες έγιναν τηλεψηφοφορίες μέσω ιντερνετ για τις ευρωεκλογές.
    Στη Ν. Σμύρνη με απόφαση του Δήμου ξεκίνησε μια συμμετοχική διαδικάσια των πολίτων σε αποφάσεις σχετικά με προβλήματα στις γειτονιές. http://www.neasmyrni.net.gr/portal/index.php?option=com_content&task=view&id=746&Itemid=141
    Σπουδαία τα λάχανα θα πει κάποιος. Δεν λύθηκε το πρόβλημα σίγουρα είναι όμως ένα πρώτο βήμα.
    Δεν είναι η λύση να βρούμε έναν ηγέτη ή ένα σύνθημα που θα μας ενώνει όλους, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Η λύση είναι η συμμετοχή όλων, άμεσα, χωρίς μεσολαβητές – πολιτικάντηδες και άλλα λαμόγια. Μόνοι μας. Αν γίνει αυτό σε δημοτικό επίπεδο πιστεύω ότι θα γίνει πολύ πιο δημοκρατικό το σύστημα.

  18. Ο/Η Elikas λέει:

    @τσαλ

    Απαραίτητο το θεωρητικό πλαίσιο για μία αριστερά του 21ου αιώνα, αν και (στην Ελλάδα τουλάχιστον) παραμένει αγκυλωμένο σε μία αριστερά κομματάκι απαρχαιωμένη. Το μείζον ερώτημα όμως είναι με ποιο τρόπο απευθύνεσαι σε ένα ευρύ κομμάτι της κοινωνίας και με ποια (απτά) επιχειρήματα το πείθεις. Η μία εκδοχή είναι ένα ιεραρχικό και συγκεντρωτικό σχήμα με γερές συστημικές πλάτες που θα εξαπολύσει μία «κινηματική» προπαγάνδα (βλ. Ομπάμα, που δεν είναι μεν αριστερός αλλά οι προεκλογικές του υποσχέσεις είναι ό,τι πιο αριστερό έχει διεκδικήσει την εξουσία στις ΗΠΑ). Η άλλη εκδοχή είναι άμεση και συμμετοχική δημοκρατία «από τα κάτω», με παρεμβάσεις σε τοπικό επίπεδο, υπερκομματικές πρωτοβουλίες πολιτών, κλπ. Ενδεχομένως να μπορούν να συνδυαστούν και τα δύο, αλλά πρέπει πρώτα να εξαλειφθούν τα διασπαστικά φαινόμενα τύπου «ο δικός μου μαρξισμός είναι καλύτερος από τον δικό σου».

    @ HappyHour

    Έπαιζα παλιά AOE, άρα έχω υπάρξει κι εγώ ιμπεριαλιστής στη ζωή μου (έστω εικονικός). Σ’ αυτό που λες για την άμεση δημοκρατία συμφωνούμε, μόνο που θεωρώ ότι προς το παρόν απέχουμε δραματικά από το να πείσουμε τις χειραγωγούμενες μάζες να κατανοήσουν και να υιοθετήσουν ένα τόσο «ξένο» και εναλλακτικό σύστημα. Κακά τα ψέμματα, οι άνθρωποι (ιδίως όταν έχουν μεταμορφωθεί σε ραγιάδες) έχουν ανάγκη από σύμβολα, ηγέτες και άλλα πιασάρικα προκειμένου να αποφασίσουν να ξεκουνηθούν και να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Κι αν όχι όλοι, η συντριπτική πλειοψηφία τους.

    Όταν λοιπόν η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται και η ακροδεξιά μπαίνει στα σπίτια μας μέσω της παντοδύναμης τηλεόρασης, είτε μας αρέσει είτε όχι είμαστε αναγκασμένοι να απαντήσουμε άμεσα και δυναμικά προκειμένου να αλλάξουμε τις ισορροπίες στην κοινή γνώμη. Όχι για τα ψηφαλάκια του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά για να αντιστρέψουμε το κλίμα της ραγδαίας χουντοποίησης (που ήρθε για να μείνει). Κι αυτό σημαίνει μία αντι-προπαγάνδα με πρωτοποριακή μορφή και έντονα μηνύματα.

  19. Ο/Η HappyHour λέει:

    Δεν νομίζω ότι μπορεί πια να υπάρξει ηγέτης. Μάλλον τους έχουμε όλους απομυθοποιήσει και μόνον κάτι μεσήλικες προς ηλικιωμενοι αναπολούν τα χρόνια των πολιτικών ηγετών. Οι νέοι μάλλον δεν θα δώσουν σημασία σε κάποιον που θα θελήσει να ηγηθεί. Γι ‘ αυτό επιμένω πως μόνο όλοι μαζί, συλλογικά μπορούμε κάτι να καταφέρουμε.
    Εκτός κι αν πρέπει να πιάσουμε κι άλλο πάτο μπας και ξυπνήσει ο κόσμος. Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη δυστυχώς και δεν νομίζω ότι θα προλάβω να ζήσω δημοκρατικά και πιο ανθρώπινα. Ή θα πρέπει να πάρω τα βουνά ή θα πρέπει να συμβιβαστώ …

  20. Παράθεμα: Επιλογές εκ της σύνταξης « ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

  21. Ο/Η Rodia λέει:

    Πολλή μαυρίλα βλέπω Ελικα..
    Είμαστε το αντίπαλο… πεος και θα τους γαμήσουμε τα ούμπαλα λέμε!!! LoL

  22. Ο/Η Rodia λέει:

    εμένα, αυτό το post με ανέβασε: http://magnitis.blogspot.com/2009/07/blog-post_01.html

    Κάτι καλό αρχίζει να συμβαίνει και μη περιμένουμε να αναψουν τα «φώτα» οι σκοτεινές μεγαλουπόλεις.

  23. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Μια και έγινε μνεία για παίγνια γεωστρατηγικής, εγώ ήμουν ανεκαθεν φαν του Pirates! του Sid Meier. Ενδιαφέροντα και τα σε στυλ Civilization αλλά περίπλοκα και λίγο κουραστικά, θέλουν αρκετό χρόνο για να πετύχεις κάτι καλό. Ενώ με ένα μικρό πειρατικό στην Καραϊβική, ένα τσούρμο καθάρματα και μπόλικη τρέλλα και κορδέλλα αρκετά σύντομα μπορείς να φτάσεις μέχρι νόμιμος κυβερνήτης ή και… Αντιβασιλεύς. Συνήθως ξεκινούσα ως σεμνός και ταπεινός Ισπανός ακτοφύλακας στο λυκόφως της Χρυσής Εποχής της πειρατίας (τέλος 18ου αι.), ανεβαίνα στη ναυτική ιεραρχία και όταν ένιωθα αρκετά ισχυρός, αυτομολούσα στους αγγλογάλλους ή Ολλανδούς, ανάλογα τις συμμαχίες, και έχτιζα μια προσωπική αυτοκρατορία με κυριαρχία σε πολλά δευτερεύοντα αλλά κομβικά λιμάνια, διατηρώντας παράλληλα και τους παλιούς τίτλους ευγενίας. Φρόντιζα δε να έχω skill ιατρικής ώστε να παρατείνω την «καριέρα» μου σε μια εποχή με μικρό προσδόκιμο ζωής, σε επαγγελματικούς κλάδους με μεγάλη επικινδυνότητα ιδίως. Παράλληλα καθυστερούσα το… γάμο μου, ώστε να έχω προλάβει να εξασφαλίσω πολλούς πληροφοριοδότες μέσα από φλερτ με κυριες της Αυλής. Δεν έχω δουλέψει ακόμα το θέμα στο ντιβάνι της ψυχανάλυσης, αλλά υποπτεύομαι πως κάπως έτσι μου προέκυψε η εμμονή με την Καραϊβική και τη Λατινική Αμερική. Και με την… ιστορική δικαίωση.

    Σχετικά με τους δύο δρόμους που ανέφερες Έλικα, νομίζω πως ο πρώτος είναι ο πιο εύκολος αλλά εξαιρετικά αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Αν μας πείσουν δηλαδή ότι ο Γιωργάκης ή κάποιος άλλος πολιτικός είναι ο Έλληνας Ομπάμα, ο οποίος θα πλασάρει και μερικά έξυπνα συνθήματα και καλές ιδέες, δε νομίζω να αλλάξουν πολλά πράγματα. Ο δεύτερος δρόμος είναι ο πιο δύσκολος αλλά πιο ουσιαστικός, και κατά βάθος αυτόν προτιμούμε όλοι οι σύντροφοι, συμπαθούντες και συνοδοιπόροι. Οι ιδέες της Happyhour για πιο συμμετοχική δημοκρατία είναι καλές, αλλά μάλλον δεν έχουν ακόμα μεγάλη απήχηση. Τπ ποσοστό που χρησιμοποιεί συστηματικά το ίντερνετ στην Ελλάδα είναι πολύ μικρότερο από το μέσο όρο της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ακόμα μικρότερο ποσοστό είναι αυτό που το χρησιμοποιεί ως εργαλείο σοβαρής ενημέρωσης, ανταλλαγής απόψεων και παρέμβασης. Στο γραφείο ένα μεγάλο ποσοστό από τα σπαμ αφορά ρεπορτάζ της Εσπρέσσο και του Τσάο για το γάμο του Άδωνη και τον καινούριο γκόμενο της αναπληρωματικής Μις Πλέϊμέητ 2003.

    ΥΓ: Μια και το ανέφερα νωρίτερα, το TVXS έχει κάνει αφιέρωμα στο «βρώμικο 89» – κυρίως για όσους μας διαβάζουν και είναι μικρότεροι από 30.
    http://www.tvxs.gr/v15479

  24. Ο/Η melen λέει:

    φυγόκεντρος του θυμού
    πρώτα μετά
    φυγόκεντρος του κενού
    τώρα;

  25. Ο/Η Elikas λέει:

    Με συγχωρείτε που εξαφανίστηκα και δεν απαντάω καν στα σχόλια. Έχει πέσει πήξιμο (ακόμα και μέσα στο Σ/Κ) και προσπαθώ να αποτοξινωθώ λιγάκι από το ίντερνετ και τα μπλογκς, γιατί αλλιώς δεν παλεύεται. Αν και είμαι σίγουρος ότι μόλις βρω λίγο χρόνο θα ξανακυλήσω…

    Από το αντιρατσιστικό φεστιβάλ πήγατε; Πέρασα χθες και θα ξαναπεράσω για λίγο σήμερα. Ίσως γράψω και τις εντυπώσεις μου κάποια στιγμή. Ίσως και όχι όμως…

  26. Ο/Η xaex λέει:

    elikas:
    «Το θέμα είναι ότι όλους αυτούς (συν πολλούς ψηφοφόρους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, ή ακόμα και του ΚΚΕ και του ΣΥΝ) τους ενώνει ο φόβος. “Θα μας φάνε οι μετανάστες”, “έρχονται οι κουκουλοφόροι”, και πάει λέγοντας. »

    Νομίζω ότι πλέον και όλους τους ψηφοφόρους της Αριστεράς μπορεί να τους ενώσει ένας φόβος (πραγματικός – όχι σαν τις μαλακίες των δεξιών). Έρχονται οι φασίστες. Οι ίδιοι δοσίλογοι που μαζί με τους Ναζί αιματοκύλισαν την Ελλάδα το 40 και οι ίδιοι που με τις μαλακίες τους έκοψαν στα δυό την Κύπρο.

    Σημείωση επίσης για τον κόσμο της Αριστεράς. Δυστυχώς ή ευτυχώς, χωρίς εθνικό χώρο δεν υπάρχει ούτε αριστερά σήμερα. Πολλοί αριστεροί τείνουν να το ξεχνούν αυτό και έχουν υποσυνείδητα παραδώσει την υπεράσπιση του εθνικού χώρου (σε επίπεδο συνθημάτων) στην δεξιά – ακροδεξιά. ΛΑΘΟΣ ΜΕΓΑΛΟ.

    1ον: Οι εργολάβοι της εθνικής συνείδησης είναι οι πρώην δοσίλογοι και είναι τουλάχιστο ιστορική αδικία να εμφανίζονται αυτοί ως σημαιοφόροι του έθνους. Αυτοί είναι πρώτα απ’ όλα εθνικοί προδότες και μειοδότες. Κάθε χώρος που φιλοξενεί εθνικοσοσιαλιστές και χουντικούς, φιλοξενεί ΠΡΟΔΟΤΕΣ. Μοιάζει σαν να το έχουν ξεχάσει όλοι αυτό ενώ δεν υπάρχει γαμημένη οικογένεια στην Ελλάδα που να μην έχει έναν νεκρό στο μέτωπο του ’40.

    2ο: Ο εθνικός χώρος κερδίθηκε με αίμα. Πολύ αίμα. Και αυτοί που πάλευαν ήταν στην πλειοψηφία τους αριστεροί-προοδευτικοί. Ακόμα και το ’21 ήταν ταξική επανάσταση (ξέρετε να ξεσηκώθηκαν οι πλούσιοι προύχοντες;). Στα βουνά ήταν το ΕΑΜ που ξεκόλωσε τους Ναζί και στις πόλεις ήταν το ΕΑΜ που έδινε τρόφιμα στους σκελετωμένους. Πού ήταν οι ακροδεξιοί εκείνες τις μέρες; Μαυραγορίτες και καταδότες που ψιθυρίζανε «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας».

    Αν το δεις σαν Αριστερός είναι αδικία και αν το δεις σαν Έλληνας είναι μεγαλύτερη αδικία και ηλιθιότητα. Δεν υπάρχει εθνικισμός και ακροδεξιά. Υπάρχουν απλά προδότες. Και να το ξέρετε ότι αν είμαστε τόσο ηλίθιοι σαν λαός που τους επιτρέψουμε ξανά να πάρουν την εξουσία, πάλι θα μας προδώσουν και πάλι η Αριστερά θα υπερασπιστεί τον γαμημένο εθνικό χώρο. Λοιπόν εγώ λέω να αρχίσει από τώρα. Η Ελλάδα είναι το γαμημένο σπίτι μας και αυτοί είναι κατσαρίδες στην κουζίνα. Δεν ανήκουν σ’ αυτόν τον τόπο. Ντροπιάζουν την σημαία όταν την ακουμπάνε και ντροπιάζουν όλους μας όταν τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο.

  27. Ευχαριστώ για την ενημέρωση , συνεχίστε να γράφετε ενδιαφέρον θέματα οπός αυτά που γράφετε μέχρι τώρα , για να τα διαβάσουμε , θα σας ξανά επισκεφτώ !!

  28. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Και για ακόμα μια φορά ο Κος Μαρκογιαννάκης

    Με έναν περίεργο και σχεδόν μεταφυσικό τρόπο το όνομα του υφυπουργού Δημόσιας Τάξης Χρ. Μαρκογιαννάκη έχει σχετισθεί με αρκετές ιστορίες του παρασωφρονιστικου και παραδικαστικού κυκλώματος που δρα στην Κρήτη. Το στέλεχος της κυβέρνησης έχει εγγράψει μια πλούσια διαδρομή στις δικαστικές αίθουσες της Κρήτης και έχει οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς με ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες της περιοχής, γεγονός που αποκρυσταλλώνεται στα υψηλά εκλογικά ποσοστά του. Είναι αξιοσημείωτο δε, ότι έχει επεκτείνει την εκλογική του επιρροή και στον έγκλειστο πληθυσμό, αφού ενδεικτικά στο εκλογικό τμήμα των αγροτικών φυλακών Αγιάς Χανίων απέσπασε σε καθεστώς μονοσταυρίας ένα ποσοστό της τάξης του 64%, διαψεύδοντας το στερεότυπο που θέλει τους φυλακισμένους να μην αποτελούν προνομιακό κοινό για πρώην εισαγγελείς.

    Αν σταθούμε σε ορισμένα κομβικά σημεία μιας πολύκροτης νομικής και πολιτικής καριέρας. Ο Χρ. Μαρκογιαννάκης ξεκινά την πορεία του ως εισαγγελέας στην Κρήτη το 1972 (επί χούντας κοινώς) και παραμένει σ’ αυτό το πόστο ως το 1980. Εκτοτε δουλεύει ως δικηγόρος, ακόμα και την περίοδο 1986-1989 που εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στα Χανιά με την τοπική παράταξη της ΝΔ. Πρωτοεξελέγη βουλευτής το 1989 με ανοιχτή πριμοδότηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

    Το 2004 αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ως υφυπουργός Δημόσιας Τάξης και επιφορτίζεται με την αγορά του συστήματος ασφαλείας C4I της εταιρείας SAIC με υπερεργολάβο τη Siemens, το οποίο κόστισε 280 εκατ ευρώ με αμφίβολα αποτελέσματα, όπως αργότερα παραδέχτηκε και ο ίδιος. Αυτή όμως η θητεία διακόπηκε άδοξα, όταν κατά τη διάρκεια κομματικής συνεστίασης στην Κρήτη χαρακτήρισε τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δ. Λινό «ανόητο λειτουργό και αγράμματο». Αρχικά διέψευσε τα δημοσιεύματα, αλλά το ηχητικό ντοκουμέντο που μεταδόθηκε αργότερα δεν άφηνε πολλά περιθώρια ελιγμών και έτσι οδηγήθηκε σε παραίτηση. Να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη επίθεση εναντίον του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου συνέπεσε χρονικά με την απόφαση του Λινού να μην οδηγήσει στο αρχείο την υπόθεση απαγωγής των Πακιστανών αλλά να διατάξει συμπληρωματική έρευνα. Απλή σύμπτωση προφανώς…

    Το ρολόι που του χάρισε ο Βουλγαράκης για να μετράει αντίστροφα την ώρα της επιστροφής, δεν άργησε να φτάσει στο σημείο μηδέν, όταν ο Μαρκογιαννάκης χρίστηκε πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το Βατοπαίδι, η οποία οδήγησε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της χώρας στις καλένδες, τη στιγμή που έφθαναν στη δημοσιότητα φωτογραφίες που αποθανάτισαν το κλίμα οικειότητας που διακατείχε τη σχέση του Μαρκογιαννάκη με τους μοναχούς Εφραίμ και Αρσένιο. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για να επανέλθει αναβαθμισμένος στο κυβερνητικό σχήμα με τον ανασχηματισμό του Γενάρη, εισαγάγοντας το δόγμα «Νόμος και Τάξη», με πρόβα generale την 9η του Γενάρη με τους ξυλοδαρμούς και τις αθρόες και αναίτιες συλλήψεις δημοσιογράφων και δικηγόρων στην οδό Ασκληπιού, για να ακολουθήσει η υποδοχή με δακρυγόνα των αγροτών της Κρήτης, που «συγκίνησε» μέχρι και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου.

    Υπόθεση Χορευτάκη

    Το Μάιο του 2008 ο φοιτητής Μανώλης Χορευτάκης δολοφονείται από το Ζαχαρία Λαγουδάκη. Η ιστορία συγκλόνισε την τοπική κοινωνία τόσο για την ιδιότυπο καθεστώς ευμένειας που απολάμβανε ο δράστης, όσο και για τον αγώνα που έδωσε το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον του θύματος ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα συγκάλυψης ή αποσιώπησης του γεγονότος, ένας αγώνας που μεταξύ άλλων ανέδειξε τα διάτρητα σημεία του σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος.

    Ο Ζαχαρίας Λαγουδάκης είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία και έκτιε την ποινή του στις φυλακές Αλικαρνασσού. Την υπεράσπιση του στο παρελθόν είχε αναλάβει ο Χρ. Μαρκογιαννάκης, ο οποίος είχε βαφτίσει και το παιδί του. Πριν ολοκληρωθεί όμως η ποινή του, αποφυλακίζεται με σκανδαλώδη τρόπο το Γενάρη του 2008 και λίγους μήνες αργότερα δολοφονεί το Μανώλη Χορευτάκη.

    Η αποφυλάκιση του συνιστά πρόκληση για το δικονομικό πολιτισμό καθώς βασίστηκε στην παρουσίαση εικονικών ημερομισθίων, στην εμφάνιση εκπρόθεσμων ποινικών μητρώων και στις μαρτυρίες δυο σωφρονιστικών υπαλλήλων που διαβεβαίωναν για την υποδειγματική συμπεριφορά του εντός της φυλακής. Οι δύο σωφρονιστικοί υπάλληλοι που απέκρυψαν τα 6 πειθαρχικά που είχαν επιβληθεί στο δράστη και διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο στην αποφυλάκιση του ήταν ο Κουγιουμτζάκης και ο Ριζωτάκης.

    Ύστερα από πιέσεις της οικογένειας Χορευτάκη που προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, διενεργήθηκε ΕΔΕ για τη διερεύνηση της παράτυπης απόλυσης, η οποία απάλλαξε από τις ευθύνες το Διευθυντή των φυλακών και έριξε στα μαλακά τον αρχιφύλακα Κουγιουμτζάκη επιβάλλοντας του 6μηνη στέρηση σε αντίθεση με την εισήγηση Αραβαντινού που έκανε λόγο για απόλυση. Υπεύθυνος της ΕΔΕ δεν ήταν άλλος από τον αποκαλούμενο «αρχηγό» στις πρόσφατες τηλεφωνικές συνομιλίες, Μ. Κυριακάκη.

    Ο Χρ. Μαρκογιαννάκης τότε διατείνονταν ότι είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τον Ζ. Λαγουδάκη μετά την πρώτη ανθρωποκτονία και δήλωνε χαρακτηριστικά σε επιστολή που απέστειλε στον πατέρα του Χορευτάκη ότι «θα παραιτηθεί από βουλευτής αν αποδειχθεί ότι τον υπερασπίστηκε σε άλλη υπόθεση μετά το 1998». Παραβλέποντας το γεγονός ότι ο Χρ. Μαρκογιαννάκης υπερασπίστηκε το δράστη στο Τριμελές Εφετείο Ανηλίκων το 1999 σε υπόθεση για οπλοχρησία και απόπειρα ανθρωποκτονίας, ας επισημανθεί απλώς ότι και στη συνέχεια η υπεράσπιση του δεν άλλαξε νομικό γραφείο, αφού την ανέλαβαν ο αδερφός του υφυπουργού Μανώλης Μαρκογιαννάκης και η κόρη του Ειρήνη.

    Η φιλική αντιμετώπιση του κατηγορουμένου από τις διωκτικές αρχές συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Κρήτης υιοθετώντας πλήρως το αίτημα του δράστη να διεξαχθεί η δίκη εκτός περιφέρειας Κρήτης ή στο Λασίθι, αποφάσισε η εκδίκαση της υπόθεσης να πραγματοποιηθεί στο Λασίθι και όχι στα Χανιά η στο Ηράκλειο, ως είθισται, αναφερόμενη στο ενδεχόμενο «ακραία και αντικοινωνικά στοιχεία να προβούν σε έκνομες ενέργειες εις βάρος του δράστη», πυροδοτώντας μ’ αυτόν τον τρόπο της έντονες αντιδράσεις της οικογένειας του θύματος και τοπικών φορέων.

    Από κει και πέρα αν οι όποιες ομοιότητες και συμπτώσεις προκύπτουν από αυτές τις ιστορίες εμπίπτουν στη σφαίρα του τυχαίου ή συνέχουν το νήμα της αποδιάρθρωσης των θεσμών και της διαπλοκής κράτους-παρακράτους, μένει να το αποδείξει η δικαιοσύνη, η αξιοπιστία και η αμεροληψία της οποίας έχουν υποστεί ανεπανόρθωτα πλήγματα και είναι ένα διακύβευμα αν θα ανακτηθούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s